'Jurassic World: Rebirth' is visueel indrukwekkend en daar blijft het bij: 'Op het grote scherm komt het nog nét tot leven'

Meer dan dertig jaar na Jurassic Park en drie jaar nadat de Jurassic World-trilogie ten einde kwam, probeert Jurassic World: Rebirth opnieuw de magie van het origineel uit 1993 te herpakken. Met een sterke regisseur en een indrukwekkende cast rond Scarlett Johansson en Mahershala Ali leek alles aanwezig voor een succesvolle zevende deel in de iconische dinosaurusfranchise. En toch weet Rebirth die verwachtingen niet waar te maken.

De film speelt zich vijf jaar na Jurassic World: Dominion af en schetst een wereld waarin dinosaurussen zich teruggetrokken hebben in tropische gebieden. Zora Bennett (Scarlett Johansson), een geheime operatiespecialist, wordt op pad gestuurd om DNA te verzamelen van drie gevaarlijke soorten. Tijdens de missie stuiten Zora en haar team op een gezin dat daar gestrand is na een aanval door aquatische dinosaurussen. Klinkt interessant op papier, maar de uitwerking is rommelig en soms ronduit ongeloofwaardig.

Wankelend verhaal met te veel zijpaden

Zo voelt het subplot over de gestrande familie geforceerd en mist emotionele en narratieve overtuiging. De dynamiek tussen de vader en de vriend van zijn dochter is zo ongemakkelijk geschreven dat het bijna parodisch aanvoelt. Tel daarbij op dat het hele subplot nauwelijks invloed heeft op de hoofdmissie, en je houdt vooral afleiding over. De tijd die aan deze karakters werd besteed, had effectiever ingezet kunnen worden om Zora Bennett en haar teamleden beter uit te werken, iets waar de film helaas duidelijk een tekort aan heeft.

Vlakke personages en wisselende toon

Johansson is een actrice met bewezen talent (Marriage Story) en ruime actie-ervaring (The Avengers), en hoewel ze fysiek overtuigt in de actiescènes, krijgt ze te weinig mee om van haar vlak geschreven personage echt iets te maken. Mahershala Ali (Green Book, True Detective) krijgt ook niet veel te doen en wordt gedegradeerd tot een bijrol met weinig diepte. Beide personages krijgen een minimale emotionele achtergrond, waar de film wel op hint maar nooit echt op ingaat. Hun scènes ogen daardoor vaak ongeloofwaardig en blijven emotioneel leeg, ondanks hun belang binnen het verhaal. De wisselende toon van de film versterkt dit effect, met abrupte overgangen tussen drama en luchtigheid die de geloofwaardigheid onder druk zetten. Bovendien helpt de soundtrack niet mee, want juist in deze scènes schiet de muzikale ondersteuning tekort om de emotie echt over te brengen

Ook Jonathan Bailey (Bridgerton, Wicked), Rupert Friend (Homeland, Obi-Wan Kenobi) en Manuel Garcia-Rulfo (The Lincoln Lawyer) doen hun best, maar krijgen simpelweg te weinig goed materiaal aangereikt om indruk te maken. Vooral Friend zit vast in een standaardrol als harteloze zakenman, een type personage dat we al talloze keren eerder hebben gezien. Dat maakt de film des te frustrerender: het talent is er, de regie is degelijk, maar het script werkt alles tegen. Extra teleurstellend, aangezien het scenario geschreven is door David Koepp, die eerder verantwoordelijk was voor de scripts van Jurassic Park en The Lost World: Jurassic Park.

Visueel spektakel

Waar het verhaal tekortschiet, weet het visuele aspect wél indruk te maken. Jurassic World: Rebirth ziet er schitterend uit. Sommige shots, vooral de actie op het water en de natuur op het eiland, zijn adembenemend. Regisseur Gareth Edwards (Rogue One: A Star Wars Story, Godzilla) bewijst opnieuw dat hij grootschalige actie visueel kan regisseren, met dino’s die angstaanjagend en overtuigend op het scherm verschijnen. Dit deed hij overigens met een, voor Jurassic-begrippen, relatief bescheiden budget van 180 miljoen dollar. Dat is aanzienlijk lager dan bij de drie voorgaande Jurassic World-films, en daar is op het grote scherm niks van terug te zien. De prachtige beelden worden af en toe versterkt door de herkenbare Jurassic Park-muziek, wat een aangename laag van nostalgie toevoegt.

Alleen de moeite voor de bioscoopervaring

Jurassic World: Rebirth had een frisse nieuwe start moeten zijn voor de franchise, maar voelt meer als een inspiratieloze herhaling van zetten. De dino’s zien er prachtig uit en de cast heeft potentie, maar een zwak verhaal, wisselende toon en vlakke personages maken dit tot een teleurstellende toevoeging. Dankzij het indrukwekkende visuele spektakel is de film nog nét het aanzien waard in de bioscoop, maar zodra je hem thuis zou kijken, is de kans groot dat je afhaakt. Fans van de reeks zullen wellicht hiermee genoegen nemen, maar wie hoopt op inhoudelijke vernieuwing zal teleurgsteld zijn. Dat is helaas een beoordeling van 2 uit 5 waard.

Jurassic World: Rebirth draait vanaf woensdag 2 juli in de bioscoop.