Meningen

Dit is niet een film die ik voor het slapen gaan moest kijken, want ik heb nogal een adrenaline kick door de aaneenlopende band van missies en actie.

Het verhaal gaat over een alien invasie met 1 doel; het uitroeien van de bevolking en het inwinnen van onze krachtbronnen. De film is geconcentreerd op de stad L.A, één van de steden die onder vuur liggen. Terwijl de wereld wordt aangevallen, is het aan de staffsergeant Nantz en zijn unit om de bevolking in veiligheid te stellen. Vrij dunne verhaallijn.

De film duurt ontzettend lang en dit komt doordat de regisseur heel erg goed duidelijk wilde maken wat de amerikaanse marine beweegt: Het veilig stellen van burgers, de wereld redden, en dat allemaal met vaderlandse liefde in het hart en met wat granaten en geweren.
Helaas wordt de patriotism een beetje lachwekkend naarmate de film langer en langer duurt.

De unit heeft namelijk de ene doelstelling na de andere, en op het moment dat ik dacht de missie bereikt was, (nl het veilig stellen van de burgers) begint er eigenlijk weer een nieuw verhaal, een nieuwe missie: het op strategische wijze neerhalen vd vijand.
Ik krijg geen moment adempauze. De ene marinier na de ander overlijd. Zo blijft er weinig over! Ook zijn de mariniers zo oppervlakkig in beeld gebracht, totaal geen diepgang. Is dat om hun dood makkelijker te maken?!

Aan actie en explosieven is er geen tekort aan deze film. De film heeft me geboeid gehouden omdat ik graag wilde weten waar de film naartoe wilde. Maar, volgens mij weten ze het zelf niet meer, want het eind plakt er gewoon weer een nieuwe missie aan. De film zou zo maar nog eens een uur kunnen worden verlengd!

Slechte aliens trouwens. Minder slecht dan War of the Worlds, maar laat me dat steegje maar niet ingaan.

Desondanks hou ik wel van dit soort films, beetje Swat/Cloverfield achtig, maar deze film komt niet eens dicht bij dat niveau. Thank god voor Michelle Rodriquez en Michael Peña.

2,5* o.b.v. de explosies die me wel wegblaasden.

De hele film gebeurt er eigenlijk niks. Ik denk dat de opzet van de filmmakers is om het publiek gewoon bang te maken met het idee dat zoiets kan gebeuren.

De verwondingen etc. zagen er wel echt uit, gelukkig.

Ik zat heel de film te wachten, tot er eindelijk iets zou gebeuren, maar er gebeurd gewoon niks. Zelfs op het einde is niet te zien hoe The Bay in quarantaine wordt gehouden of wat dan ook. Ook heb ik nergens een climax gezien.

Het idee op zich vond ik wel creepy, een organisme dat je van binnen op eet. Als mijn buik even rommelt, denk ik stiekem wel ff een seconde aan de pissebedden.

Kleine 2.5*

Een erg eigenwijze en eigentijdse film, met een degelijk verhaal, die aanspreekt tot de verbeelding van de kijker.

Menigeen zal het met mij eens zijn dat Quvenzhané Wallis een erg sterke prestatie heeft neergezet voor een negen jarige, als Hushpuppy (een naam die me zal bij blijven). Wanneer de tranen vielen, vielen de mijne ook.

De rauwheid van nieuwkomer Dwight Henry was erg.. almost beastly. Prachtig.

Op zich gaat het verhaal over vader en dochter die te koppig zijn om hun overstroomde woonplaats 'Bathtub' te verlaten omdat het hun 'huis' is. Het gaat over de levenswijze die vader leert aan dochter. Survival of the fittest you may say so. Back to the basics. Being strong no matter what happens. Shed no tears. Keiharde opvoeding! Hij leert haar over het leven en de dood. 'All daddy's die.'

Wat deze film mooi maakt, voor mij, is de keiharde confrontatie met de wereld waar Hushpuppy leert mee om te gaan. Zo heb je de natuur (Katrina) die alles kapot maakt. Het onderwerp ‘Global warming’, waar ik een tijdje niks over heb gehoord, wordt ook weer een briesje ingeblazen. Dat ze hierbij haar verbeelding gebruikt, de Oeros, is heel surrealistisch en mooi verwerkt in de film.

De film eindigt met wijze woorden van een 6 jarig meisje. ‘I see that I am a little piece of a big big Universe, and that makes things right.

Hartverwarmend en ontroerend.

3.5*

Jack Black heeft hier weer een totaal nieuwe personage neergezet: Bernie en wat doet hij dat toch enorm goed. Gebasseerd op een waar gebeurd verhaal.

Je moet wel wat geduld hebben voor deze film, want bijna de helft van de film wordt verteld door de bewoners van het dorp, in de vorm van interviewen.

De zwarte humor hier vond ik erg amusant. Het begint al bij zijn beroep als assistent begrafenisondernemer, en wordt verder uitgewerkt. Deze films kreeg me zover dat ik weliswaar sympathie kreeg voor een moordenaar.

Leuke filmpje voor op een rustige zondag

Rating: 3*

Over deze film kan ik heel kort zijn: de film is overbodig en voegt niets toe. Duurt wel erg lang voor een romantische-komedie. Een enkele keer schoot ik in de lach.

Gerard Butler komt erg geforceerd over. Ik zag af een toe een glimp van 300. haha, a little rough on the edges. Terwijl hij het in The Ugly Truth juist heel goed heeft gedaan.

Jennifer Aniston: Wauw on the figure! maar Jézus, haar borsten zijn heel de film in het zicht. Ik bleef er naar staren en irriteerde me er zelfs aan, met haar doorzichtige hempje.

Het einde was kut.

Magere 4*.

Na de Bourne trilogie, grapte regisseur Paul Greengrass om een vierde film te maken genaamd "The Bourne Redundancy". Deze naam lijkt geschikter dan ‘The Bourne Legacy’, concludeer ik na het zien van deze film.

Het verhaal speelt zich parallel af met The Bourne Ultimatum. Zo komen er ook enkele scènes uit The Bourne Ultimatum voor in de film. Erg leuk gedaan. Ook Pam Landy(Joan Ellen) maakt weer haar opwachting nabij het einde van de film. Het liefst had ik dat het verhaal van daar meteen werd opgepakt naar Matt Damon toe, met een volwaardige vierde deel. Ik denk dat veel fans zich toch nog afvragen wat er met Jason Bourne is gebeurd?!

Helaas moet ik het doen met Jeremy Renner als Aaron Cross, die ook een ‘speciale agent’ is net als Jason Bourne. Op zich doet Jeremy het helemaal niet verkeerd. Hij is dan ook een goede acteur met kwaliteiten, die sinds The Hurt Locker, in de ene na de andere blockbuster speelt.

Ook Rachel Weisz als Dr.Marta Shearing, speelt haar rol vol overtuiging. Zoals we gewend zijn van haar in The Mummy, Constantine en The Fountain. Alhoewel ze op sommige momenten zo verschrikkelijk lelijk op de camera lijkt te zijn gefilmd. Maar dat zijn dus de scènes die ze niet geacteerd heeft, maar waar ze werkelijk angstig was, zoals bij de achtervolging op de motor in Manila. Of wanneer ze ineens zo verschrikkelijk lelijk gilt: ‘Run Aaron!’ Ik dacht: ‘Cut! And again!
’
Helaas moeten de twee een script volgen wat nogal bagger is. In het begin komt het langzaam in. Ik vond het persoonlijk wat rommelig met de verschillende flashbacks van de personages door elkaar heen. Je moest het maar aan elkaar zien te plakken, en toen me dat eindelijk was gelukt, werd het verhaal vrij standaard. De hele film leek ineens te gaan over hun trip met als doel, een vervanging voor een medicijn te halen voor Aaron. Vervolgens ging de rest van de film over de twee die werden achtervolgd nadat ze het hadden gevonden. Het stomme open einde, waarbij de regisseur het lef had om ook nog eens de Themesong van The Bourne Trilogie te gebruiken, deed bij mij de deur dicht.

Ik bevond mezelf de vraag stellende: Hoezo The Bourne Legacy? En waar dan? Deze film is no-where- near the Bourne Trilogie, het kan er gewoon niet aan tippen met zo een script. Overigens betekend Legacy: nalatenschap, terwijl deze film zich parallel aan de trilogie afspeelt, dus dat klopt al niet.

Er was wel één geniale scene die mij de rillingen gaf en dat was wel de massamoord en zelfmoord in het laboratorium. Erg mooi afgewisseld met een mooi muziekje en een mooie natuurplaatje wat je van de verschrikking weer terug op de wereld bracht.

Edward Norton als Eric Byer was zo vast als een rots in zijn rol. Minder verwachte ik ook niet van The Incredible Hulk. Ook hier weer het script wat zo een verschrikkelijke fout maakt. De scene waarbij aan Byer wordt vraagt: ‘where did you get this?’ Waarop hij antwoord: ‘Youtube,’ waardoor het publiek moet lachen, maar ik weet toevallig dat Youtube nog niet bestond in de tijd dat deze film zich afspeelt. Zucht.

De subtitel van deze film mag dan wel zijn: ‘There was never just one’, maar ik heb meer dan genoeg aan alleen één en dat is Mister Bourne himself.

Rating: 2.5*

Brave was een aardige film. Erg leuk met het accent zo. Het verhaal zelf vond ik niet zo geloofwaardig, maar het is dan ook een kinderfilm dus je moet je fantasie laten werken. Heel mooi geanimeerd. Ik moest een traantje wegpinken op het eind, want voor het eerst in een tekenfilm, dat de nadruk wordt gelegd, op de moeder-dochter relatie. Meestal gaat het toch over 'de grote liefde,' dus dat is wel apart in deze film.

Rating: 6*

Broken City gaat over een agent, Billy Taggart (Mark Wahlberg) die na een schietincident een privé detective wordt, op verzoek van de burgemeester van NYC: Hostetler (Russell Crowe). Een paar jaar later wordt hij benaderd door Hostetler, voor een klus. Wat de werkelijke bedoelingen zijn van de Mayor is een ander verhaal.

De film blijkt uiteindelijk te gaan over een politiek spelletje dat Crowe speelt, waarbij Taggart als pion wordt gebruikt. Het complot waarin Taggart zich in bevind, is niet bijzonder te noemen. Bij de ontknoping deinsde ik niet achteruit van de schrik.

Ik ben Mark Wahlberg in zulke rollen gewend: a good, hard, solid cop. Dus, hier was verder niks bijzonders aan. Ik heb wel van zijn aanzicht genoten.

Om Russell Crowe hier als een politieke misbaksel te zien, dat was wel even verfrissend. In The Man With The Iron Fists, was hij ook nogal een ruig type. Ook hier vind ik hem best eng . He freaked me out. Ik had geen idee dat hij ook zo een duistere kant had. Zijn rol deed me denken aan die van George Clooney in The Ides Of March. Wat was Clooney daar een slimy bastard zeg. Iets wat ik ook niet had verwacht van hem.

Jammer dat het (politieke) verhaal zo slap is en jammer dat er nergens een echte climax is. Punten, waarbij The Ides Of March wèl hoog scoort, dus het kan wel, maar het is hem hier niet geworden, ondanks de sterrencast.

2,5*