Hooguit leuk als 'greatest hits' compilatie, waarin we de hoogtepunten van Murphy's carrière zien. Helaas is er weinig diepgang of ruimte voor zelfinzicht. De flops die kwamen vanaf de jaren '90 waren slechts een leermoment. Maar de kijker is niet gek: Norbit is prima als technisch hoogstandje (goede make-up, een man speelt veel rollen) maar is verder een wanstaltig product. Murphy laat hier verder niks over horen en gaat ook voorbij aan de botsingen met regisseur Landis, de problemen met paparazzi en kapt een moment dat gaat gaat over artistieke inleving helaas af.
De docu wil graag nog een grootheid neerzetten, maar, zoals Murphy zelf ook aangaf, is hij die persoon uit de jaren '80 niet meer. Hij herkent zichzelf niet als hij de opnames van zijn stand-upshows ziet. Dit zou een interessant uitgangspunt zijn geweest. Want alles wat hij nu uitbrengt is hooguit een echo van vroeger. De energie klopt niet meer (zie Dolemite), er is een andere vorm nodig.
Toch wil de docu wel voordoen alsof die vonk van grootsheid er nog is, en zo behandelen de opgevoerde castleden hem ook. Maar is dat niet een beetje nep? Die scene met de handpoppen moet grappig zijn maar bereikt dat niveau niet.
Murphy vond zich verschillende keren opnieuw uit maar lijkt nu liever te luieren, hij zegt weinig trek te hebben in nieuwe projecten. Jezelf opnieuw uitvinden wordt dan lastiger.
Helaas is komedie altijd wat minder tijdloos dan het drama, en misschien geldt dat ook voor de acteurs die de genres vormgeven. Gelukkig is met even genieten van vroeger niet veel mis.
Veel leuke, testosteron grappen die helaas vaak worden gesmoord door de haastige montage. Met een rustiger tempo en iets minder behoefte om elke dialoogregel een punchline te laten zijn zou de film beter zijn geweest. Ook het script bevat potentie om maatschappijkritisch te zijn (zwendel met investeerders) maar ook dat komt er niet helemaal lekker uit. De twist na zo'n 20 minuten is wel leuk bedacht en zeker Ferell is grappig in zijn rol. Walhlberg is mij iets te schreeuwerig. Mkay toonde later aan wel talent te hebben om de maatschappijkritiek en komedie te verweven, hij schreef onder andere Don't Look Up.
