Meningen

Mijn tweede Dumont. Hoewel totaal verschillend herken ik toch weer de kille, afstandelijke stijl. En toch boeien de personages me op een of andere manier. Denk dat dat toch wel opmerkelijk is aan zijn films, afstandelijk maar toch zit je er bovenop. Dat is een stijl die mij vaak goed ligt. En ook hier werkt het weer. Prachtig om te zien hoe zo een meisje het tegen het einde van de film helemaal heeft waargemaakt. Zeker in zo een uitdagende rol als deze en dan zo overtuigen. Ik geloofde haar helemaal. Wat Dumont precies wilde communiceren met de film is mij niet helemaal duidelijk, maar eerlijk gezegd ben ik daar ook niet echt mee bezig. Het boeide me al genoeg als totale impressie, zonder de behoefte om een en ander in te vullen.

Beter dan ik had gedacht. Ik had altijd het voorgevoel dat dit een hele panische film zou zijn, maar integendeel, hij was heel ingetogen, uitermate sfeervol en de spanning kruipt echt onder je huid. Terecht een klassieker. Blij dat ik em eindelijk es gezien heb.

Zo een heerlijk rake film dit. Vlijmscherpe humor, bijtend cynisme en tegelijk o zo confronterend. Cast is geweldig en film heeft niets aan kracht verloren in 16 jaar, ook niet na m'n herziening. En denk, zeker voor een Amerikaanse film, revolutionair qua het doorbreken van taboes.

Geen idee hoe het met de volgende delen van de reeks is, maar ik vond dit wel echt een kinderfilm. Kan me niet voorstellen dat volwassenen dit leuk vinden (tenzij je het dan samen met de kids kijkt). Kan me volgens mij iets herinneren uit een interview met de schrijfster van de boekenreeks, dat de boeken ook voor volwassenen geschikt zijn, maar dat haal ik in ieder geval niet uit de film. Het verhaal en de fantasie waarmee het verhaal gemaakt is, zijn natuurlijk wel doeltreffend.

Sjonge wat was dit heftig zeg. Ik had wel gedacht dat het niet volledig lichtvoetig zou zijn maar dat het zo heftig zou uitpakken..

Erg mooi drama, wat helaas toch op bepaalde momenten iets te geforceerd overkomt, wat het helemaal niet nodig heeft, want de serieuze ondertoon spreekt al genoeg voor zichzelf.

Gelukkig zijn er ook genoeg momenten om te lachen, wat, gezien de omstandigheden en de roadmovie-achtige setting, het geheel natuurlijk ook wel nodig had.

Wat ik een groot pluspunt vond is dat de personages duidelijk niet als slachtoffer naar voren worden gebracht.

De cast was voortreffelijk. Ik was vooral onder de indruk van de Franse dame.

Weer een schitterende Bier. Overigens kan ik mij heel goed voorstellen dat mensen dit tien keer niks vinden. Je moet hier van houden. En ik ben er zo eentje. Ok, het heeft in zekere zin een beetje een 'soapy' lading, maar dan wel met klasse en diepgang. Elk shot is zo mooi en weloverwogen uitgekozen, dat het een meditatie wordt. Een compositie. Er zit zo een heerlijke flow in, ook al staat dat in scherp contrast met het harde realisme. Maar dat maakt het ook weer zo bijzonder en uniek. After the wedding had dat ook al, maar hier komt die stijl nog meer tot zijn recht. Als een film je in zijn wereld weet mee te slepen, dan is ie voor mij geslaagd. Bier weet dit nu voor de tweede keer bij mij te doen. Van eerste tot laatste minuut. Kijk erg uit naar de rest van haar oeuvre. NB. hoofdrolspeler (het ontspoorde jongetje) speelt echt fenomenaal.

Heerlijke geslaagde coming of age met een uniek sfeertje. Het is altijd maar even afwachten met dit soort high school drama's die vaak erg afgezaagd zijn en vol met clichés zitten. De gehele cast speelt uitstekend en met het hart. De gay en blindheid thema's zijn goed gedoseerd waardoor het niet geforceerd wordt opgedrongen maar iets toevoegt aan het geheel. Hier en daar komt niet alles even realistisch over, maar dat zie ik bij een film die met zoveel liefde gemaakt is makkelijk door de vingers. Een van de betere gay-themed films die ik heb gezien.

3.75*

Dat was inderdaad het eerste wat ik me afvroeg, echt ongelooflijk goed gespeeld dus!

Te bedenken dat ik dit als kind echt geweldig vond. Helaas weinig van overgebleven. Daarbij duurt ie echt veel te lang. Tegen de tijd dat de film pas 'echt' begint heb je er eigenlijk al weinig zin meer in. En dan die prodent-lachjes op die kinderen hun gezichten...nee, de hand van het meesterwerk ET is hier ver te zoeken.

Rauw, objectief en uiterst gefocust - zoals ik van Dumont gewend ben. Dit is nou eenmaal een stijl die me erg ligt en daarom komt Dumont er bij mij ook makkelijk mee weg. Heel erg makkelijk zelfs.

Eerste tien minuten waren nodig om mijn nieuwsgierigheid te wekken, maar daarna hield de film me vrijwel constant in de greep. En dat is knap, met 148 minuten trage, sombere en kille cinema. Maar Dumont flikt het. Voor mij een verdiende hoogste score.

N.B. - Als Schotté niet precies zo een slome duikelaar als Pharaon is, dan is hij voor mij de beste acteur die ik heb mogen aanschouwen.