Interstellar (2014)

Ik vond de "liefdelijke" band tussen vader en dochter in blockbuster War of the Worlds (van Spielberg) beter en overtuigender. En net zo ergerlijk. Wat dat met diepgang te maken heeft ontgaat me verder.

Bedankt voor je antwoord Interstellar is er inderdaad in geslaagd om de relativiteitstheorie te verpakken in een verhaal waarin mensen zich kunnen verplaatsen. Ik probeer twee oude tantes naar deze film te krijgen, omdat ik denk dat het interessant is voor hen. Wat gaat de verre de toekomst mogelijk brengen? Daarbij krijgen ze dan ook nog een fijne tranentrekker voorgeschoteld

Zelf kijk ik momenteel naar de gedramatiseerde tv-serie "From The Earth To The Moon" uit 1998, in reactie op Interstellar. Een schitterende serie over de bemande ruimtereizen naar de maan, waarin geen aspect is vergeten. Elke aflevering heeft een eigen thema. Aan de orde komen o.a. ruimtechniek, astronautenopleiding, mediaverslaggeving, politiek klimaat en familie en partners. Zeer aan te raden!

Is dat niet van tranentrekkers Ron Howard en Tom Hanks?

Een redelijke film die je eigenlijk in de bios moet zien om de indrukwekkende ruimtescenes te zien.

Soms werd het (Amerikaans) wat te sentimenteel maar daar door heen 'worstelend' kom je weer in de spannende delen terecht. Dat sentimentele had men wat ons betreft er wel uit mogen laten.

Mooi was de oplossing van de geest van het dochtertje van onze hoofdrolspeler.

Juist gezien in de bioscoop. Enorm genoten van dit visueel spektakel met zéér indrukwekkende scenes. Was wel even verbaasd toen ik de rij achter mij opeens luid gesnurk hoorde. Film verveelde totaal niet, ondanks zijn lange speelduur.

ieder zijn eigen mening maar staat inmiddels wel na 342.000 stemmen nr. 15 top 250 aller tijden IMDb.

vond het laatste stuk van de film minder , prachtige muziek , ben van plan hem een tweede keer in de bios te zien

Een klein en snel in elkaar gewipte mening over Interstellar, ik ben niet erg in detail gegaan, dus hou daar A.U.B rekening mee!

Mankind was born on earth. It was never meant to die there.

Het is zelden dat er een film voorbij komt dat ik weet dat ik hem nog tientallen keren in de komende jaren ga zien en ik weet dat het een instant classic is.

Interstellar is een van die films.

Interstellar, de nieuwe film van mr. Nolan. Een van de weinige regisseurs waarvan ik weet dat ik zijn films ga zien. Vandaar dat ik ook met geen enkele kennis over de film, de film ging bekijken. Het enigste wat ik van te voren wist was dat de hoofdpersonages door Matthew McConaughey en Anne Hathaway zouden worden gespeeld.

Dus met een leeg blad de bioscoop in. Gelukkig werd dit lege blad vooral gevuld met positieve punten.

Prestaties

Allereerst de casting. McConaughey vind ik een fantastische acteur en vind ik zeker geen teleurstelling in deze film. Hij zet hierin een geweldige prestatie neer als Cooper, een vader die een oud-ingenieur is. Maar nu dat de mensheid op zijn einde komt, is hij slechts een simpele boer.

De emoties die McConaughey laat zien zijn zo geloofwaardig en er zijn momenten in de film waarin er niet eens dialoog is van McConaughey zelf, maar je toch zo'n intense connectie voelt met zijn personage door non-verbale acties. Dit natuurlijk hand in hand met de muziek, waar ik het later over zal hebben.

Anne Hathaway heb ik nooit zoveel met gehad. Ik vond het altijd een redelijke actrice, zowel in Les Miserables als in The Dark Knight Rises, maar meer niet. Maar in deze film zet ze een prachtige prestatie neer. Met als uitmuntend voorbeeld een klein puntje wat ik minder vond. de hele scene waarin ze moeten beslissen of ze na Manns of Millers planeet moeten gaan. Met de monoloog van Hathaways personages over hoe liefde het enigste is wat tijd en ruimte overschrijdt. Dit idee vond ik persoonlijk minder en het is op dit moment in de film dat ik dacht: ": O nee, please, verspest het nu niet." Maar door Hathaway's prestatie werd deze scene nog vrij goed. Ze heeft me bijna overgehaald dat het toch nog een goed plot punt was. Bijna toch.

De enige acteur wat ik minder vond was Matt Damon. Of dit nu aan zijn personage lag of aan zijn presentatie is mezelf nog niet helemaal duidelijk. Zijn personage had ook de minste scene uit heel de films. De scene waarin hij Cooper probeert de vermoorden is de enigste scene waarvan ik dacht dat het minder was.

Geluid

Er is een rede waarom ik hierboven "geluid" heb gezet en niet "muziek".

De OST van deze films is geweldig. Hans Zimmer heeft zichzelf overtroffen. De emoties die de muziek aanwakkert zijn geweldig.

Maar ook de geluidseffecten zelf zijn geweldig. Dit is een van de weinige keren dat ik in de bioscoop merkte hoe belangrijk de 7.1 surround sound was.
Daarbij is ook het gebrek van geluid in de film zeer belangrijk. Er zijn momenten waar de muziek ineens stopt en de drama nog meer versterkt.

Science(fiction?)

Ik hou van de ruimte. Heb ik altijd gedaan. Planeten, zwarte gaten, wormholes, raketten enzovoort. Ik ben er altijd geïnteresseerd in geweest. En alhoewel ik maar een casual ruimtenerd ben, ben ik weggeblazen door alles in deze film.

Het is heel interessant voor mij hoe alle ideeën vrij realistisch zijn, maar met een snufje sciencefiction erin. Het hele idee van hoe tijd langzamer gaat in een grotere gravitatie kracht is echt. En my mind was blown toen er 23 jaar voorbijgegaan was.

Het hele verhaal is sowieso geniaal. Ik ben altijd weg geweest van "het einde van de mensheid" scenario's en het vinden van een nieuwe planeet. Hell, ik heb zelf een kortverhaal over dat onderwerp geschreven. Interstellar zet dit idee perfect neer. Het is realistisch, maar toch met genoeg fictie om het entertainend te houden.

Beeld

Nog iets geniaals in de film is hoe het in beeld is gebracht. Er zijn wat prachtige camerastandpunten in de film. Ik had op het begin misschien gedacht dat ze Star Wars zouden na-apen, maar dit was absoluut niet het geval.

Iets wat ik absoluut absurd vond was iets wat ik na de film te weten ben gekomen. Er is amper gebruikt gemaakt van Green Screen. Bijna geen Green Screen in een science-fiction film. Dat heeft me even laten nadenken. Zeker met het absoluut geweldige effecten die we in de film zien. Alles ziet er geweldig uit, het is een waar feest voor de ogen.

Eerlijk is eerlijk. Het onderwerp van de film ligt me. De muziek is geweldig, de prestaties van de acteurs/actrices zijn geweldig. Het verhaal is geweldig. Dit is voor mij een film waarvan ik weet dat ik het nog tientallen keren zal zien. Voor mij nu al een van de beste films van de afgelopen jaren. De laatste keer dat ik zo bevredigd de bioscoop ben uitgelopen was bij The Dark Knight Rises.

bertito

Altijd al into sci-fi geweest. Is altijd een beetje een ontsnapping voor me geweest. Het nerdje op school, dat was ik dan weer. Maarja, dan komen natuurlijk dingen zoals Star Wars en LOTR (fantasy, maar desondanks, sci-fi en fantasy gaan vaak hand in hand) en dan raakte ik daar verzot op.

Vind ik wel interessant als ik zo rond de forums i.b.m Interstellar rondkijk. Dat de oudere generatie er zeer anders tegenop kijkt dan de jongere. Met de oudere die wat negatiever commentaar hebben over de film. Ook wel ergens vanzelfsprekend. Jou (of moet ik u zeggen ?) generatie heeft natuurlijk een heel andere visie op de wereld dan wij dat nu hebben.

I.v.m de film is deze visie ook wel veranderd door school lijkt me zo. Ik heb zo een gevoel dat wij nu veel meer over astronomie en ruimtevaartkunde geleerd krijgen. Niet om te zeggen dat de oudere generatie te "dom" zou zijn om het te begrijpen, begrijp me niet verkeerd. In tegendeel, ik denk dat de oudere generatie er juist te kritisch tegenop kijkt. Als iemand van mijn leeftijd naar Interstellar gaat, ziet hij of zij iets wat ze in de klas hebben geleerd, maar ook iets van hun fantasie. Fantasie die van nature komt. We proberen het ons altijd voor te stellen: "Hoe ziet een zwart gat eruit? En een wormgat?" Om dat dan op het grote scherm tot leven zien te komen is adembenemend.

Daarbij komt er in educatie deze dagen ook nog veel onderwerpen over milieu vervuiling en hoe we het milieu moeten beschermen voor. Waardoor zo een toekomst als in Interstellar ons weer veel meer.... "realistisch" lijkt. Ik schrijf realistisch tussen haakjes omdat het een idee is dat op realisme gebaseerd is, maar we weten net zo goed dat het allemaal een beetje vervormd is voor het brengen van de film.

Maar ja, dat vindt ik dan wel weer interessant om even op te merken. Hoe verschillende generaties, en daarbij dus bijna een verschillende cultuur, een verschillende omgeving (i.b.m sociale contacten) dan ook weer een tot een heel andere interpretatie van een film kan leiden.

Natuurlijk is "oud" of "jong" niet de enigste reden om van een film te houden, of een film juist te haten. Er zijn nog genoeg andere factoren die daarin spelen. Maar ik denk dat deze factor wel noemenswaardig is, en bij Interstellar merkte ik dit op.

Ik denk wel dat je hier iets heel belangrijks zegt. "[...] technisch natuurlijk wel gedateerd raken, [...]"

Bij drama, western, komedie of elk ander genre heb ik het volgende probleem niet, maar bij sci-fi heb ik dit zeer sterk. En dat is het volgende probleem: Sci-fi's raken snel "out-dated". Omdat het sci-fi genre zoveel vertrouwd op special effects. Met de snelle technologische revolutie vanaf de jaren 70, ziet een sci-fi er na 5 jaar altijd veel slechter uit dan de sci-fi films die dan zouden uitkomen. En bij sommige sci-fi films verpest het dit voor mij. Zo heb ik een half jaartje geleden Close Encounters of the Third Kind proberen te kijken, maar het lukte me simpelweg niet. Ik snap waarom het goed was voor de tijd, en ik apprecieer wat de film heeft gedaan voor het sci-fi genre in het algemeen, maar zelf kwam ik er niet doorheen.

Dit is ook niet met alle sci-fi films hoor. Ik hou van de originele Star Wars trilogie, Alien (alhoewel ik altijd het gevoel heb gehad dat Alien meer de nadruk legde op Horror i.p.v SF) en ook de oudere episodes van Star Trek vind ik eens leuk om te kijken. Als je dan nog nieuwer wilt gaan kijken vind ik ook Terminator" en The Matrix geweldig.

2001 is zo een film waarvan ik me schaam dat ik hem nooit gezien heb. Staat al veel te lang op mijn lijstje voor nog te bekijken films. Wordt misschien eens tijd in de kerstvakantie (.... nog 1 dag examen!).

Edit: Ik was in mijn bericht nog een SF film(trilogie) vergeten te noemen waarvan ik ook erg geniet. Natuurlijk Back To the Future! Hell, mijn avatar is een DeLorean.

De oudere generatie beoordeeld oude films (Alien, 2001) puur op nostalgie, terwijl ze inhoudelijk bijna niks voorstellen. Een film moet zo leeg mogelijk zijn, zodat je op de inhoud geen kritiek kan hebben. Als mensen dat geweldig vinden moet ze dat natuurlijk zelf weten, het zal mijn ding nooit zijn.

Dat is natuurlijk iets te dik aangezet door je maar, inderdaad, niet alle oude klassiekers zijn zo goed maar staan vaak wel in lijstjes omdat ze van een bejaagd regisseur zijn. Van de films die je noemt vind ik Alien geweldig (alles behalve leeg) en 2001 redelijk.

(30+ hier ).

Als je nu op school zit dan moet je wel geloven wat je geleerd wordt, anders krijg je een onvoldoende Ik was een naief kuiken toen ik 17 was en politiek al helemaal niet geengageerd, dus ik zal best veel commerciele prut als "geweldig" hebben aangemerkt. Film is voor mij vooral genieten van mooie en spannende beelden, en als ik me wil informeren lees ik de krant of kijk een documentaire, maar, het is nu wel eenmaal zo dat we zeker de laatste tijd grote films van beroemde regisseurs zien waarin politiek en milieu wordt verwerkt, (Avatar bijvoorbeeld) daar is niks mis mee, behalve dat ik te escapistisch ben om me in de luie stoel nog met een wereldprobleem bezig te houden

Als je 2001 A Space Odessey gaat kijken moet je je wel voorbereiden. Van versnelling 5 naar 1. En natuurlijk op blue ray/HD! Bereid je ook voor op een mysterie, je krijgt geen antwoorden, alleen maar vragen. Onlangs heb ik hem nog gezien, nog steeds beeldschoon en heel spannend. Besef ook dat wanneer je enorm veel positieve reacties hoort over een film je verwachtingen huizenhoog zijn, en dan komt je verwachting vaak niet uit. Je moet met abstractie en symbolen uit de voeten kunnen, want dat is volgens mijn analyse het hoofdthema. Een paar jaar geleden ging ik met mn beste vrienden naar 2001 in de bios. Zij vielen allen in slaap, ze konden "er niet in mee".

En waarom zou dat alleen voor klassiekers gelden en niet voor hotte regiseurs van deze tijd ? Een hoop onzin ook allemaal weer. Zo is Alien naast Bladerunner het enige goeie werk van Scott geweest en heeft ie daarna bijna nooit meer wat fatsoenlijks afgeleverd

Dat laatste ben ik redelijk met je eens hoewel ik Gladiator en Black Hawk Down ook goed vond. En voor de rest zeer zeker: dat geld ook voor hedendaagse regisseurs. Er zijn uiteraard zowel klassieke als hedendaagse pareltjes.

Uitstekend gemaakte SF-film. Alleen was ik wel teleurgesteld over hoe alle "mysterie" opgelost wordt door keurig alle eindjes aan elkaar te knopen. Net te mooi en te netjes, er blijft eigenlijk geen ruimte over voor je eigen invulling. Zelfde eigelijk met Inception wat op dat vlak ook meer een Deception was.

Nolan is een zeer begenadigd regiseur, met brilliante ideeën en knappe uitvoering daarvan, maar naar mijn smaak is het wel een beetje een goochelaar die iets te graag wil laten zien wat voor kunstjes hij allemaal wel niet kan. I.p.v. van ruimte te laten voor de fantasie van de kijker. Hopelijk ontwikkelt hij zich nog op dat vlak.

(ben zelf van de generatie Nolan)

Als je niet door Close Encounters heen kwam dan is het misschien een idee om 2001 toch een paar jaartjes langer te laten liggen, door Close Encounters heenkomen is kinderspel in vergelijking met door 2001 heenkomen.

NB. Wat je zegt over 'generaties' e.d., ik zou zeggen lees je commentaar terug over een jaar of 15

Mee eens. In de film vindt een zeker mate van afronding plaats, die er wat mij betreft wat te opzichtig wordt ingebracht. Hollywood is nooit ver weg zelfs in de deze film niet.... Wat niet wegneemt dat er in de film genoeg elementen naar voren komen waarop ik mijn fantasie kan loslaten.

Nog een keer de loftrompet over de soundtrack. Jammer dat indrukwekkende stille momenten werden verpest door het popcorn en chips-consumerende publiek. En de pauze... Erg jammer.

De soundtrack is de enige Golden Globe nominatie voor deze film, als dat iets zegt over de Oscars zal dit de regisseur tegenvallen. Ben het evenwel helemaal eens het skippen van deze film voor een nominatie.

Gisterenavond dan toch eindelijk gezien!

Nolan stelt mij opnieuw niet teleur!

Prachtige beelden en zalige muziek & geluid.

Hele mooie film met een zeer boeiend verhaal.

Loved it!

4,5

Ik ging met veel verwachting naar deze film; Nolan heeft met Memento en Inception toch hele goede films afgeleverd. Prestige vond ik wat minder. De film is eigenlijk in 3 delen op te splitsen.

Het eerste deel is een cliche-Hollywood-achtige opening. De personages worden geintroduceerd en er wordt een soort emotionele basis gelegd. Dit gedeelte is erg doorsnee en weinig opvallend.

Het tweede deel begint wanneer het gezelschap de ruimte in wordt geschoten. Hier stijgt het niveau van de film flink. Het doet ook qua sfeer aan a space oddissey denken hier en daar, maar niet storend. De sfeer van ergens in het onverschillige heelal door de ruimte zoeven met de dramatische consequentie van het verschillende tijdsverloop daarbij, is heel goed uitgewerkt. De bezoekjes aan de twee planeten zijn heel mooi vind ik. Je krijgt echt het gevoel dat ze ver van huis op een moeilijk begaanbare planeet zijn aangeland. Vooral Mat Damon speelt een uitstekende rol.

Het derde deel begint met het zwarte-gat stukje en daar gaat het helemaal mis. Het gedoe met het zwarte gat is al niet sterk maar daarna valt er geen enkele logica meer in de film te ontdekken. Het boekenkast-mysterie is ronduit bespottelijk en er wordt ook geen verklaring voor gegeven; dat kan ook niet want het is onzin in optima forma. Voor iedereen die ook maar basiskennis van natuurkunde heeft moet dit duidelijk zijn. er wordt wat gerefereerd aan allerlei dimensies ( edward witten?) en zwaartekracht moet de sleutel zijn????Sowieso is de factor tijd geheel onmogelijk en de vaagheid van alles is totaal. Het is mij dan ook onduidelijk waarom de waarderingen zo hoog zijn, het plot van een film moet toch goed in elkaar zitten? Dat had ik ook wel verwacht van Nolan maar dit is echt een wanhopig slecht einde. Ondanks het hele mooie tussenstuk toch een tegenvaller.

Tegenvaller.

Nolan is een regisseur die ik altijd een beetje vermijd. Altijd die ingewikkelde interessantdoenerij (Memento, Inception) waar ik nooit zo'n fan van ben, meestal in combinatie met een of ander dramaverhaaltje. Deze film is daar geen uitzondering op.

Het hele drama-element met het gezinnetje van de hoofdpersoon, is volkomen overbodig, irritant en derderangs. Maarja, het blijkt nou eenmaal een soort voorwaarde voor blockbusters om er dit soort onzin in te stoppen. Zoiets doet een film als Gravity wat mij betreft toch een stuk beter, begint gewoon meteen lekker in de ruimte en het rtl-drama gehalte blijft (behalve op het einde helaas) gelukkig uit.

Maar wat me eigenlijk het meest tegenviel aan de hele film, was het hele visuele aspect. Had hier behoorlijk wat van verwacht namelijk, al helemaal als je bedenkt hoeveel deze film gekost heeft. Hier en daar wel wat mooiere stukjes zoals die wormhole scene, maar veel shots van bijvoorbeeld de aarde of de ruimte zagen er gewoon erg kaal en leeg uit. Ik heb de film nog wel in de bios gezien, maar had nooit echt het idee dat iets er echt groots of indrukwekkend uit zag, en als er dan zo heel af en toe een aardig shot in beeld kwam, werd en meteen weer overgeschakeld naar de personages en hun intellectuele geneuzel. Soundtrack was verder soms wel aardig, soms ook veel te melig.

Naar het einde toe wordt het visueel soms wel wat mooier, al wordt helaas de meeste aandacht besteed aan allerlei natuurkundige praatjes en theorieën. Snap dat dit erg leuk kan zijn voor degene die hier verstand van hebben, of erin geïnteresseerd zijn, en kan ook best enigszins respect opbrengen voor de uitgebreide manier waarop het in deze film is uitgewerkt, maar na het zoveelste gezeik over vijfde dimensies en wormgaten had ik het wel gehad.

Teleurstelling dus, maar nog wel 2,5* voor enkele aardige scenes en de innovatie.

Meer Spielberg dan Nolan qua sfeer, niet verwonderlijk wanneer je beseft dat dit script oorspronkelijk voor Spielberg is ontwikkeld. Nolan heeft het materiaal wel naar zijn eigen hand weten te zetten en er iets moois van gemaakt, zowel visueel als inhoudelijk. Er is voldoende spektakel aanwezig, maar het zijn vooral de ideëen en emoties die indruk maken. Matthew McConaughey is de perfecte everyman in de hoofdrol. De film is te lang, zoals zoveel 'grote' films dat tegenwoordig zijn, maar boeit wel over de hele linie.

Eindelijk eens wat inhoud om samen te gaan met al die visuele krachtpatserij van Nolan. Die is ook helemaal op zijn plaats in een film in zo'n gave setting. Ik ben gek op films in de ruimte. Na het erg gave maar ook simpele ruimteavontuur Gravity nu dus deze film. Als je op alle verhalen af mag gaan een complexe en niet voor iedereen te begrijpen film. Dat blijkt net als bij Inception weer erg overdreven te zijn. Ja, de film lijkt de meeste van zijn wetenschappelijke details echt heel correct uitgewerkt te hebben. Maar wat niet vergeten mag worden is dat het allemaal niet essentieel is om de film te begrijpen. Het zijn, op dat zo mooie spelen met de relativiteit van tijd na, vooral rijke details die zijn toegevoegd, echt niet zoveel meer. Je zou dat als positief kunnen zien en de film kunnen bestempelen als eentje die zo een heel breed publiek wat heeft te bieden, of je kan het een teleurstelling noemen omdat Nolan nu weer een film aflevert die eigenlijk pretendeert meer te zijn dan het eigenlijk is. Maar wie Nolan een beetje kent zou toch eigenlijk wel beter moeten weten. Hij is toch vooral de blockbusterregisseur.

De inhoudelijke wetenschap wordt mooi vertaald naar het persoonlijke verhaal van de karakters en dit deel alleen al voelt als een mooi pleidooi voor de ruimtevaart, voor de wetenschap in zijn geheel misschien zelfs. Dat vind ik wel echt wat van de sterkere punten van de film. Het komt in de mooie rustige opbouw in het eerste uur mooi naar voren. Mooi ook dat er geen drammerige milieuboodschap of zo wordt gemaakt van de toestand van de aarde. Wel moet gezegd dat de meeste personages nou niet bepaald staan als een huis. Alleen Cooper en Murphy maken echt indruk. En dat heeft meer te maken met de fantastische prestaties van McConaughey, Chastain en Foy dan met goed schrijfwerk. Chastain laat zich al in relatief bescheiden schermtijd enorm zien. Eigenlijk blaast ze de ietwat overschatte Hathaway van het scherm. De dialogen in de film zijn er af en toe ook wel wat overheen. Ook hier worden de gebroeders Nolan nog wel eens door hun cast gered. Bovendien zijn deze dialogen ook een goed voorbeeld van hoe de film de kijker nogal bij het handje neemt. Verder zijn er ook best wat clichés hier en daar en is de film ook niet ontdaan van wat opgeblazen drama en heroïek. Het is niet slecht, maar eigenlijk wist het veel simpelere Gravity me veel meer mee te slepen.

Na een uur geduldig opbouwen komen we dan eindelijk in de ruimte (maar net iets te snel bij het wormgat) uit. Vanaf dan is het niet verrassend visueel vaak enorm genieten. Die planeten, het wormgat, het zwarte gat, een zeer spannende dockingscène, het levert allemaal fantastische momenten op die naast die fantastische 27-jaar-aan-video's-thuis-scène en de scène met de drone de hoogtepunten van de film vormen. Ik hou ook van de cinematografie die soms goed benadrukt hoe nietig het heelal doorkruizend voertuig wel niet is. Maar toch vond ik het nog niet eens zo enorm speciaal op visueel gebied. Tenminste, niet naar wat ik er van verwacht had. Gravity was toch veel baanbrekender met zijn gebruik van 3D, en hoewel ik meestal niet zo gecharmeerd ben van computereffecten is juist een film als deze er uitermate geschikt voor. Gravity past CGI overduidelijk veel meer toe, en dat levert een toch duidelijk mooiere film op.

Zimmer heeft als componist fantastische muziek gemaakt, maar zijn bijdrages in bijvoorbeeld veel of al Nolans films zijn ook een voorbeeld van hoe hij makkelijk te vergeten bombast maakt. Hier pakt hij het wat dat betreft heel anders aan. Het klinkt allemaal wat anders. Wat minder dreunend en standaard. Nog steeds wel opzwepend maar veel meer ingetogen. Lang geleden dat hij zoiets goed heeft gemaakt denk ik. Een score die op zich niet eens zo enorm bij me blijft hangen maar als ondersteuning wel echt goed werkt. En ik zet hem graag nog eens op.

Verder zit de film duidelijk vol verwijzingen. Misschien zelfs wel belachelijk veel, zo merkte ik na me hier en daar een beetje inlezen. Zelf herkende ik ook wel een enkele verwijzing, zoals uiteraard naar Kubricks 2001: A Space Odyssey. Die moet ik zelf nog zien moet ik bekennen. Maar ik herkende in de robots aan boord wel de duidelijke verwijzing naar HAL 9000. Vond het maar een beetje misplaatst. In elk geval werken ze amper als poging tot humor. Meer dan een glimlach kon er bij mij tenminste niet vanaf.

Tenslotte wil ik nog wel wat zeggen over de enorme voorspelbaarheid van de film. Geen sterk punt in een film die daar toch weer op mikt. Voor mij lag het er vanaf het begin al dik bovenop dat Cooper de "geest" in Murphs kamer was. En als er een positief klinkend plan A is en een stuk minder positief plan B dan lijkt het me wel duidelijk welke van de twee het wordt. Wel mooi is hoe Cooper en Murph, het hart van de film, uiteindelijk hun emotionele afsluiting krijgen doordat de een met behulp van de ander het probleem met de zwaartekracht op kan lossen. Het einde was in mijn ogen alleen veel krachtiger geweest als het hierbij was gebleven en Cooper uiteindelijk als opoffering was gestorven in het zwarte gat zoals volgens mij gewoon logisch zou zijn geweest, in plaats van er opeens ook nog een heel zoet slotstuk aan te breien. Misschien zou dat ook vrij standaard zijn geweest, maar dat mag, mits goed uitgevoerd, ook best in een blockbuster. Want dat is wat Interstellar uiteindelijk is. Het doel is niet zozeer je wat als kijker willen vertellen of leren maar vooral je vermaken. En daar is de film ondanks zijn gebreken toch heel goed in geslaagd. 3.5* en een goede kans op een plek in mijn jaarlijstje.

Nolan is een Britse regisseur die het erg goed doet in Amerika, omdat hij feilloos aanvoelt hoe je spektakel brengt met een sausje interessant-doenerij. Ik hoef Interstellar niet gezien te hebben om te weten dat dit van hetzelfde laken een pak is. Irritant ook dat zelfs een omroep als VPRO voor Nolans eerste en tweede Batman film zoveel waardering heeft. "Hè ja, speelt de Joker een beetje de terrorist, en gaat Batman wat buiten z'n legale boekje"... Oh Jeesz-Louise! Dat mensen daar intrappen. Idem dito Inception. Veel visueel spektakel en wederom interessant-doenerij om maar te verhullen dat het een dun verhaal is. Maar ik geef toe: een knappe marketeer.

Je verwoord het eigenlijk perfect en kan me prima vinden in wat je zegt. Behalve dan over het visuele spektakel, want zo indrukwekkend zijn Nolan's films visueel op zich niet. Als ze dat wel waren had ik waarschijnlijk nog wel hogere waarderingen nagehouden op zijn films.

Dat moet je wel! Vervolgens mag je onderbouwd je mening geven in plaats van deze loze praat.

Zo zo wat een heerlijke film. Goed geacteerd en een verhaal met leuke wendingen en verrassingen

Helaas soms wat ongeloofwaardig. Maar al met al heerlijk vermaak met prachtige visuele effecten.

4 sterren

Hoewel ik geen enorm fan ben van Nolan, zijn z'n films vaak wel de moeite om mee te pakken in de bioscoop. Interstellar is dan de eerste echte tegenvaller.

Audiovisueel kan dit echt niet in de schaduw staan van Gravity. De cinematografie mist elke verfijning of originaliteit en grote delen van de film wordt sfeerschepping compleet de nek omgedraaid door de pompeuze score. De desolaatheid en eenzaamheid van het universum die voor een groot deel de aantrekkingskracht vormen van 2001 en ook Gravity of Moon zijn in Interstellar vrijwel afwezig en vervangen door bombast. De montage helpt ook niet mee, omdat er veel te vaak en onnodig gecross-cut wordt naar de aarde terwijl daar eigenlijk niks gebeurd wat de moeite waard is. Van wat er voor de camera te zien is ben ik al evenmin onder de indruk: dat zwaartekrachtveld zag er wel erg statisch uit en bij de verbeelding van een zwart gat laat Nolan het compleet liggen door niet verder te komen dan een afgezwakte versie van wat Kubrick aan het einde van 2001 al laat zien.

Verhalend begint de film in elk geval goed. De rustige aanloop is eigenlijk het meest veelbelovende deel van de film. Vanaf het contact met de NASA-basis sluipen er echter steeds meer onlogische dingetjes in het verhaal. Bijvoorbeeld de landing op die eerste planeet, waar men toch had kunnen weten dat er grote golven zouden zijn door het zwaartekrachtveld, en daarnaast de robot direct ingezet had kunnen worden wat een compleet mensenleven en heel wat mensenjaren zou hebben gescheeld. Ook de logica achter de hele Matt Damon-sequentie ontging me. Sowieso is het in zo'n geval, de introductie van een nieuw personage in een dergelijke omgeving, een miskleun om een bekende acteur als Matt Damon te gebruiken, dit haalt je compleet onnodig uit de 'droomwereld'. Maar goed, zoals ook door anderen opgemerkt is het vooral in het laatste deel dat Interstellar teleurstelt. Nolan wringt zich in elke narratieve bocht om z'n hoofdpersonage tot de grote held te maken, het te laten overleven, z'n dochter terug te zien en ook nog een romantische ontwikkeling t.o.v. Brand in te zetten (in de rij achter mij hoorde ik bij de één na laatste of laatste zin uit de hele film de vraag "wie is Brand?", dat is dan wel weer grappig). Ook inhoudelijk klopt het volgens mij niet. De aanname dat je door zwaartekracht terug kan in de tijd zodat Cooper z'n dochter aanwijzingen kan geven wil ik nog wel volgen, maar hoe is het mogelijk dat je de mensheid kan redden door middel van een truc die pas ontwikkeld kan worden door een geredde mensheid?

Nolan faalt met Interstellar dus toch wel op bijna alle fronten, als je het mij vraagt. Narratief vooral aan het einde, en audiovisueel door de score van Hans Zimmer, de te weinig innovatieve cameravoering en de overmaat aan cross-cutting. En dan heb ik het nog niet gehad over Hollywood-dialogen op het verkeerde moment (robot: "that's impossible", Cooper: "it's necessary", boehahaha), of de sequentie met die broer en z'n hoestende kindertjes.
Maar toch geeft zo'n ruimte-avontuur vanuit je bioscoopstoel je een leuke avond, dat kan ik niet ontkennen.

Nolan weet wederom een originele en erg knap uitgewerkte film af te leveren waarin over iedere frame is nagedacht. Het is duidelijk dat Nolan een verhaal om het ‘ruimteverhaal’ heeft bedacht omdat hij er anders niet mee weg zou komen. Dit krijgt soms bijna de overhand en kent iets te veel gelikte karakters waar we ons allemaal mee moeten kunnen identificeren, dankzij de voortreffelijke cast is dat niet heel erg. Nolan wil toegankelijke films maken en kiest hier bewust voor.
De ‘theoretisch natuurkundige’ inslag lijkt voor de leek erg science fiction maar is voor de kenners (niet ik) niets nieuws. De relativiteitstheorie kent wat open eindes en daar wordt gretig gebruik van gemaakt, op het einde misschien iets te gretig.
Het zoveel als mogelijk gebruik maken van echte decors werpt zijn vruchten af en cinematografisch is de film om je vingers bij af te likken. de verwikkelingen rondom het karakter van Damon zijn voorspelbaar.