Meningen

Best vermakelijke 'westernparodie'. Bob Hope is geweldig als de komische tandarts, maar ook Jane Russell is onmisbaar. De komische noot was hier en daar misschien wat te veel aanwezig, maar ik was wel aardig in de stemming dus dat kwam mooi uit. Hope en Russell vormen een leuk koppel en weten er uit te halen wat er in zit, want een heuse topfilm had het toch nooit kunnen worden.

Sterke serie zeg. Er hangt een erg bijzondere, geheimzinnige sfeer vanaf de eerste minuut. Van begin tot eind blijft het ook boeien. Waar ik persoonlijk toch altijd bang voor ben bij dit soort series is dat het alsmaar wachten is tot de uiteindelijke ontknoping, maar hier wordt op een erg fijne manier in iedere aflevering wel een bepaalde onthulling gedaan; vaak precies genoeg om er voor een bepaalde aflevering een goed einde aan te breien met een "aha"-momentje, maar meteen daarmee ook een nieuwe invalshoek creërend om je te doen uitzien naar het vervolg. Tijdens het laatste uur wordt er vervolgens uitgebreid en tegelijk zeer boeiend een afronding gegeven aan het hele verhaal, dat niet alleen erg goed in elkaar steekt, maar ook nog eens zo'n beetje van alle kanten haast valt te begrijpen en laat zien waartoe bepaalde bezigheden en beslissingen - gemaakt vanuit de menselijke natuur - kunnen leiden.

Zijn daden benne groot, maar het waren er zo veel dat het er eigenlijk te veel waren om ze allemaal in één film te stoppen. In Patton worden echter zo veel mogelijk van de generaals belevenissen belicht, waardoor het me soms ondanks de lange speelduur allemaal even wat te snel ging. Oorlogvoering en slagvelden worden wel erg 'mooi' in beeld gebracht en de prestatie van George C. Scott is buitengewoon, maar er wordt erg veel tussen verschillende locaties geswitcht waardoor het soms moeilijk is om te volgen. Het zijn voor mij daarom voornamelijk een aantal momenten die de film interessant maken en van Patton daarom een film maken die vooral vanuit historisch perspectief interessant is.

Deze valt in de categorie 'Toppers van Toppers'. Oftewel: Een goede film van een goede regisseur. De tweede film in de dollartrilogie en de eerste waarin Van Cleef en Eastwood samen spelen

Vergelijken met The Good the Bad and the Ugly ligt daarom voor de hand. Opvallend vond ik echter de overeenkomst met Once upon a Time in the West, waarin net als in For a Few Dollars More gebruik wordt gemaakt van flashbacks. Waar dat bij Once upon a Time in the West één van de beste scènes uit de filmgeschiedenis opleverde, zien we ook hier dat het een belangrijk element is om de spanning op te bouwen. De shoot-out op het eind is er dan ook één om nooit te vergeten.

"I generally smoke just after I eat. Why don't you come back in about ten minutes?"

Mooie rauwe en daardoor erg realistische TV western. Gebaseerd op een bijzonder waargebeurd verhaal ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. De vijandigheid tussen de Noorderlingen en de Zuiderlingen komt goed naar voren. Tegelijkertijd wordt ook duidelijk dat die haat eigenlijk maar op weinig dingen gebaseerd is.

Onbedoeld en vooral ongewild komen mensen tegenover elkaar te staan. Mensen uit Kentucky, waar deze film zich afspeelt, leven het ene moment in vrede samen, maar met ingang van de oorlog ontstaat er onderlinge haat, terwijl daar negen van de tien keer niet eens een directe aanleiding voor is. Wonend op de grens tussen Noord en Zuid komt het voor dat de familie waar het om draait bij de Confederatie komt te horen en de buurman bij de Unie, terwijl dat niet eens met een groot meningsverschil te maken heeft. Omdat ze op de grens wonen is het voor de Noorderlingen eenvoudig om even langs te komen voor wat voedsel. Dit gebeurd dan ook en er ontstaat, door omstandigheden, een bizarre situatie: De dieven en plunderaars komen een tijdje logeren. Je voelt de vijandelijkheid, maar desondanks leidt dit in eerste instantie niet tot erg veel onenigheid. Langzaam lopen de gemoederen op en gaat het van kwaad tot erger.

De hoofdrollen zijn voor Chris Cooper en Patricia Clarkson. Beiden spelen ze erg goed. Even was ik bang dat er een zogenaamde romance zou ontstaan tussen hen beiden, maar gelukkig gebeurde dit niet (lang leve het waargebeurde verhaal, zullen we maar zeggen). Dat Kris Kristofferson hier een bijrol wil spelen moet hij zelf weten, maar dan hoeft ie niet groot op de dvd-hoes of als één van de eersten bij de aftiteling te worden getoond.

Viel een beetje tegen deze Canadese telefilm. Had toch gehoopt op een lekker luchtige, sfeervolle western maar deze film komt op bijna alle vlakken iets te kort. Het was vooral jammer dat het geluid niet helemaal lekker synchroon liep en dat het moeilijk was de aandacht erbij te houden. De film moet het vooral van de leuke plaatjes en aardige vormgeving hebben maar mist een beetje verhaal waardoor het maar net aan weet te boeien. In anderhalf uur had er veel meer met dit op zich wel interessante uitgangspunt gedaan kunnen worden. Ik had vooral Henry Czerny in ieder geval een beter eindresultaat gegund want aan hem lag het niet.

The Proposition vertelt een verschrikkelijk familiedrama waar je je van te voren niets bij voor kunt stellen. Door de hele film hangt er een onbeschrijflijke, akelige sfeer, waardoor de narigheid die zich de gehele film voordoet erg goed naar voren komt.

De film bevat prachtige plaatjes van een wonderschone, weidse omgeving, die ik persoonlijk niet gauw associeer met alle narigheid die zich er af speelt, maar die wel degelijk bijdragen aan het kille sfeertje dat voortdurend aanwezig is. Evenals de mens kan de natuur immers ook rauw en woest zijn. Samen met het over het algemeen vrij zachte stemgeluid zorgen de mooie beelden voor rust. De stilte, die daarbij voortdurend aanwezig is, zorgt voor de nodige schrikmomentjes wanneer er opeens wél iets gebeurd. Schrikmomentjes die vast en zeker goed bedoeld zijn, maar bij mij vaker tot ergernis leiden dan tot de beoogde impact. Verder zorgt de aanhoudende stilte er voor dat de film vaak nogal langdradig aanvoelt.

In het begin van de film wordt direct op een heftige wijze een zeer interessant uitgangspunt gecreëerd, waardoor de toon meteen is gezet. Er wordt een weldoordacht voorstel gedaan dat op zijn zachtst gezegd bijzonder genoemd mag worden. Dit voorstel zorgt direct voor een onaangename situatie die wel voor ellende móet zorgen.

Na enige tijd komen alle in het begin gecreëerde hoofdpersonen onder de ontstane situatie te lijden. De een is er nog erger aan toe dan de ander en al gauw komen ze stuk voor stuk in een negatieve spiraal terecht. Uiteindelijk komt de hele familie bij elkaar op een kerstdiner, maar niet op de manier zoals we gewend zijn. Nee, de manier waarop twee psychopaten een gelukkig echtpaar een heerlijk diner onthouden valt niet goed te praten en is daarnaast zeker niet wat je op een gemiddelde kerstavond verwacht, maar het zorgt wel voor een uitstekend en uniek einde dat prima past in de sfeer van de film.

Het album Pure Country deed het in 1992 een stuk beter dan deze film maar dat wil niet zeggen dat de film niet goed is. Integendeel zelfs, ik vond het een behoorlijk sterke film die zijn titel eer aandoet. George Straits speelfilmdebuut is er een die erg lekker wegkijkt en dat is zowel aan zijn goede muziek als aan het interessante verhaal dat ermee gepaard gaat, te danken. Het is Strait niet al te moeilijk gemaakt en de rol die hij speelt is hem op het lijf geschreven waardoor ie erg sterk overkomt. Het mooie Amerikaanse plattelandsleven en het interessante countrywereldje zijn dingen die aan de ene kant erg verschillend kunnen zijn maar aan de andere kant veel raakvlakken kunnen hebben en de combinatie daarvan is iets dat in deze film mooi naar voren komt. Van begin tot eind is het erg fijn om naar te kijken en te luisteren en het slot van deze feelgood film is prachtig.

Pursued moet het hebben van twee dingen: de onwetendheid van de kijker en de geweldige acteerprestatie van Robert Mitchum. Daarnaast valt het af en toe wat tegen. De film zakt af en toe wat in en weet niet de gehele tijd te boeien. Wat echter wel hielp om de kijker van het begin tot het einde aan de buis gekluisterd te houden, was de onbekende achtergrond van Jeb (Mitchum). Hij heeft traumatische herinneringen aan zijn jeugd, maar kan zich niet alles precies meer voor de geest halen. Hij komt meer en meer in aanraking met zijn jeugd en hij herinnert zich steeds beter wat zich er in die tijd heeft afgespeeld.

De film begint bij zijn jeugd. Hij verteld over zijn jonge jaren na zijn 'adoptie' en het wordt duidelijk hoe hij die heeft ervaren. Deze vertelling loopt als een leidraad door de film en wordt bijgestaan door beelden. Hij blijkt voor de nodige problemen te hebben gezorgd en niet altijd even leuke dingen te hebben meegemaakt, maar er wordt zowel voor hemzelf als voor de kijker niet duidelijk wat er in zijn jeugd is voorgevallen en wat er voor de ontstane, ongemakkelijke situatie gezorgd heeft. Alleen de moeder des huizes blijkt weet te hebben van de gebeurtenissen uit Jebs jeugd, die ongewild een grote invloed hebben gehad op zijn verdere leven.

Die spanning en onwetendheid zorgt er voor dat alles op zijn plaats valt bij het lang verwachte einde. Het wordt duidelijk waarom hem het leven zuur wordt gemaakt, waarom zijn 'moeder' af en toe wat eigenaardig reageert op zijn vragen en bovenal komen herinneringen in hem op die vroegere gebeurtenissen uit zijn jeugd verklaren. Of hij vervolgens nog lang en gelukkig leefde is niet bekend.