The Lobster (2015)

Ik vond het echt een geweldige film!!!!

Goed geacteerd en lekker weird met freaky einde!

Tenminste weer eens een apart raar verhaal en geen saaie doorsnee film.

Ik hou wel van zulke films!

Misschien iemand die nog meer films zoals deze weet?

Dan hoor ik dat graag

The Lobster krijgt van mij 4.5 ster.

Bizarre film waar ik niet veel mee kan. De plotomschrijving alleen klinkt al absurd, dus je weet wel wat je ongeveer kan verwachten. De film geeft een kijkje in deze vreemde wereld.

Het verhaal van David zelf voelt een beetje als bijzaak. Hij is ook maar een saaie droplul en wordt gewoon gebruikt als gids om ons mee te nemen in deze absurditeit. De taferelen in het hotel zijn interessant genoeg om geboeid te blijven, dus het is jammer wanneer ze deze setting verlaten om het bos in te gaan. Ik had wel meer van het hotel willen zien. De tweede helft van de film moet het voornamelijk hebben van de laatste 10 minuten.

Het is een interessante film, maar de manier waarop alles gebracht wordt is zo monotoon dat het mij een stuk minder aanspreekt. Ik vind het daarbij ook wel passen bij de film en het verhaal, dus ik weet niet heel goed wat ik ervan moet denken en hoe ik dit moet beoordelen.

*2.5

Wie bedenkt zo iets ?

Maar goed, ik liet het over mij komen en verzoende mij er wel mee, tot dan het al te absurde laatste halfuur kwam, waarin ik echt geen logisch gevolg aan het eerste gedeelte kon vinden.

Onverkwikkelijk, ondanks de smakelijke titel.

Verdient wel een kleine eervolle score, omwille van de plaatjes, niet voor het verhaal.

Apart, met een beduidend beter eerste uur. Dat ligt er deels in dat ondanks alle absurditeit er nog een zekere geloofwaardigheid inzit. De film is enorm serieus, neemt het onderwerp ook zeer serieus en dat werkt. Daarnaast is dit gewoon erg komisch en soms zelfs gewoon sterk. Vooral als men in het hotel probeert de personen duidelijk te maken dat een relatie beter is. Het acteerwerk is precies passend, levensloos en niet helemaal realistisch, maar het werkt wel. Het tweede uur verdwijnt die geloofwaardigheid echter en is buiten dat eigenlijk ook gewoon saai, Inhoudelijk wel aardig met een volstrekte tegenstelling en toch heel erg hetzelfde. De film eindigt wel erg matig. 3,0*.

Eindelijk deze eens bekeken en vond het wel een verrassende film. Een origineel verhaal die wel wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

'k vond hem wel het bekijken waard.

De regisseur Yorgos Lanthimos was me eerlijk gezegd onbekend en geheel toevallig zullen deze week twee van zijn films de revue passeren. The killing of a sacred deer loopt momenteel in de betere bioscoopzalen en gisterenavond zag ik zijn vorige film The lobster. De titel deed een belletje rinkelen, maar inhoudelijk was de film voor mij onbekend terrein.

Ik hou enorm van films die me aan het denken zetten met een goed concept. Het concept van The lobster is zeer eigenaardig en origineel te noemen. Singles worden in de nabije toekomst maatschappelijk niet langer getolereerd en hebben 45 dagen de tijd om een (nieuwe) levensgezel te vinden. Zoniet worden ze getransformeerd naar een door hen verkozen dier. De titel is hiermee al onmiddellijk verklaard. Hoewel ik weinig logica zie in de piste van de transformatie naar dieren was het een interessante insteek. Die openingsscène is één van de meest f*cked-up scènes die ik al mocht aanschouwen. Wat een trigger (letterlijk dan) om je in je zetel te kluisteren voor de komende twee uur. De reden waarom ze dat deed is divers, is eigenlijk ook niet van belang, maar zet je wel aan het denken. Mooi!

De maatschappijkritiek en zelfreflectie ligt er dik op bij Lanthimos. Onze huidige maatschappij creëert het gevoel dat er verwacht wordt dat je een partner hebt. Singles worden ook nu al anders bekeken en worden door hun omgeving gestimuleerd om een partner te zoeken. Hetzelfde geldt overigens voor het hebben van kinderen.
Lukt het niet via de old fashion way, dan zijn datingsites als Tinder en Parship de rijzende paddestoelen om je op te zadelen met het eeuwige geluk. Met enkele muisklikken en de tools met gemeenschappelijke matches kom je terecht bij je droompartner. De vraag die ook gesteld kan worden is: Ben je op zoek naar een levenspartner uit liefde of zoek je iemand uit maatschappelijke noodzaak omdat het zo hoort of daardoor het leven makkelijker (sociaal, financieel, …) wordt?

The lobster bevat een aantal hallucinante absurde situaties zoals de scène met de broodrooster (auch!!!), de amateuristische toneelstukjes en de peiling van de erectie. Het hotelgedeelte is werkelijk subliem en laat de kijker in spanning voor wat nog komen zal. De sfeer is erg emotieloos en zakelijk. Wat ik verder onder meer vreemd vond is dat de singles zo kalm waren onder de omstandigheden. De wanhopige koekjesdame die uiteindelijk uit het raam sprong was eerder de uitzondering op de regel. Anderen logen eerder om alsnog een (geschikte) partner te vinden, maar van paniek of weerstand was nooit sprake.

Het grote mankement van de film is het vervolg in het bos. Er is blijkbaar een tegenstrekking die eveneens de vrijheid onderdrukt. Dit gedeelte werd te weinig uitgewerkt en boette in aan magie. Ook het hotelgedeelte is hierdoor onafgewerkt. Jammer, anders zat een dikke 4,5* er zeker in…

We dance alone. That's why we only play electronic music

Ik was al langer benieuwd naar deze The Lobster, maar het was met het kijken van regisseur Yorgos Lanthimos recentste film (The Killing of a Sacred Deer, meteen mijn nummer 1 van 2017) dat ik besloot om hier eens echt dringend werk van te maken. De combinatie Lanthimos en Colin Farrell knetterde daar in ieder geval wel lekker en het was hopen dat dat ook het geval ging zijn in hun vorige samenwerking. Een wat bevreemdend plot, maar als The Killing of a Sacred Deer me één ding heeft geleerd? Dan is het dat je je daar niet op mag blind staren.

En vreemd genoeg is het plot helemaal niet zo onrealistisch als je zou verwachten. Het is natuurlijk allemaal erg bevreemdend dat je je in een dystopische toekomst bevindt waar je binnen de 45 dagen een nieuwe relatie moet hebben of je wordt in een dier naar keuze verandert, maar Lanthimos creëert zo'n interessante wereld dat je je heel dat concept voor lief neemt. Alleen jammer dan ook dat hij er niet in slaagt om over de gehele lijn hetzelfde niveau te behouden. Zeker wanneer David in het bos is terecht gekomen lijkt de film wat in te zakken en het is pas wanneer de relatie tussen hem en Short Sighted Woman wat verder wordt uitgediept, dat de film terug wat op de rails komt. Wat overblijft is een leuke bevreemdende ervaring die vooral gekenmerkt wordt door vreemde dialogen en een fijn sfeerbeeld. Net zoals in The Killing of a Sacred Deer haalt Lanthimos visueel alle registers open om zijn wereld te creëren. Gecombineerd met een flinke dosis droge humor (If you encounter any problems you cannot resolve yourselves, you will be assigned children, that usually helps) zorgt dat voor een interessante film.

Al begin ik me wel af te vragen in hoeverre het een kunstje is dat hij zijn acteurs laat opvoeren, want de manier van acteren van Farrell in The Lobster en Farrell in The Killing of a Sacred Deer is nagenoeg hetzelfde. Het is daar dat het schoentje wat knelt, want Farrell staat er deze keer eigenlijk praktisch alleen voor. Toegegeven, er zijn nog vermakelijke bijrolletjes van onder andere John C. Reilly maar Rachel Weisz moet echt wel veel moeite doen om in haar rol te groeien. Wel weer fijn gebruik van muziek trouwens. Where the Wild Roses Grow van Nick Cave en Kylie Minogue mag voor mijn part gerust in elke film zitten, maar Lanthimos haalt ook een wederkerend en bevreemdend stukje soundtrack naar boven dat perfect bij de film past.

Ik blijf fan van de Griek, maar het is de vraag in hoeverre de rest van zijn oeuvre zich verhoudt tot zijn twee laatste films. Het is fout om juist The Lobster hierop af te rekenen, maar dit voelde voor mij vooral aan als een herhalingsoefening ten opzichte van The Killing of a Sacred Deer en bovendien eentje die een stuk minder goed is. Interessante film, dat wel, maar het zal erom gaan spannen wat Lanthimos volgende keer gaat maken.

3.5*

Vorig week zaterdag heb ik de goede Drama / Mystery film "The Killing of a Sacred Deer (2017)" gezien van regisseur Yorgos Lanthimos en gisteren was het de beurt aan deze Romantiek / Sciencefiction film van hem, waarbij onze Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam er zijn vingers bij zou aflikken, want qua stijl (die me goed ligt) maken beide regisseurs eigenlijk dezelfde soort van films.

Dit verhaal speelt zich af in een wereld, waarin het verboden is om alleenstaand door het leven te gaan. Singles zoals de bijziende David (Colin Farrell) worden opgepakt en ondergebracht in een hotel, waar ze 45 dagen de tijd krijgen om een geschikte partner te vinden. Lukt dit niet, dan wacht elk dezelfde straf, namelijk de verandering in een dier naar keuze (David kiest daarbij voor kreeft, oftewel de titel van deze film) en de gang naar het bos waar de "loners" verblijven en waarop hardvochtig jacht op wordt gemaakt, want de regels zijn onverbiddelijk, namelijk "Voor alleen zijn is geen ruimte". Wanneer zijn missie dreigt te mislukken, ontvlucht David op een dag het hotel. In het bos wordt hij vervolgens tegen de regels in verliefd op een mysterieuze bijziende "loner" (Rachel Weisz).

De opening van het verhaal hakt er meteen in en daarin zien we drie ezels lieflijk grazen in een weilandje, totdat één ezel meedogenloos door het hoofd wordt geschoten (één ezel loopt dan ook naar de doodgeschoten ezel toe) door een vrouw (die daarna niet meer in het verhaal voorkomt) die met de auto aankomt. Als kijker zie je het dan allemaal gebeuren vanachter de onophoudelijk heen en weer gaande ruitenwissers van de auto.

Het verhaal gaat dan verder met de net door zijn vriendin gedumpte David en zijn hond Bob (welke zijn broer was), welke worden opgehaald met het busje van het hotel. Eenmaal aangekomen in het hotel, wordt hij ingeschreven als heteroseksuele man (terwijl hij liever wilde als biseksuele man, maar dat is sinds vorige zomer niet meer mogelijk) en krijgt hij allemaal nieuwe kleding, accessoires en schoenen en maakt hij kennis met een aantal andere veroordeelde "loners" (oftewel "eenlingen"), waar wel iets loos mee is. Zo loopt er eentje (Ben Whishaw) mank, een ander (John C. Reilly) slist, een ander (Ashley Jensen) houdt van boterkoekjes, een ander (Angeliki Papoulia) is volkomen harteloos , een ander (EmmaEdel O'Shea) heeft schitterend lang haar en een ander (Jessica Barden) bloedt om de haverklap uit de neus. De "loners" staan daarbij onder strikt toezicht van het management, geleid door de hotelmanager (Olivia Colman) en haar partner (Garry Mountaine).

Na deze circa 15 minuten durende opening begint het bizarre en sfeervolle verhaal (waarbij alles visueel gezien ook fraai in beeld werd gebracht) eigenlijk pas echt en ik moet zeggen dat ik me er wederom goed mee vermaakt heb (ook best veel gelachen om de heerlijke zwarte humor) en dat eigenlijk weer vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten), waarbij ik wel moet zeggen dat ik de eerste circa 55 minuten van het verhaal het leukste vond, omdat het zich namelijk afspeelt in het hotel. De sfeer in het hotel (zowel chic en oubollig tegelijk), is overigens een melange van begeerte en eenzaamheid en roken is verboden, want dan wordt men namelijk minder moe bij de jacht en heeft men ook geen slechte adem als men kust

Het verhaal bevat de nodige leuke en bizarre scènes (zoals de eerder genoemde opening) en dialogen, waarbij met name de scène waarin de mannen en de vrouwen (de beiden uniforme outfits dragen) elkaar treffen op de dansvloer van het hotel geniaal is. Want terwijl de mannen en vrouwen elkaar stijfjes aftasten, zingt (begeleidt door 5-persoons band) de leiding van het hotel op schitterende en hilarische wijze het het stijlvolle nummer "Something's Gotten Hold of My Heart" van Gene Pitney, maar dan in de latere uitvoering van Marc Almond en Gene Pitney, waarbij Garry Mountaine het gedeelte van Marc Almond zingt en Olivia Colman het gedeelte van Gene Pitney zingt.

Ook is het schitterend om te zien hoe men in het hotel toneelstukjes opvoert voor de eenzame mannen en vrouwen, die dan als titel hebben "Man eet alleen, man eet met vrouw" (waarbij de man die alleen eet stikt in zijn eten en als hij eet met een vrouw juist gered wordt door de heimlichgreep) en "Vrouw loopt alleen over straat, vrouw loopt met man over straat" (waarbij de vrouw die alleen loopt over de straat wordt aangerand).

Ook de dialogen mochten er wezen zoals de scene waarbij Robert (John C. Reilly) aan het ontbijten is en de hotelmanager met een aantal personen en een broodrooster naar hem toe loopt en dan tegen hem zegt "U weet dat masturbatie niet is toegestaan in de kamer of elders ? Ja. En toch heb ik begrepen dat u ermee doorgaat", waarna zijn hand in het broodrooster wordt gestopt. Hetzelfde geldt voor de dialoog in de bus waarbij David naast de vrouw (die naderhand een mislukte zelfmoord uitvoert, door vanaf het raam uit het hotel te springen) zit die van boterkoekjes houdt en waarbij de vrouw tegen David zegt:

"Mag ik een keer komen praten in je kamer ? Ik kan je pijpen, of je mag me gewoon neuken. Ik slik altijd door en ik heb geen probleem met anale seks. Mijn ex vond mijn dijen prachtig, maar genoeg over hem"

De dialoog bij het zwembad van het hotel tussen de mank lopende man en de vrouw die om de haverklap een bloedende neus heeft, was ook sterk en leuk en daarbij wordt o.a. gezegd:

Man: Doe je graag borstcrawl, vlinderslag of schoolslag ?
Vrouw: Allemaal even graag.
Man: Ik hou van de schoolslag.
Man: Mijn vrienden plagen me er wel mee. Hou op met die schoolslag, zeggen ze

Daarna slaat hij hij zijn hoofd op de rand van het zwembad om een bloedneus te krijgen (en als hij daarna met haar praat en ze ziet zijn bloedneus, zegt hij ook "Dat heb ik steeds. Echt heel vervelend", waarop zij dan zegt "Ik weet het, ik heb er ook veel last van") om zodoende ervoor te zorgen dat zij haar partner wordt.

Het verhaal wordt overigens grotendeels bij elkaar gepraat (wat niet echt nodig was, want wat er precies vertelt wordt, kan je als kijker ook gewoon zien met je eigen ogen) door Rachel Weisz (als de bijziende "loner" vrouw, waarop David verliefd wordt) en zij zegt dan op een gegeven moment (als ze David voor het eerst ziet):

"Die nacht droomde ik dat we samen in groot huis in de stad woonden. Met een grote, lichte keuken. Ik droeg een blauwe broek en een strakke groene bloes. En hij trok mijn kleren uit en neukte me in mijn kont"

Zoals al eerder aangegeven spelen de eerste 55 minuten van het verhaal zich af in het hotel. En wanneer een nieuwe liefde zich niet aandient (hij probeert het wel met de volkomen harteloze vrouw, maar die schopt zijn hond Bob dood, wat opzicht ook een bizarre scène is, en wilt hem ook aangeven bij de directie vanwege liegen, maar als hij vlucht en daarbij de vrouw neerschiet met een verdovingspijl, verandert hij haar in een dier) voor David, vlucht hij naar de "loners" in het bos. Ook daar moet hij zich aan bizarre regels houden die gemaakt zijn door "loner" leider (Léa Seydoux), want zo is o.a. flirten verboden en romantische of seksuele relaties zijn niet toegestaan. Om toch zeker te zijn van de kuisheid van de "loners", wordt er alleen elektronische muziek gedraaid tijdens dansavonden, waardoor de kans op samen dansen tot het nulpunt wordt gereduceerd. Het bos is in alles het tegenovergestelde van het hotel.

Hoewel ik het gedeelte in het bos wat minder leuk vond dan het gedeelte in het hotel, valt daar ook genoeg van te genieten en zeker vanaf het moment dat David verliefd raakt op de bijziende "loner" vrouw (Rachel Weisz), want vanaf dan zijn de rapen gaar en zeker m.b.t. de jaloerse en boze "loner" leider (Léa Seydoux). Schitterend daarbij is als ze samen een codetaal verzinnen, zodat ze met elkaar kunnen communiceren zonder dat iemand het doorheeft. Zo betekent een vuist achter de rug "laten we neuken"

De bizarre scène waarbij ze met zijn vieren (als twee zogenaamde koppels) op een gegeven moment de stad in gaan om de ouders van de "loner" leider te ontmoeten en waarbij de ouders dan gitaar spelen voor hun en waarbij David en de bijziende "loner" vrouw dan opeens hartstochtelijk met elkaar beginnen te zoenen op de bank, deed me denken aan één van de eerste films van regisseur Yorgos Lanthimos, te weten "Kynodontas (2009)", want daarin wordt namelijk ook gitaar gespeeld.

Het einde van het verhaal mocht er best wezen, want de "loner" leider en de bijziende "loner" vrouw, gaan dan samen naar het ziekenhuis zodat de bijziende "loner" vrouw aan haar ogen wordt geopereerd, zodat ze weer goed kan zien. Maar i.p.v. dat ze weer goed kan zien heeft de jaloerse en boze "loner" leider er juist voor gezorgd dat ze blind is geworden en dat ze dus geen goede partner meer is voor David. Daarom besluit David om samen met de blind geworden "loner" vrouw het bos te ontvluchten en naar de stad te gaan, waarbij hij zich met een mes in een restaurant ook blindt maakt (dat wordt overigens wel niet getoond), zodat ze weer goed bij elkaar passen. Daarna is het verhaal ook gelijk afgelopen.

Zoals eerder aangegeven kiest David ervoor om te veranderen in een kreeft als het hem niet lukt om binnen 45 dagen (die overigens verlengd kan worden met dagen, als men tijdens de dagelijks jacht in het bos "loners" neerschiet met verdovingspijltjes en daarbij geldt voor iedere "loner" die men neerschiet, krijgt men een extra dag erbij) een geschikte partner te vinden en hij kiest voor een kreeft, omdat kreeften meer dan honderd jaar oud kunnen worden, kreeften blauw bloed hebben en kreeften hun hele leven vruchtbaar blijven De hotelmanager vindt dat overigens een uitstekende keuze en vooral omdat de meeste mensen kiezen om een hond (zoals zijn broer Bob) te worden en dat is volgens haar ook precies de reden waarom de ongewone soorten met uitsterven bedreigd worden.

De cast voor deze film is best indrukwekkend met o.a. bekende acteurs en actrices zoals Colin Farrell, Ben Whishaw, John C. Reilly, Rachel Weisz, Léa Seydoux en Olivia Colman en ze deden het ook nog eens leuk en maakten deze film mede een genot om naar te kijken. Zo speelt Colin Farrell (die een paar kilo aankwam voor zijn rol) ijzersterk de rol van de wat pafferige en bebrilde ingetogen David (die zich ogenschijnlijk berust in zijn lot, maar zijn expressie spreekt boekdelen) en speelt en zingt de geweldig acterende Olivia Colman de rol van hotelmanager tot in de perfectie. De rest van de cast levert prima bijdrages en is perfect op zijn plaats binnen het emotieloze en aan autistisch grenzende universum dat wordt geschetst in dit verhaal.

Buiten de bekende actrices Rachel Weisz en Léa Seydoux, vond ik verder ook Jessica Barden, EmmaEdel O'Shea (die uiteindelijk in een pony verandert, omdat ze binnen de tijd geen geschikte partner kon vinden) en de wat oudere Angeliki Papoulia, mooie vrouwen om naar te kijken en de laatst genoemde speelt ook één van de hoofdrollen (als de oudste dochter) in de al eerder genoemde film "Kynodontas (2009)", waarin ze ook bloot te bewonderen is. In deze film zit overigens geen bloot, maar krijg je wel op een leuke manier droogneuken te zien en dat o.a. van haar en van het dienstmeisje gespeeld door de zeker ook mooie Ariane Labed, die David helpt bij het ontvluchten van het hotel. Bij de scène waarbij het dienstmeisje David aan het droogneuken (helpt namelijk mentaal bij het zoeken naar een partner) is op het bed van zijn hotelkamer, wordt er o.a. door het dienstmeisje gezegd:

"Vandaag kwam de erectie al sneller. Dat is goed"

Al met al is dit wederom een sterke en bizarre Romantiek / Sciencefiction film van regisseur Yorgos Lanthimos (oftewel de Griekse Alex van Warmerdam), die bij tijd en wijle morbide is maar ook een ontroerend liefdesverhaal bevat, want heb je geen partner, dan tel je niet mee. Wat dat betreft is dit ook weer een film om na afloop lang over na te denken. Eén ding is echter zeker, "The Lobster" is een heerlijk macaber en genadeloos sprookje.

“We dance alone. That's why we only play electronic music.”

Sterk. The Lobster begint goed met de scènes in het hotel, en hier is Farrell al gelijk geweldig op dreef. Regisseur Lanthimos heeft een zeer eigenzinnige visie, en het levert een vermakelijke en absurde film op met veel droge humor, maar ook met een sterke boodschap over wat je wilt opgeven voor de liefde. Hoever wil je gaan? Het tweede gedeelte in het bos is minder interessant, en hier wordt het ook wat langdradig. Gelukkig maken we hier kennis met Seydoux en Weisz, en beide actrices zorgen er samen met Farrell voor dat The Lobster genietbaar en interessant blijft.

Leuk.

Het eerste gedeelte van de film vond ik hem zelfs geweldig, maar ook echt geweldig. Heerlijke absurd, boeiend en pakkend. Had zo mijn favoriete in kunnen wandelen, helaas in het tweede deel verliest het een beetje kracht al bleef het absurde er goed in hangen.

Farrell speelt een heerlijk absurd karakter en doet dit erg leuk. Regelmatig om hem moeten lachen en om de rare opmerkingen die soms uit zijn mond komen. Het eerste deel was pakkend, grappig, spannend en zelfs best beklemmend soms. Wat een idee.

Het tweede deel was wat minder interessant, wat voorspelbaar en wat "romantischer" waarmee de film wat kracht verloor en daarmee dus ook redelijk mijn aandacht verloor. Het was soms nog steeds erg grappig, en het absurde verhaal weet toch nog wel een beetje te boeien.

Hier hou ik dus wel erg van, als de hele film in het hotel was geweest, had ik hem zelfs nog leuker gevonden. Dit soort ideeën zie ik erg graag, volslagen stompzinnig maar toch heel leuk uitgewerkt. Ik mag Lanthimos wel, hopelijk verzint hij zomenteen nog zoiets geks.

The Lobster roept na afloop veel vragen op, maar de antwoorden hierop zijn weinig bevredigend. De absurdistische maatschappijkritiek betreft relaties zorgt voor een boeiende eerste helft, maar daarna kakt de film in. Ironisch gezien door zaken die regisseur Yorgos Lanthimos juist bekritiseert: repetitiviteit en emotionele afstandelijkheid. Wel een unieke film, dat dan weer wel.

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. Het concept is goed, maar ik vind de manier hoe deze wordt gepresenteerd niet prettig om naar te kijken. De film had juist meer SF moeten hebben, het is nu namelijk te realistisch op sommige vlakken. Daardoor kwam de film bij mij niet over. Ik heb bij geen enkel dier gedacht; Dit is een mens geweest. Door juist een transformatie te laten zien, stap je het verhaal gemakkelijker binnen. Op wat komische en ongemakkelijke scenes na, heeft de film mij niet ingepalmd.

Helaas, ik zie veel gemiste kansen.

De missing link tussen Kynodontas en The Killing of a Sacred Deer. Pas toen ik naar het palmares van de regisseur ging zien van The Lobster, maakte ik de link tussen beide films. En het voelt ook aan als een film die er ergens tussen gemaakt is.

De man wordt visueel wel beter moet ik zeggen, maar hier heb je nog meer het absurde van Kynodontas. Voor het script alleen al krijgt deze film van mij punten. Het acteerwerk dat zeer droog is, hoort hier mooi bij. Het is allemaal zeer absurd. Al vroeg ik me na een tijd wel af of de film meer kon doen dan enkel met een goed idee afkomen. Het blijft relatief goed overeind moet ik zeggen. En ook visueel doet de film haar best. Al merk je wel dat het soms iets minder wordt en de film terug op gang moet komen.

Over het algemeen een aangename verrassing. Met de 2 opvolger maakte de regisseur wel nog betere films.

Aparte film. ik vond hem ergens best wel opwindend en spannend. lekker extreem ook. om sommige scenes heb ik ook kunnen lachen. en het einde was dan weer best ontroerend en steengoed. zij was blind gemaakt dus ging hij zijn ogen op de wc uitsteken met een vleesmes zodat ze samen blind door het leven konden gaan en dat dus met elkaar gemeen hadden. echte liefde was het tussen die 2. en dan deel je alles met elkaar. dus stel je voor je partner verliest een been en jij hakt daarom ook je been af. dat is toch pure romantiek? misschien denk ik daarmee wel net zo absurd als in de film maar zo was het.

TATATA. TATATA.

Verlengde Jiskefet-sketch is vooral een exercitie in interessant-doenerij vol 'maatschappijkritiek'. Met behulp van ontstellend flauwe humor en zogenaamd bonte typetjes wordt het verhaal verteld van een zonderlinge nieuwbakken vrijgezel die op zoek moet naar een soulmate, alvorens in een kreeft te veranderen. TATATA. TATATA. Lanthimos vindt dit zelf ook ingewikkeld dus wordt er maar een voice-over ingezet om de film vol te brabbelen. Hemeltergende traagheid en stupide wendingen: een volstrekt mislukte poging een absurdistisch meesterwerk te maken.

TATATA. TATATA.

Net gekeken. Dit is een film waar je van moet houden. Vandaar denk ik ook de diverse hele hoge en hele lage scores.

Ik vind het fantastisch om op deze wijze de invloed van relaties in de maatschappij aan de orde te stellen - het is af en toe absurd, komisch, wreed en vele andere zaken.

Als kijker moet je hiervoor open staan, maar dan wordt je ook getrakteerd op een prachtige film die ook na het einde je nog zal doen terugdenken over wat je hebt gezien (en dat is waar ik van houd).

Absurdistisch en normaal valt dat bij mij goed in de smaak, maar hier valt het toch een beetje tegen. Misschien omdat het verder doorgedreven had kunnen worden. De humor is gortdroog, met name de vervreemdende dialogen. Het hoogtepunt wordt gevormd door de toneelspelletjes in het hotel die duidelijk moeten maken dat men zich moet binden. Maar over de duur van de film verdeeld, voelt de humor toch wat mager aan. Wat betreft de boodschap van de film ga ik mee met dat liefde zich niet laat dwingen. Noch in de zin van dwang tot verbintenis noch in de zin van dwang tot celibaat.

Visueel degelijk maar niets meer. Veel klassiek in de soundtrack wat ik in de regel prettig vind, maar strijkkwartet Op. 18 Nr. 1 van Beethoven en met name strijkkwartet Nr. 8 van Sjostakovitsj worden tot vervelens toe gebruikt. Het klinkt echt te pas en te onpas.

Interessant, maar het allemaal beter uitgewerkt en afgewerkt kunnen worden. 2,5*.

Een bizarre tragikomedie die eigenlijk heel aannemelijk wordt wanneer je je de uitgangspunten en de gedragsregels eenmaal eigen hebt gemaakt. De onderkoelde en soms bijna robot-achtige vertolkingen van de acteurs verhinderen dat ik het verhaal té serieus kan nemen, maar verhogen tegelijkertijd de hilariteit van de kleine vondsten zoals het gegeven dat Colin Farrell zijn broer mee heeft genomen, zijn poging om aantrekkelijk over te komen bij de harteloze vrouw en de educatieve toneelstukjes in het hotel. De tweede helft in het bos is wat minder pakkend, en het lijkt erop dat Lanthimos daar wat moeite heeft om de film op een "bevredigende" wijze af te ronden, maar wat rest is toch mijn bewondering voor het gemak waarmee deze film het absurde bijna acceptabel maakt.

Welk dier ben jij?

Iedereen is wel bekend met online testen, interview vragen, of quiz onderdelen waarin deze vraag een rol speelt. Yorgos Lanthimos verweeft dit gegeven in een onconventioneel liefedesverhaal wat zich afspeelt in een dystopische samenleving. Nadat ik een aantal maanden geleden blij verrast werd met Dogtooth van dezelfde regisseur, greep het plot van The Lobster al snel mijn aandacht. Dit kon niet anders dan goed worden. En hoewel het verhaal goed in elkaar steekt moet ik helaas de conclusie trekken dat dit niet mijn type film is.

Ik kreeg al het gevoel dat dit een trage Arthouse productie zou worden op het moment dat je als kijker voor de eerste keer wordt meegenomen in een jacht, en er klassieke muziek ingezet wordt. Klassieke muziek kan een prachtige toevoeging zijn, maar het haalde hier alle spanning weg. Het voelde meer als een kunstvorm om een verhaal te kunnen vertellen. Veel te gestileerd en hierdoor te afstandelijk om een impact op mij te kunnen maken.

En helaas, naarmate de tijd verstrijkt raakt de regisseur mij steeds meer kwijt. Het monotone acteren wat weliswaar als doel had te tonen dat mensen geëvalueerd zijn in emotieloze robots droeg er niet aan bij dat ik meegezogen werd in het verhaal, maar maakte dit op den duur eerder een enorm vermoeiende zit waar maar geen eind aan leek te komen. Ook de komst van Rachel Weisz bleek het tij niet te kunnen keren.

Ik vind het erg frappant; waar ik Dogtooth aanvankelijk nog af wou zetten omdat mij deze veel te vaag en traag aandeed maar ik naarmate het verhaal vorderde steeds meer meegezogen werd, was hier juist sprake van het tegenovergestelde. Ik dacht dat Yorgos Lanthimos mij wel lag als regisseur, maar inmiddels ben ik hier niet zo zeker meer van. Ik was ook van plan om in de toekomst The Killing of a Sacred Deer in navolging van The Lobster te gaan bekijken, maar inmiddels staat ook dit idee op losse schroeven.

2,5*

In de proloog schiet een vrouw [Jacqueline Abrahams] een ezel dood. Daarna volgens we David [Colin Farrell] naar een zonderling hotel waar hij zich voor maximaal 45 dagen laat inchecken in Room 101 (!) met een hond die, aldus David, eigenlijk zijn broer is “die het niet heeft gehaald”. David moet zelf een dier kiezen en zijn keuze valt op een kreeft, want “die worden 100 jaar oud, hebben aristocratisch bloed en zijn goed in watersport.” In zijn hotelkamer bevindt zich o.a. een geweer met 45 verdovingspijlen waarmee hij ‘loners’ kan neerschieten en zijn verblijf kan verlengen. Het is een intrigerend begin van een satirische komedie vol excentrieke personages en bizarre gebeurtenissen. Het scenario van Lanthimos en Efthymis Filippou wemelt helaas zoveel in het eigen absurdisme dat de kans groot is dat het je op den duur onverschillig laat. Origineel is dit zeker en de vertolking van evergreen “Something’s Gotten Hold of my Heart” door hoteleigenaar [Olivia Coleman] en haar partner [Garry Mountaine] is in alle opzichten memorabel.

De absurditeit van de eerste helft kon ik wel waarderen, vanaf het moment dat het zich in het bos afspeelt haak ik af. Ik beschouw mezelf niet bijzonder intellectueel maar als het qua sfeer ook niet matcht blijft er niet veel over voor 'n ordinaire sterveling als ik. 4 voor de eerste helft, 2 voor de tweede helft

Toch wel interessante prentjes van die Lanthimos, dit is mijn derde. Het ongemakkelijke, onderkoelde en absurde komt ook hier terug, en daar hou ik van. Farrell speelt heerlijk.
Ik hou er ook van om in een surrealistische/dystopische setting neergezet te worden, wat voor de karakters normaal wordt gezien en eerst ook relatief weinig uitleg aan gegeven wordt. Hoewel toegegeven, de inzet van het hotel redelijk snel duidelijk wordt. Het zou een Black Mirror-aflevering kunnen zijn (gister Hang the DJ gezien en het stomme toeval wil dat we ook daar te maken hebben met een ietwat speciale manier van de juiste partner vinden).
Goed acteerwerk, fijne beelden, mooie score en zoveel hilarische scenes, vaak in al hun eenvoud. De eerste helft van de film is het sterkste. Nadat het verhaal zich verhuist naar de bossen wordt het iets minder qua aandacht vasthouden. Maar nog awkward genoeg om vermakelijk te zijn.
Leuke filmpjes dit, ik hou me aanbevolen voor tips in deze hoek

Redelijk.

Redelijk onderkoelde satire op een maatschappij met steeds meer singles. De humor werkt best goed. Echt veel gebeurt er evenwel niet. Het blijft zo een tikkeltje te sketchmatig. Tevens had ik lang geen idee waar de film nu eigenlijk naar toe wilde evolueren. Blijkt dat een heuse ommezwaai te zijn, waarin als revolutionairen gepoogd wordt te overleven. Dan krijgen we een ander uiterste. Iets minder geslaagd, al is het menselijke kantje van de film ook wel op z'n plaats.

3

Mijn kopje thee was het ook niet. En mijn vierde Lanthimos is vooralsnog ook duidelijk de minste voor me. The Lobster wil iets zeggen over de huidige maatschappij en datingcultuur, maar wat precies is onduidelijk. Lanthimos verbreekt in de film tegelijk ook alle banden met die maatschappij en creeert een nogal absurde variant die vaak ook tegen de films eigen logica in lijkt te gaan. En dan drijft de film uiteindelijk vooral op de grappen die vaker niet dan wel leuk vond. Een film die vooral scherpte mist. Ook was de film een minuut of 20 te lang. Ook ik geef nog niet op en kijk de komende tijd nog films van Lanthimos die ik eerder gemist heb. Maar het begint erop te lijken dat hij me niet ligt.

Ik vind Lanthimos op zich wel een erg interessante regisseur. Zijn films dragen steeds zijn eigen, bijzondere stempel, maar hij wist mij voorlopig nog niet volledig te overtuigen en dat is met deze The Lobster niet veranderd.

De film is makkelijk in twee delen op te splitsen met David in het hotel en David in het bos. De maatschappij dat Lanthimos creëert waarbij singles 45 dagen de tijd krijgen in een hotel om een nieuwe partner te vinden, is erg absurd, maar het werkt wel uitstekend met de erg droge humor en de vreemde regels die gelden in het hotel. De man die zijn hand in de broodrooster moet steken omdat hij gemasturbeerd heeft of de dienstmeisjes die bij de mannelijke gasten op hun kruis moeten gaan zitten, zijn lekker droge humoristische momenten, maar er vallen nog genoeg sterke momenten te beleven in het hotel.

Het idee dat je 45 dagen de tijd krijgt om een nieuwe partner te vinden voordat je getransformeerd wordt in een dier is erg absurd, maar origineel gevonden. Het idee zou eigenlijk luguber moeten zijn, maar doordat dit alles zich afspeelt in een luxe hotel met dansavonden incluis, krijgt de film een heerlijk bevreemdend sfeertje met zich mee.

Jammer genoeg weet Lanthimos die lijn niet helemaal door te trekken wanneer David zich buiten het hotel begeeft en een romance aangaat met een ‘loner’. De humor valt grotendeels weg en de romance wordt wat te saai gebracht. Het einde laat zich ook al een tijdje aankondigen wanneer de bijziende vrouw blind wordt. De logische stap is dat David hetzelfde lot ondergaat.

The Lobster zat een lange tijd op 4*, maar het tweede deel kan me onvoldoende overtuigen om die score in stand te houden. Voorlopig blijft Lanthimos bij mij vaststeken op scores van 3* en 3.5*. Binnenkort toch eens Bugonia proberen, want interessant zijn zijn films wel.

3.5*