Ralph Richardson zet een aardige rol neer en het acteerwerk van Olivia de Havilland en Montgomery Clift is degelijk. De Havilland slaagt er goed in om een nogal kleurloos en oninteressant personage neer te zetten. Dat past prima binnen het plot, maar zorgt er ook wel wat voor dat de film bij vlagen best saai is en je ook niet erg met haar personage kunt meeleven. De speelduur is daarnaast wat lang en het einde is niet erg sterk. Deze film is niet slecht, maar heeft wel weinig indruk gemaakt.
Een teleurstellende en zwakke film. Het eerste half uur heb ik overwogen om de film af te zetten, maar ik had wel de hoop dat het beter zou worden. Helaas is dat niet het geval. Voor zover de film poogt een soort zwarte komedie te zijn, slaagt dat niet erg. De personages zijn echter wel dusdanig overdreven dat de film ook niet echt serieus valt te nemen. Het acteerwerk stelt voor een cast als deze behoorlijk teleur. Met name de rollen van DiCaprio en Penn zijn zwak. Eigenlijk maken alleen Del Toro en Infiniti een degelijke indruk. De film heeft uiteindelijk een vrij dun, chaotisch en absurdistisch plot, dat mij niet kon boeien en een speelduur van meer dan tweeënhalf uur ook absoluut niet rechtvaardigt.
Een zeer uitvoerig portret van de muziekscene in Nashville in de jaren '70. De enorme hoeveelheid personages maakt enige diepgang daarin of enige karakterontwikkeling nagenoeg onmogelijk. Je zit dus heel lang naar een hoop personages te kijken waar je geen enkel band mee hebt of krijgt. Boeiende verhaallijnen zitten er ook niet in. De muziek in de film is ook niet van de hoogste kwaliteit, dus daar moet de film het evenmin van hebben. Mijn aandacht begon ik gaandeweg wel te verliezen en waar deze film zijn status aan ontleent is mij niet duidelijk geworden.
