als je denkt dat alle amerikaanse films in een happy end eindigen moet je toch deze eens gaan kijken .
Goede noir maar het blijft een beetje afstandelijk , het wringt ook een beetje als Michum's karakter frank maar rond diana blijft hangen ondanks het feit dat hij wel weet dat ze fout is .
Ik zag niet zo in hoe hij zijn andere vriendin die duidelijk een heel stuk aantrekkelijker is zomaar kon laten vallen voor deze andere vrouw .
de karakteropbouw en het geloofwaardig overkomen van de romance tussen de twee is het sterke punt van de film
verder inderdaad voorspelbaar maar dat geeft niks omdat het heel goed is uitgevoerd met goed spel tussen Ladd en Young .
Als je deze docu kijkt dan denk je in het begin aan een andere versie van the tindler swindler , hier is echter geen geldfraude de achterliggende misdaad maar het bewust emotioneel manipuleren van het slachtoffer over een tijdsbestek van zelfs enkele jaren .
Kirat leert een man online kennen en gaandeweg krijgen ze uiteindelijk een relatie maar het blijft puur online of social media zoals facebook , twitter etc .
Een nicht van haar( Simran) is een soort tussenpersoon die hem kent zodat Kirat hem vertrouwd . In al die tussentijd gebeurt er een heleboel drama ( een scheiding , een aanslag , een ziekenhuisopname ,nog een scheiding etc) .
Achteraf blijken al deze drama momenten totaal nep te zijn en blijkt Simran de kwade genius te zijn die alles heeft verzonnen en via
Er zijn een paar aspecten van deze docu die extra opvallen :
1 Kiran is een vrouw die een aansprekende baan en carriere heeft , veel uitgaat en veel vrienden heeft maar uiteindelijk toch kiest voor die droom man met zijn luxe levens stijl .
Waarom kan ze niet een betrouwbare down to earth man vinden in haar kennissenkring ? , blijkbaar wijst ze die allemaal af , sterker nog , ze kiest liever voor een nep relatie met iemand die ze nog nooit face to face ontmoet heeft in meer dan een paar jaar , zijn zogezegde status is ook een grote factor want een bouwvakker of magazijnmedewerker zou ze niet hebben zien staan .
Achteraf bedriegt ze zichzelf ook want ze had dit al veel eerder ontdekt kunnen hebben .
2 de dader blijkt ook een vrouw te zijn , maar niet zomaar eentje , het is notabene haar eigen nicht , opvallend is ook dat in tegenstelling tot de tinder swindler waar de dader totaal word ontmaskerd , men hier het nodig vind om de identiteit van de dader te beschermen , is dat omdat de dader dit keer een vrouw is ?
Ik weet zeker dat als de dader een man was geweest we de naam in volle glorie te horen zouden krijgen en hij zeker zou zijn opgepakt ,( zelfs catcalling op straat word in engeland nog serieuzer genomen ), maar in dit geval is het heel anders , vrouwelijke daders moeten blijkbaar beschermd worden , en ook de politie doet niks .
Het is mischien hard gezegd maar uiteindelijk is Kirat zelf mede verantwoordelijk voor haar eigen miserie , ze kiest bewust voor de nepwereld van social media , zo krijgt ze haar aandacht van iemand die in werkelijkheid niet eens bestaat , de disney princess syndroom die ze verkiest boven echte mensen .
Aandacht is de basis van het domein in de vrouwelijke belevingswereld , het vermogen om aandacht af te dwingen bepaalt het gevoel van eigenwaarde, de status van leeftijdsgenoten, seksuele selectiviteit en een heleboel andere factoren in het leven van een vrouw.
dat die aandacht komt via online kanalen maakt geen verschil , feelings over facts bepalen haar realiteit .
We zien dit zichzelf manifesteren in only fans kanalen , twitter, tik tok en ook youtube waar vrouwen hun sexualiteit heel vaak gebruiken (subtiel of minder subtiel) ,voor zo veel mogenlijk aandacht en likes , voor haar is het een ego boost .
het is geen hogvlieger maar toch best wel vermakelijk , de derde film al op rij die ik met Maria montez zie , jammer dat de love story tussen haar en Ali niet de screentijd krijgt die het verdient , verder is het wel een vermakelijke film .
Alternatieve titel: Atlantis: The Lost Continent, 22 oktober 2024, 23:45 uur
ondanks de korte speelduur lijkt deze film lang te duren en dat geeft aan hoe niet boeiend de film eigenlijk wel is , helaas kan daar de mooie verschijning van maria montez niet veel aan veranderen .
Deze avonturenfilm vol met vrouwelijk schoon heeft natuurlijk niet veel te bieden qua geloofwaardigheid maar het blijft toch een amusante en best wel onderhoudende film om eens gezien te hebben , op een fictief eiland waar de hogepriesteres en haar religieuze compaan de scepter zwaaien met wrede rituelen vol opoffering, om de vulkaan god zogenaamd tevreden te houden , word haar verdwenen zuster (die geen weet heeft van haar afkomst )van een ander eiland ontvoerd met de bedoeling een eind te maken aan de wrede tirannie van de hogepriesteres .
De film volgt braaf het pad van simpele actie en een romance subplot , de chimpansee zorgt voor een beetje een tarzan vibe .
Voor geloofwaardigheid moet je natuurlijk niet kijken naar deze film , maar entertaining is het zeker wel .
Het racisme thema word er een beetle geforceerd bijgesleept als een klein sub plotje maar voegt verder niks toe aan het verhaal en had makkelijk achterwege gelaten kunnen worden , verder wel een aardige film maar meer een drama dan een actie heist film .
Prima crime mystery verhaal waarin een diplomaat word gechanteerd met zijn zogezegde verleden , omdat hij aan geheugenverlies lijd heeft hij geen kennis van zaken van voor een bepaald tijdstip in zijn jongere jaren .
Van dit gegeven word natuurlijk handig gebruik gemaakt om het plot vorm te geven maar verder word er niet uitgebreid op in gegaan .
Powell en Lemarr doen het prima als koppel , Basil rathbone speelt dit keer de bad guy in plaats van zijn bekende good guy rollen die we van hem gewend waren in de sherlock holmes films .
de film wisselt prima tussen serieuze scenes en een wat luchtige zelfs komische toon , vooral als het personage dr tessier zijn scenes mag spelen .
aan het einde word het plot wat haastig afgewerkt maar verder een amusante en ook bij vlagen spannende film
ik ging hier wat sceptisch in maar de film is me zeker meegevallen ,aanvangkelijk was ik bang dat dit een grote (nerd puber te kak zetten) film zou gaan worden en in het begin was dat ook wel het geval maar de film draait daarna goed bij ,ok het thema is er ook naar .
het zogezegde bad ass karakter van maddie word wel overdreven en dat gaat ook op voor het karakter van de jongen , maar dat stoort niet zo heel erg , het feelgood gehalte is aanwezig en dat maakt de film aangenaam maar ook een stuk serieuzer , echt heel grappig is de film dan ook niet waar het kijken toch wel waard .
sympatieke romantische komedie met een serieuze ondertoon , natuurlijk weet de kijker al snel voor wie Johnny uiteidelijk zal gaan kiezen maar deze voorspelbaarheid is geen probleem , helaas is de uitvoering wat afgeraffeld zodat de love story opbouw niet helemaal geloofwaardig uit de verf komt , het gaat allemaal net wat te gehaast .
jammer want verder is dit verhaal in de basis genieten en het idee zou ook jaren later nog steeds opnieuw gebruikt worden .
