The Lobster (2015)

Mijn indruk was dat het bosgedeelte de revolutie van onderuit in vraag stelt. De loners zijn de onderste klasse van de maatschappij en ze ondernemen een poging het bestel omver te werpen, maar in essentie zijn ze niet verschillend van de elite (de geliefden) en hanteren ze min of meer dezelfde regels. Het ideaalbeeld (een koppel op basis van gemeenschappelijkheid) wordt niet in vraag gesteld door de loners. Ze blijven dus binnen de lijntjes van de maatschappij. Daarom dat de beslissing van Farrell is essentieel op het einde. Of hij een conformist (en geïntegreerd wordt in de maatschappij) dan wel revolutionair is.

Het is een Griek dus de parallelen zijn snel te trekken met de Westerse maatschappij.

Wat een vreselijke film. Hoe kom je erop, echt. Ik kan best wat gekkigheid hebben, maar dit gaat echt nergens meer over.

2* voor de acteerprestatie van Farrell, de twee keer dat ik oprecht moest lachen en de goede cinematografie.

Raconteur

Maak je het niet veels te ingewikkeld? Is de vraag niet gewoon hoever ga je voor liefde? hihi, of heel letterlijk maakt liefde blind?

Geweldige film, heerlijke zwarte humor. Film van het jaar, voor mij.

Farrell en Weisz spelen uitstekende (ongemakkelijke)rollen. De achterliggende gedachte van de film is als ' de kers op de taart'.

Met Dogtooth nog in mijn achterhoofd, Lanthimos's nieuwe opzet The Lobster aanschouwd in Lantaarn/Venster met niethie. De man heeft zich echter van Griekenland verplaatst naar Ierland. Speciaal voor Colin Farrell?

Ondanks Dogtooth al behoorlijk schokkend was, en als een vieze houten splinter onder je huid ging zwemmen in je bloedbaan, had ik me nog niet zo heel erg verdiept in The Lobster en dacht er ook niet echt bij na hoe extreem deze wel niet zou wezen. Maar Lanthimo's is nog niks verleerd. The Lobster begint al meteen met een tijdperk waarbij je al meteen denkt; What the fuck? En het lijkt zo simpel uit de mauw geschud te zijn maar je moet er ook maar opkomen. We bevinden ons in de toekomst (of fantasiewereld) waarin iedereen verplicht is om een geliefde te vinden binnen een bepaalde tijd. Aangezien het voor sommige mensen nog best lastig wil zijn en de manier van aanpak nooit echt werkt zijn er zelfs Hotel's (lees strafkampen) geopend om een handje te helpen. Maar dat helpende handje is ook alles behalve vriendelijk. Kim Jong Un zou er benauwd van worden heb ik zo het idee.

Om te beginnen speelt Colin Farrell hier behoorlijk goed, maar zet hier ook een hele andere rol neer dan dat ik van hem gewend was. In mijn achterhoofd is het nog altijd een rebelse, grofgebekte actie, komedie of thriller held, maar hier is ie amper te herkennen. Hij heeft hier wel een hele burgerlijke look en ook is hij tamelijk wat aangekomen. Hij mag de rol op zich nemen als een van de lotgenoten (de Loners) die zich onder de vrijgezellen bevinden, en gedwongen worden om mee te spelen met het spel.
De regels zijn simpel; vind iemand binnen een bepaalde tijd of je mag het overdoen. Maar dan wel als een dier welteverstaan. Misschien maakt dat soort even ietsje meer kans dan de mens. En voor de eerste keer in zoveel tijd besefte ik me dat ik een wereld voor me zag die echt diep, maar dan ook diep fucked up was. Om te beginnen de emoties; het lijkt erop alsof de meelevende vriendelijkheid en de dominante sadisme hier amper uit elkaar te halen zijn. Het is bijvoorbeeld heel gewoon om even tussen de liefdevolle moment om te slaan in een psychopaat als je je gepikeerd voelt, of om lekker rustig verder je ochtend door te maken op het terras terwijl er een paar meter verderop iemand uit het raam is geflikkerd. De locaties zijn ook lekker kil en afstandelijk, maar ook artistiek. Vooral die boslocaties waren erg facinerend. Zo nu en dan kom je wel eens een diersoort tegen van degene die het niet hebben gered. Deed me erg denken aan de stripboeken van Bilal. Zelfs tot lang na de film blijf je maar denken; met wat voor wereld ben ik nou in aanraking gekomen?

Wat ik wel een beetje een knelpunt vond was dat de film toch net iets teveel tijd rekte, waarbij de overzicht in de symboliek, waar in dit geval de regisseur ook net iets te diep in gaat, erg vaag en vrij onavolgbaar werd voor mij en de film ook wel lijkt te moeten kiezen uit vijf verschillende eindes. En waarbij die zogenaamde bosspelletjes ook erg van de hak op de tak worden neergezet.

Verder had Rachel Weisz ook een erg mooie bijrol. Vooral dat letterlijke liefde maakt blind actie, was pijnlijk en onvergetelijk.

Verder was dit wel een hele bevremende kijkervaring. Aangenaam maar ook iets om kippenvel bij te krijgen. Het overschot van een half uur moet je ook maar met een korrel zout nemen, want dat dit een kunstwerk genoemd kan worden is gegarandeerd.

4,0*

Jammer dit,

Had best hoge verwachtingen, werd om mij heen regelmatig getipt (zeker met de aanwezige mate van zwartgalligheid die mij altijd wel kan bekoren) en ben hem dan gisteren in de bios gaan aanschouwen.

De humor mag dan wel zwart zijn, zo geforceerd heb ik het zelden zien overkomen. Dit werkte averechts en was vooral enorm flauw.

Met het concept was niks mis, had allerlei kanten op kunnen gaan maar het werd saaier en saaier. Vervelend pakket aan acteurs/actrices die de humor totaal verkeerd op mij over wisten te brengen.

Visueel en qua muziek valt er ook al niks te genieten dus blijft er weinig over.

1,5 * voor het concept en een handvol licht grappige momentjes. Volgende keer de regie aan iemand anders overlaten want er had denk ik veel meer ingezeten

Soms wel gelachen en ik snap de achterliggende gedachten. Maar de film had zeker 3 kwartier korter kunnen zijn. Jeetje zeg, wat was het langdradig af en toe. Lang geleden dat ik bij een film op mijn horloge heb zitten kijken. Was blij dat ie afgelopen was.

Wat 'The Lobster' zo sterk maakt is dat de absurdistische toon daadwerkelijk een doel dient, want het fungeert als een bevreemdende hyperbool voor de wreedheid waarmee men in de huidige tijdgeest mensen aantrekt of afstoot. Elk romantisch cliché als zelfopoffering, onbaatzuchtigheid of vluchten met de ander wordt met de inktzwarte grappen geridiculiseerd óf banaal gemaakt. Voor mij is het vooral een vlijmscherpe visie op hoe intieme liefdesrelaties in de tegenwoordige tijd gedomineerd worden door marktwerking en het in hokjes kaderen van elkaar.

Liefde is geen overweldigende kracht in de romantische zin, maar het is verworden tot een haast zakelijke overeenkomst waarbij men probeert rationele keuzes te maken op grond van gelijkheid en binnen de eigen leefstijl passend. De illusie van keuzevrijheid creëert een doodeng wereldbeeld waar alles en iedereen gecontroleerd wordt binnen door de maatschappij opgelegde normen. Hiermee is het de dystopische 1984 over een daadwerkelijke bestaande wereld waar Tinder en Facebook de intieme relaties tussen mensen zijn gaan beïnvloeden.

Prachtige film met een flinke laag humor en een onverwacht zeer goede Collin Farrel.

Ik kan nu een heel verhaal gaan schrijven maar ben het op alle punten eens met de recensie van "Sinterklaas" inclusief de opmerking dat hij net iets te lang duurde (anders 4,5 ipv 4 ster)

Eindeloos fascinerende film. Een bonte verzameling absurde vondsten, die met dusdanige serieux voorgeschoteld wordt dat de film een geweldig droogkomisch karakter over zich heen krijgt. De abundante hoeveelheid symboliek ga ik niet helemaal semantisch ontleden, maar volgens mij heb ik de essentie wel meegekregen.

Het gedeelte in het bos sleepte wellicht wat te lang aan, de film is inderdaad ook wel net wat te langdurig uiteindelijk, al kon ik de abrupte eindscene wel smaken. Verder ook een verrassend ingetogen rol van Farrell. Kleine 4,0*, ook de rest van Lanthimos' oeuvre maar even opsnorren.

Bijzonder slechte film. Zo weinig zeggen in een tijd waarover zo veel gezegd kan worden. Het zou kunnen dat de film kritiek probeert te leveren, maar die ontgaat me dan volledig. Zo zou ik al meer geloof hechten aan een toekomst waarin net koppels verboden worden, om overbevolking tegen te gaan. Soit, het zou kunnen dat de kritiek huist in het trieste gebrek aan frisse ideeën, waar de film van overloopt, maar ook daar ben ik het niet mee eens. Er wordt ook steengoede cinema gemaakt. 'The lobster' blijft daar ver van weg. Het pijnlijkst vond ik wellicht de passage van de flamingo of de kameel, beide goede acteurs, daar niet van, maar een sterke scene heeft zulke gadgets niet nodig. 0,5

Volledig mee eens. Visueel zeer matig, en vooral de afstand tussen de filmwereld, met name de dialogen, en mij als kijker was veel te groot. Ik begrijp wat de regisseur heeft willen down, maar geforceerd is inderdaad het juiste woord. Vanaf het moment dat de voiceover een zojuist gehoord gesprek nog eens navertelde hield ik mijn hart al vast. Het bleek echter een goede voorbode voor de rest van de film. Erg teleurstellend.

Wat een saaie film. Het leek wel of er geen einde aan kwam. Alle acteurs spraken met dezelfde monotone stem. Het verhaal in het hotel en in het bos was precies hetzelfde, alleen tegenovergesteld aan elkaar.

Komische aspecten waren vulgair. Een mislukte poging om een maatschappij kritische film te maken over relaties.

De natte droom van Alex van Warmerdam. The Lobster is één grote, koddige nachtmerrie. Uit de reacties hierboven werd me duidelijk dat het weer zo'n film zou zijn, die je ofwel geweldig, ofwel helemaal niets vindt. Daarom was ik enigszins bang voor teleurstellingen, maar het tegenovergestelde gebeurde: daardoor bleek de film nog leuker dan ik al had gedacht.

Met de mensen die deze film een halve ster geven, en/of zeggen dat er niets te lachen viel, hoop ik in mijn leven nooit iets te maken te hoeven krijgen. Als je de beschrijving leest en de trailer kijkt, weet je toch gewoon dat je een surrealistische, rare, zwartgallige cultfilm kunt verwachten, ga er dan niet heen, kijk dan lekker James Bond of zo.

Voor iedereen die wel van deze stijl houdt, is The Lobster een dikke aanrader.

Niet de maximale score, omdat om de vaart er wat beter in te houden, de film wel iets korter had mogen zijn. Richting het einde wordt het af en toe net een tikkie te langdradig.

Maar de humor is fenomenaal, evenals het script en de rare vondsten en wendingen.

Voor dit soort werken is film uitgevonden.

Geniale rol ook van actieheld Colin Farrell. 4,5 *

De aanduiding komedie/sciencefiction dekt niet de lading. The Lobster is vooral een zwartgallige komedie/drama(/thriller?), die mij weinig kon bekoren. Mede doordat je de grappen van verre aan ziet komen en omdat ik geen connectie kon maken met de hoofdpersonen. Waar ik normaliter dit soort conversaties in coming-of-age indiefilms fijn vind, vond ik het hier niet gepast en zelfs wat storend. Neemt niet weg dat de originaliteit van de film mij aansprak, al komt het beeld dat geporteerd wordt in de trailer niet over met de film.

The Lobster is een verrassend leuke en goede film. Vanwege wat ik las over waar de film over gaat (bij wijze van science fiction of comedy), verwachtte ik een vervelende onzinfilm waardoor het even duurde voordat ik besloot ‘m toch maar te gaan zien, maar de film bleek meteen vanaf het begin intelligent, leuk en boeiend. De film zit vol absurditeiten, zodat je ‘m kunt opvatten als een over twee uur uitgesponnen Monty Python-sketch, maar deze film heeft veel meer diepgang dan het werk van Monty Python. De absurditeiten zijn vaak zo gruwelijk dat ze eerder shockeren dan de lachlust opwekken. In feite is lachen wel het laatste wat je doet bij deze film zodat ik het geen comedy zou willen noemen. Naarmate de film vordert, wordt de serieuze ondertoon ook steeds sterker en waar velen er de evidente thema’s als liefde en eenzaamheid in zien, zie ik die thema’s vooral als vehikels voor waar de film volgens mij echt over gaat: over hoe we met ‘de ander’ omgaan, meer in het bijzonder hoe we eisen dat anderen zich conformeren aan onze dogma’s en hoe wreed en onmenselijk we daarin zijn. Zelfs de uitgestotenen en eenzamen ontkomen niet aan dezelfde interne logica van groepsvorming met wrede onderdrukking als gevolg. Nergens lijkt de mens aldus zichzelf te mogen zijn en elkaar als ‘de ander’ te kunnen respecteren en liefhebben. De film is volgens mij daarom ook geen science fiction (de film pretendeert ook niet in de toekomst af te spelen) maar meer een maatschappijkritische satire (waarbij ik me afvraag of de filmmaker ook de vluchtelingencrisis in gedachten had bij het maken van deze film). De film is hoe dan ook erg origineel in zijn uitwerking van de thema’s. De enige film waar hij me een beetje aan doet denken is het eveneens briljant-bizarre (en vrolijke en zeer kleurrijke) The Grand Budapest Hotel, maar The Lobster is dan de grauwe, donkere tegenhanger daarvan.

Als ik de omschrijving lees, dan lijkt me dit best een bijzondere film. Toegevoegd aan het nog-te-zien lijstje.

Mijn soort of films waar ik van hou , lekker mystery .

What the...had ik hier nou aan m'n fiets hangen?! Zaterdag op de bonnefooi in Den Haag bezocht, de omschrijving en cast (me Weisz) maakten me geïnteresseerd. Niet had ik vermoed zo'n absurd en inventief filmpje voor de kiezen te krijgen. De droogkloterigheid waarmee alles werd gebracht...elke scene en elke woord in een dialoog (waarmee die sociale etiquette genadeloos werd neergesabeld) voelden als een kilo meel in je muil. Waarmee het een groots effect oogstte.
Was de eerste ' helft' vooral superkomisch op een wrange, verrassend verse manier, de tweede helft (als hij is overgelopen) bracht de boel wat serieuzer de diepte in en zorgde dat de film in z'n totaliteit een goeie gelaagdheid had en je echt over het onderwerp aan het denken zette.
Een erg originele frisse manier om een onderwerp te presenteren, ontzettend grappig en apart..en Rachel Weisz zit er in. Ik had een topmiddag.

Hahaha wat een leuk verhaal. Hoe verzin je het. Ik wil deze in ieder geval heel graag zien. Zo op z'n tijd een vage sciencefiction gaat er bij mij wel in.

Weinig beterschap.

Ook met een groter budget weet Lanthimos mij niet echt te overtuigen. Het blijft mij wat geforceerd en té bedacht aanvoelen. Het lijkt ook nooit absurd om het absurde, maar eerder symbolisch voor een emmer aan maatschappijkritiek.

Wat dat laatste betreft vond ik The Lobster nog best lastig te interpreteren. Deed me enerzijds wat denken aan het sort Facebookgejank dat ik af en toe voorbij zie komen over mensen die zich als single/niet-ouder "ondrukt" voelen (serieus waar, da's een topic), maar het hele tweede deel lijkt dan weer te zinspelen op de "revolutionair" die eigenlijk volgens dezelfde regels leeft dan de "massa" (je kent ze wel, die types die er een andere - maar wel-gedefinieerde - kledingstijl op nahouden om zich af te zetten tegen de mode). De vraag is wat je met beide strekkingen in één film aanmoet.

Af en toe best droog en grappig, maar die momenten zijn eerder spaarzaam. Ze zitten ook vooral in het eerste deel van de film, het tweede stuk in het bos vond ik een stuk taaier. De switch verloopt ook niet bepaald lekker, waardoor het hele tweede uur eigenlijk de hele tijd tegenwringt.

Acteerwerk is degelijk maar niks speciaals, hetzelfde kan gezegd worden van het visuele. Al is het wel zo dat Lanthimos toch een paar stappen vooruit gezet heeft sinds Dogtooth. De soundtrack was jammer genoeg eerder irritant Ik heb dat toetertrucje ook al eens eerder gehoord, nog niet zo lang geleden. Ik gok op Turist, maar mijn geheugen laat mij regelmatig in de steek als het op dat sort weetjes aankomt.

Njah, slecht is The Lobster niet, daarvoor hou ik teveel van mafdoenerij. Maar tegen een Roy Andersson moet Lanthimos het zonder meer afleggen. De opzichtige dubbele bodems verpesten het sfeertje en qua stilering mag het toch allemaal wat meer zijn.

2.5*

“A lobster is an excellent choice.”

The Lobster is een fascinerende film met een absurd plot dat wonderwel nergens uit de bocht vliegt en oprecht aanvoelt. Regisseur Yorgos Lanthimos schotelt de kijker een toekomst voor waarin de mens het principe "in hokjes stoppen" iets te ver heeft doorgevoerd. Mensen moeten een relatie hebben en anders worden ze daartoe gedwongen. Singles worden in een hotel gestopt en krijgen een aantal dagen de tijd om een partner te vinden. Lukt dit niet dan veranderen ze in een dier. Absurd? Te ver gezocht? Het zal allemaal wel maar het werkt wel. Natuurlijk zijn er menen die willen ontsnappen aan dit doemscenario en verstoppen zich in het bos. Deze loners of singels zijn net zoals de mensen in de gewone maatschappij gebonden aan regels wat een extra dimensie geeft aan het geheel. De loners mogen geen fysiek contact hebben en niet flirten anders volgen er maatregelen. Het gaat er allemaal om dat mensen iets gemeen hebben of een connectie hebben. Of dit nou een bloedneus is, slecht kunnen zien, allebei blind zijn of emotieloos, wanneer je iets gemeen hebt met iemand zit je goed (of slecht als je bij de loners hoort). David sluit zich aan bij de loners en begint gevoelens te krijgen voor een naamloze vrouw. En dat is wederzijds wat tot problemen leidt. Hoe Lanthimos dit allemaal weet te verwerken in een film en het toch natuurlijk en oprecht laat overkomen is subliem. Dat komt ook door de acteurs. Colin Farrell is onherkenbaar een grandioos en Rachel Weisz kan sowieso niet veel fout doen bij mij. Ook Léa Seydoux heeft een leuke rol als leidster van de loners.

De film is te lang en wordt wat saai in het tweede gedeelte in het bos maar het einde is fantastisch en lekker ambigu. Hoeveel heb je over voor de liefde en wat ben je bereid ervoor op te geven? Universele vragen die Lanthimos op een complexe, intrigerende en soms humoristische manier weet te verwerken in een niet alledaagse film.

Concept was goed. Maar had veel beter uitgewerkt kunnen worden. Duurde te lang allemaal in het bos. Ook steeds op mijn horloge zitten kijken. Einde niet gezien. Bioscoop uitgegaan. Zat me op een gegeven moment alleen maar te irriteren. Op een gegeven moment weet je het wel al die strakke gezichten zonder emoties. Veel te langdradig en saai allemaal.

Is dit een beetje een film zoals Borgman? Zo ja, dan kan ik 118 minuten van m'n leven wel beter besteden.

Pretentieus, doelloos en uitermate saai. The Lobster probeert hard om anders te zijn maar vervalt daardoor in een compleet absurde prent. Bijna alles is irritant in dit misbaksel.

0.5*

Niet mijn ding deze verschrikkelijke film. Zal dan ook niet stemmen. Wel afgekeken en er zit echt wel wat (absurde) humor in waar ik wel van hou. Helaas is de rest van de film gewoon niet voor mij bedoeld ..

Wat vond ik de The Lobster een fantastisch goeie film, wel absurd maar zo origineel gemaakt! 1 van de origineelste films die ik gezien heb dit jaar en vooral heel goed gevonden om zo iets uit te maken, echt van genoten! Ook het acteerwerk mag er zijn van zowel Colin Farrell en Rachel Weisz! Het concept van deze film is genieten, de zwarte humor die erin verwerkt zit is goed en heeft me af en toe aan het lachen gezet. Deze film zal veel haters hebben ook denk ik, dit is zo een film ofwel ben je ervoor of wel totaal NIET voor mij is dit dus totaal wel! Heb me echt kunnen in leven in deze film alsof je echt in zo'n wereld leeft en dan bekijk je die film toch wel anders, dat moet je kunnen ook denk ik om deze goed te vinden. Ook de muziek is heel goed en bijzonder voor zo'n film, past perfect bij alle scenes maar is toch heel bijzonder. The Lobster is een mix van een beetje humor, Sci-fi en ook wel een vleugje romantiek die leiden tot een goed einde! Een dikke 8,5/10!!

Ik kan hem niemand aanraden. Vooral gaan kijken.

Vreemde film met een apart verhaal, maar het is in ieder geval wel origineel. Het is een vrij kille en koude wereld met sombere personages die oppervlakkige gesprekken voeren. De aankleding is ook nogal sober net als de sombere muziek. Het open einde vond ik niet zo geslaagd, ik had gehoopt op iets geniaals maar dat kwam helaas niet. Er wordt wel prima gespeeld.

Deze film is een zeer origineel verhaal met veel donkere humor. Het is een surrealistisch en absurdistisch verhaal waar je als kijker wel van moet houden. Mij was het allemaal wat te langdradig en zeker te ver gezocht en om die reden te veel van het "goede". Het acteerwerk was zeer geloofwaardig en Colin Farrell en Rachel Weisz als zijnde "modernistische versie van Romeo en Juliet" gedijen goed.