The Lobster (2015)

Speciaal ? ja Goed ? Neen

The Lobster....hoe verzin je dit opmerkelijk verhaal? Het eerste deel is leuk bedacht en wist me zeker te boeien. Maar helaas is het tweede stuk heel wat minder. De scènes in het bos en in de stad zijn beduidend minder interessant en komen eerder saai over. Het bizarre slot is voor discussie vatbaar. 5/10

Nope, dat zie je helemaal goed! ( behalve dan linkse mensen het kunnen waarderen. Ik ben politiek links, maar geloof me, ook ik kon deze film NIET waarderen

Wat een slechte film zeg snapte de hele verhaal, en de bedoeling van z'n film niet.

Waar er goede acteurs in spelen echt zonde dat ze in z'n film hebben gespeeld.

Há! Dogtooth was een briljante binnenkomer van Lanthimos, Alps tot nu toe nog niet gezien, maar hier duikt ie weer op in het uitermate fotogenieke Ierland.

Personages zijn wat minder absurd als in Dogtooth, maar de maatschappij houdt zich dan weer wel aan een soort van Lebensborn-achtige conventies in een wereld die nogal op onze huidige tijd lijkt.

Erg fijne absurdistische comedy of liefdesverhaal dat kan natuurlijk ook nog. Prachtig gefilmd en de enige kritiek die ik zou kunnen hebben is dat het rolletje van John C. Reilly niet nog wat groter is.

De eerste helft een heerlijke redelijke unieke wereld,,een vreemde kreeft in de bijt.

De voice over van Rachel Weisz was prettig en mocht van mij meer aanwezig zijn.

graag had ik meer geweten over het hoe en wat van het hotel.

En het verloop van de dieren na de transformatie .

Maar de film kiest voor for a Change of scenery zoals je dat in het Engels zo mooi zegt.

en dat is jammer,waar bij komt kijken dat de speelduur wat te lang duurt en je met moeite je aandacht er bij houdt .

Het spel is allemaal wat monotoon,en hier en daar wat gepaste lichte verbazing.

Wat mij op viel is dat Colin Farrell zelfs iets robots achtigs had,,of een ernstige vorm van autisme.

Dat had iedereen wel een beetje,maar om dat hij de grootste rol had viel het extra op.

Dikke 3 voor de originaliteit,,en niet meer omdat het me dus moeite kostte om mijn aandacht erbij te houden.

Gaaap.....!!!!!!

Saaie niet te volgen film. Slechtste film ooit gezien.

Goed te volgen en met de nodige humor. Niet te vaak zien zulke films maar ik heb wel genoten.

Weird mind van degene die dit heeft geschreven

Yorgos Lanthimos bewees eerder al met Dogtooth over een unieke stem te beschikken binnen de filmwereld. En gelukkig verloor hij die stem niet in zijn eerste internationale film, weg van zijn vaderland Griekenland. Colin Farrell speelt voor mij dé rol van zijn leven als mistroostige, pafferige verlaten echtgenoot. Wat een geschift uitgangspunt ook, dat vrijgezel zijn strafbaar is. En wanneer je geen vriend(in) kan vinden je transformeert naar een dier naar keuze. De film vind ik echt ronduit impressionant binnen 'Het Hotel', eens de buitenwereld infiltreert in de film verliest hij wat aan spankracht en weet je niet altijd waar de film naartoe wil/moet. Maar wat een unieke stem, wat een unieke film met een sterke cast. Meer van dat graag, en hoe sneller hoe beter! Volledige recensie: Recensie: The Lobster – Popcorn Tales - popcorntales.com

Ik ben vrijgezel, snap deze film wel

En in welk dier wil jij dan veranderd worden??

Zoals iedere vrijgezel in een konijn natuurlijk

Toch iets liever een Dolfijn... Die hebben namelijk veel plezierseks. Wanneer dolfijnen zich willen voortplannen, bewaken de mannetjes hun vrouwtje om er herhaaldelijk intens seks mee te hebben. Maar ondertussen hebben ze ook gewoon heel vaak sociale seks!

Flappie en Flipper dus

Ik kies dan maar voor een luiaard. Lekker een beetje hangen in een boom, met rust gelaten worden, eten en aan mijn kont krabben de hele dag.

Aangename nogal bizarre film, waarin erg droog wordt geacteerd, en de karakters soms als kinderen lijken te praten/ redeneren- het deed me wat denken aan films van Wes Anderson, die droge toon.
Het concept -een 1984-achtige wereld waarin single zijn verboden is op straffe van transformatie naar een dier naar keuze- is origineel, en het eerste deel is erg vermakelijk, inclusief de malle toneelstukjes en optredens van het personeel, maar de toon verandert als David ontsnapt en in het bos gaat wonen.

In het bos gelden andere regels- hier werkt het andersom: relaties zijn verboden en worden bestraft. Iedereen lijkt zo vast te zitten in hun denken dat ze ook in relatieve vrijheid de wat onlogische regel hanteren dat je bij elkaar past als je een gemeenschappelijke handicap hebt. Dus bijzienden horen bij elkaar, en als je partner blind wordt, dan zit er niks anders op dan je ogen uit te steken.

Of dat laatste gebeurt weten we niet- maar ik denk dat David zijn ontsnapping voortzet en de laatste stap naar vrijheid zet: na de ontsnapping uit het hotel volgt de ontsnapping uit het bos, nu dan de ontsnapping uit de onderdrukkende sociale conventies?

Schaamluis?!

In eerste instantie vond ik de film overigens niet geweldig, maar na wat google-werk en uitleg van de regiseur kon ik de film meer waarderen.

De film moest bij mij een paar dagen 'weken' voor ik hem echt goed begon te vinden. Alleen vanwege het deel in het bos kan ik geen 4* geven dat vond ik toch beduidend minder. Ik was liever heel de film in dat hotel gebleven.

Ik vond hem geweldig! Ik kende Dogtooth al, deze vond ik zowaar nog toffer. Zo heerlijk grimmig en naar, met zo'n vervelende onderhuidse spanning.

Echt een super slechte try hard to be weird film. Super saai, zoveel mogelijk onzinnige troep erin verwerkt om maar appart te zijn. Overgeacteerd van hier tot tokio. Prut einde / begin en start.

Ronduit troep.

Uiteraard zullen er een paar potheads het helemaal top vinden, en denken dat het geniaal is.

De film is net zo geniaal als een hoop stront. Maar ook dat kan je kunst noemen uiteraard.

Ik vond de film ook niet goed toen ik hem zag, maar toch is er na enkele maanden mij iets ervan bijgebleven. Dus is bovenstaande mening voor mij een te streng verdict. Misschien dat ik hem later nog eens een kans moet geven...

Potheads? Wow, zand in je plasbuis ofzo?

Ik kan perfect begrijpen dat mensen dit troep gaan vinden.

Het is een zeer trage film met bij wijlen gewoon zelfs lege scenes.
Toch gebeurt er, vind ik, over de hele film heen eigenlijk heel veel!

De gehele situatie is echt te gek voor woorden, en zal nog even na blijven sudderen over wat het film (zou kunnen) betekenen. Wat ook zeker door de film aangemoedigd wordt: niets wordt uitgelegd en je moet het zelf maar uitvogelen. Zeker wat het einde betreft.

Het enige spijtige aan de film en uitvoering is dat er geen echte noemenswaardige muziek of beelden in kwamen, wat hem alvast niet "instant" een super memorabele film maakt.
Wel spijtig, want daar had het 2de deel zich toch serieus aan kunnen optrekken, want dat deel had toch wat meer uit de verf mogen komen. Verhaalsgewijs is het net voor mij zo belangrijk en sterk als het eerste deel maar het mist de afwisseling die wél aanwezig was in het hotel om de constant aanwezige eentonigheid mee te balanceren.

Muß es sein? – Beethovens existentiële leidmotief als rode draad.
Es muß sein! – een samenleving die op een ziekelijke (of op zijn minst ziekmakende) manier denkt in termen van relaties. Relevant? Euhm…hier en daar werd Tinder een paar maanden geleden tot “product van het jaar 2015” verkozen – zou dat een symptoom kunnen zijn van een tendentieus denken dat zich ook bij ons voltrekt, maar waar wij ons niet of te weinig van bewust zijn? Stof tot nadenken, dat in ieder geval.

In al zijn parameters is ‘The Lobster’ een wonderlijke film. Hoe er inhoudelijk voortdurend wordt gebalanceerd tussen humor en afgrijzen, in een volmaakt absurd kader...ongezien, of niet soms? De vanzelfsprekende manier waarop een ironische dissectie van het menselijke zijn raakt aan een schets van eenzaamheid, onzekerheid en verlangen: het is tegelijk hilarisch en hartroerend. Dat dergelijke affecten kunnen samenkomen, is op zich al geweldig. Yorgos Lanthimos kiest er bovendien voor om ook cinematografisch tegengestelde werelden te laten samenvloeien – denk maar aan het natuurschoon waar dit artificiële kuuroord door wordt omgeven, aan het kleurrijke beestenbos, aan de heerlijke slow motion, …! Muzikaal realiseert hij trouwens hetzelfde in passages waar de soundtrack het niemandsland tussen tonaal en dissonant opzoekt – avontuur is er in deze film op alle fronten te beleven.

Over de hele lijn prikkelend dus, en dat nog het meest inhoudelijk. Onverwacht is immers dat Lanthimos als alternatief voor het zogezegde strafkamp de krijtlijnen voor een ongeveer even tergend strafkamp uittekent. Ook daar is het verbod tegenwoordiger dan het gebod – en het aanbod al helemaal dichtgesnoerd. Dat zich juist in die verstikkende context op een prachtige manier een romantische relatie ontspint – met een aandoenlijke uitvergroting van de neurotische trekjes die onherroepelijk bij de vlinders in de buik horen! – is verrassend. En gewoonweg subliem. Ook hier weer: vertederend, onbetaalbaar grappig, onwerkelijk creatief, noem maar op…

Dus…om een veel langer, ingewikkelder, genuanceerder verhaal kort te maken: verplichte kost.

4,25*

Uitstekende film over een samenleving waarin je maar 45 dagen single mag zijn, voordat je in een dier verandert. Buiten dat het plot al eigenzinnig en origineel is, is de uitvoering dat ook. Droogkomische dialogen en absurde situaties. Redelijk strak in beeld gebracht allemaal en ook de acteerwerk past goed binnen dit kader.

Heerlijke zwarte en vooral subtiele komedie. Mogelijk bij herziening kan dit wel 4* worden.

De film begon al meteen zwakzinnig en toen de film praktisch begon met het weerloos doodschieten van een paard of ezel, heb ik de film direct verlaten. Ik wil niet zielig doen over een dier maar daarvoor ga ik niet naar een film, en wat mij betreft een psy-ops om mensen het normaal te laten vinden om de universele wet van vrije wil te schenden door zomaar iets weerloos te doden. Je ziet ook dat ze in films steeds meer weerloze mensen zomaar doodschieten. Dat moeten wij 'normale' mensen nooit accepteren.

Ik kan volgens mij alleen stemmen vanaf 0,5.. maar deze film krijgt van mij en absolute 0,0

hahaha reageer dan niet, domme hippie.

Ik vond het een meesterwerk: 4.5 ster.

Ik vond het echt een geweldige film!!!!

Goed geacteerd en lekker weird met freaky einde!

Tenminste weer eens een apart raar verhaal en geen saaie doorsnee film.

Ik hou wel van zulke films!

Misschien iemand die nog meer films zoals deze weet?

Dan hoor ik dat graag

The Lobster krijgt van mij 4.5 ster.

Wellicht is Kynodontas (2009) (Dogtooth) een idee, van dezelfde regisseur?

De eerste helft (stuk in het hotel) is echt goed. Helaas is de tweede helft log en zelfs een beetje saai. De toon verandert ook, het wordt wat 'kluchtig' (sorry Vlaming hier) en doet daarmee ook afbreuk aan de eerste helft die een veel juistere toon heeft.

Een kortere film met meer uitgewerkte en of langere scenes in het hotel had van van deze film echt iets memorabel kunnen maken.

De Griekse regisseur Yorgos Lanthimos staat bekend om de bizarre verhalen die hij vertelt in zijn films. Zo regisseerde hij in het verleden al de krankzinnige film Kynodontas, die zeer vreemde en kleurrijke personages bevatte met een verhaal dat voor het grote publiek zeer ontoegankelijk bleek. Nu is daar The Lobster. In de hoofdrol zien we een geniale Colin Farrell, die onlangs nog te zien was in het tweede seizoen van True Detectives. In deze film zet hij misschien wel een van de allerbeste rollen neer uit zijn carrière. Hij wordt hier bijgestaan door Rachel Weisz, die natuurlijk haar bekendheid vergaarde met haar rol in The Mummy om vervolgens te acteren in een grote verscheidenheid aan rollen.

Het bizarre verhaal van The Lobster trekt meteen de aandacht, want het is feitelijke een aanklacht tegen de huidige samenleving dat door Lanthimos in een krankzinnig jasje is gestoken. Het eerste deel van de film zien we David in het hotel komen, waarbij er door een voice-over van Rachel Weisz op een bijna kunstzinnige manier verteld wordt wat er allemaal gebeurd. Dit heeft als effect dat het bijna lijkt alsof je een boek leest waarbij er gedachten naar het scherm worden vertaald. Zoals gezegd hebben de ‘gasten’ van dit hotel 45 dagen om een partner te vinden, maar dit verblijf kan met een bizarre jacht verlengd worden. Deze jacht is op een krankzinnige manier in beeld gebracht, waarbij de acteurs de meest vreemde uitingen op hun gelaat krijgen door het gebruik van slow-motion.

Wat direct opvalt aan de film is de grauwe filmstijl, iets dat nog maar eens onderstreept wordt doordat de acteurs geen make-up dragen en er alleen gebruik wordt gemaakt van natuurlijke belichting. Dit gegeven zorgt ervoor dat de film een zeer natuurlijke uitstraling krijgt die op zijn beurt weer wordt bijgestaan door een briljante soundtrack, verzorgd wordt door Johnnie Burn. Dit maakt het dat The Lobster een unieke film is geworden met een hoog orginaliteitsgehalte, waarbij eigenlijk het enige minpunt is dat de film niet voor iedereen even toegankelijk is. Zo kent de film bij tijd en wijlen zeer trage stukken, waar anderzijds juist de kracht ligt omdat de karakters hier een mooie uitdieping in krijgen. Zo zien we de relatie tussen Farrel en Weisz op een prachtige manier opbloeien en wordt er toegewerkt naar een briljante eindscène.

The Lobster is een briljante film, die echter niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn. De boodschap is in ieder geval duidelijk en is een directe aanklacht tegen de huidige maatschappij. De krankzinnige scènes die de film rijk is worden grauw en prachtig in beeld gebracht, waarbij juist dit krankzinnige het verhaal interessant maakt. De makers leveren met The Lobster één van de betere alternatieve films af van 2015, die we iedere arthouse liefhebber dan ook kunnen aanraden. Let wel, het is geen lichte kost. Maar als je openstaat voor dit project zal je absoluut niet teleurgesteld worden. Dit kreeftje is dan wellicht lastig te koken, maar staat garant voor een heerlijke maaltijd.