Interstellar (2014)

Hoe kan er een kilometershoge golf ontstaan van een laagje water wat net zo diep is dat je er tot je kuiten in onderstaat?! Verder ook frappant dat ze hun voedsel niet in kassen verbouwen waardoor het stof geen invloed heeft op het product. Ach zo zijn er wel tig momenten te benoemen die niet kloppen maar toch was het een fijne zit en een echte bioscoopervaring. Echt wel een film die je in de bios moet zien. Ik weet alleen niet wat voor cijfer ik hem moet toekennen en ook weet ik niet of ik deze film ooit nog een keer ga bekijken.

Altijd leuk om dit soort top recensies te lezen, ben het ook absoluut met je eens over de hele film.

Neen mensen , eerlijk wezen , meer dan een 3 verdient deze film echt niet. En die sterren staan dan voor mij enkel voor het innoverend gehalte van de film , de poging om het grote publiek bewust te maken van het bestaan van zwarte gaten en de (verschillende !!) theorieën daaromtrent. Je kan dan nog discussiëren over de acteer prestaties , maar met zulke cast mag je'r vanuit gaan dat die in orde moet zijn. Ofschoon de naam Mat Damon in deze film eerder als blikvanger dan als opvaller diende. Waarom hij tekende voor dit tweederangs rolletje mag en zal een raadsel zijn/blijven.

Voor de rest rammelt het scenario als een ruimteschip dat door een zwart gat vliegt.

Wellicht heb ik me als SF-fanaat wat laten vangen door de weldoordachte marketing rond deze film. Zo was het opvoeren in de kranten van gereputeerde atstrofysici om hun licht in dit verfilmde zwarte gat te laten schijnen een weldoordachte zet waarvan de kwaliteit die van het filmscenario op zich ver overtreft.

Maar zo gaat het tegenwoording wel meer , zeker met de grote producties die de resources hebben om proactief een deel van filmomzet te investeren in propaganda , lees eigenlijk massa manipulatie.

Wat ik niet begrijp is dat hier leden zijn die deze film een onvoorwaardelijke 5 geven, onbegrijpelijk.

Zoals ik eerder zei , er zitten in dit scenario wellicht meer zwarte gaten dan er black holes in ons melkwegstelsel te vinden zijn.

Ik vind het prachtig dat zulke films gemaakt worden , maar als een junkie van National geografics , Discovery channel enz. die zowat alle wetenschappelijke documentaires omtrent ruimte ,tijdreizen , heelal en galaxies met alle gekende en bekende anomalieën gezien heeft , vond ik het geheel slordig afgewerkt.

De film kreeg me na de trage inleiding die zowat 2 uur duurde pas opgeveerd nadat Mat Damon de boel verziekte tijdens zijn poging tot docking aan het ruimtestation. Nadien ging alles weer in een winterslaap , of noemen we het in dit geval toepasselijk cryostasis .

Geen WAUW gevoel wanneer de zaallichten terug aangingen dus , eerder een teleurstellende gedachte dat het allemaal beter had gekund wanneer een deel van die overbodige (predominante) emotionele onzin achterwege was gebleven en zou vervangen zijn geweest door plausibele verklaringen van ondermeer het hoe en waarom Coop nu rond de ringen van Saturnus terug te vinden is.

Tenzij ze even het wormgat aan het zwarte hebben geniet . Mogelijk laat Nolan dat over aan de verbeeldingskracht van de betalende kijker. Maar dat handig truukje gebruikt hij wel meer dan goed is voor de geloofwaardigheid van deze prent.

Nogmaals neen , ik heb documentaires op de wetenschappelijke zenders gezien die qua spanning Interstellar ruim overtroffen .

Toch een 3 - hoewel het me al wat spijt nu ik erover schrijf , 2,5 staat meer in verhouding - al was het maar voor de poging om een huilfilm in symbiose te brengen met een SF-film.

Het mag dan al een blockbuster genoemd worden , deze film blijft echt niet hangen , hij stikt van de losse eindjes die je zelfs met de fantasie van Joanna Rowling ( Harry Potter) onmogelijk aan elkaar geknoopt krijgt.

Wil je'm toch zien , wacht dan tot de DVD eraan komt . Op die manier kan je tijdens het grootste deel van de film ten allen tijde uit je zetel komen voor wc bezoek , snacks of/en drankjes ophaling , het weerbericht voor de komende dagen opvragen of de afwas doen zonder dat je al te veel van het verhaal mist. En je hoeft ook niet zo ver te lopen als in de filmzaal .

Ik zag gisterenavond 22 Euro (2 personen) in een zwart gat verdwijnen en heb er gemengde gevoelens bij.

Beste groeten

Dat vind ik een geweldige, realistische recensie. Dankjewel.

Het is nooit realistisch om anderen jouw mening op te dringen. Iedereen staat vrij de film zo (hoog) als ze willen te beoordelen. Velen doen dat op gevoel, dat is persoonlijk en kun je niet rationaliseren.

Dan ga eens realistisch stemmen op deze film.

En daabij meteen: het is aan iedereen vrij te stemmen wat hij wil. Dus die eerste opmerking van Bob is onzinnig. Wat hij verder van vind is zijn eigen mening. En dat mag en kan natuurlijk.

Goed geschreven review, ik denk er precies zo over. Ook ik ben enorm geinteresseerd in de ruimtevaart en de kosmos. Bij de recente (populair) wetenschappelilke series "Through The Wormhole" en "Cosmos: A SpaceTime Odyssey" zat ik aan de buis gekluisterd. In deze series wordt uitgebreid theoretisch ingegaan op tijdreizen en andere dimensies cq meerdere heelallen, en dan ook nog visueel zeer aantrekkelijk en inzichtelijk verpakt, waarbij Interstellar verbleekt. Ik vind het zo jammer dat het grote publiek via Interstellar kennis moet maken met de mindblowing uitkomsten van de algemene relativiteitstheorie. Tijd/ruimtereizen in Intersteller ziet er echt niet spectaculair uit. De eyefish lens met waterige randbewegingen werd ook al in Stargate uit 1994 gebruikt. Daarbij had de goedkope en nutteloze invulling, het vader versus dochter element van tijdreizen, net zo goed in een soapserie gekund.

- Wat ik ook jammer vond is dat de twee exoplaneten die bezocht werden zo vreselijk veel op moeder Aarde leken ai ai. Ik snap ook wel dat een bewoonbare planeet ergens wel op de Aarde moet lijken maar deze enscenering was goedkoop en zo overduidelijk op zee en op een gletsjer gefilmd.

Ik noem dat een gebrek aan verbeeldingskracht. -

En wat ik al eerder aanhaalde, de sentimentele consequenties voor de familie waarvan een lid een tijd/ruimtereis maakt. Dit wordt zo zwaar gedramatiseerd dat het lachwekkend wordt, bijvoorbeeld de scene waarin Matthew zijn dochter terugziet die dan als oude vrouw op sterven ligt, zij wijst hem af, hij mag op zoek naar zijn vriendinnetje die nog ergens tussen hemel en aarde zweeft. En dat terwijl de hele film overstroomt van tranen die geplengd worden omdat vader en dochter's wegen zich scheiden! Over een koude douche gesproken Beter was het geweest om van het mislukte drama een komedie te maken.

Hollywood, en de moderne commerciele media, denken nog immer dat alleen via onderbuiksentimenten een vorm van engagement te bereiken is. Er moet geleden en gehuild worden, anders is het niet 'herkenbaar'. Op hetzelfde principe drijft het tv genre "reality", wat steeds groteskere vormen aanneemt.

Ik denk dat deze film wel een hoge plek krijgt in de top 100 van 2014...

Ik krijg het idee dat mensen graag Nolan zijn films zien als kunstwerken a la Kubrick, Hitchcock en weet ik welke 'meesters'. Zowel voor de fanboys van Nolan als de niet fanboys. Terwijl Nolan simpelweg blockbuster formaat films afleverd, zij het een stukje ingewikkelder dan de gemiddelde blockbuster.

En hier zijn er mensen die erg geïnteresseerd zijn in de wetenschap van het universum, en met deze film dan ook verwachten dat dit grootschalig uitgewerkt wordt. Misschien dat het handig kan zijn om eens te bedenken waar sci-fi voor staat, namelijk science fiction. En waar TV programma's, zoals de eerder genoemde through the wormhole, de science aanpakken is een (blockbuster) film toch voornamelijk gericht op de fiction kant van het verhaal.

Een 3 uur durende aflevering van through the wormhole zal weinig volle bioscoopzalen trekken, laat staan bakken met geld binnen brengen (waar het uiteindelijk allemaal om draait). Echter een 3 uur durende blockbuster film die een aantal wetenschappelijke wetenswaardigheden bekend maakt en daarbij probeerde mensen aan te sporen hier wat meer over op te zoeken, zo'n film zou beide punten makkelijk behalen.

Gelukkig heb ikzelf volop genoten van de film en ben ik verrekte blij dat Nolan dit soort films kan, mag en wilt maken.

Op de 21 pagina's discussie zie ik veel van zulke reacties:

Maar volgens mij missen deze mensen het feit dat het hier om een blokbustermovie gaat, waarbij nergens wordt gezegd dat hetgeen getoond wordt de waarheid is. Het is fictie.

Voor een goede docu over dit onderwerp kijk je naar Discovery en voor een vermakelijke Hollywoodfilm ga je naar de bioscoop. Of gaan we nu ook een James Bondfilm bekritiseren omdat de Engelse Secret Service toch echt niet zo te werk gaat...

naar een Pathé bioscoop althans... toch heel anders dan de arthouse bios.

Maar deze film is helemaal niet ingewikkeld. Hij duurt wat lang en daardoor gebeurt er meer dan noodzakelijk is, maar alles is helder en eenduidig. Er valt uiteindelijk nergens over na te denken, alles wordt je nadrukkelijk voorgekauwd.

Ja. Fijn. Dat verwacht ik dan ook bij een ontspannen avondje uit.

justforuse ik zeg ook niet dat het ingewikkeld is, alleen dat je de gemiddelde blockbuster met je verstand op nul kan gaan kijken. Over het algemeen gaan de films van Nolan wat dieper waardoor er wel wat verstand gebruikt moet worden.

Met een gemiddelde blockbuster bedoel ik dan ook een Transformers of fast & furious en dergelijke.

Edit: ingewikkeld is misschien niet helemaal het juiste woord, denk dat diepgaand de lading beter dekt.

Dat zeg je dan niet op een hele rare manier.

Mooi. Niet iedereen wil ontspannen door een strijkbout over zijn verstand te laten walsen. Sommigen hebben geen hekel aan zichzelf.

Waarom de sneer? Nergens voor nodig. Juist deze film is geen strijkbout, jammer dat je dat zo ervaart.

Ik heb in ieder geval geen hekel aan mezelf.

De film is zeker niet slecht, maar de film is wel langdradig. Je moet lang wachten voor er wat gebeurt. Al met al viel de film me tegen. Ik had er veel meer van verwacht.

Zo moet je toch niet naar een film kijken.

En het is zeker zo, dat er teveel losse eindjes in deze film zitten. Daarnaast het langdradige. En de mooie plaatjes vallen ook tegen. Zelfs bij heel Nederland kijkt sterren heb ik mooiere plaatjes gezien. Dan het drama gedoe, maar ook weer niet, en de review van Rocket Ron8 klopt natuurlijk wel. Maar de muziek, en sommige delen van de film maken het toch wel tot een dikke voldoende, maar ook niet meer dan dat.

Dat vond ik nou eigenlijk het enige stukje in de film wat realistisch was. Je ziet namelijk hetzelfde gebeuren bij een tsunami, de zee die zich eerst compleet terugtrekt en daarna als een golf van tientallen meters hoog over je heen spoelt.

Dat geeft nog geen verklaring voor een kilometershoge golf maar het is plausiebel genoeg dat dat wordt veroorzaakt doordat de omstandigheden op die planeet anders zijn dan op aarde.

Als de zwaartekracht minder heftig is dan kan een golfbeweging veel hogere dalen en pieken vormen.

Maar de zwaartekracht is júist sterker.

Neil deGrasse Tyson geeft een mogelijke verklaring.

Wat vond jij dan diepgaand aan Interstellar?

Ik vind dit wel een heel aardige analyse van de filosofie van Interstellar: Interstellar, Causal Loops, and Saving Humanity | Psychology Today - psychologytoday.com

Vooral de liefdelijke band tussen vader en dochter en daarmee wordt er gekeken wat die liefde dus met een persoon zou doen. Dit komt meerdere malen terug bij andere personages. Door velen wordt dit ook beschouwd als extra dramatische toevoegingen. Maar de manier waarop dit onderzocht wordt onder de verschillende personages vindt ik best interessant en dat is niet iets wat ik snel terug vind bij een andere blockbuster.

Ook de wetenschappelijke kant van het verhaal wordt dieper uitgewerkt. Hoewel dat natuurlijk ook onderdeel van het verhaal is. En ook hoeveel hiervan daadwerkelijk wetenschappelijk ondersteunt wordt.

En in het kader van mijn eerdere bericht. Gaat dit (en zijn andere films uiteraard) dieper in op de materie en op de menselijke kant van het verhaal dan de gemiddelde blockbuster.

Té melodramatische en semi-diepzinnige Hollywoodproductie.

Met veel optimisme nog eens naar de Pathé geweest gisteren, waar na 26 minuten reclame en trailers (!, is dit 'normaal'?) dan toch eindelijk deze 169-minuut durende film begon...
Het eerste uur van de film heb ik me geërgerd aan de expliciete aanwezigheid van de typische Hollywoodsymboliek. McConaughey is een blanke, vrijgezelle vader die zich door het leven heen vecht, er gebeurd iets onverklaarbaars en warempel ontmoet hij een lekker wijf op het NASA-station waar hij de held kan worden. Er worden dan al zoveel symbolische momenten gecreëerd waarvan je weet dat ze een expliciete functie hebben. Het wordt de kijker vrij duidelijk gemaakt.

Veel scènes waren zo onnatuurlijk en bijna humoristisch dat ik soms verveeld wegkeek . Denk hierbij aan zo ongeveer alle scènes met Topher Grace, zo ongeveer alle 'emotionele scènes' met McConaughey (hij is niet zo'n sterke acteur hoor lieve menschen), de tenenkrommende scène waarin Hathaway verklaart dat 'liefde' het enige is dat door het tijd-ruimte-spectrum kan reizen of de scènes met de oude seniele dr. Brand die telkens zijn 'poëtische' gedicht opleest . En dan zeg ik nog niets over de slecht gecaste robots...

Er wordt weinig tijd (o, ironie!) genomen om de immense verschillen uit het tijd-ruimte-compendium tot de kijker te laten doordringen en om die immense verschillen ook mysterieus en ongrijpbaar te houden. Iets dat de grote voorbeelden Solaris en 2001 wél deden. Deze film valt, door dit expliciete handelen, in het niet bij die twee klassiekers.

Nolan kiest er voor om dit allemaal maar sporadisch te doen: er moet immers ook flink wat aandacht besteed worden aan de eenvoudige plotlijnen. En hier pakt hij het zeer geraffineerd aan: die plotlijnen zullen net genoeg zijn voor de intensieve filmkijker en óók net genoeg voor de mainstream Pathé-ganger (die, kort door de bocht, ook gewoon wil genieten van zijn nachtrust na de film). Een blockbuster is het resultaat. Ik schaar mezelf bij die eerste groep en kon evenwel genieten van de mogelijke dimensies en de terminologie omtrent zwarte gaten etc. Een geluk dat ik op het moment bezig ben met Bryson's 'A Short History of Nearly Everything.

Conclusie: een geraffineerde Hollywoodproductie, die zeer eenvoudig wegkijkt en er desondanks in slaagt interessante materie te verwerken in het verhaal. 3,5*