Meningen

Zeer mooie beelden. Ik miste echter context over het ontstaan van de foto's. Hoe wordt Salgado gefinancierd? Hoe vrij is hij in zijn keuzes? Hoezo kan hij besluiten even zes maanden op reis te gaan zodra hij weer terugkeert in Brazilië? Is geld geen probleem? En vindt zijn vrouw alles maar goed? Ik miste de context het meest in Rwanda. Voor wie maakte hij die foto's, en wie had hem gestuurd? Het lijkt of hij op eigen houtje opereerde. Dat lijkt me wat vreemd. Hoe raak je zo verzeild in een oorlogsgebied? Aangezien de infrastructuur was gebroken moet hij speciale routes hebben gehad om zijn doel te bereiken. En welk doel is dat dan eigenlijk? Zoveel mogelijk leed op beeld verzamelen? Dit zegt ook wel wat over hemzelf.

Het nieuwe jaar is cultureel weer goed afgetrapt met het bezoeken van Sátántangó, de beruchte film van Béla Tarr. Voor veel filmhuisliefhebbers is dit een heilige graal: geschoten in zwart-wit speelt het verhaal af in een troosteloos Hongaars dorpje, net na de val van het communisme. En niet onbelangrijk: de film duurt ruim 7(!) uur. De plot laat zich zo samenvatten: dorpelingen wachten op geld voor de verkoop van hun vee en hopen aan hun ellende te ontsnappen.

Het verhaal ontvouwt zich uiterst langzaam en is bijna cyclisch: dezelfde regen en modder blijft de dorpelingen teisteren en scènes herhalen zich vanuit andere gezichtspunten. Een belangrijk thema hierbij is de vrijheid die mensen hebben maar deze last (volledig zelf verantwoordelijk te zijn voor je lot) niet aankunnen. Alle personages zitten vast in hun persoonlijke problemen (alcohol, mishandeling, overspel, roddelpraat etc.) en vestigen hun hoop liever op een dorpeling die zich als een verlosser gedraagt dan verantwoordelijkheid te nemen. In de negatieve versie van Tarr kan de mens echter nooit geheel vrij zijn: er zijn altijd hogere machten die invloed uitoefenen. En zo is ook de verlosser Irmias een speelbal van de politiemacht.

Voor 7 uur aan modder en leed moet je wat doorzettingsvermogen hebben. Tarr zei zelf dat hij geen leuke films wil maken, het interesseert hem alleen of je als een sterker persoon uit de bios komt.

Dat laatste is wel het geval. Het leed is bovendien esthetisch prachtig weergeven in talloze long-takes. Door de verplichting zo lang te moeten zitten vergeet je gek genoeg de tijd. Dit gebeurde al in de beroemde opening, waarin je 8 minuten lang alleen wat koeien ziet rondlopen.

Het was een interessante ervaring waarvan veel blijft hangen, maar een absoluut meesterwerk lijkt het ook niet. De film mist vaak focus rondom de uitgewerkte intellectuele thema's, een focus die je wel in zijn andere werk terug ziet. Werckmeister Harmoniak en The Turin Horse waren in dit opzicht beter.

1 ligt eraan hoe je dat ziet, je zou ook kunnen zeggen dat ze kiezen voor een nieuw begin. Daarnaast lijkt Del Toro wel de kerel die alsnog de hoofdpersonen iets aan zou doen. wegtrekken is dus niet geheel onverstandig.

2 wanneer was ze geschokt dan? bij de dochter wel ja maar dat is toch logisch? het is haar dierbare. Verder liet ze zelf martelpraktijken via de laptop aan 'O' zien, er geschokt leek ze niet.

3 het kan best dat je binnen iemand in brand zet. er was genoeg ruimte. De rook houd je inderdaad wel. De locatie was echter onbekend. Die kan overal geweest zijn. maar gezien een grote groep gewapende mannen aanwezig is die het kunnen maken om iemand te excecuteren, moet het een afgelegen plek zijn geweest. En je kan veel maken op afgelegen plekken.

4 "o" gaf zelf al in de film aan dat dit waarschijnlijk plaatsvond omdat Elena eenzaam was. ondanks het misschien vreemde gespreksonderwerp bleven de verhoudingen tussen Elena en 'O' duidelijk. Elena zei zelf nog dat als het moest ze de dierbaren van 'O' (Chon, Ben) gemakkelijk van haar af zou nemen. Het gesprek bleef erg cynisch dus vreemd was de scene niet.

opzich zijn de punten die je noemt in mijn optiek geen goede redenen voor een slechte beoordeling.

ik vond de film zelf wel vermakelijk. gave actie, mooie one liners, leuke acteurs (Hayek, Del Toro, Travolta), visueel mooi met gave snelle montage (tijdens de actiescenes) / mooi kleurgebruik/ camerawerk in zowel de actie als de overzichtshots van landschappen. ik vind het altijd leuk als geweld vol in beeld wordt gebracht en niet wordt geromantiseerd. Verder is de boodschap van de film ook goed. je kan als kijker zelf een beeld vormen over het drugsbeleid. (al zal iedereen wel het geweld afkeuren) Bij andere films over drugs als traffic en requiem for a dream word je alskijker meer naar een bepaalde mening toegeduwd. grappig ook dat je ziet dat niet iedereen er slecht van af komt. op het einde zitten de hoofdpersonen toch maar mooi op het tropische eiland. persoonlijk vond ik de film soms wel net iets te langdradig op bepaalde punten, de soundtrack af en toe net iets te aanwezig en vond ik de rol verandering van Ben in het geheel net iets te ongeloofwaardig.

Al met al een erg vermakelijke film.

Niet zo super. Ik had de synopsis niet gelezen en zat op het begin van de film te wachten op een macguffin of een moord die gepleegd zou worden. Deze bleven uit wat ik wel verassend vond. Oom Charlie werd goed gespeeld en ook mooi in beeld gebracht. Hij werd vaak iets van onderen gefilmd wat duidelijk de toon in scenes zette. Het camerawerk was sowieso erg mooi door de vloeiende bewegingen. De Suspense was met vlagen aanwezig. De binnenkant van het huis werd mooi in beeld gebracht waardoor zelfs normale dingen als trappen gevaarlijk overkwamen. Dit zou later nog duidelijk terugkomen in Psycho. Vrouwelijke Charlie vond ik wel wat vervelend met haar hijgstemmetje. Maargoed, dat hoorde er toen vaak bij. Minpunten vond ik ook het gedrag van de oom. Hij is erg berekenend (filmrolletjes), maar dan pleegt hij wel zo'n slechte moordaanslag. De muziek was vaak te aanwezig. Zonder al die bombast snapte ik ook wel wanneer iets spannend moest zijn. Tot slot het einde van de treinscene.. Helaas nogal achterhaalt. Hitchcock heeft ze een stuk beter gemaakt.

Wel lachen. Ik vind het exploitation of hier eigenlijk blaxploitation sfeertje wel tof. Shaft is zoals Isaac Hayes zegt een echte 'bad motherfucker' (portemonnee referentie in Pulp Fiction) met zijn gelikte uiterlijk en snelle acties. Er zitten leuke grappen in de film, bijvoorbeeld wanneer er gevraagd wordt wat Shaft gedaan heeft. 'I got laid'. Moest hard lachen. Groot pluspunt is ook Hayes' soundtrack. De actie dichtheid is echter niet groot genoeg om de aandacht er de hele tijd goed bij te houden. De film lijkt in zijn geheel in stijl een voorloper op de jaren '80 actiefilms, die door onder andere Eddie Murphy een nieuwe schwung kreeg. Shaft heeft de tand des tijds niet geheel doorstaan. Als ik in het vervolg iets met actie, goede grappen, sfeermuziek en dunne plotlijnen wil zien kijk ik weer liever naar de jaren '80.

Ongeveer acht jaar geleden keek ik deze film voor het eerst, en was destijds erg onder de indruk. Gisteren kon ik dit niet opnieuw ervaren. Ik snap dat veel mensen van deze film kunnen genieten. Ondanks alle tegenstand, de hoogst denkbare onredelijkheid, houdt een individu dapper stand tussen de kwade krachten die hem insluiten. Dufresne behoudt zijn waardigheid en overwint hierdoor aan het einde.

Mijn probleem huist in de gemakkelijke opposities tussen de karakters. Die Dufresne moet wel een heilige zijn, dat hij nooit iets verkeerd doet (dus toch die redemption?). Ook Freeman loopt de hele tijd tevreden blikken uit te delen. Grappig hoe gevangenen al zo vaak als achterbaks en gewelddadig werden verbeeld maar dat ze hier - en opvallend genoeg in wel meer jaren '20 vertellingen - wél heel sympathiek zijn. Het gros van de veroordeelden bestaat uit oprechte mannen die hard werken en vervolgens het leven prozaïsch overdenken. Hiertegenover staan dan de directeur en volledig doorgeslagen bewakers die hun macht misbruiken en geen enkel moreel besef kennen.
Kunst is voor mij interessant wanneer deze morele tegenstrijdigheden blootlegt, waar er niet één juiste oplossing wordt aangereikt en de toeschouwer in een zekere verzoening wordt gebracht met die tegenstrijdigheden. Door de overduidelijke goed en kwaad verhoudingen komt dit bij The Shawshank Redemption totaal niet aan de orde. Dit stoorde mij, omdat de gevangenis mij bij uitstek een ideaal decor leek om vragen op te werpen over morele kwesties.

Natuurlijk hoeft kunst geen nabootsing te zijn van de werkelijkheid - in tegendeel, ik ben groot voorstander van de 'verwondering'. Deze verwondering moet men echter zoeken in het normale (bijv. Bergman, Ozu), of in een fantastische of fabelachtige vertelling. Ook simpele of eenzijdige films kunnen een waardevolle kijkervaring leveren. Bij een film die klaarblijkelijk wijze lessen over het leven wil meegeven en de werkelijkheid toch zo vervormt is de discrepantie mij echter te groot.

Geweldige film!

Toen ik deze een hele tijd terug voor het eerst zag wist ik niet zo goed wat ik er van moest maken. Ik wist wel dat ik de camerabeelden en enkele scenes erg mooi vond vormgegeven maar kon niet zo veel met de 'willekeur' van de verhaalverloop. Het voelde alsof het verhaal van Isak steeds even werd opgehouden, door bijvoorbeeld de lifters en het bezoek aan oma. De film intrigeerde mij toch enigszins en ik besloot hem enkele dagen terug opnieuw te kijken. Dit pakte zeer goed uit. De reis die Isak aflegt om zijn titel te ontvangen is veel meer een symbolische dan concrete reis. Bergman heeft heel goed nagedacht over details hoe die de plot kunnen dienen. Zo verwijst de klok voor mij naar het doelloze leven van Isak en geven alle personen een fase uit Isak's leven weer. Het ruziënde stel is Isak's huwelijk (zoals hij in een enkele regel in de film ook aangeeft) en Sara is een kopie van ... Sara. De dialogen zijn diepgaand en verlopen heel organisch, niet met zoveel bombast als in andere films uit deze tijd. Het is ook erg mooi hoe het thema 'schuld' in de film is verweven met het christendom. Films die filosofisch pretenderen te zijn moeten naar mijn mening wel enkele wijsheden bevatten. Alleen vragen of God bestaat noem ik dan ook cliché. In deze Bergman vond ik de uitspraak van Evald over ethiek wel een mooie om over na te denken. Tot slot is het einde erg mooi. Isak ziet zijn gelukkig familie. Ondanks de emotionele afstand die de protagonist en zijn moeder van naasten nemen, is het geluk vinden wel mogelijk. Dit voelt wat koud aan. Isak beseft zich dit te laat. Hij heeft gefaald. Als kleine sidenote vond ook ik de tweeling erg irritant maar dat drukt deze diepgaande film zeker niet. Kijk m vooral een tweede keer!

Belediging voor de star wars saga.