The Lobster (2015)

Hele bijzondere film, dacht eerst niet dat het wat zou zijn voor mij maar na een interview en stukje van de film toch maar naar de bioscoop gegaan. De Nederlandse inbreng is volgens mij vrij minimaal en puur financieel (co producer zodat ze het filmfonds konden gebruiken), maar toch een leuk een tintje. Het verhaal is bizar, onwerkelijk en absurd maar is wel erg sterk. Daarnaast is het ook gewoon een hele grappige film. Er zitten zoveel hilarische stukken, daar kan menig komedieschrijver jaloers op zijn. Visueel is de film ook bijzonder, de fotografische beelden en slowmotion shots komen hier erg goed tot zijn recht. Wat ook nog eens versterkt wordt door één van de sterkste scores die ik in lange tijd heb gehoord. Hierdoor moest ik ook erg aan The Double denken, qua sfeer, humor en muziek. Plus de cast is erg goed. Zeker Colin Farell is uitstekend en de bijrollen van bijv. John c Reilly en Ben Wishaw zijn erg geinig.

Een dikke 4*

Goeie en originele film. Naast het verhaalframe zelf, dat een grappige dystopie biedt maar niet bepaald plotgatloos is, vind ik The Lobster intelligent verteld. Dat begint uiteraard met de openingsscène, later komt daar een bijzonder eigenaardige voice-over bij die op een bepaald moment zelfs overlapt met de daadwerkelijke dialoog, en die als ik me niet vergis uiteindelijk met één van de personages sterft. Verder is het knap dat Lanthimos telkens op tijd het verhaal een beetje vooruithelpt, de setting verandert, een nieuw personage introduceert, en zodoende wordt het verhaalframe optimaal benut. Ook stilistisch is de film fijn. Een paar fraaie slow-motions vallen op (een enkele keer wat te lang gerekt zelfs), goeie decors en vooral uitmuntend gebruik van muziek. En dan is er nog de humor, die meestal resulteert in gegniffel maar soms ook wel in een echte lach.

In hoeverre je maatschappijkritiek in deze dystopie moet zien weet ik niet. Ik zou zelf niet verder willen gaan dan dat de vrij radicale scheiding in de manier van leven tussen mensen met een relatie en zonder niet geheel vreemd is aan de werkelijkheid, en het individualisme dat in de film gepersifleerd wordt natuurlijk ook niet. Lanthimos laat het echter aan de kijker zelf over om hier verder over na te denken indien gewenst en de film zelf houdt het door het absurdisme en de humor toch vooral luchtig.

Samen met Ex Machina een van de interessantste films van dit jaar wat mij betreft (hoewel ik helaas Victoria gemist heb).

Ik had inmiddels een behoorlijke Colin Farrell intolerantie opgebouwd, maar hier nergens last van, hij speelt gewoon goed, ingetogen zijn gebruikelijke maniertjes zijn bedwongen door de regiseur neem ik aan.

Het is natuurlijk een bizarre film, uniek en daarom al de moeite waard, al vind ik het eerste deel wel het beste, de tweede helft mist tempo en is dan ook niet meer zo verrassend, de Hitchock tune begint irritant te worden.

Ondanks de zeer lovende recensies lukt het mij maar niet enthousiast te worden over deze nieuwste film van Lanthimos. De bedoeling van deze film is duidelijk; de draak steken met al die alleenstaanden die via dating sites de geschikte partner proberen te vinden die ook nog aan hun wensen moeten voldoen. Een mooi uitgangspunt dat wel en dat het op een absurde manier gebracht wordt, dan kan je natuurlijk van deze Griekse regisseur wel verwachten. Er is echter een ding; de film wist mij maar niet te boeien, het gedeelte dat zich voornamelijk in het bos afspeelde vond ik zelfs slaapverwekkend. Niettemin wil ik deze film nog een keer een kans geven maar of hij dan voor mij alsnog dezelfde hoogte bereikt als het uitstekende "Dogtooth", dat lijkt mij zeer te betwijfelen.

Oh ja, die scène met dat broodrooster was natuurlijk zeer hilarisch.

2,0*

Heerlijk absurdistische maatschappijkritiek met geweldig droogkomische dialogen, briljante humor en sterk acteerwerk. De tweede helft is wat fletser dan de eerste, waardoor het tegen het einde zelfs nog bijna saai dreigt te worden. Maar dat mag de pret niet drukken. The Lobster is een uniek en fascinerend werkje. Prachtig

Met Dogtooth nog in mijn achterhoofd, Lanthimos's nieuwe opzet The Lobster aanschouwd in Lantaarn/Venster met niethie. De man heeft zich echter van Griekenland verplaatst naar Ierland. Speciaal voor Colin Farrell?

Ondanks Dogtooth al behoorlijk schokkend was, en als een vieze houten splinter onder je huid ging zwemmen in je bloedbaan, had ik me nog niet zo heel erg verdiept in The Lobster en dacht er ook niet echt bij na hoe extreem deze wel niet zou wezen. Maar Lanthimo's is nog niks verleerd. The Lobster begint al meteen met een tijdperk waarbij je al meteen denkt; What the fuck? En het lijkt zo simpel uit de mauw geschud te zijn maar je moet er ook maar opkomen. We bevinden ons in de toekomst (of fantasiewereld) waarin iedereen verplicht is om een geliefde te vinden binnen een bepaalde tijd. Aangezien het voor sommige mensen nog best lastig wil zijn en de manier van aanpak nooit echt werkt zijn er zelfs Hotel's (lees strafkampen) geopend om een handje te helpen. Maar dat helpende handje is ook alles behalve vriendelijk. Kim Jong Un zou er benauwd van worden heb ik zo het idee.

Om te beginnen speelt Colin Farrell hier behoorlijk goed, maar zet hier ook een hele andere rol neer dan dat ik van hem gewend was. In mijn achterhoofd is het nog altijd een rebelse, grofgebekte actie, komedie of thriller held, maar hier is ie amper te herkennen. Hij heeft hier wel een hele burgerlijke look en ook is hij tamelijk wat aangekomen. Hij mag de rol op zich nemen als een van de lotgenoten (de Loners) die zich onder de vrijgezellen bevinden, en gedwongen worden om mee te spelen met het spel.
De regels zijn simpel; vind iemand binnen een bepaalde tijd of je mag het overdoen. Maar dan wel als een dier welteverstaan. Misschien maakt dat soort even ietsje meer kans dan de mens. En voor de eerste keer in zoveel tijd besefte ik me dat ik een wereld voor me zag die echt diep, maar dan ook diep fucked up was. Om te beginnen de emoties; het lijkt erop alsof de meelevende vriendelijkheid en de dominante sadisme hier amper uit elkaar te halen zijn. Het is bijvoorbeeld heel gewoon om even tussen de liefdevolle moment om te slaan in een psychopaat als je je gepikeerd voelt, of om lekker rustig verder je ochtend door te maken op het terras terwijl er een paar meter verderop iemand uit het raam is geflikkerd. De locaties zijn ook lekker kil en afstandelijk, maar ook artistiek. Vooral die boslocaties waren erg facinerend. Zo nu en dan kom je wel eens een diersoort tegen van degene die het niet hebben gered. Deed me erg denken aan de stripboeken van Bilal. Zelfs tot lang na de film blijf je maar denken; met wat voor wereld ben ik nou in aanraking gekomen?

Wat ik wel een beetje een knelpunt vond was dat de film toch net iets teveel tijd rekte, waarbij de overzicht in de symboliek, waar in dit geval de regisseur ook net iets te diep in gaat, erg vaag en vrij onavolgbaar werd voor mij en de film ook wel lijkt te moeten kiezen uit vijf verschillende eindes. En waarbij die zogenaamde bosspelletjes ook erg van de hak op de tak worden neergezet.

Verder had Rachel Weisz ook een erg mooie bijrol. Vooral dat letterlijke liefde maakt blind actie, was pijnlijk en onvergetelijk.

Verder was dit wel een hele bevremende kijkervaring. Aangenaam maar ook iets om kippenvel bij te krijgen. Het overschot van een half uur moet je ook maar met een korrel zout nemen, want dat dit een kunstwerk genoemd kan worden is gegarandeerd.

4,0*

Wat 'The Lobster' zo sterk maakt is dat de absurdistische toon daadwerkelijk een doel dient, want het fungeert als een bevreemdende hyperbool voor de wreedheid waarmee men in de huidige tijdgeest mensen aantrekt of afstoot. Elk romantisch cliché als zelfopoffering, onbaatzuchtigheid of vluchten met de ander wordt met de inktzwarte grappen geridiculiseerd óf banaal gemaakt. Voor mij is het vooral een vlijmscherpe visie op hoe intieme liefdesrelaties in de tegenwoordige tijd gedomineerd worden door marktwerking en het in hokjes kaderen van elkaar.

Liefde is geen overweldigende kracht in de romantische zin, maar het is verworden tot een haast zakelijke overeenkomst waarbij men probeert rationele keuzes te maken op grond van gelijkheid en binnen de eigen leefstijl passend. De illusie van keuzevrijheid creëert een doodeng wereldbeeld waar alles en iedereen gecontroleerd wordt binnen door de maatschappij opgelegde normen. Hiermee is het de dystopische 1984 over een daadwerkelijke bestaande wereld waar Tinder en Facebook de intieme relaties tussen mensen zijn gaan beïnvloeden.

Eindeloos fascinerende film. Een bonte verzameling absurde vondsten, die met dusdanige serieux voorgeschoteld wordt dat de film een geweldig droogkomisch karakter over zich heen krijgt. De abundante hoeveelheid symboliek ga ik niet helemaal semantisch ontleden, maar volgens mij heb ik de essentie wel meegekregen.

Het gedeelte in het bos sleepte wellicht wat te lang aan, de film is inderdaad ook wel net wat te langdurig uiteindelijk, al kon ik de abrupte eindscene wel smaken. Verder ook een verrassend ingetogen rol van Farrell. Kleine 4,0*, ook de rest van Lanthimos' oeuvre maar even opsnorren.

The Lobster is een verrassend leuke en goede film. Vanwege wat ik las over waar de film over gaat (bij wijze van science fiction of comedy), verwachtte ik een vervelende onzinfilm waardoor het even duurde voordat ik besloot ‘m toch maar te gaan zien, maar de film bleek meteen vanaf het begin intelligent, leuk en boeiend. De film zit vol absurditeiten, zodat je ‘m kunt opvatten als een over twee uur uitgesponnen Monty Python-sketch, maar deze film heeft veel meer diepgang dan het werk van Monty Python. De absurditeiten zijn vaak zo gruwelijk dat ze eerder shockeren dan de lachlust opwekken. In feite is lachen wel het laatste wat je doet bij deze film zodat ik het geen comedy zou willen noemen. Naarmate de film vordert, wordt de serieuze ondertoon ook steeds sterker en waar velen er de evidente thema’s als liefde en eenzaamheid in zien, zie ik die thema’s vooral als vehikels voor waar de film volgens mij echt over gaat: over hoe we met ‘de ander’ omgaan, meer in het bijzonder hoe we eisen dat anderen zich conformeren aan onze dogma’s en hoe wreed en onmenselijk we daarin zijn. Zelfs de uitgestotenen en eenzamen ontkomen niet aan dezelfde interne logica van groepsvorming met wrede onderdrukking als gevolg. Nergens lijkt de mens aldus zichzelf te mogen zijn en elkaar als ‘de ander’ te kunnen respecteren en liefhebben. De film is volgens mij daarom ook geen science fiction (de film pretendeert ook niet in de toekomst af te spelen) maar meer een maatschappijkritische satire (waarbij ik me afvraag of de filmmaker ook de vluchtelingencrisis in gedachten had bij het maken van deze film). De film is hoe dan ook erg origineel in zijn uitwerking van de thema’s. De enige film waar hij me een beetje aan doet denken is het eveneens briljant-bizarre (en vrolijke en zeer kleurrijke) The Grand Budapest Hotel, maar The Lobster is dan de grauwe, donkere tegenhanger daarvan.

Weinig beterschap.

Ook met een groter budget weet Lanthimos mij niet echt te overtuigen. Het blijft mij wat geforceerd en té bedacht aanvoelen. Het lijkt ook nooit absurd om het absurde, maar eerder symbolisch voor een emmer aan maatschappijkritiek.

Wat dat laatste betreft vond ik The Lobster nog best lastig te interpreteren. Deed me enerzijds wat denken aan het sort Facebookgejank dat ik af en toe voorbij zie komen over mensen die zich als single/niet-ouder "ondrukt" voelen (serieus waar, da's een topic), maar het hele tweede deel lijkt dan weer te zinspelen op de "revolutionair" die eigenlijk volgens dezelfde regels leeft dan de "massa" (je kent ze wel, die types die er een andere - maar wel-gedefinieerde - kledingstijl op nahouden om zich af te zetten tegen de mode). De vraag is wat je met beide strekkingen in één film aanmoet.

Af en toe best droog en grappig, maar die momenten zijn eerder spaarzaam. Ze zitten ook vooral in het eerste deel van de film, het tweede stuk in het bos vond ik een stuk taaier. De switch verloopt ook niet bepaald lekker, waardoor het hele tweede uur eigenlijk de hele tijd tegenwringt.

Acteerwerk is degelijk maar niks speciaals, hetzelfde kan gezegd worden van het visuele. Al is het wel zo dat Lanthimos toch een paar stappen vooruit gezet heeft sinds Dogtooth. De soundtrack was jammer genoeg eerder irritant Ik heb dat toetertrucje ook al eens eerder gehoord, nog niet zo lang geleden. Ik gok op Turist, maar mijn geheugen laat mij regelmatig in de steek als het op dat sort weetjes aankomt.

Njah, slecht is The Lobster niet, daarvoor hou ik teveel van mafdoenerij. Maar tegen een Roy Andersson moet Lanthimos het zonder meer afleggen. De opzichtige dubbele bodems verpesten het sfeertje en qua stilering mag het toch allemaal wat meer zijn.

2.5*

Deze film is een zeer origineel verhaal met veel donkere humor. Het is een surrealistisch en absurdistisch verhaal waar je als kijker wel van moet houden. Mij was het allemaal wat te langdradig en zeker te ver gezocht en om die reden te veel van het "goede". Het acteerwerk was zeer geloofwaardig en Colin Farrell en Rachel Weisz als zijnde "modernistische versie van Romeo en Juliet" gedijen goed.

De eerste drie kwartier vond ik aardig briljant, na het hotel wordt het helaas allemaal wel wat minder. Wel weer een compleet unieke film met een geweldig sfeertje, maar Lanthimos houdt moeite om zijn hele films boeiend te houden.

3.5*

Surrealistische, maffe film met een origineel uitgangspunt: vrijgezellen moeten binnen 45 dagen een passende partner vinden. Als ze hier niet in slagen worden ze veranderd in een dier naar keuze en vrijgelaten in het bos. Na een aardig begin komen de leukste personages helaas niet meer aan bod en wanneer de aktie zich verplaatst naar het bos wordt de film steeds meer abstract en pretentieus. Uiteindelijk loopt alles een beetje vast en is het moeilijk nog iets te maken van de bizarre gebeurtenissen.

Leuke prent van Lanthimos, maar hij weet me weer niet helemaal te overtuigen. Vooral de 1e helft is bijzonder goed; het hotel, de humor, de sfeer en personages. Geinig en overtuigend. Daarna zakt het allemaal wat in. Bij vlagen wordt het niveau van het eerste uur nog gehaald, maar het deed me steeds minder helaas. Farrell is goed bezig, vond vooral Reilly als bijpersonage erg leuk. Al met al, prima film.

Tegenvaller.

Begon nog wel een beetje droogkomisch. Vond het niet bijster vernieuwend. Ken de scenes wel met een matig huisbandje en een man en vrouw die lopen te zingen terwijl men beetje awkward danst. Heb het ook vooral beter gezien. Had geen idee wat de film nou eigenlijk wou zeggen. Iets met de maatschappij die de single als nutteloos ervaart? Speelt dit in de samenleving? Ik heb geen idee. Wellicht als je Halina Reijn heet ofzo en helemaal diep in het blanke "ik moet toch wel minimaal 1 probleem hebben wereldje zit" kan je er iets mee. Vond het symbolische ook wat storend. Als dit je echt aan het hart gaat heb ik liever een Woody Allen manier van aanpakken. Dit riekt te vaak naar te gezocht.

Visueel ook allemaal veel te Arthouse zonder echt een idee erachter met een vervelende nogal aanwezige soundtrack.

Ergens had ik de film nog wel wat willen vergeven, maar elke noot kwam bij mij vals over. Waardoor ik er helemaal niks mee kon.

2 sterren, voornamelijk voor het eerste deel.

Vond hem in het begin vrij sterk, maar het verhaal hield na zo'n uur helaas geen stand. Geniaal idee is de film overigens wel en de acteerprestaties zijn ook wel aardig. De sfeer die de film draagt zit ook wel lekker in elkaar. Jammer alleen dat het slot geen twist kreeg, dan was mijn score waarschijnlijk een stuk hoger geweest.

De eerste helft van de film vind ik intrigerend en sterk maar na de vlucht uit het hotel verliest het geheel een hoop van z'n charme. Acteerwerk van Firth, Seydoux en Weisz is goed en het verhaal op zichzelf is echt mooi gevonden.

Deze is me eerlijk gezegd erg meegevallen, al gaat het idd een tikkeltje te lang door. Het dystopische verhaal is interessant. Wel heb ik moeite met het vele onnodige geweld tegen dieren (geen aftrekpunten daarvoor omdat ik ervan uit ga dat het nep is, dat mag ik hopen tenminste) en ook het einde was nogal flauw (liefde maakt blind, ok, maar is dat alles?). Wel aardig om een keer gezien te hebben. 3*

Merkwaardige film.

De eerste helft heeft werkelijk een erg leuk en origineel uitgangspunt met een surrealistische uitwerking. Hoe verzin je het, alle alleenstaanden deporteren naar een hotel waar ze binnen zoveel dagen aan een passende partner moeten geraken want anders...

De film wordt echter vanaf de tweede helft beduidend minder, minder pakkend en ronduit absurd en werd daarmee een lange zit naar het einde toe. Beetje jammer.

Vanwege de zeer sterke 1e helft toch 3*.

Een zeer origineel fictief verhaal/satire met duistere droge humor over de maatschappelijke dwang waaraan de mens lijkt onderworpen te zijn.. Zoals door andere reeds veelvuldig aangehaald : het eerste deel is boeiend, meeslepend en fascinerend maar éénmaal het verhaal zich verder zet in het bos werd het voor mij toch moeilijk om de volledige film uit te zitten. In het tweede deel zit zeker nog verfijnde kritiek verpakt op onze maatschappij maar het is minder boeiend, langdradiger en er treedt sleur in het verhaal op. De meerwaarde van de voiceover die alles nog eens naverteld ontbreekt mij volledig. Al bij al toch nog een verdienstelijke film al is het maar dat het je toch even doet nadenken over onze maatschappij en intermenselijke relaties.

Ik ben allergisch voor kreeft dus de film ' The Lobster ' klonk als een leuk alternatief. Beetje ironie kan nooit kwaad. Om bij het eten te blijven was het geen Mc Donalds maar een 6 gangen menu waar elke gang uit 2 happen bestaat. Bij beide is het eindresultaat hetzelfde namelijk een onbevredigend gevoel.

Wij mensen- ik geef het niet graag toe maar ik behoor ook tot die groep - bestempelen iets wat niet normaal of gangbaar is als absurd. De conclusie is dat de werkelijkheid waar wij in leven velen maal absurder is. De nietszeggende dialogen in de film is een zelfreflectie van ons digitale tijdperk waar facebook, i-pads en smartphones ons voornaamste bron van communicatie is. De humor komt van personages die eerlijk antwoord geven op normale vragen. In werkelijkheid wordt eerlijkheid in veel gevallen niet op prijs gesteld. Bij de vraag ' wat was je aan het doen? ' en je antwoord eerlijk met ' ik zat mezelf af te rukken ' dan ben je abnormaal bezig. Omgekeerde wereld dus.

Of je de film positief of negatief ervaart het geeft je wel stof tot nadenken. Nu is nadenken niet mijn grootste hobby, ik denk dat ik daarvoor te lui ben. Nu ik erover nadenk begin ik een beetje moe te worden. Film is trouwens een ruime voldoende. Heel lekker maar iets te weinig om je maag te verzadigen.

Jammer, de film begint sterk. Je gaat mee in de absurde regels en denkt, dit wordt best grappig of apart. Maar op een gegeven moment wordt de film niet meer grappig of apart. Het is dan gewoon echt niet leuk meer. Het wordt zelfs irritant.

Há! Dogtooth was een briljante binnenkomer van Lanthimos, Alps tot nu toe nog niet gezien, maar hier duikt ie weer op in het uitermate fotogenieke Ierland.

Personages zijn wat minder absurd als in Dogtooth, maar de maatschappij houdt zich dan weer wel aan een soort van Lebensborn-achtige conventies in een wereld die nogal op onze huidige tijd lijkt.

Erg fijne absurdistische comedy of liefdesverhaal dat kan natuurlijk ook nog. Prachtig gefilmd en de enige kritiek die ik zou kunnen hebben is dat het rolletje van John C. Reilly niet nog wat groter is.

De eerste helft een heerlijke redelijke unieke wereld,,een vreemde kreeft in de bijt.

De voice over van Rachel Weisz was prettig en mocht van mij meer aanwezig zijn.

graag had ik meer geweten over het hoe en wat van het hotel.

En het verloop van de dieren na de transformatie .

Maar de film kiest voor for a Change of scenery zoals je dat in het Engels zo mooi zegt.

en dat is jammer,waar bij komt kijken dat de speelduur wat te lang duurt en je met moeite je aandacht er bij houdt .

Het spel is allemaal wat monotoon,en hier en daar wat gepaste lichte verbazing.

Wat mij op viel is dat Colin Farrell zelfs iets robots achtigs had,,of een ernstige vorm van autisme.

Dat had iedereen wel een beetje,maar om dat hij de grootste rol had viel het extra op.

Dikke 3 voor de originaliteit,,en niet meer omdat het me dus moeite kostte om mijn aandacht erbij te houden.

Gaaap.....!!!!!!

Saaie niet te volgen film. Slechtste film ooit gezien.

Yorgos Lanthimos bewees eerder al met Dogtooth over een unieke stem te beschikken binnen de filmwereld. En gelukkig verloor hij die stem niet in zijn eerste internationale film, weg van zijn vaderland Griekenland. Colin Farrell speelt voor mij dé rol van zijn leven als mistroostige, pafferige verlaten echtgenoot. Wat een geschift uitgangspunt ook, dat vrijgezel zijn strafbaar is. En wanneer je geen vriend(in) kan vinden je transformeert naar een dier naar keuze. De film vind ik echt ronduit impressionant binnen 'Het Hotel', eens de buitenwereld infiltreert in de film verliest hij wat aan spankracht en weet je niet altijd waar de film naartoe wil/moet. Maar wat een unieke stem, wat een unieke film met een sterke cast. Meer van dat graag, en hoe sneller hoe beter! Volledige recensie: Recensie: The Lobster – Popcorn Tales - popcorntales.com

Aangename nogal bizarre film, waarin erg droog wordt geacteerd, en de karakters soms als kinderen lijken te praten/ redeneren- het deed me wat denken aan films van Wes Anderson, die droge toon.
Het concept -een 1984-achtige wereld waarin single zijn verboden is op straffe van transformatie naar een dier naar keuze- is origineel, en het eerste deel is erg vermakelijk, inclusief de malle toneelstukjes en optredens van het personeel, maar de toon verandert als David ontsnapt en in het bos gaat wonen.

In het bos gelden andere regels- hier werkt het andersom: relaties zijn verboden en worden bestraft. Iedereen lijkt zo vast te zitten in hun denken dat ze ook in relatieve vrijheid de wat onlogische regel hanteren dat je bij elkaar past als je een gemeenschappelijke handicap hebt. Dus bijzienden horen bij elkaar, en als je partner blind wordt, dan zit er niks anders op dan je ogen uit te steken.

Of dat laatste gebeurt weten we niet- maar ik denk dat David zijn ontsnapping voortzet en de laatste stap naar vrijheid zet: na de ontsnapping uit het hotel volgt de ontsnapping uit het bos, nu dan de ontsnapping uit de onderdrukkende sociale conventies?

Ik kan perfect begrijpen dat mensen dit troep gaan vinden.

Het is een zeer trage film met bij wijlen gewoon zelfs lege scenes.
Toch gebeurt er, vind ik, over de hele film heen eigenlijk heel veel!

De gehele situatie is echt te gek voor woorden, en zal nog even na blijven sudderen over wat het film (zou kunnen) betekenen. Wat ook zeker door de film aangemoedigd wordt: niets wordt uitgelegd en je moet het zelf maar uitvogelen. Zeker wat het einde betreft.

Het enige spijtige aan de film en uitvoering is dat er geen echte noemenswaardige muziek of beelden in kwamen, wat hem alvast niet "instant" een super memorabele film maakt.
Wel spijtig, want daar had het 2de deel zich toch serieus aan kunnen optrekken, want dat deel had toch wat meer uit de verf mogen komen. Verhaalsgewijs is het net voor mij zo belangrijk en sterk als het eerste deel maar het mist de afwisseling die wél aanwezig was in het hotel om de constant aanwezige eentonigheid mee te balanceren.

Muß es sein? – Beethovens existentiële leidmotief als rode draad.
Es muß sein! – een samenleving die op een ziekelijke (of op zijn minst ziekmakende) manier denkt in termen van relaties. Relevant? Euhm…hier en daar werd Tinder een paar maanden geleden tot “product van het jaar 2015” verkozen – zou dat een symptoom kunnen zijn van een tendentieus denken dat zich ook bij ons voltrekt, maar waar wij ons niet of te weinig van bewust zijn? Stof tot nadenken, dat in ieder geval.

In al zijn parameters is ‘The Lobster’ een wonderlijke film. Hoe er inhoudelijk voortdurend wordt gebalanceerd tussen humor en afgrijzen, in een volmaakt absurd kader...ongezien, of niet soms? De vanzelfsprekende manier waarop een ironische dissectie van het menselijke zijn raakt aan een schets van eenzaamheid, onzekerheid en verlangen: het is tegelijk hilarisch en hartroerend. Dat dergelijke affecten kunnen samenkomen, is op zich al geweldig. Yorgos Lanthimos kiest er bovendien voor om ook cinematografisch tegengestelde werelden te laten samenvloeien – denk maar aan het natuurschoon waar dit artificiële kuuroord door wordt omgeven, aan het kleurrijke beestenbos, aan de heerlijke slow motion, …! Muzikaal realiseert hij trouwens hetzelfde in passages waar de soundtrack het niemandsland tussen tonaal en dissonant opzoekt – avontuur is er in deze film op alle fronten te beleven.

Over de hele lijn prikkelend dus, en dat nog het meest inhoudelijk. Onverwacht is immers dat Lanthimos als alternatief voor het zogezegde strafkamp de krijtlijnen voor een ongeveer even tergend strafkamp uittekent. Ook daar is het verbod tegenwoordiger dan het gebod – en het aanbod al helemaal dichtgesnoerd. Dat zich juist in die verstikkende context op een prachtige manier een romantische relatie ontspint – met een aandoenlijke uitvergroting van de neurotische trekjes die onherroepelijk bij de vlinders in de buik horen! – is verrassend. En gewoonweg subliem. Ook hier weer: vertederend, onbetaalbaar grappig, onwerkelijk creatief, noem maar op…

Dus…om een veel langer, ingewikkelder, genuanceerder verhaal kort te maken: verplichte kost.

4,25*

Uitstekende film over een samenleving waarin je maar 45 dagen single mag zijn, voordat je in een dier verandert. Buiten dat het plot al eigenzinnig en origineel is, is de uitvoering dat ook. Droogkomische dialogen en absurde situaties. Redelijk strak in beeld gebracht allemaal en ook de acteerwerk past goed binnen dit kader.