Meningen

Een nogal gekunstelde herhaling van zetten. Daar waar je mee kan gaan in het absurdisme (en de vrijheidsdrang) bij dogtooth, wil dat bij deze film veel minder lukken. De verrassing is er af; beroering / ontroering of compassie, zo die er al is, vervlakt op den duur. Op het eind herleeft dat een beetje, maar echt beklijven doet deze film niet. Hoewel…, ik merkte dat ik naderhand toch antwoorden wilde vinden en aan het formuleren was. Het kan zijn dat ik later tot een hogere beoordeling kom maar nu even niet. Daarvoor stoorde het me teveel dat het tennismeisje dat ongeluk had werd weggeschreven. Het gemakzuchtige daarvan. Om maar iets te noemen.

In balans vind ik de film zeker niet. Laat ik het voor de (levenslustige?!) danseres toch maar een voldoende geven.

Prachtige film, prachtig gespeeld, alleen wat is de afkeer van de vrouw jegens haar man ? Dat is mij niet duidelijk.

Als een film evocatief is bedoeld of dient te zijn, what' s the message.

Dat liefde, het klasseverschil niet kan overbruggen? Dat ze toch liever die bastard had gehad dan deze eenvoudige liefdevolle man?

Een man met commitment die bereid is te investeren in de relatie en die bovendien een prachtige vader is.

Pff wat/wie wil ze nou eigenlijk?

Toch een mooie film over liefde.

Leopold is mi de beste regisseur van NL. Om trots op te zijn. Ze wordt nationaal en internationaal gewaardeerd. Hoezo weggegooid geld??

Via betere marketing meer mensen naar arthouse films te trekken is een goede en schone zaak.

Het is niet erg dat sommige mensen deze film niet apprecieren maar probeer niet je eigen kameleon- niveau als maatstaf der dingen door te drukken. Ik wil het omgekeerde overigens ook niet doen. Dat soort snobisme kan me ook gestolen worden.

Door het gedrag van de hoofdpersoon wordt je denk- en verwachtingspatroon ontregeld. De één vindt dat vervelend en haakt af, de ander (zoals ik), raakt gefascineerd. Het werkt als een spiegel, een reflectie op je eigen houding en vooroordelen. En waarin is dat dan geankerd. De diverse verwijzingen naar kunstenaars en kunststromingen is leuk voor degene die daar enige 'feel' mee heeft.. Dat heeft dus ook met de gebruikte beeldtaal te maken.

En hoewel dat voor mij dus een bonus is, het is de essentie niet. De kern ligt voor mij in het mens zijn en dat je dat kunt aanvoelen/herkennen als je daar voor open wilt staan.

Die kwetsbaarheid van een ogenschijnlijk merkwaardig persoon.

Alles van waarde is weerloos.

Ontroering. Dat roept deze film bij mij op. En dat in deze tijd. Is toch heel wat, dunkt mij.

groetjes Simone

Heftige reacties. Aangenaam is de film zeker niet nee.

Empathie hangt af van de kijker. Het is ook niet het woord dat bij mij als eerste opkwam. Eerder gefascineerd door.

Ik zie een worsteling met gevoelens en identiteit, met als resultaat een vlucht naar voren via provocatie, stoerheid en (zelf) destructie. De behoefte aan moeder, de geschiedenis van de moeder en de rol vd moeder als vaders partner. De rol die Hemel eigenlijk in wil nemen of vervullen. Ze weet dat dat niet kan maar uit haar frustratie in verleidings-/claimgedrag ten opzichte van vader. (Wanhopig) willen vastklampen aan haar vader.

De wijze waarop nieuweling Hannah Hoekstra de rol van Hemel vertolkt vind ik zeer indrukwekkend. Ze heeft presence. En dat ze het heeft aangedurfd! Ik denk niet dat een andere actrice uit Nederland deze prestatie had kunnen neerzetten. Met Helena vd Meulen(scenario) en Sacha Polak (regie) voor mij toch zeker een 7 waard.

Empathie is misschien ook een kwestie van smaak (of ethiek?). Ik had er niks mee bij de hoofdpersonen in project-X, maar die film heeft een haast mythische status verworven.

Trouwens hoeveel empathie hadden Kubrick en Hitchcock eigenlijk met vrouwen? Of zie de heersende opvattingen van mannen (volk) in India over vrouwen nav recente gebeurtenissen (groepsverkr./moord).

Anyway, het gaat in eerste instantie om de film en/of acteerprestatie die wordt (af)geleverd. Laat ik mij dan toch ook maar eens gaan wagen aan Clockwork Orange. Kijken of ik empathie kan opbrengen voor de gewelddadigen.

Iedereen alvast een gelukkig en gezond 2013 toegewenst en niet te vergeten veel filmplezier!

En dat Monic Hendrickx een gouden kalf moge krijgen voor haar rol in tv-serie Penoza

Een dubbel gevoel. Wat film betreft een 4,5*. Tot ik bij de aftiteling zag dat de regisseur en zijn vrouw zelf de hoofdrollen hadden gespeeld. Het mag misschien niet meetellen bij het oordeel over de film, maar het stoorde me behoorlijk. Waarom weet ik niet precies. Een raar machismo, het verstoren van een illusie, van verbeelding? Het ondergraaft voor mij in ieder geval de poëzie van deze film. Hoewel deze poëzie niet één ieders cup of tea zal zijn.

En sympathiek is de man niet bepaald (vind ik). Z’n stem beviel me ook al niet.

Hoe dan ook, de beelden zijn prachtig. De manier van filmen. En ik vond het grappig dat tussen minuut 57-58, geluiden uit once upon a time in the west te horen waren.

Wat moet ik nou weer met deze film. Tijdens het kijken was al bijna zeker dat ik de film met 5* zou waarderen. Wat een verbluffende fotografie. Bijna too much. Was wel benieuwd naar de ‘oplossing’ van het probleem. Dat stelde me wat teleur maar was dramatisch gezien nog wel te verhapstukken. En toen kwam die flashback *zucht diep* . De symboliek van dat watershot ergerde me ook al en dan nog dat einde. Maar goed, de sensatie die ik eerst voelde bij die prachtige beelden zal ik niet meer vergeten. Vooruit dan 4,5*, maar ik waarschuw Zvyagintsev nog één keer, don’t you go there mister. Tot binnenkort dan maar. We’ll see.

Zo’n cast en dan zo’n draak van een film. Te simplistisch voor woorden. Uit coulance 2,5*.

Toch maar 4* gegeven. En hopen op een Oscar voor special effects , Erik-Jan de Boer.

De hoofdpersoon komt uiteindelijk tot een bepaalde levenshouding. Is wellicht meer senang bij een soort zen boeddhisme dan bij een religie met al de wetten, regels en voorschriften.

Dus tegenover degenen in de buitenwereld die maar (pasklare)antwoorden eisen. Of dat je consequent moet zijn. De buitenwereld hier vertolkt door de gejaagde schrijver, japanners of ouders (vader).

God is poëzie/verbeelding/innerlijke behoefte-noodzaak

Ik denk mij een God.

Kijken in 3D, Beleven in 3D+

Zoiets.

Had een zeer goede film kunnen zijn maar voor mij is het eerste uur niet goed genoeg. De toon is niet juist/kloppend, en te flauw of te geforceerd (onlogisch). Kirsten Dunst is in dit deel van de film vooral irritant(als persoon én in acteren). John Hurt en z’n lepels, nou ja, de moeder te simplistisch boos. Het huwelijk slaat nergens op dus waarom doen. De benepenheid is zwak (en stereotiep) neergezet. Tweede deel is beter. En fantastische beelden natuurlijk.

En dat mooie paard niet te vergeten.

Mooie shots hoor, maar ik zag toch vooral het pretentieuze van de regisseur. Een poging tot mystiek. Maar de film raakte me niet. En met de spanning in het verhaal wil het ook niet echt lukken. Ik hoopte nog op een mooie clash met scott-thomas, maar helaas. Scott-thomas speelt geweldig, dat dan weer wel. Al met al viel het me tegen. Veel van verwacht maar de film ging (imo) als een nachtkaars uit. Dat gevoel.

Ik vond de film door de bijgevoegde documentaire/making of op de DVD pas écht ingrijpend.

Wordt de hoofdrolspeelster eigenlijk niet misbruikt door het egocentrisme van de regisseur ?!

Vraag me af hoeveel consideratie hij met haar had. Heel triest. Hoe is het met haar afgelopen? #dtv

Wat een bagger. Zo dom en irritant. Alleen al de hele film de organisator van het feestje moeten zien en horen. Gewoon niet te doen. Wat een ongein.

Afschuwelijk slecht. Wat een wanproduct (en voor al dat geld). Werkelijk íedere scene wordt een loodzwaar sentiment meegegeven. We moeten als kijker natuurlijk wel beseffen hoe erg het allemaal is. Hier stond de kerstboom, daar hingen de sokken en ahhh, de piano. En dan die flashback….

De scenes, de teksten. Verschrikkelijk, potsierlijk.

Wat is dit? Eten... Hij wil een lepel... Die krijgt-ie niet… ..Hij heeft honger. Ik zie het.

En dan wéér die hand van Viggo naar z’n zoontje en wéér “papa!” van dat zoontje. En dan ineens het pistool op het hoofd van dat jongetje. En weer vluchten.

Een meute mannen. Vader en zoon niet opgemerkt. O ja, een vrouw en kind worden even afgeknald, en weer verder. Een kever, pijl en boog en alarmpistool. Hopsakee, volgende scene. Even zwemmen, zoon slaapt, alles gestolen. Maar wacht, daar hebben we de dader. Dus naakte neger. Pfff

Op andere zender Mean Girls 2. Trapt werkelijk iedereen in al die Amerikaanse bagger of ben ik nou gek? Gezien de hoge waarderingen voor the road, ook op IMDB, is het laatste het meest waarschijnlijk maar dan nog. Ik snap het niet.

Viggo Mortensen moet bekaf zijn geweest van het fronsen. Ik heb in ieder geval last van mijn nek gekregen van het hoofdschudden.

Shit happens.

De film is mooi gemaakt hoor, daar niet van, maar het raakte me niet. Niet als komedie en ook niet als drama. Alleen de laatste 20 a 30 minuten nog wel redelijk.

Ik vond de banaliteit vooral saai en de constante ‘mishap’ vervelend. Een geridiculiseerde kenschets of toch ook (stiekem) een eerbetoon? Acteur die de hoofdpersoon speelt is goed, maar degene die de broer speelt bevalt me helemaal niet.

Wat een zeurpiet, die Dick Maas. En dan dat klagen over een strippagina. Het is gewoon een vervelende negatieve ouwehoer. Heel flauw en mi zeer overschat. Anderen verdienen veel meer krediet. Met zijn eeuwige verongelijktheidshouding slurpt hij kostbare tv 'airtime' . Is ie niet waard, die Dick.

Gezien het hoge gemiddelde nogal wat van verwacht. Valt dan toch tegen.

Een voldoende, maar meer ook niet.

Daarvoor vind ik de personages en de dialogen te stereotiep.

Ik ga deze film geen beoordeling geven. Dan verwordt deze film tot een cijfer dat te weinig zegt.

Toch ben ik verbaasd dat de film overal ter wereld zulke goede recensies krijgt (met gelukkig wat uitzonderingen). De intentie van de maker komt op mij drammerig over. Alleen degene die zich eraan wil overgeven heeft daar geen probleem mee. Voor mij is het teveel een geloofsovertuiging die de mensen móeten aanhoren/ondergaan. Iets wordt me door de keel geduwd waar ik geen zin in heb.

Wie een overtuiging ‘geloofwaardig’ wil maken doet dat bij voorkeur op een langzame, geleidelijke manier. In deze film wordt dan ook nog een bijna fluisterende voice-over gebruikt. Die neemt de kijkers/toehoorders vervolgens mee om een dramatische boodschap te brengen. Over het bespelen van emoties gesproken! Vervolgens monteer je er prachtige(bombast) beelden en muziek onder en voilà. En aan het einde van de film natuurlijk de redemption cq een soort van verlossing van al de ellende. En wat voor één!? Pff. En daar een 5,0 aan geven?

Acteur Sean Penn vroeg zich af wat hij eigenlijk in deze film te zoeken had, maar toch. Gezien de sentimentaliteit van de Amerikanen sluit ik niet uit dat deze film (of The Help), de Oscar voor beste film gaat krijgen. Dat Europa ook en masse voor deze film is gevallen is voor mij opmerkelijker. Zou dat met de crisissfeer te maken hebben?

Mensen willen graag geloven, ook hier in Nederland. Of dat nu gaat over het zesde zintuig, een politieke partij of in de zaal of op TV bij Derek Ogilvie.

Ik zou zeggen ‘snap out of it’. Het leukste van de film vond ik dan ook toen het zoontje shut up riep.

De film zelf had ik 2,5 kunnen geven maar dat zou middle of the road betekenen, en dat is deze film niet. Cinematografisch (en voor Jessica Chastain) zou ik het met een 3,0 of 3,5 beoordelen. Maar ik knap af op wat de regisseur mij (opzichtig)mee wil geven. Bovendien speelt de regisseur Kubrickje door geen uitleg te geven.

Escapisme is prima, maar niet in de vorm van een filmdominee. Als mensen het toch als een 5,0 beoordelen, ook goed. Dan gelooft u in deze film/de maker. Dat lukt mij niet.