Logboek

De eerste Zootopia film was erg leuk, een van de beste Disney films van deze eeuw. Dit tweede deel haalt dat niveau bij lange na niet. De animatie zelf is goed verzorgd. De twee hoofdpersonages - Judy Hopps en Nick Wilde - zijn sympathiek en zij dragen deze film. De overige personages zijn daarentegen niet erg interessant. De film is verder nogal druk en heeft een behoorlijk hoog tempo. Dat zorgt er wel voor dat het best onderhoudend is, maar al te sterk is het plot niet. Al met al een nogal doorsnee film.

Het eerste uur van deze film is best aardig, het tweede uur kon mij een stuk minder boeien. De film lijkt gaandeweg ook wat focus te missen (of te verliezen). Op zich zijn de onderlinge relaties en de verhoudingen tussen de hoofdpersonages zeer behoorlijk weergegeven. Echt interessant vond ik de personages echter niet en gaandeweg vond ik ze eerder minder interessant dan interessanter worden. Er is ook niets dat echt beklijft, het is vooral een film die ik snel weer ben vergeten.

Een film waarbij ik na ruim een uur nog niet echt wist waarnaar ik aan het kijken was. De vertelstructuur is onnodig ingewikkeld, een lineaire verhaallijn was beter geweest. Maar ook dan was het een niet al te boeiend verhaal geweest. Voor een film die ruim tweeënhalf uur duurt is er verrassend weinig diepgang in het plot. Diverse plotlijnen worden totaal niet uitgewerkt. De bedoeling van de scènes met dat been was ook wat onduidelijk, maar waarschijnlijk zegt dat iemand die beter bekend is met deze periode uit de Braziliaanse geschiedenis wel wat meer. Verder wel goed in beeld gebracht, best veel kleurrijke scènes, en het acteerwerk is ook niet verkeerd. Wagner Moura zie ik graag acteren, maar ik vind zijn personage hier uiteindelijk niet echt interessant. Kortom, een nogal teleurstellende film die zijn lange speelduur niet rechtvaardigt.

Degelijke film. Enerzijds verwacht je iets meer van een film met een cast met onder meer Ben Affleck en Matt Damon, maar anderzijds verwacht ik van Netflix films niet zo veel meer. De film weet de aandacht goed vast te houden en kent ook wel enkele spannende momenten. Geen heel hoogstaand of interessant plot, maar het steekt wel aardig in elkaar. Op het einde volgden nog wat ietwat sentimentele scènes, die had men net zo goed achterwege kunnen laten. Geen hoogvlieger, maar ook niet verkeerd.

Degelijke film, waarin drie ontsnapte gevangenen een gezin gijzelen. De sterkste rol hier is toch voor Bogart, al heeft die ook genoeg betere rollen op zijn naam staan. Het betreft overigens een van zijn laatste rollen. Echt spannend wil de film niet worden, al is de onderhuidse spanning tussen met name de vader van het gezin en de gijzelnemers goed voelbaar. Er zit ook een behoorlijk tempo in, zodat de film nergens gaat slepen. Erg degelijk, maar ook een film die niet al te lang zal blijven hangen.

Een film met een thema dat mij zeker aanspreekt, maar qua uitwerking vond ik het helaas geen geslaagde film. Dat komt met name door de overacting van Susan Hayward. Ik vond haar personage daardoor niet erg geloofwaardig neergezet en was ook niet erg begaan met haar lot. Verder wel een degelijke aanklacht tegen de doodstraf, maar dat maakt het voor mij nog geen boeiende film. De film benadrukt zowel vooraf als na afloop zeer nadrukkelijk dat het een waarheidsgetrouwe weergave is van de zaak van Barbara Graham. Of dat daadwerkelijk zo is, weet ik niet, maar dat maakt voor de kijkervaring geen verschil.

Een klassieke verfilming van David Lean van de klassieker Oliver Twist van Charles Dickens. Helaas vond ik het geen al te boeiende film. Oliver Twist is niet het meest interessante hoofdpersonage, de film moet het meer van karakters als Fagin hebben. Die wordt hier degelijk vertolkt door Alec Guinness. De zwart-witbeelden zorgen voor wat extra sfeer. Desondanks moest ik hier en daar wat moeite doen om mijn aandacht erbij te houden. Het verhaal weet niet de gehele speelduur te boeien. De rol van Monks in het geheel had ook net iets beter uitgewerkt kunnen worden. Al met al niet echt overtuigend.

Een ingetogen film over een ongehuwde vrouw van eind twintig die door haar omgeving wordt aangespoord om te gaan trouwen. Zelf lijkt zij die behoefte niet zo te voelen, zij is tevreden met het leven dat zij samen met haar vader leidt. Een film met een rustig tempo en twee sympathieke hoofdpersonen (vader en dochter). De overige personages komen niet erg uit de verf en de beoogde bruidegom krijgen wij zelfs niet te zien. Op zich geeft de film wel een aardig beeld van de Japanse samenleving in die tijd en er zitten enkele treffende shots in (waaronder met name de thuiskomst van vader in een leeg huis). Al met al geen hoogvlieger, want zo bijzonder is het verhaaltechnisch en qua uitwerking wat mij betreft niet, maar het is zeker geen verkeerde film.

Na het bekijken van de film Wolfwalkers van deze regisseur, wilde ik dit eerdere werk van hem ook wel eens zien. Helaas haalt dit bij lange na niet het niveau van eerdergenoemde film. De animatiestijl is zeer aardig en het verhaal is ook best fantasierijk, maar tegelijkertijd wordt het erg simplistisch gebracht. Wat meer uitwerking ervan had waarschijnlijk geen kwaad gekund. Ondanks de niet al te lange speeltijd heb ik hier niet erg geboeid naar gekeken.