Interstellar (2014)

Goed. Maar. Niet zo goed als velen laten uitschijnen. Niet goed genoeg, zeg maar. Dat gerotzooi met fysica is in zekere zin nogal gemakkelijk: murmel wat over tijd, ruimte en extra dimensies, en de toeschouwers hebben al snel het gevoel dat het hun petje te boven gaat. Als daar dan een verhaal bovenop wordt gedrapeerd met veel Amerikanismen (tranen, tranen, tranen zult gij plengen!) en met wat good guys en bad guys, en je kunt vaart in een film steken (iets dat Christopher Nolan perfect kan), et voilà, je hebt een uitstekend recept. Net op zo'n formule teert ‘Interstellar’, een film waarin je meegaat en waar je van kunt genieten en waarvan het thrilleraspect ook wel aanspreekt. Maar ook een film waarin enkele scènes wat gestroomlijnder hadden gekund, wat minder sentimenteel. Als ruimtefilm vond ik ‘Gravity’ bijvoorbeeld spannender, maar ook serener en aangrijpender. Maar voor ik word aangevallen: ze zijn niet te vergelijken, die twee films – dat weet ik.

Er blijven trouwens een paar vragen over. Ten eerste: hoe kan de mensheid vanuit de toekomst een vijfde dimensie construeren in tijd en ruimte van waaruit elk ogenblik van een specifieke plaats kan bekeken en beïnvloed worden? Dat impliceert dat de toekomst op het verleden kan ingrijpen, maar dat is alleen mogelijk als toekomst en verleden tegelijk bestaan. Dat gaat in tegen het lineair tijdsbeginsel en is dus onwetenschappelijk. Nee? En hoe komt het dat de vijfde dimensie uiteindelijk desintegreert en dat Coopers ineens veilig terecht kan komen in de ruimte? Wat zegt dat over zwarte gaten? Of leg ik hier een zwart gat in de film bloot?

Ah ja. Geen helemaal zuiver (lees: oprecht, lees: niet-Hollywoodiaans) pleidooi voor liefde, vind ik. Verder wel een interessant idee: dat de toekomst van de mens elders ligt, en dat de mens die andere planeet zelf moet gaan ontginnen.

(Liefde via ruimtevaart?)
Van genoten. Maar ondersteboven ben ik niet. De zwaartekracht, weet je wel.
3,5*

Wie na deze film geïnteresseerd is wat gerommel met dimensies, kan dit artikel uit Scientifc American eens lezen. Het suggereert dan onze 3 dimensionale heelal ontstaan is uit een zwart gat in een 4 dimensionaal heelal. Ik moest er tijdens de film even aan denken toen het Wormhole een 2 dimensionale bol bleek te zijn.

Verder werd er wel erg losjes met de ruimtefysica en relativiteit omgesprongen. Maar als je dat loslaat dan blijft er een goede film over. De ruimtebeleving van Gravity word niet gehaald (De explosie van de airlock kwam het meest in de buurt). Maar deze film heeft wel een beter verhaal. De geluidseffecten waren super. Nog nooit zo zitten schudden in de bioscoop . Die ervaring ga je thuis niet evenaren.

Puur genieten van de score van deze Film: Hans Zimmer - Interstellar (2014) - MusicMeter.nl

Edit: gezien de combinatie van een indrukwekkend verhaal waaruit je kan concluderen dat de mensheid verdomd eenzaam is in het niet in ruimtelijk grootte te definiëren heelal, een prima benadering van de mogelijke toekomstig verkeerde omgang en gebruik van onze wereld, een verdomd intelligent verwachtingspatroon met hoe het ons - zijnde mensheid - zal verlopen in het gebruik van andere dimensies en ook nog eens een zuivere inspeling van de muziek op deze hier eerder beschreven setting kan ik alleen maar concluderen:

Film Van Het Jaar 2014 !

Waar precies respecteer ik jouw mening niet ? Is het dat ik jouw conclusie vreemd vind ? Wat is daar onrespectvol aan ? Moet je tegenwoordig al verplicht gesteld worden om conclusies die anderen trekken te onderschrijven ? Het lijkt me dat jij zelf wat moeite hebt met andermans mening, en daarom wat blaft. Want een proper antwoord op de vraag waarom je uit deze film kunt concluderen dat de mensheid zo verdomd eenzaam is in het heelal dat geef je niet. Hoeft ook niet hoor, maar ga dan niet zeuren over 'respect'.

Het overgrote deel van de eerste helft van deze film was oersaai. Maar toen de NASA de ruimte in ging werd het ineens een heel ander verhaal. Prachtige beelden hiervan (vooral op bioscoop scherm), ontzettend spannend en goed moeten opletten om te begrijpen wat er allemaal gebeurt. Ik houd daarvan. Ook een aantal keren moeten lachen om de robot. Dit is weer zo'n film die je nog een, twee of drie keer moet kijken om er weer wat meer van te begrijpen. Ook al leek de film eerst ruk te zijn, zat ik op het einde toch naar het beeldscherm te staren en was hij voor mij overweldigend. Dus toch vier sterren

Ja wat moeten we over deze film zeggen. Ik vond het fantastisch! Het verhaal raakte mij diep en absoluut een plus voor Matthew hij speelde erg goed. Ik heb 2x traantjes kunnen weg vegen.

Visueel is de film ook echt een plaatje! Het ziet er allemaal zo prachtig uit.

Ik ga de film over een tijd nog eens bekijken.

Wij hadden overigens geen pauze en ik moest even uit het verhaal komen toen de film was afgelopen. Ik zat er nog helemaal in

Mooie ode aan de menselijke veerkracht om met nieuwe technologische oplossingen te komen voor bestaande problemen. Het is cinematografisch net iets te oninteressant om de nieuwe 2001: A Space Odyssey te zijn, maar het komt toch wel een aardig stuk in de buurt qua filosofische beschouwingen over de grenzeloze wetenschappelijke mogelijkheden. Dit werk is ook opvallend positief ten opzichte van het negatieve mensbeeld dat Nolan meestal toont.

Wat mij ook erg aanspreekt is dat Nolan hier wederom niet kiest voor een gemakkelijk plot met helden en schurken. Wel jammer dat het vanaf het begin zo duidelijk is dat de zwaartekrachtwezens geen bovennatuurlijke entiteit zijn, maar gewoon wij zelf die een nieuwe stap in de ontwikkeling hebben gevonden. Al is het uiteindelijke moment dat onze protagonist door de verschillende dimensies zweeft misschien wel één van de mooiste stukken uit de film. En de uiteindelijke finale is toch ook wel erg gaaf..

wat een slechte film vond ik dit! Deze film leek wel de special effects te hebben, die ze in de jaren 80 maakte. ik vond Gravity ook al slecht, ik denk dat astronauten/ruimte films mij gewoon weg niet liggen.

Apollo 13, Moon en 2001 nog een kans geven en dan weet je het zeker.

Stiekem ben ik ook meer van kamp Gravity. Die was toch wat beklemmender. Deze maakt het qua plot weer goed.

Fantastische ervaring in de bios!

Om me aan te sluiten bij de Gravity-Interstellar discussie, die kun je bijna niet met elkaar vergelijken. Interstellar is een film die qua plot weer zoveel beter is, maar puur voor de looks is Gravity weer beter. De films in totaliteit genomen ga ik 100x vaker voor Interstellar. Bij Interstallar komt er, bovenop het zeer sterke plot, nog een zeer mooi emotioneel aspect kijken. Wat mij zeker wist te bekoren. Had ik bij Gravity veel minder. Ook de muziek van Interstellar was schitterend( Hans Zimmer, wat een geweldige held dat hij de orgeltune in de film verwerkte). Bij Gravity niet echt.

Genoeg over Gravity,

Interstellar is weer een typische Nolan film. De Nolan ingredienten als: mooie muziek, sterk spel van de acteurs, mooie plaatjes, spanning, zijn allemaal weer aanwezig. De man is een heel sterke regisseur. Dat heeft ie wel bewezen.

Interstellar was een rollercoaster, een die ik zeker nog wel een keer wil zien. Wel op Blu-Ray natuurlijk?

Inception 2.0- beide films erg sterk. Deze misschien nog wel ietsje beter. Toch hoopte ik de 5* uit te kunnen delen, maar door het ietwat saaie middenstuk een 4.5*. Dat is natuurlijk nog heel behoorlijk.

Niet zo goed als ik hoopte, maar toch genoeg stof tot nadenken.

De enige momenten die mij nog íets doen, zijn de schaarse momenten dat het helemaal stil is en je alleen het ruimteschip in de ruimte ziet. Volgens mij had Nolan een veel sterker punt kunnen maken door meer met verstilling te werken. Het fenomeen van de nagenoeg voor mensen ongrijpbare grootsheid van het heelal en hoe de mensheid hier in zijn eigen optimale vermogen mee probeert om te gaan is zo prachtig dat ik het gewoon heel vervelend vind dat het in deze film is gereduceerd tot een duizend plotholes Hollywood kaskraker met in en in slechte en overbodig sentimentele dialogen. Daarnaast is het gegeven dat het voor ruimtevaarders een conflict moet zijn tussen hun wil om bij te dragen aan de ontwikkeling van de mensheid en hun persoonlijke microwereld nauwelijks te vatten, zo emotioneel ingewikkeld. Dus waarom niet proberen dat onvermogen te verbeelden zonder al te teveel uitleg en - woorden? Dát zou voor mij knap filmmaken zijn. Ik begijp ook wel dat een dergelijke film een groot publiek moet bereiken en veel mensen geen zin hebben om drie uur lang naar verstilde beelden te zitten kijken, maar daar ligt dan toch juist de uitdaging, om daar een harmonieuze manier voor te zoeken? Zonder dollen, in deze film zitten toch gewoon echt veel tenenkrommende scènes? Ben ik nou gek of is dit gewoon echt niet te verantwoorden voor een doorgewinterde zelf respecterende regisseur: Een sterfscene met een laatste adem. Echt ja? .

Onbegrijpelijk hoog cijfer krijgt deze film. Ik vond het een behoorlijke matige nogal pretentieuze film. Ik had gewaarschuwd moeten zijn want ook Inception vond ik overschat.

Mijn kritiekpunten:

- Wetenschappelijk is het allemaal flauwekul

- Er wordt weer een hoop vals Amerikaans sentiment ingestopt.

- De hoofdpersoon Matthew McConaughey vond ik niet best acteren. Veel te macho voor deze rol.

- De special effects waren ronduit knullig. Niet meer van deze tijd.

Dikke 5 sterren.. Ik hou van dit soort films. Topper.. alles is mooi in beeld gebracht en het verhaal is ook goed.

1. Dat ligt eraan welke wetenschappelijke theorieën je volgt. Nolan volgt die van Kip Thorne en binnen dat stramien is er niet veel flauwekul aan de film. En aangezien zwarte gaten en wormholes nog niet in echt te onderzoeken zijn zijn er alleen maar theorieën die of fout of goed zijn. Kan beide kanten op.

2. Als meer mensen het zeggen zal het wel zo zijn maar dat blijf ik vreemd vinden. Nolan gebruikte in aantal gevallen sets ipv CGI. Nieuwe Star Wars zal ook weer meer sets gaan gebruiken ipv CGI daar waar het kan. Yes!

Tja normaal wordt er altijd kritiek geuit op greenscreens, worden ze een keer niet gebruikt, is het nog niet goed.?

Ik kan me nauwelijks een slechtere film heugen. Ongelooflijk. Ik had op den duur de slappe lach van de brol die op me afgevuurd werd. Natuurkundig al complete onzin, maar dat hoeft niet zo erg te zijn. Maar als je dan cliché op cliché stapelt, dat dramatisch slecht laat uitbeelden door vooral plastickop mompelende overacting McConaughey, belachelijk vergezocht subplot op subplot laat volgen en alles afbreit met een eindplot dat overmatig pretentieus en ingewikkeld is, terwijl het echt helemaal nergens over gaat of logisch is of enige samenhang in te bekennen is, en alles dan heel wat wilt laten lijken door loeiharde muziek er onder te plempen en zelfs gesproken tekst nog te laten aanzwellen om indruk te gaan maken (met holle lucht dus, anders had je 't niet nodig), dan heb je gewoon een absurd slechte film gemaakt.

En dan heb ik het nog niet eens over de lachwekkende respectloosheid naar de kijker toe om elk aspect van wat er gebeurt door de acteurs te laten uitleggen ("oh, ik krijg nu geen zuurstof meer hoor, dus nu stik ik." "Oh, ik kan dit niet aanzien, ik dacht van wel, maar ik ga hoor"), en ik me dan afvraag of je als maker zelf zo dom bent of verwacht dat je publiek dat is. Had ik de absurdistische plotontwikkelingen al genoemd? Wat dan van de willekeurig rondgestrooide zogenaamd diepzinnig filosofische intermezzootjes, over liefde bv., die echt open deuren intrappen waren of zo geforceerd bedacht dat je echt zo hebt van 'waar slaaaat dat op, wat wil je nou zeggen dan'.

Echt, ook al heb ik me kostelijk vermaakt om de amateuristische onzin; ik ben verbijsterd, Nolan moet zich schamen voor deze ongeïnspireerde, onvakkundige draak.

Kijk dan geen SF als het je ding niet is.

Daarnet gekeken in een muisstille zaal. Als natuurkunde student aan de TU Delft was ik een beetje huiverig om naar deze film te gaan, mede vanwege enkele reacties hierboven. Gelukkig maar dat de personen in kwestie weinig kaas hebben gegeten van astrofysica, want dit was natuurkundig gezien uitstekend in elkaar gezet en prachtig in beeld gebracht.

We weten natuurlijk allang dat er iets vreemds aan de hand is op deze aarde zelf, als je kijkt naar de grote hoeveelheid anomalies rondom de aarde (zie bijv. het boek van Coen Vermeer). Deze film combineert de mensheid als uiteindelijke goden met natuurkunde op een werkelijk perfect niveau.

Om even terug te komen op de vraag hierboven: tijd als een "lineair begrip". Dat heb je verkeerd begrepen, mensen zien tijd als lineair, maar eigenlijk is tijd er "altijd", dus in plaats van een lijn als tijd, moet je het zien als een punt waarop alles tegelijktertijd plaatsvindt. Je kan dus in een simulatie (wat het duidelijk is!!), de tijd weergeven als die punt.


De film is voor de blockbuster liefhebber denk ik niet doorheen te komen, daarvoor zijn de behandelde thema's te lastig. In spontaan lachen uitbarsten kan daar dan het resultaat van zijn, en (vind ik) heeft meer te doen met de persoon in kwestie dan de kwaliteit van de film.

Om te beginnen vond ik dit weer het zoveelste overhypte Christopher Nolan project en snap ik niet waarom dit zulke hoge ogen scoort....

Over de film: vond dat de film vrij zwak en rommelig begon, had ook vrij weinig om met de personages en de gebeurtenissen waren allemaal vrij ad hoc. Maar toen de het ruimteschip éénmaal onderweg was zat ik er wel lekker in. Het zag er allemaal mooi uit en de actie scènes in het wormgat, de waterplaneet en zeker de ijsplaneet waren spannend en goed vormgegeven. Ook de muziek en de epische benadering waren sterk. Wel een gemiste kans dit niet in 3D te doen. De ontknoping zag ik echter al van veraf aankomen. Het idee dat de toekomst invloed heeft op het verleden en zo het verloop van de film bepaalt kende ik ook al uit Insidious 2 die toch alweer een jaar oud is. Na de ontknoping had de film ook wel mogen eindigen, alles wat na het zwarte gat gebeurt is namelijk compleet overbodig en zorgt alleen maar voor enorme plotgaten.

Eindig op een kleine 3*

Leuke interpretatie, ik zei niks over genre, en die niet klopt. Ik ga als compensatie vanavond Moon nog maar weer 'ns kijken en zelfs Gravity (aaarggh) vond ik nog een stukje beter om aan te zien, filmsgewijs maar ook qua effecten. Genre van films maakt me niet uit, ik kijk naar de kwaliteit ervan icm hoe het me vermaakt icm hoe de intentie is. Dan slaat dit flink de plank mis.

Het is maar goed dat ik niet begonnen ben over die idiote robot, of de kreten uit barensweeën van Hathaway als ze in crisis zit. Ik kan wel blijven doorgaan...

Interessant. Wat klopt er dan niet (bewezen)?

Je weet dat de simulatie vh zwarte gat in deze film, nu gebruikt wordt voor wetenschappelijk onderzoek? Heeft simpelweg te maken met budget. Nolan heeft een jaar lang computersimulaties laten draaien, omdat hij voldoende budget had. Nu wordt dit materiaal gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek naar zwarte gaten.