Soy Cuba is een communistische propaganda film uit de jaren '60, die (uiteindelijk) een bepaalde status heeft gekregen vanwege met name het camerawerk. Dat camerawerk is dan ook prima, er zitten fraaie shots in. Dat gezegd hebbend vond ik het toch vooral een lange zit. Inhoudelijk kon de film mij niet boeien, terwijl de speelduur ook best fors is. De film bestaat uit vier verschillende verhalen, die zich in Cuba afspelen. Van die vier kon enkel het tweede verhaal mij een beetje bekoren. Dat het een propagandafilm is ligt er bovendiep erg dik bovenop. Het valt te begrijpen waarom deze film een bepaalde status heeft gekregen, maar ik hoef dit absoluut geen tweede keer te zien.
Een avontuurlijke film in een vreemde, fantasierijke wereld. In dat opzicht leuk gedaan. De animatie ziet er ook zeer behoorlijk uit. De personages blijven daar wat bij achter. Ze zijn op zich niet onsympathiek, maar ze komen niet goed uit de verf en zijn ook nogal stereotype. Disney is hier bovendien erg geforceerd bezig met diversiteit en inclusiviteit, het ligt er allemaal veel te dik bovenop. Het plot is onderhoudend genoeg, al had daar nog wel wat meer ingezeten. Deze film is bepaald geen film die lang zal blijven hangen, maar verdient wel een nipte voldoende.
De tweede film die ik van dit duo heb gezien, na The Music Box. De humor is veelal simpel, maar toch best effectief. Niet alles is leuk of geslaagd, maar er zitten wel de nodige grappige momenten in. Laurel en Hardy zijn bovendien een sympathiek duo. Het thema van twee mannen die bij hun vrouw onder de plak zitten is ook zeer behoorlijk uitgewerkt en werkt bijna een eeuw later nog steeds. Ik kan niet zeggen dat ik het een echt goede film vond of dat ik snel meer films van het duo ga kijken, maar deze film is zeker niet verkeerd.
Degelijke western, maar ook zeker niet meer dan dat. De film komt wat traag op gang en ik vond het begin niet bepaald sterk. Gaandeweg komt de film wel op gang. Het is met name het goede acteerwerk van Burt Lancaster en Kirk Douglas dat deze film overeind houdt. Het plot is degelijk, maar uiteindelijk niet al te bijzonder. Sommige verhaallijnen zijn niet sterk. Zo komt de romance tussen Wyatt Earp en Laura Denbow niet uit de verf. Het acteerwerk van Jo Van Fleet neigt regelmatig naar overacting, waardoor haar personage ook overtuiging mist. De jonge Dennis Hopper en Lee van Cleef hebben een relatief kleine rol. De soundtrack is werkelijk tenenkrommend, dat begint al met de intro. De film ziet er wel zeer behoorlijk uit en het vuurgevecht aan het einde is de moeite waard. Al met al een nipte voldoende, maar er zijn genoeg betere westerns.
Deze film beschikt over fraaie beelden, maar is al met al een nogal taaie zit. De film is bij vlagen ronduit saai. Het begint wel redelijk, maar dan zakt de film behoorlijk in. De religieuze aspecten en de machtsstrijd weten niet erg te boeien. De opbouw van het plot is hier en daar wat fragmentarisch. Ook blijven de personages erg vlak. Dat ondanks enkele bekende namen in de cast. Een niet al te sterke rol van Robert De Niro en ook Jeremy Irons weet niet echt indruk te maken. Liam Neeson heeft slechts een kleine bijrol. De soundtrack van Ennio Morricone is nadrukkelijk aanwezig, maar niet per se sfeerverhogend. Los van de bij vlagen fraaie beelden een wat teleurstellende film.
Ik kon de films van Guy Ritchie in de regel wel waarderen, maar de laatste jaren is hij zich vooral gaan richten op kwantiteit in plaats van op kwaliteit. Dit is niet zijn enige recente film die (zeer) teleurstelt. Een inspiratieloos script met inhoudsloze personages. Het plot stelt nauwelijks iets voor en de manier waarop het wordt gebracht maakt geen enkele indruk. Het wil echt nergens interessant worden. De pogingen tot humor slaan ook totaal niet aan. Verder valt op dat de cast op papier sterk is (met onder meer Jake Gyllenhaal, Rosamund Pike, Henry Cavill en Eiza Gonzalez), maar dat geen van deze grote namen enige indruk weet te maken. Helaas niet het enige recente werk van Ritchie dat niet de moeite waard is.
Degelijke western. Het verhaal zit best aardig in elkaar en de onderhuidse spanning en het wantrouwen tussen de hoofdpersonages is duidelijk merkbaar. De film ziet er - mede door het gebruik van Technicolor - zeer behoorlijk uit en is onderhoudend genoeg. De cast speelt zeer degelijk. De romance tussen de personages van Stewart en Leigh mist echter elke vorm van overtuiging. Ook de ontknoping van de film kon mij niet erg bekoren. Al met al is het echter geen verkeerde film.
