Interstellar (2014)

Goed zo ! Maakt duidelijk dat Nolan zich niet kan verschuilen achter vergissingen of ongelukjes maar dat hijzelf de verantwoordelijke is voor het verschrikkelijke storende geluid. Ik zal er geen punten aftrek voor geven, want de laatste mogelijkheid daartoe kon ik later nog wel eens hard nodig hebben.

Dat storende is subjectief natuurlijk.

Ik vond het geluid juist fantastisch. Sterkste element van de film wat mij betreft. Heb er juist een halfje extra door gegeven.

Ik heb het geluid niet als storend ervaren. Alleen in het begin stond de bass erg hard, niet bepaald storend, wel 'anders'. Het is dus heel subjectief.

Ik had weer dan wat meer moeite met het lettertype van de ondertiteling. De klinkers waren soms storend in weergave. Ik werd daar door afgeleid bij bepaalde scenes.

Natuurlijk, mijn hele mening is subjectief, en dat wil ik graag zo houden.

een wurmhole in ons zonnestelstel... in eerste instantie denk je het is niet reeel, maar toch ook weer geniaal bedacht! maarja wat is nog reeel als het om het heelal gaat.

Zal hopelijk aan Pathé liggen dat het zo bizar hard moet zijn? Ik ben heel wat (metal) concerten gewend maar ik had uit ergernis en vrees voor m'n gehoor af en toe zin de handen over de oren te doen. Ik hoef het geluid niet te voelen hoor. Vreselijk altijd aan Pathé. Om bv. aan het einde de 'final words' extra lading te geven door het volume omhoog te draaien is gewoonweg ronduit suf en een zwaktebod van de regisseur te noemen. Makkelijk scoren.

Misschien kun je actiefilms dan maar beter links laten liggen. Bominslagen en raketlanceringen maken nu eenmaal een oorverdovend lawaai. En natuurlijk is het wel wenselijk dat je geluid voelt. Dat is een belangrijk onderdeel van de ervaring. Draai maar eens de bass weg bij een metal concert of plaat. Blijft er niks van over... Kan je in ieder geval aanraden IMAX te mijden, want een van de kenmerken is dat het geluid daar veel luider wordt uitgestuurd. Persoonlijk vind ik dat een pré.

Een metalconcert is wel wat anders dan bijvoorbeeld een vrachtwagen dat over het asfalt schuurt. Bass heeft trouwens vrij weinig met het volume te maken. In de Pathe kunnen ze best het geluid wat zachter (aangenamer) zetten, zonder dat het ten koste van de bass gaat.

Die documentaire van die Nederlandse regisseuse toch? Heb ik gezien ja. Vond ik inderdaad erg indrukwekkend.

De hele film dacht ik alleen maar 'wauw'. Heel erg genoten van dit spektakelstuk van Nolan. Ben sowieso een groot liefhebber van zijn werk en dit is voor mij denk ik wel zijn beste en sowieso meest ambitieuze productie tot dusver. Of het allemaal wetenschappelijk klopt zal mij eerlijk gezegd worst wezen, aangezien het wel dusdanig 'realistisch' wordt gebracht in de film.

Ik lees hier (op Moviemeter) af en toe wat kritiek op het verhaal, terwijl ik het script echt fantastisch vind. De band tussen vader en dochter komt er schitterend in naar voren en ook alle gebeurtenissen in de ruimte waren zeer spannend en intrigerend. En voor een bijna drie uur durende film vloog de tijd voor mijn gevoel echt razendsnel.

Visueel is de film natuurlijk ook erg bewonderenswaardig. Zou mooi zijn als Hoyte hier een oscar zou krijgen. Nolan heeft natuurlijk zoveel mogelijk zonder CGI proberen te doen, maar de aanwezige special effects zijn wel fabelachtig. Ik zou eigenlijk niet zo snel een film kunnen noemen die visueel zoveel indruk op mij heeft gemaakt als deze.

En wat een score...Ik vind Hans Zimmer altijd een prima filmcomponist maar de laatste jaren was het allemaal wat eenzijdig (wel goed, daar niet van). Maar hier heeft hij echt de juiste keuzes gemaakt en voor mij voegde het zoveel dimensie en spanning toe aan de film. En de stiltes af en toe, kippenvelmomentjes.

En dan de cast. Matthew is de laatste jaren erg goed bezig en deze rol ligt daar ook redelijk in de lijn van. Hij is ook niet voor niets gecast vanwege zijn rol in Mud. Maar hij is wel weer verdomd goed hier. En dat geldt eigenlijk ook voor de overige castleden. Jammer dat een talent als Casey Affleck dan weer vrij weinig screentime krijgt (al zou dat aan de film niet zoveel toevoegen).

4.5*

Deze film moet ik gewoon 5 sterren geven. Want als dit niet 5 sterren verdient, dan verdient nooit iets de volle punten.

Wat een genot, op alle vlakken ... de film is geen film, het is een REIS van 3 uren.

Had van mij nog veel langer mogen duren. Fantastisch !

Ik wist ook niet dat het bestond. Tot ik de kapitale fout maakte om naar Les Miserables te gaan. Ik ben zelf blijven zitten maar wat een bevalling. Vanaf een uur bleven er mensen opstaan en weglopen. En terecht. Wat een zuigfilm.

Ik ben vanmiddag naar Interstellar geweest in Imax. Door drukte en gedoe, is me ontgaan dat deze film 'er aan kwam'. Niet echt een trailer gezien geloof ik. Of ergens een flard. Maar omdat het sciencefiction is, wekte het meteen interesse toen ik hoorde dat de film draaide en daarom gegaan.

Waarom vertel ik dit? Om aan te geven dat ik geen enkele verwachting had. Gewoon fris er in.

Wat heb ik een topmiddag gehad. In eerste instantie wat irritatie over het volume. Dat begon al bij de voorfilmpjes. Echt bizar hard. Bij de openingsscene drilde ik bijna mijn stoel uit maar de toon was gezet: what a ride!

De film heeft best een aanloopje nodig maar dat was prima. Wat me opviel was dat de zaal muisstil was. Iedereen werd meegevoerd en op verschillende momenten voelde je dat de hele zaal totaal meegesleept werd in wat er werd neergezet. In de momenten van totale stilte, tijdens de momenten waarin de muziek van Hans Zimmer je op hypnotiseerde en meenam in de spanning en drama ver, heel ver van je bed.

Tot mijn verbazing werd ik meerdere malen tot tranen toe geroerd. Dat is niet de eerste keer bij een Nolan film. Deze regisseur weet telkens weer een juiste combinatie van verhaal, weergave en ervaring voor de kijker neer te zitten. Het is wat mij betreft echt vakwerk.

Nolan lijkt mij een behoorlijk intellectuele filmmaker die complexe zaken in films voor het grote publiek verteerbaar kan maken. Echter; als je niet voorzien bent van een enigermate hoeveelheid kwalitatief goede grijze massa in je schedel, zal de film je vermoedelijk meer irriteren dan inspireren.

Ik heb echt enorm genoten. De tik melancholie die Nolan in al z'n films weet te verwerken, resoneert met mijn ik. En dat maakte het zien van deze film voor mij een hoogtepunt in bioscoopbezoek. Dat gebeurt niet vaak meer.

Klopt alles en is alles dan perfect? Vast niet. Maar alles wat nodig is om mij een onvergetelijke indruk te bezorgen, was aanwezig. En is dat niet wat een film behoort te doen?

Science Fictionfilms zijn de enige films waar ik voor naar de bioscoop ga. Ik hou van het onbekende en van techniek. De explorerende mens in de dodelijke omgeving van de ruimte, op zoek naar kennis en mogelijk een nieuwe habitat.

Ik had het een en ander gelezen over deze film, dus ik wist dat het Hollywoods zou worden. "Als je de ruimte in gaat moet je de Aardse shit achter je kunnen laten. Daar wordt je op getraind. Met een emotioneel ongeleid projectiel kan de NASA niks." De film zou dus verre hiervan blijven. Maar ik was evenwel heel benieuwd naar de vormgeving van de ruimteschepen en de cinematografie op zichzelf.

De Aardse apocalyps wordt heel karig in beeld gebracht. Een boerderijtje met een verdord maisveld, meer is het niet. Niemand heeft honger, er vallen geen doden, wel wat stofwolken, een vastzittende hoest. Dit is de aanleiding en dus moet de mens de ruimte in. Nou, die aanleiding had beter weggelaten kunnen worden. Er is geen aanleiding nodig om de ruimte in te gaan, de menselijke nieuwsgierigheid is de enige aanleiding. In ieder geval, vader laat dochter achter en daar leunt de hele film dan op, dan weer zeurend, dan weer bombastisch. Het verhaal wil verder nergens echt suspenseful worden, op één scene na, een machtstrijd op een vreemde planeet.

Een sci fi film moet een existentieel gevoel oproepen en dat mist deze film heel erg. Omdat de fysieke afstand hier met techniek op te lossen valt, via paralelle dimensies en communicatie door middel van zwaartekracht, wordt het werkelijke dilemma en drama van de nieuwe wereld teniet gedaan. Er is een weg terug, en dus maakt het allemaal niet veel uit wat er gebeurt. Stanley Cubrick wist wel beter, die zette de kijker voor een werkelijk eindmysterie.

Nolan is een aanhanger van deze speculatieve technieken, en de film is dan ook een vehikel om dit “gedachtengoed” te verkopen. In feite is er niets nieuws onder de zon want Star Trek speelde al met dit soort sci fi in de vroege jaren 70.

Na drie uur kijken, de film kon mijn aandacht wel vasthouden, kom ik toch tot de conclusie zuiver naar een Hollywood blockbuster gekeken te hebben. Ik ben er niks wijzer van geworden, en de ervaring waar ik doorheen had gewild, bleef uit. Dat wat de film wil uitleggen, over wormholes en zwarte gaten en naast elkaar heen schuivende tijden kende ik allemaal al van de serie Through de Wormhole. De implicaties van de “timeshifting” gaan jammerlijk de mist in in die oversentimentele en letterlijke bibliotheek scene. De Amerikanen moeten altijd letterlijk laten zien wat eigenlijk metafysisch moet blijven, ik haat dat.

De verbeelding van de ruimteschepen was best heel aardig maar niet memorabel en stukken minder dan bijvoorbeeld Appollo 13 of Gravity. (Dikke Acer laptops met 4:3 beeld uit 2002) Af en toe was het wel genieten maar de meeste beelden waren middelmatig. Cinematografisch kan deze film niet tippen aan 2001, a Space Odyssey. Ik had zwaar meer verwacht. Dit had toch zo ongeveer “De Laatste Film” moeten zijn, gezien de laaiende reviews.

Het acteerwerk van Matthew McConaughey was erg mooi, hij geeft alles en dat is heel wat. En Anne Hathaway vond ik ook best goed. De rest van de acteurs, vele grote namen, speelde onbeduidende rollen, ze hadden niks te doen en dus deden ze mij niks.

Het enige echt goede element vond ik de sound track, een magistrale combinatie van variaties op een diepvoelend thema, uitgevoerd in een mengeling van pop, klassiek en industrieel.

Het was alweer van 2009 geleden dat ik nog eens de volle mep heb mogen toekennen aan een film. En tot de al vaker gememoreerde "zwarte gat scene" lag Interstellar op koers. De mooie opbouw richting het vertrek, het goeie acteerwerk, de prima score, de mooie wendingen (die van Caine en Damon vond ik subliem) en de mooie schakelingen en overgangen tussen de scenes voeren je ruim twee uur lang mee in een roes. Helaas gaat het daarna keihard mis.

Waarom moet er toch altijd een verklaring komen en waarom moet er worden toegewerkt naar een happy end? Hadden ze een manier gevonden om door te reizen naar de laatste planeet en had Nolan er zich bij neergelegd dat een terugreis onmogelijk was geweest en de film had de maxilmale score moeiteloos behouden. Wat nu overblijft is een gevoel van ongeloof en van wat had kunnen zijn.
Desondanks een boeiende kijkbeurt van drie uur die letterlijk en figuurlijk voorbij vliegt. *** 1/2

Zo, vanmiddag nog eens naar Imax gegaan voor een tweede ronde. Ik blijf bij mijn verhaal. Prachtfilm. Ik wist nu wanneer er bepaalde stukken zouden komen die de eerste ronde al veel indruk maakten. Ik kon er daardoor nu echt voor gaan zitten. Wat me opvalt, is dat het dan ook altijd de muzikale ondersteuning is die de scene maakt. Ik ben behoorlijk fan van hoe Zimmer dat doet met Nolan. Want ook bij Inception en The Dark Knight was die combi van beeld en geluid de grootste aantrekking.

Ik voel me haast abnormaal (en misschien ben ik dat ook ), maar ik ben precies de enige die niet zo omvergeblazen is van deze film als mijn naaste vrienden/kennissenkring. Oké, prima film en zeker in de bioscoop een hele filmervaring. Maar ik ben véél meer onder de indruk van voorgaande films (scenariogewijs dan) zoals the Prestige, Inception en Memento. Interstellar komt daarbij maar op de vierde plaats terecht van favoriete Nolanfilms. Dus zéker niet slecht. De man weet volgens mij niet hoe hij een slechte film moet maken, maar ik hou het bij vier sterren

Man, wat een rit was dit.

Film duurt 169 min maar die vlogen voorbij alsof we zelf in een andere tijdsdimensie zaten.

Een hele intense beleving, de ene keer verwondering om de pracht van het weergegeven universum, de andere keer dan weer een beklemmend, angstaanjagend gevoel.

Dit wordt nog eens versterkt door de fantastische soundtrack afgewisseld met de ijzige stilte van space. It completely sucked me in.

Dit is geen film, dit is een belevenis. Vijf dik verdiende sterren.

Prachtig film en geluid. Wetenschappelijk gezien is het heel goed bedacht, geen buitenaardse clowns of zo. Half puntje minder is een stuk over bibliotheek.

SPOILER REVIEW!!!!








INTERSTELLAR




Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Chrisopher Nolan Heeft degelijk een goede originele screenplay geleverd , met hier en daar zit Interstellar vol met verwijzingen naar de grote sci-fi films uit de geschiedenis, waaronder 2001: A Space Odyssey. Met de eigenzinnige robot TARS als wel erg duidelijke link naar HAL, de computer met menselijke trekjes uit de Kubrick film.De film komt goed op gang en heeft een bijna vlekkeloze opbouw naarmate met de lancering van je eigen bioscoopstoel tot in de ruimte , waar het ene na de andere uitleg te hoog is gegrepen voor onze zintuigen , met name de eenzame afdwaling van de hoofdpersoon naar de eindeloze dieptepunt van ruimte , waar het realisme toch ver te zoeken is , natuurlijk is het Science Fiction , maar hoe alles tot de puntjes van de realisme van het begin door de regiseur Nolan wordt toegewerkt is de fantasie even hard te zoeken aan het eindpunt van de film.Interstellar is zonder twijfel een van de meest uitgediepte film over de ruimte ( met een verhaal ) dat meer en meer wordt uitgediept naarmate de film verder vormt.


CONCLUSIE:

Interstellar is een echte ruimte film die je niet even oogstrelend achter laat als Gravity , maar meer heeft met de wetenschappelijke als werkelijke feiten als het verhaal wat je meer boeit dan de visuele spektakel.De acteerprestaties van alle acteurs waren buiten kijf , een zeer krachtige cast.De regie was strak en bikkelhard.Interstellar neemt alvanaf de startschot de koppositie in beslag en gaat als een speer tot halverwege de laatste ronde , waarna het wat gas terug begint te nemen en de eer voor zichzelf neemt om er toch noch een geslaagde rit van te maken.

Gisteren Interstellar gezien, op advies van vrienden en reviews op het net...

Dus samen met vrienden erheen vol verwachting, maar eerlijk, het is mij niet meegevallen.

Een erg traag begin tot aan de pauze ongeveer, terwijl ik 2001 en bijvoorbeeld Solaris van Andrei Tarkovsky, ondanks dat die films beide ook een erg trage voortgang hebben, wel boeiend blijf vinden . Interstellar gaf al snel een gevoel van "en nu gebeurt er nog wat ?"

Bovendien platte karakters, en een vervelende accent van Matthew McConaughey , de jonge Murphy speelt wat mij aangaat zeker het beste.

En dan het tijdsbeeld, gewoon tegenwoordige tijd qua auto,s, huizen etc terwijl het toch wel enkele tientallen jaren in de toekomst speelt.

Een flut-robot van een inderdaad origineel ontwerp ,waarvan ik nu al wel zeker weet dat een dergelijk onpraktisch model nooit gemaakt zal worden.

En zo bleef het na de pauze ook, veel lawaai, veel spektakel maar ik werd geen moment gegrepen door deze film, evenals het groepje waarmee ik was en die best ook sci-fi minded zijn.

Bovendien vond ik Interstellar op een bepaald manier erg fragmentarisch aandoen, alsof het geen mooi doorlopend verhaal was.

Wel goed vond ik de special effects in de ruimte (geen geluid net als in 2001) redelijk realistisch aandoende ruimteschepen en mooie indrukwekkende opnames van de tocht rond Saturnus e.d

Maar tja, dat kon Kubrick ook al.

En de referenties aan 2001 vind ik ook wel opgaan, dit wekt inderdaad de indruk een soort eerbetoon aan 2001 te zijn, alleen ondanks alles komt Interstellar niet in de buurt daarvan.

Trouwens de soundtrack lijkt verrekt veel op Koyaanisqatsi, u weet wel van Philip Glass.

Kortom geen bagger-film daarvoor toch wel net te goed, maar ik hoef hem zeker geen tweede keer te zien, en ook niet in mijn DVD-collectie

Bijna super !
Laten we beginnen bij het verhaal. Dit wordt zorgvuldig opgebouwd met de nodige aandacht voor karakterontwikkeling van de hoofdpersonages. Deze spelen hun rollen met verve : zo spelen Jessica Chastain en Anne Hathaway hun rollen prima, maar is het toch Matthew McConaughey die hier weer een sterke rol weet neer te zetten. Nochtans was ik vroeger helemaal geen fan van hem, maar de laatste jaren weet hij mij wel te overtuigen met heel wat goede films. Dit terzijde. De filosofie rond de mogelijke redding met plan A en plan B vond ik wel boeiend waarbij je al voorhand weet dat er een addertje onder het gras zit. Op wetenschappelijk vlak zal er ook wel heel wat discussies zijn, maar dat laat ik in het midden. De actie wordt goed gedoseerd en de beelden in de ruimte ogen heel mooi. Vooral de verkenningstochten op de verschillende planeten en de gebeurtenissen die erop volgen zien er prachtig uit. Ook een bijzondere vermelding voor het ruimteschip. De soundtrack is in deze film een sterke troef. Ondanks dat het verhaal wat langzaam op gang komt, vliegen die 169 minuten zo voorbij. Op een bepaald moment had ik het gevoel dat misschien deze film wel eens de topfilm van het jaar zou kunnen worden. Maar helaas....toen kwam dat laatste half uur. Een geest zou ik nog kunnen aanvaarden, maar heel dat gedoe in de bibliotheek vond ik te ver gaan. De vraag is dan ook : Hoe kan hij opeens die formule weten om die toch door te seinen om de aarde te redden vermits de toekomstige reddende engelen ( nieuw soort mens op 5 dimensies ) hem niet kunnen bereiken? En hoe kan deze toekomstige versie van de mens eigenlijk bestaan vermits de fatale ontwikkelingen op aarde en de ruimtereis ? Misschien dat iemand mij hier een antwoord kan geven. Want er zijn risico's genoeg dat de reis totaal mislukt. Ook het slot vond ik niet echt bevredigend. Matthew wordt na al die wendingen en zo ver weg gewoon even terug gevonden. Lijkt mij niet een naald in een hooiberg zoeken, maar een naald in een hooiberg zoeken zo groot als de aarde. Dus het laatste half uur bevat de film volgens mij verkeerde keuzes die het hoge niveau van de film een knauw geeft.
Jammer. Conclusie : goede opgebouwde sciencefictionfilm met een boeiend verhaal, mooie beelden, sterke ondersteunende soundtrack en een zeer overtuigende Matthew McConaughey die in het laatste half uur ontspoort. 8/10

Leuke blockbuster maar heeft niet de impact die ik hoopte.

Nolan is een bekwaam regisseur maar naar mijn mening nogal overschat. Ik kan het wel waarderen dat hij een serieuze SF-film probeert te maken, het genre leent zich daar ook prima voor. Het ziet er mooi uit, en ook fijn dat hij afziet van overmatig CGI gebruik, maar helaas kan hij niet goed overweg met emotionele scenes, en blijft hij vaak leunen op de onvermijdelijke twist. Ook in deze film gaat hij een beetje de mist in- de scene in de boekenkast was lelijk en enigszins belachelijk, en vooral ook onnodig.

De vergelijking met 2001 wordt vaak gemaakt, en begrijpelijk, maar daar waar Kubrick afziet van uitleggerige toon en veel overlaat aan de kijker, wil Nolan elk detail verklaren. Hij stopt zn films gewoon te vol, terwijl de beste delen van Interstellar m.i juist diegene waren waarin je kunt genieten van de verstilde shots van de ruimte, begeleid door de perfect passende score van Zimmer.

Nou begrijp ik wel dat de meeste kijkers daar niet op zitten te wachten en er dus meer aandacht is voor actie, dialoog en twists etc maar dit kan zomaar een film worden waarvan de director's cut echt de moeite waard is.

Oordeel: leuke film, muziek en geluid indrukwekkend met name tijdens de beelden van de ruimte, acteurs redelijk tot goed (McConaughey met name, Chastain en Caine OK, Hathaway minder), wat vreemde keuzes in het scenario die anderen al hebben opgesomd maar heb me vermaakt.

Wat een grappig idee: Nolan die zich laat inspireren door 2001: A Space Odyssey. Grappig omdat Nolans vertelaanpak altijd 100% het tegenovergesteld is van Kubricks film. Waar 2001 vooral met beelden en muziek spreekt en zo min mogelijk uitlegt, verwacht je van Nolan juist dat alles uitgelegd wordt. En dat gebeurt dan ook gewoon. Interstellar is 2001 met lopend commentaar van de personages.

In sommige opzichten is dat funest voor de film, waarschijnlijk de belangrijkste reden dat ik dit toch niet helemaal geweldig vind ondanks de sterke punten. Nolan is me altijd al misschien een iets te letterlijke regisseur geweest. Voor hem zijn personages metaforen die ook herkenbaar moeten zijn als metaforen en zich uitdrukkingen in stellingen. Als hij een mysterie maakt dan moeten er zo veel mogelijk verwijzingen naar de uiteindelijke onthulling gemaakt worden dat je het moeilijk kon missen (ja, ik vermoedde al snel dat Cooper op een bepaalde manier het spook was). De grote geheimen die het heelal met zich meedragen dienen voor Nolan niet zozeer als een ontdekkingsreis, maar als een podium om bewezen wetenschap op te dienen. 2001 was een reis naar het onbekende en zelfs daar voorbij, maar ik vermoed dat Nolan bang is voor het onbekende. Veel artiesten zouden die angst omzetten in een meesterwerk, maar Nolan verklaart het weg.

Dit klinkt misschien allemaal wat gemeen, al is het niet helemaal zo bedoelt. In zekere zin is Nolan wel op zijn plaats als regisseur van Interstellar. Hij heeft de ambitie en werkt graag met grote ideeën, het materiaal waarvan ruimtereizen gemaakt worden. Ondanks dat hij het woord meer vertrouwd dan het beeld is hij ook niet te beroerd om geregeld machtige shots op het beeld te toveren en hij staat ook niet boven vermaak. Ook niet onbelangrijk is dat hij de juiste mensen aan zich weet te binden. Natuurlijk koop je met een groot budget Hoyte van Hoytema en Hans Zimmer, maar ze leveren hier uitstekend werk. Zimmer zou hier zelfs misschien wel eens zijn meesterwerk kunnen afleveren. De muziek, samen met het sound design op zichzelf zorgen er al voor dat Interstellar boven de massa uit stijgt. Daarnaast groeit Nolan dramatisch. Diep aangrijpend is het niet, maar het sentiment wordt hier wel verdient en McConaughey is hier echt heel goed. De rest van de cast overstijgt helaas niet het statement dat ze moeten maken of het thema dat ze moeten verbeelden.

Echter, ondanks dat veel dingen hier sterk zijn miste er wat voor mij. Zelf vind ik het jammer dat de origineel beoogde regisseur Steven Spielberg zijn interesse in het project verloor. Hij is meer een visueel regisseur dan Nolan en als hij zijn gebruikelijke team vervangen had door Van Hoytema en Zimmer was de reis waarschijnlijk magischer geweest en was de behoefte om dingen uit te leggen waarschijnlijk ingeperkt. De entertainmentfactor zou ook niet minder zijn geweest.

Nu miste ik ook vooral iets tegen het einde. Die ruimte die zich in alle tijden in de dochters kamer bevind is gaaf ontworpen, maar voelt ook als een wat makkelijke oplossing aan en had misschien beter gewerkt zonder directe verklaring. De film mist een beetje een interessante ontknoping wat mij betreft, iets wat de onzekere ontdekkingsreis wat meer eer aan doet dan een toevallige ruimte die als een soort deus ex machina werkt.

Niettemin, het is een meer dan aardige ruimtereis en vooral op technisch vlak een prestatie.
3,5*

Ik luister persoonlijk liever naar een vrachtwagen.

Wat ik ervan verwachtte.

En dat is ongeveer het volgende: interessante wetenschap, een gevoel van exploratie, leuke speculatie over de toekomst, een toegankelijk plot met een hoog tempo en veel bombast en een paar mooie beelden - maar ook een flinke dosis drama en sentiment. Dat is precies wat ik kreeg.

Ik vind het interessant om op een wetenschappelijke basis over de toekomst van de mensheid te speculeren, en wat dat betreft sluit de thematiek van Interstellar goed bij mij interesses aan. Leiden de intelligentie en de evolutionair ingebedde neigingen van de mens tot haar ondergang? Is de mensheid in staat om diezelfde vermogens in te zetten om zich te redden van haar ondergang? Ik vind het interessante vragen, en hoewel Interstellar er niet zoveel zinnigs over zegt worden ze wel gesteld.

Het plot van de film is bovendien leuk om te volgen. Het gevoel van exploratie, om plekken te verkennen die nog nooit iemand gezien heeft (nou ja, bijna niemand) is aantrekkelijk, de thema's zijn interessant en het tempo ligt erg hoog. Enerzijds zorgt dat ervoor dat ik me zelden heb verveeld, maar anderzijds voelde het daardoor - en door de muziek en vormgeving - niet echt aan als klassieke science fiction. Het is zo bombastisch en snel dat gevoelens van isolatie, traagheid, rust en verveling amper aanwezig zijn. Dat is voor het plot niet zo erg, maar het zorgt er wel voor dat de sfeer absoluut niet indringend of memorabel is. De beelden zijn zelden imposant, de muziek is ... Hans Zimmer, in space. Bombastisch-futuristisch? Zoiets. Het is niet storend, en soms zelfs best passend. Maar meer dan dat vond ik het niet.

Maar het grootste minpunt van de film is het drama. De film heeft namelijk niet alleen science-fiction, maar ook een hoop sentimentaliteit. En daar hou ik niet van. Kinderen, liefde, mensheid - het zijn thema's die in zichzelf al gevoelig liggen, maar het wordt allemaal zo sentimenteel uitgewerkt. Tranen, bombastische muziek, opgeklopt drama - ik hou er niet van, maar Interstellar heeft daar helaas best veel van.

Dat is echter niet het enige minpunt. Een ander minpunt van het plot is dat het regelmatig erg kunstmatig aanvoelt, erg convenient, erg deus ex machina. Planeten die geschikt zijn voor leven zijn onbereikbaar. U had een wormhole besteld? De formule die mensen in staat stelt om de Aarde te verlaten is incompleet en kan alleen worden voltooid met data uit een zwart gat; maar het is onmogelijk om die data te versturen vanuit een zwart gat. U had een creatie besteld waarin u met zwaartekracht kan communiceren met een specifiek iemand in een specifieke omgeving uit het verleden? Ik zit vast in die maffe creatie. U bestelde een reis naar Saturnus? Het voelt allemaal ontzettend kunstmatig aan - te "far out", te ver weg van moderne wetenschap om geloofwaardig te blijven. En wie zijn in 's hemelsnaam die "mensen uit de toekomst" die hen helpen? Je zou kunnen denken: zij waren "plan B" die "plan A" probeert te helpen realiseren (waarom supermensen daarin geïnteresseerd zouden zijn is niet helemaal duidelijk, maar oké). Maar dat kan niet, want zonder wormhole is er zelfs geen "plan B". Dus wat dan? Zijn het mensen uit een ander universum in het "multiverse"? Opnieuw: het voelt te convenient aan, te kunstmatig. Het pakte me niet.

Zo houdt je uiteindelijk een film over die toegankelijk en vermakelijk is en interessante thema's heeft, maar op het gebied van plot en sfeer niet echt mijn ding is - te veel drama, te bombastisch, te kunstmatig. 3*