Meningen

Een fijne western, zoals Anthony Mann en James Stewart er meer maakten. Ook in The Far Country wordt nuttig gebruikt gemaakt van de prachtige natuur. Ditmaal speelt het zich af in de bergen in Noord-Canada. De goudkoorts speelt hierin een belangrijke rol, alsook de inflatie die het met zich meebrengt. Belangrijker is echter een kudde vee die, door (meerdere malen) van eigenaar te verwisselen, voor wat onenigheid zorgt.

Jeff Webster (Stewart) is niet de enige die onder deze onenigheid komt te lijden. Ook zijn vrienden Ben Tatum en Rube Morris krijgen het een en ander te verduren. Beide rollen worden goed vertolkt. Het was vooral leuk om Walter Brennan eens met James Stewart te zien samenwerken. Twee andere mooie rollen waren voor de beide verliefde vrouwen, waarvan ik Ruth Roman duidelijk de betere vond.

De film eindigt prachtig. Jeff is al een paar maal aan de dood ontsnapt en de problemen die hij heeft meegenomen naar Dawson worden almaar groter. Hij besluit een laatste poging te wagen om aan alle trammelant een einde te maken. Waar hij de hele film geen hulp van anderen aanvaarde, omdat hij wel op zichzelf dacht te kunnen passen, weten de dorpsbewoners hem uiteindelijk net op tijd van de dood te redden. Daarmee bewijzen ze deels zijn ongelijk en betuigen ze hem tevens hun dank.

Een redelijk goede film, maar niet heel veel meer dan dat. Het is geen onovertroffen meesterwerk, maar is wel van de kwaliteit die we van Ford en Wayne mogen verwachten. De aanstelling van Fonda was daarbij ook zeker geen overbodige luxe.

Jammer dat het allemaal zo saai begint. De wonderschone en (bijna) altijd goedlachse dochter van de kolonel, Philadelphia, is tijdens de eerste anderhalf uur iets te veel in beeld. Dat is op zich allesbehalve erg, ware het niet dat ze deel uit maakt van een erg oninteressant verhaal dat totaal niet weet te boeien; een zogenaamde romance. Ik weet zeker dat er in Fort Apache ondertussen interessantere dingen aan de gang waren die van mijn kant op meer belangstelling hadden kunnen rekenen.

Niet dat deze film niet interessant is, integendeel. Het probleem is echter dat pas het laatste half uur de nodige spanning om de hoek komt kijken. Bij een twee uur durende film is dat wat aan de late kant, als je het mij vraagt. Toch weet Ford hiermee het tegenvallende eerste gedeelte van de film goed te maken. Er wordt maar weer eens duidelijk hoe groot de impact van een (in dit geval onwetend) vooraanstaand persoon kan zijn en dat leidt tot een boeiend einde.

Het probleem van de film is zeker niet de kwaliteit of vermakelijkheid, want dit is eigenlijk een prima verfilming van het welbekende verhaal, maar feit is dat er al de nodige films over het leven van de gebroeders James zijn gemaakt. Er is in deze versie daarom nog wel geprobeerd om hier en daar een draai te geven aan het verhaal en soms pakt dat ook wel goed uit, maar af en toe was het ergerlijk als redelijk bekende feiten werden genegeerd. Er zit wel vaart in de film, dus echt vervelen doet het nergens en ook wat het acteren betreft valt er niet zo gek veel op de film aan te merken. Lowe, Paxton en Travis stelen de show en maken van Frank & Jesse een film die het kijken wel waard is, maar dat de film boven de middelmaat uitstijgt, zul je mij niet horen zeggen.

Ik mag ze graag zien, die ouderwetse Amerikaanse films over hun eigen land en/of de oorlog die er daar geweest is. Ook dit is een zeer aardige film uit het tijdperk waarin films meer en meer in kleur geschoten werden. Friendly Persuasion heeft ook van die warme kleuren die een sfeer met zich meebrengen die in zwart-wit beeld nooit gecreëerd had kunnen worden.

Het eerste uur was wat moeilijk te verteren. In het begin gaat het nog wel, maar al gauw wordt het iets te komisch en constateerde ik enige vorm van overacting. Dat laatste kon ik op een gegeven moment wel door de vingers zien en ik heb me daar verder niet meer aan lopen ergeren. Gary Cooper was een goeie vader en ook de kleine jongen had een mooie rol.

Het tweede deel is een stuk sterker en het wordt daarin al gauw duidelijk waarom deze film onder drama valt. Het is boeiend om te zien hoe een goed- en strenggelovig gezin omgaat met de oorlog waarin het beland is. Ongewild krijgen ze er mee te maken en het is interessant hoe ze er vervolgens mee om zullen gaan. Het is mooi om te zien hoe het gezin uiteindelijk hechter wordt dan ooit, al hebben ze wel erg veel geluk dat ze allemaal aan de dood zijn ontsnapt.

The Furies kwam wel heel langzaam op gang. Op de helft, wanneer het hierboven geschreven plot pas begint, wordt het interessant. Ik had hem bijna stopgezet toen het schaargooien toch nog voor de (hoog)nodige spanning zorgde.

Ik heb de film vervolgens toch maar uit gekeken en het bleek nog een aardige film te zijn. Hoewel het voor mij persoonlijk niet een dusdanig geweldige film is als hiervoor enkele malen wordt beweerd.

"The old Herrera witch, huh? She could hit a pigeon in the eye at 300 yards.”