The Lobster (2015)

Bizarre film waar ik niet veel mee kan. De plotomschrijving alleen klinkt al absurd, dus je weet wel wat je ongeveer kan verwachten. De film geeft een kijkje in deze vreemde wereld.

Het verhaal van David zelf voelt een beetje als bijzaak. Hij is ook maar een saaie droplul en wordt gewoon gebruikt als gids om ons mee te nemen in deze absurditeit. De taferelen in het hotel zijn interessant genoeg om geboeid te blijven, dus het is jammer wanneer ze deze setting verlaten om het bos in te gaan. Ik had wel meer van het hotel willen zien. De tweede helft van de film moet het voornamelijk hebben van de laatste 10 minuten.

Het is een interessante film, maar de manier waarop alles gebracht wordt is zo monotoon dat het mij een stuk minder aanspreekt. Ik vind het daarbij ook wel passen bij de film en het verhaal, dus ik weet niet heel goed wat ik ervan moet denken en hoe ik dit moet beoordelen.

*2.5

Ontzettend vervelende film. Leek een beetje op The Double, dat ik ook een onuitstaanbare film vind. Ook op Her, vanwege die zeiksnor.

Dat hele sfeertje... Haat het. Al die zogenaamde vondsten en vergezochte dingen... Bijna kinderachtig omdat ze nauwelijks bot vangen.

Waarom 45 dagen in dat single hotel en niet 40 of 50? Omdat een single op 45 toeren draait..

Wie bedenkt zo iets ?

Maar goed, ik liet het over mij komen en verzoende mij er wel mee, tot dan het al te absurde laatste halfuur kwam, waarin ik echt geen logisch gevolg aan het eerste gedeelte kon vinden.

Onverkwikkelijk, ondanks de smakelijke titel.

Verdient wel een kleine eervolle score, omwille van de plaatjes, niet voor het verhaal.

Eindelijk een dystopische film (Hunger Games, Maze runner, divergent enz) die young adult overstijgt en daadwerkelijke sterke maatschappijkritiek levert op een zowel humoristische als bizarre manier.

Heerlijke rol van Farrel. mooie bijrollen. goed einde. Het deel in het hotel start sterker dan het tweede bedrijf, maar dat mag de pret niet drukken. pareltje!

Apart, met een beduidend beter eerste uur. Dat ligt er deels in dat ondanks alle absurditeit er nog een zekere geloofwaardigheid inzit. De film is enorm serieus, neemt het onderwerp ook zeer serieus en dat werkt. Daarnaast is dit gewoon erg komisch en soms zelfs gewoon sterk. Vooral als men in het hotel probeert de personen duidelijk te maken dat een relatie beter is. Het acteerwerk is precies passend, levensloos en niet helemaal realistisch, maar het werkt wel. Het tweede uur verdwijnt die geloofwaardigheid echter en is buiten dat eigenlijk ook gewoon saai, Inhoudelijk wel aardig met een volstrekte tegenstelling en toch heel erg hetzelfde. De film eindigt wel erg matig. 3,0*.

Interessante thematiek en leuke vondsten, maar het lukte me niet om er een consistent geheel van te maken. En de absurditeit van de setting maakt de noodzaak van de mogelijkheid daartoe voor mij alleen maar groter. Anders blijf je zo hangen in losse Spielerei. Het is net alsof Lanthimos een mooi uitgangspunt en een paar mooe ideeën had, maar er uiteindelijk zelf niet uitkwam hoe er een geheel van te maken...

Eindelijk deze eens bekeken en vond het wel een verrassende film. Een origineel verhaal die wel wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

'k vond hem wel het bekijken waard.

Tja. Ik was in het begin bijzonder geintrigeerd, een beetje absurdisme kan ik zeker wel waarderen. En wat dat betreft biedt The Lobster absurditeit genoeg. Maar na eenmaal gewend te raken aan de bizarre premisse van de film, en haar satire op hoe relaties gezien worden, werd de film al vrij snel toch best saai. Echt uitgewijd werd er al niet over de dystopische samenleving, daar had ik graag meer van gezien. In het hotel was het nog wel de moeite waard, maar met name de delen in het bos en in de stad en eigenlijk de hele tweede helft had ik grote moeite om de aandacht erbij te houden. Het helpt ook niet dat sleutelfiguur Colin Farrell een contactgestoorde, saaie zak is - het past goed binnen het verhaal en de thema's als emotionele afstomping, maar het wordt er niet leuker op. En uiteindelijk vind ik het qua dystopie ook al niet zo boeiend. Het filmwerk was verder goed voor mekaar, en ook qua acteren is het prima (ondanks dat Farrell dus een ontzettend vervelende kerel speelt) - maar de film was zelden boeiend en gewoon niet zo interessant. Sorry Joolstein, maar een voldoende gaat dit niet worden.

Wat een ontzettende baggerfilm!!!

De eerste helft vond ik grappig en interessant. De tweede helft verzwakte mijn aandacht. Het sprak mij niet meer aan. Erg jammer, want het begon wat mij betreft goed en ik vind het verhaal leuk bedacht. Drie sterren voor het geheel.

Kan iemand mij uitleggen wat er in de allereerste scene gebeurt?

Awel dat gevoel had ik dus ook, naarmate film vorderde verloor ie men aandacht, terwijl het eerste uur me best intrigeerde.

Film startte uitermate boeiend en sterk, maar gans dat deel in het bos was het toch stuk minder en boeide het minder en minder, spijtig. Hou wel van het dystopisch sfeertje in films en series en daarom toch nog een 6/10, indien 2de deel even sterk als eerste was had ie dikke 8 verdiend.

Begint nu op Canvas

1e helft gezien, geniaal absurd toch, erg creatief. Ik wou eigenlijk juist de 2e helft zien vanwege Weisz maar hield dat helaas niet vol. Haar stem met die heerlijke dictie was al bevredigend

Geniaal grappig

De regisseur Yorgos Lanthimos was me eerlijk gezegd onbekend en geheel toevallig zullen deze week twee van zijn films de revue passeren. The killing of a sacred deer loopt momenteel in de betere bioscoopzalen en gisterenavond zag ik zijn vorige film The lobster. De titel deed een belletje rinkelen, maar inhoudelijk was de film voor mij onbekend terrein.

Ik hou enorm van films die me aan het denken zetten met een goed concept. Het concept van The lobster is zeer eigenaardig en origineel te noemen. Singles worden in de nabije toekomst maatschappelijk niet langer getolereerd en hebben 45 dagen de tijd om een (nieuwe) levensgezel te vinden. Zoniet worden ze getransformeerd naar een door hen verkozen dier. De titel is hiermee al onmiddellijk verklaard. Hoewel ik weinig logica zie in de piste van de transformatie naar dieren was het een interessante insteek. Die openingsscène is één van de meest f*cked-up scènes die ik al mocht aanschouwen. Wat een trigger (letterlijk dan) om je in je zetel te kluisteren voor de komende twee uur. De reden waarom ze dat deed is divers, is eigenlijk ook niet van belang, maar zet je wel aan het denken. Mooi!

De maatschappijkritiek en zelfreflectie ligt er dik op bij Lanthimos. Onze huidige maatschappij creëert het gevoel dat er verwacht wordt dat je een partner hebt. Singles worden ook nu al anders bekeken en worden door hun omgeving gestimuleerd om een partner te zoeken. Hetzelfde geldt overigens voor het hebben van kinderen.
Lukt het niet via de old fashion way, dan zijn datingsites als Tinder en Parship de rijzende paddestoelen om je op te zadelen met het eeuwige geluk. Met enkele muisklikken en de tools met gemeenschappelijke matches kom je terecht bij je droompartner. De vraag die ook gesteld kan worden is: Ben je op zoek naar een levenspartner uit liefde of zoek je iemand uit maatschappelijke noodzaak omdat het zo hoort of daardoor het leven makkelijker (sociaal, financieel, …) wordt?

The lobster bevat een aantal hallucinante absurde situaties zoals de scène met de broodrooster (auch!!!), de amateuristische toneelstukjes en de peiling van de erectie. Het hotelgedeelte is werkelijk subliem en laat de kijker in spanning voor wat nog komen zal. De sfeer is erg emotieloos en zakelijk. Wat ik verder onder meer vreemd vond is dat de singles zo kalm waren onder de omstandigheden. De wanhopige koekjesdame die uiteindelijk uit het raam sprong was eerder de uitzondering op de regel. Anderen logen eerder om alsnog een (geschikte) partner te vinden, maar van paniek of weerstand was nooit sprake.

Het grote mankement van de film is het vervolg in het bos. Er is blijkbaar een tegenstrekking die eveneens de vrijheid onderdrukt. Dit gedeelte werd te weinig uitgewerkt en boette in aan magie. Ook het hotelgedeelte is hierdoor onafgewerkt. Jammer, anders zat een dikke 4,5* er zeker in…

Goede film die je een aantal keren op het verkeerde been zet. Goed uitgevoerd en goed gespeeld. Een aantal scenes blijft je best lang bij. Dat neemt niet weg dat de hoofdpersoon behoorlijk irritant overkomt. Maar dat afstandelijke en emotieloze is dan ook de bedoeling. Persoonlijk vond ik deze film aan de lange kant. Met wat inkortingen was de film voor mij effectiever geweest.

wat de ehhhh. ik snap er geen snars van. wel intrigerend.

Absurd

Vooral het eerste half uur kon mij vasthouden , voor de rest was het een lange zit waarbij ik het opeens compleet moe was.

Daar de film ik niet tot het eind heb gezien, zal ik ook geen quotering plaatsen.

Briljant

De hele film had moeten plaatsvinden in het hotel. En dat doet me denken aan Spielberg's A.I. want die begon ook redelijk goed (eerste uur in het appartement) maar vanaf de personages de wijde wereld intrekken verliest de film 'focus' en wordt het een richtingloze chaos. Jouw kilometrage kan natuurlijk afwijken ...

Sorry but Nope.

Deze film onlangs herzien en het plot is mij inmiddels volkomen duidelijk geworden.

Ik denk dat de regisseur met deze film wil uitdrukken dat veel mensen niet zichzelf durven te zijn maar zich willen spiegelen aan anderen. Wanneer accepteert de ander mij. Als ik dezelfde eigenschappen of kenmerken toon als de ander. Dit wordt in deze film in het extreme doorgevoerd. Zie o.a. de laatste scène. De Deense filosoof Kierkegaerd noemde dit soort mensen exemplaren. Bij Heidegger vallen dit soort mensen onder "Das Mann". Mensen die de confrontatie met zichzelf niet aan durven gaan of beter gezegd zelfkennis willen vermijden. En dat is over het algemeen de meerderheid want stel je voor dat je uit de groep valt. De meeste mensen gedragen zich nu eenmaal als kuddedieren en voelen zich daar ook veilig bij.

Het hebben van een partner (en kinderen) is wel degelijk de norm. Dat mensen via datingsites aan de man/vrouw proberen te komen heeft misschien wel voor een deel te maken met die gevoelde norm. Als je bedenkt hoe een ideale samenleving er voor alleenstaanden zou uitzien, inclusief bijvoorbeeld wonen, dan zou dat heel anders zijn dan nu, en dan zou het voor veel mensen wel eens een stuk makkelijker kunnen zijn om niet op zoek te gaan naar een partner.

Feit is ook dat het leven fiscaal een stuk duurder is voor alleenstaanden dan voor samenwonenden. Ook het hebben van kinderen bvb wordt financieel gestimuleerd om demografische redenen. Een wereld met hypothetisch gezien alleen maar alleenstaanden zou ook grotere effecten hebben op de ecologische voetafdruk of het milieu.

Hypothetisch misschien (misschien ook niet, denk dat er veel meer gezamelijke woonvormen zouden zijn), praktisch natuurlijk niet: je kan het milieu geen betere dienst bewijzen dan door het voortbrengen van kinderen achterwege te laten.

Leuke film die eigenlijk van voor tot achter symbolisch is. Daar moet je denk ik wel voor open staan om er met plezier naar te kijken. Het is allemaal leuk gedaan en de symboliek is vrij duidelijk. Het eerste deel in het hotel vind ik zoals velen hier ook wel het beste. Het tweede gedeelte kon wat korter.

Leuke cast vind ik en ik moet zeggen dat ik Colin Farrell wel apprecieer in kleine producties zoals deze, en bv. In Bruges.

De van de pot gerukte premisse en de sérieux waarop het verhaal verteld wordt maakt het net erg komisch.

Je kunt het milieu geen dienst bewijzen. Het milieu is geen entiteit met een doel.

Dat is ook helemaal geen voorwaarde om de uitdrukking "een dienst bewijzen" te kunnen gebruiken. Verder lijkt het me duidelijk wat ik bedoel, toch?