Logboek

Degelijke film over een man met syndroom van Gilles de la Tourette. De film begint zeer behoorlijk, maar gaandeweg kreeg ik toch meer het idee dat ik keek naar een lange voorlichtingscampagne over het syndroom van Tourette dan naar een sterke speelfilm. De film is gebaseerd op het levensverhaal van John Davidson en zal ongetwijfeld behoorlijk waarheidsgetrouw zijn verteld, maar het is wel erg braaf. De relatie met zijn moeder komt er ook wat bekaaid van af en de film maakt op enig moment wel een erg forse tijdsprong. Het acteerwerk is wel zeer behoorlijk en de setting in Schotland is ook een pluspunt. Gewoon heel degelijk, maar ik was er - ondanks het wat gevoelige onderwerp - niet erg door gegrepen.

Pixar is al geruime tijd meer van de kwantiteit dan van de kwaliteit. Deze film begint echter verrassend goed. Een origineel uitgangspunt, een redelijk sympathiek hoofdpersonage en een behoorlijke animatie. Gaandeweg verzandt de film echter toch in nogal druk gedoe, waarbij de toonzetting ook nogal eens wisselt (van behoorlijk kinderlijk naar nogal donker). Het wordt zeker niet slecht, maar de eerste helft van deze film beviel mij in ieder geval stukken beter dan de tweede helft. In zijn geheel bezien is dit wel een degelijke animatiefilm.

Een klassieker die mij totaal niet kon bekoren. Een beperkte setting met vier personages, waarbij de film met name draait om de dialogen. Het is duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, ook deze film is behoorlijk theatraal. De dialogen waar de film op drijft zijn eerder gekunsteld dan echt scherp. Vond het nergens pakkend. Mijn interesse zakte daarom al snel weg. Waarom de twee gasten, die overduidelijk niet erg welkom zijn, niet al snel vertrekken bleef mij ook onduidelijk. Verder heeft de film qua verhaal weinig te bieden en de ontknoping maakt ook niet bepaald indruk. Door het eindeloze geruzie en geschreeuw komen de twee hoofdpersonages niet echt uit de verf en de twee gasten vond ik ook niet interessant. Een lange, nogal vervelende en oninteressante zit.

Een nogal doorsnee film met een flinke sterrencast (Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Halle Berry, Barry Keoghan, Nick Nolte). De film kent veel bekende gezichten en het acteerwerk is naar behoren. Een bijzondere rol zit er echter niet tussen. Het plot is onderhoudend genoeg, maar uiteindelijk niets bijzonders. Verder ziet het er visueel allemaal zeer gedegen uit, het wordt allemaal goed in beeld gebracht. Van een film met een cast als deze verwacht je wellicht iets meer, maar het is geen verkeerde film.

Veel elementen van een film noir komen hier goed in naar voren. Een sfeervolle film, met sterk gebruik van bijvoorbeeld mist en schaduwen om een bepaalde sfeer neer te zetten. Daarnaast beschikt de film over zeer behoorlijk camerawerk en gedegen acteerwerk. Lee van Cleef is hier te zien in een vroege, maar ook wat doorsnee rol. Bij de sfeervolle setting en het gedegen acteerwerk blijft het verhaal wel wat achter. Het plot is onderhoudend genoeg, maar lijkt hier en daar wat verdieping of achtergrond te missen. Erg boeiend wil het daarom nou ook weer niet worden en uiteindelijk is dit daarom een nogal doorsnee film.

Ondanks de niet overdreven lange speelduur was dit wel een lange zit. De film kon mij op geen enkel vlak bekoren. Het plot vond ik zwaar aangezet, niet al te best uitgewerkt en ook nogal oninteressant. De moraal van het verhaal ligt er duimendik bovenop, maar de ontwikkelingen komen vaak nogal abrupt en missen overtuiging. De personages zijn erg oninteressant en missen voor een deel ook wat achtergrond of karakteruitwerking. De soundtrack is erg nadrukkelijk aanwezig en doet bij vlagen pijn aan de oren. Ook op visueel gebied kon ik hier niet echt iets uithalen, weinig bijzonder allemaal. Ik vond het een vervelende film en ik keek al best snel uit naar het einde.

Je weet bij Jason Statham doorgaans wel wat je kunt verwachten en ik kan zijn films normaal gesproken wel waarderen, maar bij deze film is dat absoluut niet het geval. Dit is gewoon een heel slechte film. Een dom plotje, beroerd acteerwerk, belachelijke personages en actiescènes die compleet over de top zijn en worden gecombineerd met beroerde CGI. Op visueel gebied ook slecht, het is ronduit lelijk gefilmd. Stompzinnige actie kan zeer vermakelijk zijn, maar dat is het hier totaal niet. Spannend of interessant is het ook nergens. Ik heb meerdere keren overwogen om de film af te zetten, maar heb die uiteindelijk toch met de nodige moeite uitgekeken.

Een groots opgezette film met een forse speelduur. De film ziet er goed uit, mede door het gebruik van Technicolor. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers (Roger Livesey, Anton Walbrook en Deborah Kerr) is goed. Zij dragen voor een groot deel de film. De film heeft een forse speelduur en het plot weet niet gedurende de volledige speelduur echt te boeien, er had best wat in geknipt mogen worden. Bijzonder is het wel dat men tijdens de Tweede Wereldoorlog een film met deze inhoud en van deze kwaliteit heeft weten neer te zetten. Met name vanuit historisch perspectief dus wel een kijkbeurt waard, al had de film korter mogen duren.

Het was al geruime tijd geleden dat ik Moana had gezien en veel was daar niet van blijven hangen, dus het duurde wel even om in deze film te komen. Het plot bleek echter zeer oppervlakkig te zijn. Dat komt nog het meest tot uiting in de omstandigheid dat de antagonist de hele film buiten beeld blijft. (Hij is nog wel tijdens de aftiteling te zien.) Verder veel liedjes, die allemaal erg matig zijn. Door een gebrek aan een boeiend verhaal, leuke personages of goede liedjes is dit een saaie film geworden. Er straalt wel erg van af dat Disney gewoon wilde meeliften op het succes van de eerste Moana film, met als resultaat deze zeer ondermaatse film.

Melody Time was de laatste Disney film uit de jaren '40 die ik nog moest kijken. De vier films die Disney voor deze film heeft uitgebracht (Saludos Amigos, The Three Caballeros, Make Mine Music, Fun & Fancy Free) bevielen mij geen van allen. Datzelfde geldt voor deze film, die ook grotendeels dezelfde manco's heeft als voornoemde films. Het betreft opnieuw een aaneenschakeling van korte verhalen. In dit geval voelt het ook echt als een samenraapsel van allerlei behoorlijk verschillende filmpjes. De eerste twee waren best aardig, wat enige hoop gaf, maar daarna keldert het niveau fors. Halverwege kon ik mijn aandacht er al nauwelijks meer bij houden en dat bleef tot het einde zo.

Fun & Fancy Free komt niet bepaald uit de hoogtijdagen van Disney. Net als diverse andere films uit deze Disney periode is het een aaneenschakeling van kortere verhalen. In dit geval twee, die aan elkaar worden gepraat door Jiminy Cricket. Qua animatie zijn beide verhalen niet echt bijzonder. Het eerste verhaal over het beertje Bongo is erg zoetsappig en flauw en maakt geen enkele indruk. Het tweede verhaal is op zich iets beter, maar het live action gedeelte met buikspreekpoppen dat eraan vasthangt is wat vreemd en voegt niets toe. Een van beide poppen maakt telkens nogal bijdehante opmerkingen, maar echt grappig wordt dat niet. Ondanks de niet al te lange speeltijd kon ik mijn aandacht er maar met moeite bij houden.

Deze film beschikt over fraaie beelden en het wordt allemaal goed in beeld gebracht. Met name de gevechten zijn de moeite waard. Op visueel gebied dus sterk en de ondersteunende soundtrack is past er goed bij. Het plot is onderhoudend, maar weet niet overal de aandacht even goed vast te houden. De romance van de hoofdpersoon is functioneel voor het plot, maar niet heel overtuigend. De personages komen sowieso niet heel erg uit de verf, daarin blijft de film wel echt achter. Visueel dus prima, inhoudelijk niet zo sterk.

Een volledig overbodige en zwakke afsluiter van de tv-serie Peaky Blinders. Zo'n vier jaar na de laatste aflevering van die serie voelt dit al wat als mosterd na de maaltijd en dat is het helaas ook. De film voegt eigenlijk niets toe aan de – zeer behoorlijke – serie. De serie was niet een van mijn persoonlijke favorieten, maar wel goed gemaakt en ik heb die zonder problemen tot het eind uitgekeken. Ze hadden er beter destijds nog één of twee afleveringen aan vast kunnen plakken indien ze vonden dat het verhaal nog niet af was, maar dan alsnog niet van deze kwaliteit. Dit is qua plot erg zwak en weet totaal niet te boeien. Ze laten een van de belangrijkste personages uit de serie even snel (grotendeels buiten beeld) om het leven komen en ook de verhaallijnen van de overige personages worden wat gehaast tot een einde gebracht. Voor iemand die de serie niet gezien heeft, valt hier al helemaal bar weinig uit te halen. Ook voor iemand die de serie wel tot het eind heeft gekeken geldt waarschijnlijk dat deze film net zo goed achterwege had kunnen blijven. Je mist hier niets aan. De aankleding is overigens zeker niet verkeerd, maar dat mag je bij een productie als deze ook wel verwachten. De cast kent veel bekende gezichten, maar die krijgen te weinig materiaal om iets goeds te kunnen brengen. Teleurstellend.

Een degelijk drama. Echt overtuigend vond ik het niet. Dat komt onder meer omdat er wel erg veel drama in zit, waarbij niet alles even sterk en overtuigend overkomt. De verhaallijn van Sophie is beduidend interessanter dan die van Nathan, waardoor al het drama dat hij ook nog eens met zich meebrengt wel wat (te) veel voelt. De driehoeksverhouding tussen de drie hoofdpersonages kan ook niet de gehele speelduur boeien. Het acteerwerk is degelijk, maar ook niet meer dan dat. Het plot is onder de streep ook degelijk, maar ik heb binnen het genre genoeg betere films gezien.

Typische Jason Statham film, in dit geval een zeer behoorlijke. De aanloop op het afgelegen Schotse eiland is best sfeervol. Al vrij snel barst de actie los en die ziet er hier goed uit. Het plot is ondergeschikt en niet hoogstaand, maar zit wel goed genoeg in elkaar om tot het eind voldoende te kunnen boeien. Voor een avondje film kijken met het verstand op nul is dit een zeer behoorlijke film.

Een beduidend mindere Disney film. Ik vond de animatiestijl niet mooi en bij enkele scènes zelfs ronduit ondermaats. Verder een behoorlijk saai verhaal, droog en humorloos. De pogingen van een van de aapjes om er wat humor in te brengen zijn niet geslaagd. Verder ontbreekt het aan interessante personages, die zitten er in het geheel niet in en dat geldt zeker ook voor hoofdrolspeler Aladar.

Fred Astaire en Ginger Rogers zijn een bekend duo. Toch is dit pas de eerste film die ik van ze zie. Het nodigde niet uit om meer werk van ze te bekijken. De toon is licht komisch, maar de humor slaat bij mij niet erg aan. Er zitten enkele aardige dansscènes in, maar het verhaal stelt bijster weinig voor en weet daarom ook niet erg te boeien. De pogingen van Fred Astaire om er wat humor in te brengen slagen niet, al is zijn acteerwerk niet verkeerd. Ginger Rogers acteert beter. De film bevat verder diverse liedjes, maar erg geslaagd vond ik die niet. De uiteindelijke ontknoping doet wat vreemd aan, al zag je die dan weer wel van ver aan komen. Een weinig bijzondere en ietwat ondermaatse film.

Op visueel gebied een geslaagde film van Paolo Sorrentino. Het ziet er goed uit en de beelden worden ondersteund door een passende soundtrack. Het acteerwerk is in orde, Toni Servillo speelt zeer behoorlijk en ook het overige acteerwerk is naar behoren. Qua verhaal blijft het wel wat achter. De verhaallijnen zijn niet allemaal even interessant. Met name de verhaallijn over het vermeende vreemdgaan van de overleden vrouw van De Santis kan niet erg boeien. De overige verhaallijnen komen ook niet tot een al te sterke ontknoping. Daarom een film die vooral visueel gezien de moeite waard is en voor het overige wat minder.

Degelijke film. Het is aanvankelijk even zoeken waar het verhaal heen gaat en hoe de verhoudingen liggen. De personages worden namelijk niet echt geïntroduceerd en het begin doet wat rommelig aan. Dat is echter van korte duur. Vervolgens volgt een degelijk verhaal over drie hebzuchtige mensen (twee broers en één zus, die laatste vertolkt door Bette Davis) die heel ver gaan om goede zakelijke deal te kunnen sluiten. De film blijft qua emoties wat afstandelijk, maar zit qua plot en acteerwerk wel goed in elkaar.

Zoals wel meer films uit deze Disney periode (Saludos Amigos, The Three Caballeros) kon deze film mij niet bekoren. Een oninteressante aaneenschakeling van korte animatiestukjes, veelal gecombineerd met diverse muziekstijlen. Er zit niet veel lijn in en de animaties en verhaaltjes kunnen niet boeien. Het is ook dusdanig wisselend qua toonzetting dat niet echt duidelijk is wat de doelgroep hiervoor is.

Een nogal middelmatige film noir. De film begint wel best goed, maar gaandeweg zakt het steeds meer in. Het plot is niet sterk genoeg om de hele speelduur te kunnen boeien. Met name de relatie tussen de femme fatale en de hoofdrolspeler mist overtuiging en ik vond de chemie tussen beide niet echt aanwezig. Op zich wel aardig acteerwerk van Richard Conte en Lee J. Cobb, maar de film maakt uiteindelijk weinig indruk.

Een nogal lege Disney film. Er wordt veel gesproken over magie, maar de getoonde magie voelt vooral erg gekunsteld aan. Het plot kon mij niet boeien en de film kent geen enkel interessant personage. Een zoetsappig en nietszeggend verhaaltje, waarvan je het eind al ver van tevoren kunt zien aankomen. De liedjes zijn bovendien echt tenenkrommend en het zijn er ook best veel voor een film van deze speelduur. De animatie als zodanig is niet verkeerd, maar dat kan de vele minpunten niet verbloemen. Een erg zwakke film.

Qua thema en uitwerking een vlotte Disney film. Soms wat te druk en schreeuwerig, maar over de gehele linie wel zeer behoorlijk. Visueel ziet het er prima uit, het plot is onderhoudend en Raya is een sympathiek hoofdpersonage. Disney heeft genoeg betere films gemaakt, maar deze film is wel de moeite waard.