menu

The Lobster (2015)

mijn stem
3,22 (963)
963 stemmen

Ierland / Verenigd Koninkrijk / Griekenland / Frankrijk / Nederland
Romantiek / Sciencefiction
118 minuten

geregisseerd door Yorgos Lanthimos
met Colin Farrell, Rachel Weisz en Léa Seydoux

Het verhaal speelt zich af in een dystopische toekomst waar vrijgezellen gearresteerd worden en overgebracht worden naar een griezelig hotel. Daar worden ze verplicht om binnen de 45 dagen een passende partner te vinden. Als ze hier niet in slagen worden ze veranderd in een dier en vrijgelaten in het bos.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=wk0R7CSWr1g

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van TornadoEF5
2,5
Eindelijk eens een film van deze regisseur die de laatste tijd toch wel meer en meer furore maakt op filmfestivals, gezien, en ik moet toch wel direct zeggen dat het wellicht niet echt iets voor mij is. Daarvoor is het geheel te afstandelijk en met momenten ook gruwelijk. Waar het eerste deel nog het absurde en nieuwsgierige element heeft, om je te boeien, valt dat element weg in het tweede deel dat over het algemeen toch een beetje zwakker is. Ik weet niet wat de film probeert te vertellen, maar je ziet wel duidelijk de tegenstellingen tussen het eerste deel waar een geforceerde relatie (onder dwang) niet werkt en het tweede deel waar het geforceerde celibaat ook niet werkt. Liefde kleurt zoals altijd buiten de lijntjes. Of dat is wat ik er toch van maak. Het is een beetje jammer dat het hoofdpersonage een beetje tegenvalt, en bij momenten gewoon ook onsympathiek overkomt (hoewel daar dan uiteindelijk een verklaring voor komt), en ik ook niet echt veel heb aan Rachel Weisz. Léa Seydoux vind ik wel een fijne actrice. Op zich geen slechte film dus, maar voor mij persoonlijk brengt hij toch iets te weinig, en volgens mij heeft dat wel te maken de stijl van de film en de keuzes van de regisseur.

2,5
(Gezien op 4 november 2017)
Er staat 2,5 maar de film verdient evengoed een 3. Je houdt van SF of niet. De film is surrealistisch en absurd, maar ook geestig met Colin Farrell (David) in heel goede doen.
Als je het gaat zien als een satire op het menselijk gedrag om koste-wat-het kost liefde te vinden met een partner, ga je er toch anders tegenaan kijken. Is de mens wel een solitair wezen? (In welk dier zou jij willen veranderen? David koos voor de kreeft en had daar 'goede' redenen voor: de levenscyclus van het dier en zijn liefde voor de zee.)
Het is zeker wel een verrassende film.

avatar van Nicholas
3,5
Absurdistische zwarte komedie, plaatsvindend in een wereld waarin de hokjes steeds kleiner worden en het uitermate lastig is om je eigen gang te gaan. Zelfs degenen die verlangen naar het normalere leven lopen rond als een soort van autisten, zich fixerend op één gemeenschappelijk kenmerk dat hun beoogde vangst de ware maakt.

Herkenbaar is het zeker. Niet de setting natuurlijk, niet het bizarre gedrag (hoewel het in minder uitvergrootte vorm wel degelijk voorkomt), maar de gefronste wenkbrauwen als ter sprake komt dat je single bent. Dat terwijl de groep singles schijnbaar steeds groter wordt. Persoonlijk doet het me niet al te veel. Ieder heeft zijn redenen, zo ook ik. Maar ik kan me voorstellen dat het vaak ongemakkelijke situaties oplevert.

Hoe dan ook een origineel concept dat heel aardig wordt uitgewerkt, maar door de afstandelijke manier van interactie ook wat aan kracht inboet voor mij.

avatar van Metalfist
3,5
We dance alone. That's why we only play electronic music

Ik was al langer benieuwd naar deze The Lobster, maar het was met het kijken van regisseur Yorgos Lanthimos recentste film (The Killing of a Sacred Deer, meteen mijn nummer 1 van 2017) dat ik besloot om hier eens echt dringend werk van te maken. De combinatie Lanthimos en Colin Farrell knetterde daar in ieder geval wel lekker en het was hopen dat dat ook het geval ging zijn in hun vorige samenwerking. Een wat bevreemdend plot, maar als The Killing of a Sacred Deer me één ding heeft geleerd? Dan is het dat je je daar niet op mag blind staren.

En vreemd genoeg is het plot helemaal niet zo onrealistisch als je zou verwachten. Het is natuurlijk allemaal erg bevreemdend dat je je in een dystopische toekomst bevindt waar je binnen de 45 dagen een nieuwe relatie moet hebben of je wordt in een dier naar keuze verandert, maar Lanthimos creëert zo'n interessante wereld dat je je heel dat concept voor lief neemt. Alleen jammer dan ook dat hij er niet in slaagt om over de gehele lijn hetzelfde niveau te behouden. Zeker wanneer David in het bos is terecht gekomen lijkt de film wat in te zakken en het is pas wanneer de relatie tussen hem en Short Sighted Woman wat verder wordt uitgediept, dat de film terug wat op de rails komt. Wat overblijft is een leuke bevreemdende ervaring die vooral gekenmerkt wordt door vreemde dialogen en een fijn sfeerbeeld. Net zoals in The Killing of a Sacred Deer haalt Lanthimos visueel alle registers open om zijn wereld te creëren. Gecombineerd met een flinke dosis droge humor (If you encounter any problems you cannot resolve yourselves, you will be assigned children, that usually helps) zorgt dat voor een interessante film.

Al begin ik me wel af te vragen in hoeverre het een kunstje is dat hij zijn acteurs laat opvoeren, want de manier van acteren van Farrell in The Lobster en Farrell in The Killing of a Sacred Deer is nagenoeg hetzelfde. Het is daar dat het schoentje wat knelt, want Farrell staat er deze keer eigenlijk praktisch alleen voor. Toegegeven, er zijn nog vermakelijke bijrolletjes van onder andere John C. Reilly maar Rachel Weisz moet echt wel veel moeite doen om in haar rol te groeien. Wel weer fijn gebruik van muziek trouwens. Where the Wild Roses Grow van Nick Cave en Kylie Minogue mag voor mijn part gerust in elke film zitten, maar Lanthimos haalt ook een wederkerend en bevreemdend stukje soundtrack naar boven dat perfect bij de film past.

Ik blijf fan van de Griek, maar het is de vraag in hoeverre de rest van zijn oeuvre zich verhoudt tot zijn twee laatste films. Het is fout om juist The Lobster hierop af te rekenen, maar dit voelde voor mij vooral aan als een herhalingsoefening ten opzichte van The Killing of a Sacred Deer en bovendien eentje die een stuk minder goed is. Interessante film, dat wel, maar het zal erom gaan spannen wat Lanthimos volgende keer gaat maken.

3.5*

avatar van Theunissen
4,0
Vorig week zaterdag heb ik de goede Drama / Mystery film "The Killing of a Sacred Deer (2017)" gezien van regisseur Yorgos Lanthimos en gisteren was het de beurt aan deze Romantiek / Sciencefiction film van hem, waarbij onze Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam er zijn vingers bij zou aflikken, want qua stijl (die me goed ligt) maken beide regisseurs eigenlijk dezelfde soort van films.

Dit verhaal speelt zich af in een wereld, waarin het verboden is om alleenstaand door het leven te gaan. Singles zoals de bijziende David (Colin Farrell) worden opgepakt en ondergebracht in een hotel, waar ze 45 dagen de tijd krijgen om een geschikte partner te vinden. Lukt dit niet, dan wacht elk dezelfde straf, namelijk de verandering in een dier naar keuze (David kiest daarbij voor kreeft, oftewel de titel van deze film) en de gang naar het bos waar de "loners" verblijven en waarop hardvochtig jacht op wordt gemaakt, want de regels zijn onverbiddelijk, namelijk "Voor alleen zijn is geen ruimte". Wanneer zijn missie dreigt te mislukken, ontvlucht David op een dag het hotel. In het bos wordt hij vervolgens tegen de regels in verliefd op een mysterieuze bijziende "loner" (Rachel Weisz).

De opening van het verhaal hakt er meteen in en daarin zien we drie ezels lieflijk grazen in een weilandje, totdat één ezel meedogenloos door het hoofd wordt geschoten (één ezel loopt dan ook naar de doodgeschoten ezel toe) door een vrouw (die daarna niet meer in het verhaal voorkomt) die met de auto aankomt. Als kijker zie je het dan allemaal gebeuren vanachter de onophoudelijk heen en weer gaande ruitenwissers van de auto.

Het verhaal gaat dan verder met de net door zijn vriendin gedumpte David en zijn hond Bob (welke zijn broer was), welke worden opgehaald met het busje van het hotel. Eenmaal aangekomen in het hotel, wordt hij ingeschreven als heteroseksuele man (terwijl hij liever wilde als biseksuele man, maar dat is sinds vorige zomer niet meer mogelijk) en krijgt hij allemaal nieuwe kleding, accessoires en schoenen en maakt hij kennis met een aantal andere veroordeelde "loners" (oftewel "eenlingen"), waar wel iets loos mee is. Zo loopt er eentje (Ben Whishaw) mank, een ander (John C. Reilly) slist, een ander (Ashley Jensen) houdt van boterkoekjes, een ander (Angeliki Papoulia) is volkomen harteloos , een ander (EmmaEdel O'Shea) heeft schitterend lang haar en een ander (Jessica Barden) bloedt om de haverklap uit de neus. De "loners" staan daarbij onder strikt toezicht van het management, geleid door de hotelmanager (Olivia Colman) en haar partner (Garry Mountaine).

Na deze circa 15 minuten durende opening begint het bizarre en sfeervolle verhaal (waarbij alles visueel gezien ook fraai in beeld werd gebracht) eigenlijk pas echt en ik moet zeggen dat ik me er wederom goed mee vermaakt heb (ook best veel gelachen om de heerlijke zwarte humor) en dat eigenlijk weer vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten), waarbij ik wel moet zeggen dat ik de eerste circa 55 minuten van het verhaal het leukste vond, omdat het zich namelijk afspeelt in het hotel. De sfeer in het hotel (zowel chic en oubollig tegelijk), is overigens een melange van begeerte en eenzaamheid en roken is verboden, want dan wordt men namelijk minder moe bij de jacht en heeft men ook geen slechte adem als men kust

Het verhaal bevat de nodige leuke en bizarre scènes (zoals de eerder genoemde opening) en dialogen, waarbij met name de scène waarin de mannen en de vrouwen (de beiden uniforme outfits dragen) elkaar treffen op de dansvloer van het hotel geniaal is. Want terwijl de mannen en vrouwen elkaar stijfjes aftasten, zingt (begeleidt door 5-persoons band) de leiding van het hotel op schitterende en hilarische wijze het het stijlvolle nummer "Something's Gotten Hold of My Heart" van Gene Pitney, maar dan in de latere uitvoering van Marc Almond en Gene Pitney, waarbij Garry Mountaine het gedeelte van Marc Almond zingt en Olivia Colman het gedeelte van Gene Pitney zingt.

Ook is het schitterend om te zien hoe men in het hotel toneelstukjes opvoert voor de eenzame mannen en vrouwen, die dan als titel hebben "Man eet alleen, man eet met vrouw" (waarbij de man die alleen eet stikt in zijn eten en als hij eet met een vrouw juist gered wordt door de heimlichgreep) en "Vrouw loopt alleen over straat, vrouw loopt met man over straat" (waarbij de vrouw die alleen loopt over de straat wordt aangerand).

Ook de dialogen mochten er wezen zoals de scene waarbij Robert (John C. Reilly) aan het ontbijten is en de hotelmanager met een aantal personen en een broodrooster naar hem toe loopt en dan tegen hem zegt "U weet dat masturbatie niet is toegestaan in de kamer of elders ? Ja. En toch heb ik begrepen dat u ermee doorgaat", waarna zijn hand in het broodrooster wordt gestopt. Hetzelfde geldt voor de dialoog in de bus waarbij David naast de vrouw (die naderhand een mislukte zelfmoord uitvoert, door vanaf het raam uit het hotel te springen) zit die van boterkoekjes houdt en waarbij de vrouw tegen David zegt:

"Mag ik een keer komen praten in je kamer ? Ik kan je pijpen, of je mag me gewoon neuken. Ik slik altijd door en ik heb geen probleem met anale seks. Mijn ex vond mijn dijen prachtig, maar genoeg over hem"

De dialoog bij het zwembad van het hotel tussen de mank lopende man en de vrouw die om de haverklap een bloedende neus heeft, was ook sterk en leuk en daarbij wordt o.a. gezegd:

Man: Doe je graag borstcrawl, vlinderslag of schoolslag ?
Vrouw: Allemaal even graag.
Man: Ik hou van de schoolslag.
Man: Mijn vrienden plagen me er wel mee. Hou op met die schoolslag, zeggen ze

Daarna slaat hij hij zijn hoofd op de rand van het zwembad om een bloedneus te krijgen (en als hij daarna met haar praat en ze ziet zijn bloedneus, zegt hij ook "Dat heb ik steeds. Echt heel vervelend", waarop zij dan zegt "Ik weet het, ik heb er ook veel last van") om zodoende ervoor te zorgen dat zij haar partner wordt.

Het verhaal wordt overigens grotendeels bij elkaar gepraat (wat niet echt nodig was, want wat er precies vertelt wordt, kan je als kijker ook gewoon zien met je eigen ogen) door Rachel Weisz (als de bijziende "loner" vrouw, waarop David verliefd wordt) en zij zegt dan op een gegeven moment (als ze David voor het eerst ziet):

"Die nacht droomde ik dat we samen in groot huis in de stad woonden. Met een grote, lichte keuken. Ik droeg een blauwe broek en een strakke groene bloes. En hij trok mijn kleren uit en neukte me in mijn kont"

Zoals al eerder aangegeven spelen de eerste 55 minuten van het verhaal zich af in het hotel. En wanneer een nieuwe liefde zich niet aandient (hij probeert het wel met de volkomen harteloze vrouw, maar die schopt zijn hond Bob dood, wat opzicht ook een bizarre scène is, en wilt hem ook aangeven bij de directie vanwege liegen, maar als hij vlucht en daarbij de vrouw neerschiet met een verdovingspijl, verandert hij haar in een dier) voor David, vlucht hij naar de "loners" in het bos. Ook daar moet hij zich aan bizarre regels houden die gemaakt zijn door "loner" leider (Léa Seydoux), want zo is o.a. flirten verboden en romantische of seksuele relaties zijn niet toegestaan. Om toch zeker te zijn van de kuisheid van de "loners", wordt er alleen elektronische muziek gedraaid tijdens dansavonden, waardoor de kans op samen dansen tot het nulpunt wordt gereduceerd. Het bos is in alles het tegenovergestelde van het hotel.

Hoewel ik het gedeelte in het bos wat minder leuk vond dan het gedeelte in het hotel, valt daar ook genoeg van te genieten en zeker vanaf het moment dat David verliefd raakt op de bijziende "loner" vrouw (Rachel Weisz), want vanaf dan zijn de rapen gaar en zeker m.b.t. de jaloerse en boze "loner" leider (Léa Seydoux). Schitterend daarbij is als ze samen een codetaal verzinnen, zodat ze met elkaar kunnen communiceren zonder dat iemand het doorheeft. Zo betekent een vuist achter de rug "laten we neuken"

De bizarre scène waarbij ze met zijn vieren (als twee zogenaamde koppels) op een gegeven moment de stad in gaan om de ouders van de "loner" leider te ontmoeten en waarbij de ouders dan gitaar spelen voor hun en waarbij David en de bijziende "loner" vrouw dan opeens hartstochtelijk met elkaar beginnen te zoenen op de bank, deed me denken aan één van de eerste films van regisseur Yorgos Lanthimos, te weten "Kynodontas (2009)", want daarin wordt namelijk ook gitaar gespeeld.

Het einde van het verhaal mocht er best wezen, want de "loner" leider en de bijziende "loner" vrouw, gaan dan samen naar het ziekenhuis zodat de bijziende "loner" vrouw aan haar ogen wordt geopereerd, zodat ze weer goed kan zien. Maar i.p.v. dat ze weer goed kan zien heeft de jaloerse en boze "loner" leider er juist voor gezorgd dat ze blind is geworden en dat ze dus geen goede partner meer is voor David. Daarom besluit David om samen met de blind geworden "loner" vrouw het bos te ontvluchten en naar de stad te gaan, waarbij hij zich met een mes in een restaurant ook blindt maakt (dat wordt overigens wel niet getoond), zodat ze weer goed bij elkaar passen. Daarna is het verhaal ook gelijk afgelopen.

Zoals eerder aangegeven kiest David ervoor om te veranderen in een kreeft als het hem niet lukt om binnen 45 dagen (die overigens verlengd kan worden met dagen, als men tijdens de dagelijks jacht in het bos "loners" neerschiet met verdovingspijltjes en daarbij geldt voor iedere "loner" die men neerschiet, krijgt men een extra dag erbij) een geschikte partner te vinden en hij kiest voor een kreeft, omdat kreeften meer dan honderd jaar oud kunnen worden, kreeften blauw bloed hebben en kreeften hun hele leven vruchtbaar blijven De hotelmanager vindt dat overigens een uitstekende keuze en vooral omdat de meeste mensen kiezen om een hond (zoals zijn broer Bob) te worden en dat is volgens haar ook precies de reden waarom de ongewone soorten met uitsterven bedreigd worden.

De cast voor deze film is best indrukwekkend met o.a. bekende acteurs en actrices zoals Colin Farrell, Ben Whishaw, John C. Reilly, Rachel Weisz, Léa Seydoux en Olivia Colman en ze deden het ook nog eens leuk en maakten deze film mede een genot om naar te kijken. Zo speelt Colin Farrell (die een paar kilo aankwam voor zijn rol) ijzersterk de rol van de wat pafferige en bebrilde ingetogen David (die zich ogenschijnlijk berust in zijn lot, maar zijn expressie spreekt boekdelen) en speelt en zingt de geweldig acterende Olivia Colman de rol van hotelmanager tot in de perfectie. De rest van de cast levert prima bijdrages en is perfect op zijn plaats binnen het emotieloze en aan autistisch grenzende universum dat wordt geschetst in dit verhaal.

Buiten de bekende actrices Rachel Weisz en Léa Seydoux, vond ik verder ook Jessica Barden, EmmaEdel O'Shea (die uiteindelijk in een pony verandert, omdat ze binnen de tijd geen geschikte partner kon vinden) en de wat oudere Angeliki Papoulia, mooie vrouwen om naar te kijken en de laatst genoemde speelt ook één van de hoofdrollen (als de oudste dochter) in de al eerder genoemde film "Kynodontas (2009)", waarin ze ook bloot te bewonderen is. In deze film zit overigens geen bloot, maar krijg je wel op een leuke manier droogneuken te zien en dat o.a. van haar en van het dienstmeisje gespeeld door de zeker ook mooie Ariane Labed, die David helpt bij het ontvluchten van het hotel. Bij de scène waarbij het dienstmeisje David aan het droogneuken (helpt namelijk mentaal bij het zoeken naar een partner) is op het bed van zijn hotelkamer, wordt er o.a. door het dienstmeisje gezegd:

"Vandaag kwam de erectie al sneller. Dat is goed"

Al met al is dit wederom een sterke en bizarre Romantiek / Sciencefiction film van regisseur Yorgos Lanthimos (oftewel de Griekse Alex van Warmerdam), die bij tijd en wijle morbide is maar ook een ontroerend liefdesverhaal bevat, want heb je geen partner, dan tel je niet mee. Wat dat betreft is dit ook weer een film om na afloop lang over na te denken. Eén ding is echter zeker, "The Lobster" is een heerlijk macaber en genadeloos sprookje.

avatar van IH88
3,5
“We dance alone. That's why we only play electronic music.”

Sterk. The Lobster begint goed met de scènes in het hotel, en hier is Farrell al gelijk geweldig op dreef. Regisseur Lanthimos heeft een zeer eigenzinnige visie, en het levert een vermakelijke en absurde film op met veel droge humor, maar ook met een sterke boodschap over wat je wilt opgeven voor de liefde. Hoever wil je gaan? Het tweede gedeelte in het bos is minder interessant, en hier wordt het ook wat langdradig. Gelukkig maken we hier kennis met Seydoux en Weisz, en beide actrices zorgen er samen met Farrell voor dat The Lobster genietbaar en interessant blijft.

avatar van pampelonne
vreselijke film, niet eens het einde gehaald, dat gebeurt me niet vaak.
de 'humor' in deze film was niet mijn humor.

avatar van Capablanca
1,5
Wat moet ik in godsnaam met een film waarin ik me totaal niet kan associëren met een van de hoofdpersonen, omdat ze acteren als robots?

Capablanca schreef:
Wat moet ik in godsnaam met een film waarin ik me totaal niet kan associëren met een van de hoofdpersonen, omdat ze acteren als robots?


Je intellectuele capaciteiten de vrije teugels geven. Lobster is een fantastische absurdistische oefening op heel veel gebieden van de menselijke eigenaardigheden, waarvan we er een Liefde hebben genoemd.

avatar van Shadowed
3,5
Leuk.

Het eerste gedeelte van de film vond ik hem zelfs geweldig, maar ook echt geweldig. Heerlijke absurd, boeiend en pakkend. Had zo mijn favoriete in kunnen wandelen, helaas in het tweede deel verliest het een beetje kracht al bleef het absurde er goed in hangen.

Farrell speelt een heerlijk absurd karakter en doet dit erg leuk. Regelmatig om hem moeten lachen en om de rare opmerkingen die soms uit zijn mond komen. Het eerste deel was pakkend, grappig, spannend en zelfs best beklemmend soms. Wat een idee.

Het tweede deel was wat minder interessant, wat voorspelbaar en wat "romantischer" waarmee de film wat kracht verloor en daarmee dus ook redelijk mijn aandacht verloor. Het was soms nog steeds erg grappig, en het absurde verhaal weet toch nog wel een beetje te boeien.

Hier hou ik dus wel erg van, als de hele film in het hotel was geweest, had ik hem zelfs nog leuker gevonden. Dit soort ideeën zie ik erg graag, volslagen stompzinnig maar toch heel leuk uitgewerkt. Ik mag Lanthimos wel, hopelijk verzint hij zomenteen nog zoiets geks.

avatar van filip500
3,5
Weird, just weird…

avatar van iPim
4,0
Wederom een geweldige film van Lanthimos. Tussen alle gekkigheid kwam hij toch ontzettend hoopvol op me over. De tweede helft van de film kakt een beetje in, maar door de geweldige afsluitende scene kom ik uit op vier sterren. Liefde zoeken wanneer je leven er van af hangt, liefde vinden wanneer het verboden is. Het relatief lage gemiddelde hier verbaast me dan ook. Is dit zo'n film die zo bekend wordt dat hij in de schoot valt van het verkeerde publiek?

avatar van Zwolle84
1,0
Nog verschrikkelijker dan The Favourite - en dat zegt iets. Wel om dezelfde redenen overigens: hemeltergend saai, absurdistisch op een totaal niet grappige manier, vlak geacteerd, irritante soundtrack en veel te lang. Ik had de grootste moeite om het einde te halen. Vreselijk, dit soort hoogdravend geneuzel dat ook nog eens omhoog wordt gepraat.

The Killing of a Sacred Deer gaat ook per direct van de watchlist af. Ik hoop nooit meer iets van Lanthimos te zien.

avatar van arno74
3,0
Hou maar op hoor Zwolle84, The Favourite is zijn meest toegangkelijke film, hoe verder terug je gaat in zijn films hoe absurder, onconventioneler en ontoegangelijker het wordt . The Killing of a Sacred Deer zit dus ergens tussen The Favourite en Lobster in, maar ik zou 'm je ook niet aanraden. Je moet er echt van houden om dat absurde / surrealistische te waarderen, mij ligt het wel, maar het zijn geen makkelijke wegkijkers.

Puur uit nieuwsgierigheid zou je wellicht Kynodontas aan kunnen slingeren, absurd vanaf minuut 1 maar mij pakte dat juist wel, vanaf die eerste minuut, om te kijken hoe ver je komt . Maar je moet je dus wel instellen op een soort van andere, surrealistische realiteit zoals hier in The Lobster. De wereld van Yorgos Lanthimos is niet onze wereld, maar een andere (onwerkelijke) maatschappij. Kynodontas stelt je beeld van "vlak acteren" zo bij, daar schrijf je dat met hoofdletters .

avatar van Zwolle84
1,0
Ik ben ook zeker niet tegen absurdistisch, arno74. Zo'n Swiss Army Man bijvoorbeeld vind ik heerlijk. Dit vind ik alleen draken van films, maar dat zal inmiddels wel duidelijk zijn.

avatar van Drulko Vlaschjan
3,5
Ik weet het zo net nog niet met deze film. Op zich is het gegeven hartstikke leuk en ik kan er een heel eind in meegaan dat het nu eenmaal zo is dat je een partner moet hebben, dat je die partner binnen 45 dagen moet vinden en dat je anders verandert in een dier. De tegenbeweging vond ik wat lastiger te begrijpen, maar radicalisering heb je altijd, dus vooruit. Maar dat je partner per se een gedeelde eigenschap moet hebben en dat die eigenschap nogal willekeurig is (een afwijking waardoor je regelmatig een bloedneus krijgt, bijziendheid, een mooie glimlach), dat ging er bij mij niet in. Als je maar lang genoeg zoekt heb je immers met iedereen wel iets gemeen. Dit lijkt een onbeduidend detail, maar het stoorde mij toch behoorlijk.

Verder een prima filmpje hoor. Origineel idee, fijne sfeer, lekker maf met al die dieren die voortdurend door het beeld lopen. Dat onderkoelde acteren heb ik zo onderhand wel een beetje gezien. Dat vond ik hier niet per se passen, ik had niet het idee dat die keuze voortkwam uit de film zelf. Nou ja, wat weet ik er ook van.

Ik zou denk ik een schildpad willen zijn. Lekker zwemmen, lekker oud worden, prima leventje heb je dan.

avatar van Ebenezer Scrooge
4,0
Mijn tweede Yorgos Lanthimos en zeker niet verkeerd, maar laat toch niet zo'n grote indruk achter als het geheimzinnige The Killing of a Sacred Deer. Bizar, absurd, vooral door de emotieloze manier van praten zat ik soms te gniffelen en af en toe zelfs te lachen, een aantal scènes vervulden me met diepe afkeer.
Met name de mank lopende Ben Whishaw vond ik erg goed spelen. Dat dodelijk serieuze introductiepraatje van hem:

'My wife died six days ago.
She was very beautiful and I loved her very much.
She had a limp too.'

Nog nooit iemand zo plechtig 'Where the Wild Roses Grow' horen zingen, overigens.

avatar van Beun de Haas BV
3,0
The Lobster roept na afloop veel vragen op, maar de antwoorden hierop zijn weinig bevredigend. De absurdistische maatschappijkritiek betreft relaties zorgt voor een boeiende eerste helft, maar daarna kakt de film in. Ironisch gezien door zaken die regisseur Yorgos Lanthimos juist bekritiseert: repetitiviteit en emotionele afstandelijkheid. Wel een unieke film, dat dan weer wel.

Wat een nare film. In elk geval de eerste helft. Ik heb ‘m van ellende uitgezet.

avatar van MJP10
2,5
geplaatst:
Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. Het concept is goed, maar ik vind de manier hoe deze wordt gepresenteerd niet prettig om naar te kijken. De film had juist meer SF moeten hebben, het is nu namelijk te realistisch op sommige vlakken. Daardoor kwam de film bij mij niet over. Ik heb bij geen enkel dier gedacht; Dit is een mens geweest. Door juist een transformatie te laten zien, stap je het verhaal gemakkelijker binnen. Op wat komische en ongemakkelijke scenes na, heeft de film mij niet ingepalmd.

Helaas, ik zie veel gemiste kansen.

avatar van Nicholas
3,5
geplaatst:
Zwolle84 schreef:
Ik ben ook zeker niet tegen absurdistisch, arno74. Zo'n Swiss Army Man bijvoorbeeld vind ik heerlijk. Dit vind ik alleen draken van films, maar dat zal inmiddels wel duidelijk zijn.


Oeh, die vond ik juist afgrijselijk. Een ruftend lijk is niet lang houdbaar.

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
geplaatst:
De missing link tussen Kynodontas en The Killing of a Sacred Deer. Pas toen ik naar het palmares van de regisseur ging zien van The Lobster, maakte ik de link tussen beide films. En het voelt ook aan als een film die er ergens tussen gemaakt is.

De man wordt visueel wel beter moet ik zeggen, maar hier heb je nog meer het absurde van Kynodontas. Voor het script alleen al krijgt deze film van mij punten. Het acteerwerk dat zeer droog is, hoort hier mooi bij. Het is allemaal zeer absurd. Al vroeg ik me na een tijd wel af of de film meer kon doen dan enkel met een goed idee afkomen. Het blijft relatief goed overeind moet ik zeggen. En ook visueel doet de film haar best. Al merk je wel dat het soms iets minder wordt en de film terug op gang moet komen.

Over het algemeen een aangename verrassing. Met de 2 opvolger maakte de regisseur wel nog betere films.

avatar van Joopiejoop
4,5
geplaatst:
Strak minimalistisch verhaal maar bij wijlen toch ook grappig en soms ontroerend. Verrassend ook om Colin Farrel in zo'n rol te zien. Doet hij toch behoorlijk goed. Ik vond die scene met de broodrooster echt goed. Begreep het einde van de film niet helemaal. Ik denk dat het tragisch bedoelt is.

avatar van Aristocraat
4,0
Heerlijk droge absurdistische humor, goed geacteerd, prachtig vormgegeven en een klein verhaal dat onverwachts tegen het einde ook nog weet te raken. Erg mooie film.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:35 uur

geplaatst: vandaag om 16:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.