Meningen

Bar slecht en blijkbaar gesponsord door de lokale Gamma.... what's up met al die bouwlampen in het bos? Zo cheap.

Blijkbaar een hate it or love it film. Zoals wel vaker bij Ben Wheatley. Ik zelf kon niet door zijn vorige films heenkomen, terwijl ze de hemel in geschreven werden.

Voor mij is dit echt een topper. Ik heb enorm zitten genieten, gisteren in de bios. Dat het 1 lange shoot-out is, kun je weten voor je naar binnen gaat. Dat is geen geheim en al zeker geen spoiler. Maar wat Ben er mee gedaan heeft, is briljant. Ondanks de beperkte scope zit er ontwikkeling in de karakters die goed zijn uitgewerkt. Goede teksten en heerlijke actie. De humor was zeker mijn ding. Voornamelijk Sharlto Copley met zijn 'Watch and Vern."

Een knap uitgewerkte en mooi vormgegeven production design en goede ondersteuning van de muziek, zorgde voor een heerlijk sfeertje, waar ik helemaal in op ging.

De verhaallijn van Free Fire is flinterdun, maar het probeert ook niet meer te zijn dan wat het is. Soms zie je een goede shoot-out in een film, waar je zo van geniet dat je baalt als hij voorbij is. Wel van deze kun je anderhalf uur lang genieten. En het wordt geen seconde saai. in tegendeel!

Nou, je mist er niks aan. Net gezien tijdens PAC Filmfestival, maar wat een lange zit was dat! Film is veel te lang. Voor het verhaal had er makkelijk 45 minuten uit gekund. Over het verhaal gesproken, dat gaat alle kanten op zonder enige richting, zodat ik nu nog steeds niet weet waar ik naar heb zitten kijken. De regie en editing maakt het allemaal nog wat erger. Acteerwerk is matig op zijn best, ik vond Ansel Elgort totaal niet overtuigend, de jonge versie was iets beter, maar niet veel. Nicole Kidman heeft haar gezicht helaas zo vol botox, dat er geen expressie meer op zit. Nee, ronduit saai dit.

Bij vlagen zeer vermakelijk. Met name door Charlize Theron. Maar daar tussendoor helaas zeer middelmatig tot op het saaie af. En veel te lang. Zo'n simpele actie/komedie hoort niet langer dan 90 minuten te duren.

Ondanks de weinig positieve berichten in de media, had ik toch goede hoop dat ik me wel zou vermaken met deze film, want ik heb geen problemen met lange films en houd erg van westerns.

Helaas is hij me alsnog zwaar tegen gevallen. De film is naar mijn mening veel te ambitieus opgezet als (4 delen van elk 3 uur, gok ik) een 12 uur durend drama. Ja, dan zit je in deel 1 met veel opbouw, maar 3 uur lang kijken naar alleen maar introductie, na introductie, na introductie is zelfs voor een die-hard western fan teveel van het goede. Er zijn simpelweg teveel verhaallijnen die over het geheel van 4 delen vast ergens samenkomen, maar als je zo'n groot verhaal wil vertellen moet je dat naar mijn mening anders aanpakken. Vaker heen en weer springen tussen de verschillende verhalen kan, zoals Robert Altman doet in Short Cuts of zoals ze in Game Of Thrones doen (alhoewel daar in seizoen 2 ook daar het commentaar op kwam dat het niet meer te volgen was). Of je focust je in de eerste film op minder verhaallijnen en haalt de andere er in de volgende delen bij.

Ik weet het ook niet precies, maar goed, ik ben ook geen groot verhalenverteller. Dat is een kunst op zich, zo blijkt wel. Want de verhalen afzonderlijk kunnen best interessant worden... denk ik, want je krijgt hier alleen de opzet. Nu heb ik het idee dat ik 3 uur heb zitten wachten tot er wat gebeurt en dan is het ineens afgelopen en ben je geen steek verder gekomen. Dat kan in een televisieserie (en zelfs daar moet er na 3 afleveringen van 1 uur al wel enige schot in de zaak komen), maar niet in een bioscoopfilm, naar mijn mening.

Het acteerwerk is degelijk, de beelden zijn mooi en de productie is ook prima, dat kan Kevin wel, maar hij heeft me niet kunnen grijpen en ik heb geen enkele behoefte om deel 2 (en 3 en 4) te gaan bekijken. Een gemiste kans helaas.

Waarom verbaas je je daarover John? Het is geen film die alom bejubeld wordt. Hij krijgt aardig wat waardering, maar ook slechte recensies.

Persoonlijk vond ik hem tegenvallen. Niet omdat er weinig gebeurt, dat is voor mij geen vereiste in een film. Maar wel omdat er zo weinig ontwikkeling in zat en het nergens naar toe leek te gaan. De dames speelde het wel goed. Page wel echt een stuk beter dan Wood, vond ik. Maar ik miste de psychologische stress van wat er allemaal gebeurt. Zolang zonder stroom en allleen in het bos, dat doet wat met je en veranderd je. Juist dat aspect trok me aan toen ik besloot deze film te kijken. Maar je ziet er weinig van terug en de hele survival gaat ze wel erg makkelijk af.

Ook vond ik het jammer dat de film is opgenomen in de prachtige Canadese bossen en dat ze daar niks mee doen. Het is achtergrondbehang in een paar scenes die zich bij wijze van spreke ook in de schuur hadden kunnen afspelen. Gemiste kans.

Kortom ik vond het geen topper. De nonchalante sfeer paste niet bij het verhaal en het verhaal had geen richting. Het einde voelde alsof ze er halverwege het filmen maar mee waren opgehouden.

Dus maar 2 sterren.

Net terug van de Unlimited Night en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze film. Ik vond de trailer namelijk behoorlijk bagger. De film daarentegen, daar heb ik zeer van genoten. Hij deed me weer een beetje denken aan Lock Stock en Snatch in sommige scenes. Nu kan het idee van fast talking cockney gasten in het Londonium van 500 na christus of wanneer het maar moet spelen, wat over de top zijn, maar Ritchie komt er net mee weg vind ik persoonlijk.

Het verhaal is behoorlijk anders dan het standaard Arthur verhaal, maar dat is ook wel eens verfrissend en alhoewel het allemaal erg recht toe recht aan is, met weinig diepgang, zit het allemaal wel degelijk in elkaar en dat maakt dat het gewoon een lekkere film is geworden om naar te kijken. Mede dankzij de CGI die er goed uitziet.

Oscars voor het acteerwerk zullen er niet worden uitgereikt voor deze film, maar slecht is het niet. Kortom een heerlijk spektakel met een prima verhaal.

The Magnificent Seven is een prima western, waar ik me uitermate goed mee vermaakt heb. Hij had hier en daar wat korter gekunt, maar ik heb me geen minuut verveeld. Een meesterwerk is het niet en er zit ook niks nieuws in. Maar dat verwachte ik ook niet bij een remake van een remake.

Hoogtepunt van de film is toch wel Vincent D'Onofrio, die met zijn rare stemmetje elke scene steelt waar hij in zit. Ethan Hawke vond ik daarentegen een grote tegenvaller. Die wist echt geen enkele geloofwaardigheid in zijn karakter te leggen.

Al met al heeft Antoine Fuqua er een smakelijke film van weten te maken die doet wat hij moet doen en dat is je meenemen naar the wild west en je een vermakelijke tijd bezorgen. Niks meer en niks minder.

Minpunt vond ik trouwens wel die irritante soundtrack die regelrecht gejat is van House of Cards en totaal niet past bij de sfeer van de film.

Vermakelijk is deze film wel. Ik heb me niet verveeld, maar dat doe ik zelden bij een mocumentary. Het is een genre waar ik de humor wel van in kan zien. De film verloopt via de standaard verhaallijn van een sportfilm. Er worden een aantal karakters geïntroduceerd in de aanloop naar een belangrijke competitie, we zien wat van hun achtergrond, we zien de competitie en er is een winnaar. In tegenstelling tot een sportfilm gaat het er hier echter niet om wie wint. Dat is bijzaak. Waar de film om draait is dat het je een kijkje geeft in het aparte wereldje van de Mascots en in het leven van de niet alledaagse, ietwat maffe personages. Het meest grappige aan dit soort mocumentaries vind ik dat de personages hier worden neergezet als karikaturen, maar dat deze niet onder doen voor mensen uit de echte wereld. Kijk vooral eens naar een documentaire over miss verkiezingen voor kinderen of over hondenshows in de VS .

Waar de film wat tekort in schiet is dat er wat teveel personages zijn, zodat ze niet allemaal goed uitgewerkt zijn en je er onvoldoende een band mee op kunt bouwen. Hierdoor kom je er niet echt goed in, naar mijn mening. De regie is ook niet altijd even strak. Christopher Guest heeft met films als This is Spinal Tap en Waiting for Gufman laten zien dat hij echt wel wat in zijn mars heeft, maar hier oogt het allemaal wat saai en fantasieloos. De scenes hadden naar mijn mening beter opgebouwd kunnen worden om je meer het idee te geven dat je een documentaire zit te kijken. Klinkt misschien gek, maar de film oogt wat te veel als een speelfilm.

Conclusie: vermakelijk, zeker de moeite waard om eens te checken, maar een beetje een tegenvaller voor Christopher Guest.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik vanaf de eerste beelden en trailers al geen echt goed voorgevoel bij deze film had. Maar mijn vrouw leek hem mooi dus toch gaan kijken. Helaas bleek mijn voorgevoel te kloppen en wist de film me totaal niet te raken. Het feit dat ik geen traan liet aan het eind, terwijl ik een echte janker ben bij emotionele scenes, zegt al veel. Nee, kijk dan het afscheid tussen moeder en zoon in Terms of Endearment... snif...

Waar het volgens mij aan ligt, naast het feit dat ik de sfeer me niet kon bekoren, is dat ik MacDougall totaal niet overtuigend vond. Ik kon me niet met hem vereenzelvigen. Hij en de film waren voor mij niet in staat het drama in zijn leven over te brengen. Jones kreeg te weinig kans om haar karakter goed tot leven te brengen, waardoor ik te weinig om haar gaf. Wat je dan over houdt is een technisch goed gemaakte film die te hard en geforceerd probeert om me een brok in mijn keel te laten krijgen en daar jammerlijk in faalt.

Dit is zeker een film die in de bioscoop pas echt tot zijn recht komt in al zijn grandeur. Je kunt van Ridley Scott zeggen wat je wil, maar hij maakt wel echt bioscoopfilms, geen streamers (ook al is deze mede mogelijk gemaakt door AppleTV). Ik heb er echt van genoten me geen seconde bezig gehouden of het nou precies historisch accuraat is of niet.

Wil je het levensverhaal van Napoleon weten? Lees dan een van de vele biografieën die over hem zijn geschreven. Wil je in een mooie film over een opmerkelijke man met een ingewikkeld huwelijk die een aantal van de meest beroemde veldslagen in de geschiedenis uitvocht? Dan is dit je film. Nergens pretendeert de film meer te zijn dan dat en dat hoeft van mij ook niet.

Naast de vakbekwame regie van Scott is het vooral ook genieten van Phoenix en Kirby, die allebei een indrukwekkende acteerprestatie neerzetten. Het lijkt over de top, maar wordt nooit kitsch. Echt heel knap hoe ze die dunne scheidslijn opzoeken, maar er nooit over heen gaan.

Kortom, 2 en een half uur spektakel en geweldig acteerwerk. Ik kijk uit naar de 4 uur durende director's cut die nu al is aangekondigd.

Wow! Wat een beleving is dit zeg! Kenners van Robert Eggers weten natuurlijk al hoe goed hij een realistische, rauwe sfeer kan neerzetten, maar bij deze film heb je echt het gevoel dat hij in een tijdmachine is gestapt en 1.000 jaar terug in de tijd is gegaan. Naar de tijd en plaats van de vikingen. Wat een verhaal (gebaseerd op de IJslandse sage waar Shakespeare zijn Hamlet op heeft gebaseerd), wat een sets en wat een performances weet hij uit de acteurs te knijpen. Echt ongelooflijk, zo koud, kil en beestachtig!

De enige miscast is naar mijn mening Nicole Kidman, die niet weet te overtuigen, maar voor de rest is alles 10 uit 10.

Het jaar is nog vroeg, maar deze zal ongetwijfeld hoog in mijn top 10 van 2022 staan.

Gisteren gezien in de unlimited night en ik heb er van genoten. Ik ben blij dat Soderbergh zijn pensioen heeft opgezet en ons weer verblijdt met dit soort interessante films. En dan ook nog leuk experimenteren met filmen op de iPhone, wat naar mijn mening zeker geslaagd is. Het gebruik van de iphone geeft de film een bepaalde claustrofobische sfeer. Zeker in de eerste helft zit hij steeds erg dicht op de acteurs, zelfs zo dicht dat hij groothoeklenzen gebruikt (ja, die kun je op een iPhone plakken) en het beeld aan de randen niet meer recht is. Wat nog eens extra bijdraagt aan bij paranoïde wereld waarin Sawyer (Foy) leeft. Je kunt het afzichtelijk lelijk noemen, ik noem het effectief gebruik van de camera.

Ik was ook onder de indruk van een scene met Sawyer met een andere personage in een erg krappe, besloten ruimte zit opgesloten, waarbij de camera als derde aanwezige continu om de personages heen draait en de scene 1 lange shot is (kan in geknipt zijn, 100% zeker weet ik niet) waardoor je als kijker ook het gevoel hebt bij hen opgesloten te zitten en niet weg kan. Slim gedaan met die iPhone.

Het verhaal is niet nieuw en volgt de gebaande paden, maar het script zit degelijk in elkaar. Foy zet een geloofwaardige rol neer, net als Joshua Leonard trouwens, die ik niet kende. De film scoorde voor mij met name door de bijna surrealistische sfeer die de film uitademt, waardoor je wordt meegezogen in Sawyers belevingswereld, die bepaald niet prettig is.

Leuke cameo van Matt Damon trouwens.

De VVitch is een niet alledaagse horrorfilm en zeker niet naar ieders smaak. Dat blijkt ook wel uit de commentaren hier. Ik zelf heb er zeer van genoten. Het knappe van de film is dat het de indringende en beklemmende wereld waarin de kolonisten uit de 17e eeuw in Amerika leefden zenuwslopend goed weet over te brengen. Angst beheerste hun hele leven. Angst voor de indianen die hen wilden afslachten, angst voor wilde dieren (wolven) in het bos, angst voor het onbekende land, angst om van honger om te komen en bovenal angst voor het bovennatuurlijke in de vorm van god en de duivel en daarmee dus ook voor heksen.

Er gebeurd niet heel erg veel in de film, dat klopt, als je actie wilt, moet Jason Bourne gaan kijken. Maar juist door de beperkte actie en het feit dat de angst van de hoofdpersonages zo allesoverheersend is, krijgt elke gebeurtenis meteen een mega grote lading en is hij van grote invloed op het leven van de familie. Hierdoor kunnen de personages in de film nooit ontspannen en jij als kijker ook niet. Erg knap gedaan.

Dit alles heeft Robert Eggers ook nog eens prachtig verfilmd. Mijn complimenten voor de cinematografie en de editing, die beiden bijdragen aan de beklemmende en neerslachtige sfeer van de film. De acteerprestaties van de jonge Harvey Scrimshaw zijn ook erg indrukwekkend, alhoewel ik de sterfscene persoonlijk iets te veel gevraagd vond van een dusdanig jonge acteur. Anya Talyor-Joy eist alle aandacht op in elke scene waarin ze speelt. De transformatie die ze doormaakt is geloofwaardig en knap geacteerd.

Als je een leuke, gory horrorfilm verwacht met creepy heksen en veel actie, kom je bedrogen uit. Maar voor wie zich open stelt om zich mee te laten nemen naar een donkere tijd waarin het leven werd geregeerd door angst en bijgeloof, is The VVitch een intense ervaring.