Altman is een interessante filmmaker als je kijkt naar de overlappende dialogen, de beweging in zijn shots en de manier waarop hij kritisch durft te zijn. Dit keer richt hij zijn kritiek op de Hollywood-industrie, waarbij een moord verwikkeld raakt met defictieve beschrijvingen daarvan. Scripts die de misdaad aanstippen worden het hoofdpersonage opgedrongen. Vrij meta dus. Die verwikkeling deed me denken aan Adaptation die ik echt geweldig vond, de schuldgevoelens die de moordenaar heeft wijzen vooral naar Dostojevski.
Echt vlot is het niet. Urgentie ontbreekt vaak. De mise en scene komt gedateerd over en personages zijn niet heel boeiend. Indrukwekkend openingsshot wel, maar was het echt nodig? We leren al die mensen amper kennen. De opzet deed denken aan Altmans Short Cuts, maar al die personages kregen allemaal wél een eigen verhaal.
Alle referenties naar filmklassiekers vond ik ook wat onnodig (al die posters van Laura, M etc.) het lag er wat dik bovenop.
Het einde stelde ook wat teleur. Oké daar hintte Altman ook op, waardoor hij een middelvinger naar het publiek opsteekt. Zien jullie nu wel, ik geef jullie wat jullie willen. Of toch niet? Wel gewaagd. Over het geheel zie je dat Altman een onderscheidende werkwijze heeft, maar je kunt beter The Long Goodbye of McCabe & Mrs. Miller kijken.
