Gone Girl (2014)

Een vrouw verdwijnt onder verdachte omstandigheden uit haar huis, wat volgt zijn 145 minuten van sensationeel spannende en mindfuckende film. Gebaseerd op het gelijknamige boek van schrijfster Gillian Flynn is David Fincher’s film alles wat een psychologische thriller nodig heeft. De film zelf focust zich naast de verdwijning van Amy, fantastisch gespeeld door Rosamund Pike, vooral op de scheurtjes van een huwelijk. Je partner goed kennen is moeilijker dan het lijkt, zo blijkt. De vraag die dan ook blijft hangen na het kijken van Gone Girl is: ‘Hoe goed ken jij je partner eigenlijk’?

'Gone Girl' Review - Filmtakers

Best een bijzondere film, maar heeft absoluut niet de indruk op me achter kunnen laten die ik van tevoren verwacht had. Ik had verwacht om weggeblazen te worden door meerdere plottwists en een ijzingwekkende spanning, maar dit was helaas niet het geval.

Wat helemaal niet wil zeggen dat het een slechte film is, want ik heb wel 145 minuten compleet in de film gezeten en die tijd was ook binnen no time om. Een film met een goed verhaal was erg welkom
Maar het is gewoon jammer. Gone Girl heeft me niet weggeblazen en ik kreeg wel het gevoel dat dit deels het doel was bij deze film. Het was mij al snel duidelijk dat Amy haar verdwijning had geframed en toen dit duidelijk werd gemaakt bij de kijker maakte dit het voor mij niet spannender.
Rosamund Pike hielp ook niet echt mee, want haar karakterloze verschijning en tenenkrommende manier van praten, zorgde er in het begin echt voor dat ik met moeite naar haar scenes moest kijken, zonder me compleet aan haar te storen.

Naar het einde toe veranderde dit wel toen haar kille verschijning meehielp om haar als psychopaat (vooral na de moord op Desi) erg geloofwaardig te maken.

Bovenal is het een goed verhaal en zeker de moeite waard, maar het is niet indrukwekkend genoeg voor een hogere waardering.

*3.5

Top film.. een heerlijke psychologische thriller en mindfucking game.

Heerlijk filmpje. Al is het maar omdat er weer eindelijk eens een keer simpelweg een verhaal wordt verteld. Geen schokkerige beelden, geforceerd snelle montage of korzelige beelden, maar een film die de tijd neemt en scenes de tijd geeft. Een verademing.

Dat er dan wat plotwendingen inzitten die de geloofwaardigheid niet vergroten, vergeef ik Gone Girl dan ook met plezier. Daarvoor is de film te goed. Het verhaal boeit bijna 2,5 uur en het acteerwerk is ronduit goed. Affleck is prima, maar Pike is ronduit geweldig. Wat mij betreft één van de meest memorabele vrouwenrollen van de laatste jaren.

Het moge duidelijk zijn. Zo mag Fincher er van mij nog een paar maken.

Lees hier een uitgebreide recensie: Filmmad.nl » Recensie: Gone Girl (2 oktober)

Ik had er al hoge verwachtingen van en die heeft de film zeker waar gemaakt. Ik heb in tijde niet zo in spanning gezeten in een bioscoopzaal. Vooral de scene waarin Amy haar gehele plan uit de doeken doet (I'm so much happier now that I'm dead) was echt briljant. Maar de scene met dat stanleymes zal me waarschijnlijk het langste bij blijven. Pike is echt geweldig, Affleck doet het ook erg goed, Neil Patrick Harris is een heerlijke creep en Tyler Perry was erg grappig als de ''beschermheilige van vrouwenmoordenaars". Zeker een van de films van het jaar.

"What have we done to each other? What will we do?"

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar dit is een verrassing van jewelste geworden. Het is een tijdje geleden dat een film mij zo verrast heeft.

De speelduur mag dan aan de lange kant zijn, maar er wordt zo ruim de tijd genomen om een verhaal te vertellen dat van begin tot eind beklijft. Zo een beetje elk facet wordt namelijk uitgelicht. De opbouw is dan ook erg fijn; d.m.v. flashbacks die worden voorzien door de voice-over van Rosamund Pike kom je meer te weten over de totstandkoming van het huwelijk tussen Nick en Amy. Hierdoor is het te merken dat niet alles rozengeur en maneschijn is.

Wat dat betreft wordt er een intrigerend mysterie gecreëerd die je als kijker laat twijfelen of Nick (gedegen rol van Ben Affleck) nu wel of niet de dader is. Maar elk verhaal heeft twee kanten, waardoor je soms onverwachts een heus 'mindfuck moment' krijgt voorgeschoteld. Weliswaar doen enkele plotwendingen de geloofwaardigheid geen goed, toch smaakt het naar meer. Met name Pike zet hier de rol van haar leven neer, zeker Oscarwaardig.

David Fincher weet 'Gone Girl' op een dermate wijze te sturen dat elke scène op zichzelf kan staan, doch een connectie heeft met een eerdere gebeurtenis of iets wat nog moet plaatsvinden. Het is gewoonweg meesterlijk hoe hij al die lagen erin kan verwerken. Voeg hier de - minimalistische - score van Trent Reznor & Atticus Ross aan toe en het plaatje is compleet.

Al met al een zeer kundig gemaakte thriller die je tegenwoordig niet zo vaak meer ziet, een echte must-see.

4,0 Sterren.

Thriller.

Zou zomaar kunnen dat je met de verkeerde verwachtingen begint aan deze film. Ik had eigenlijk een observerend drama verwacht. Maar dat moet je niet verwachten. Het is een rasechte thriller zoals Fincher ze in het verleden vaker heeft gemaakt.

De set-up is ijzersterk. Als je er niks van weet blijft het ook lang onduidelijk. Om uiteindelijk een lekker pulpy plottwist te presenteren waarna alles omdraait. Het is nog niet de Hollywood productie die bol staat van de vernieuwing. Maar het is wel kijken naar een filmmaker die de hedendaagse standaard presenteerd op ongekent niveau. Elke las is voortreffelijk, elk acte heeft nut en word met gevoel gepresenteerd. Het is dan ook niet gek dat men deze film zal waarderen. Onbewust voelt zelfs een onervaren kijker dat je hier een meester aan het werk ziet.

Het enige minpunt is dat het niet meer is dan een stijlvolle thiller. Het is nog teveel een scenario waardoor echt onder de huid kruipen wat uitblijft. Hoewel dat ook aan mijn verkeerde verwachtingen kan liggen. Het is een minimaal minpunt want kijken naar zoveel talent is ook wat waard.

4 sterren.

Als ik een lijstje moet maken van favoriete regisseurs staat Fincher daar al snel tussen. Gek eigenlijk, want als ik gewoon puur kijk naar mijn waarderingen zit er geen enkele film van 5,0* in. Toch is de nieuwe film van hem altijd wel iets naar uit te kijken, vooral omdat hij uit iets gewoons toch wel iets bijzonders weet te maken, thrillers met net even wat meer sfeer en inhoud en een volstrekt eigen uiterlijk met een opvallende voorliefde voor de kleur groen.

Toen ik de plot las was het niet direct dat ik een nieuw meesterwerk verwachtte, geen nieuwe Se7en of zelfs maar The Social Network. Wel hoopte ik op die eigen inbreng van Fincher en dat is dus wel meer dan voldoende gelukt. Nu helpt sowieso het script wel mee. Even ben je bang voor twist na twist - een simpel trucje van een schrijver die gewoon achteraan begint en naar voren toe werkt maar voor een kijker kan dat al heel wat lijken; ik houd er niet van in ieder geval , maar behoudens die ene belangrijke centrale valt het wel mee. En die grote twist (overigens de beste scène uit de hele film) is ook nog eens mooi halverwege waardoor de film een volstrekt andere kant uitgaat (dat is leuk) en de overige twists komen voort uit personages en hun psyche (iets dat een thriller moet doen) en niet uit de schrijver die gewoon leuk wil spelen met de kijker.

De irritatiefactor wordt dus volledig onschadelijk gemaakt en dan kan je dus enkel nog maar genieten. Dat lukt ook door het tempo van Fincher en de scherpe montage (dat begint al bij de openingsgeneriek) en het feit dat er geen scène of shot teveel in zit. Die twee en half uur zijn gewoon nodig om alles te kunnen vertellen, zonder dat de film stilvalt: puur vakmanschap. Daarnaast is de look mooi met overal lampjes die om onduidelijke redenen ergens branden en altijd weer die kleur groen (soms wel iets te steriel overigens). Verder is de muziek uitstekend, alleen al dat aparte inhet begin en soms ook gewoonweg ijzingwekkend (ik noem een Pike, camera’s, een jurk en een glas wijn). In ieder geval werkt het zeer sfeerverhogend. En dan wordt ondertussen ook nog een mooi portret gegeven van een huwelijk en een visie op hypes en massamedia.

Ten slotte zijn er de acteurs. Affleck is geen geweldenaar maar is prima gecast en dat passieve van hem, die kruising tussen boers en arrogant, past uitstekend in deze rol. Dan zijn er vele bijrollen die mooi worden ingevuld zoals de advocaat of tweelingzus Go (waar ik graag meer van had gezien, want die relatie is best interessant maar ik voel dat er iets meer bij zit). Maar ondanks al het meer dan goede spel is het Rosamund Pike die iedereen weg speelt. Wat een fantastisch personage en vooral wat een verrukkelijke vertolking! Haar stem, haar mimiek, de volledige geloofwaardigheid van haar hele rol, of ze nu lief en charmant is of een volstrekte psychopaat - een grote kanshebster voor de Oscars, al is het maar dat die categorie nooit heel sterk vertegenwoordigd is.

Een goede film is dit dus zeker te noemen, een uitstekende film zelfs op momenten, maar als eerder aangehaald geen film die volledig onder de huid kruipt en ook echt de hele film lang beklijft. Wel een film die de volle speelduur weet te boeien en te entertainen. 4,0*.

Mijn waardering voor Gone Girl past eigenlijk precies in het straatje van enkele andere films van Fincher: kwaliteit en vakmanschap zijn volop aanwezig, maar het geniale of baanbrekende mis ik vaak. Ook Gone Girl zou ik 'gewoon erg goed' willen noemen.

Wat iemand hierboven al opmerkte, viel mij ook positief op; er wordt eindelijk weer eens de tijd genomen om rustig, van A tot Z, een verhaal te vertellen. Iets dat naar mijn idee steeds minder vaak voorkomt. Daarbij zit het verhaal ook nog eens goed in elkaar, doet elke scene er toe en blijft het voor het overgrote deel gewoon erg boeiend. Geen moment heb ik het idee gehad dat de film te lang duurde.

Ben Affleck zal nooit een favoriete acteur worden van me, erg gemiddeld over het algemeen. Maar toegegeven, hij zit goed in z'n rol en past ook wel bij het personage. Zijn tegenspeelster idem dito, alleen nog een steekje beter. Al werkt haar uiterlijk ook wel erg mee.

Wat ik eigenlijk vaak een probleem blijf vinden bij 'dit soort' films, is dat het erg goed en geloofwaardig begint maar naarmate de clou nadert steeds gezochter, onnatuurlijker en geschreven gaat aanvoelen. Ook hier is dat weer het geval, al wordt het nooit te gek. De brute moord kwam bovendien enigszins onverwacht, qua uitwerking dan, en hakt er best in. Maar nadat Amy eenmaal terug is, boeit het me allemaal niet meer zo. Een beetje flauw ook hoe je hier nog een keer op het verkeerde been gezet wordt. Ik zat mezelf te bedenken met welk einde ik dan wel helemaal tevreden zou zijn, maar daar kom ik niet echt uit.

Al met al een goede film die eigenlijk nauwelijks echte minpunten kent, maar ook net te weinig biedt om echt lang in m'n geheugen te blijven. 4*

Het blijft toch bijzonder hoe Fincher met zijn vakmanschap doorsnee literatuur tot een boeiende enerverende filmervaring weet te maken. Zijn visual signature blijf ik ook erg adembenemend vinden. Een verhaal vertellen kan hij als geen ander, maar het is toch de vorm die mij in zijn greep houdt. Ik weet niet hoe het in het boek zit maar de raw explicit dialogue maakt de film wel heel erg fris. Ook worden dit soort 'vermissings'films vaak wel erg slepend gebracht en ondanks dat de 'twist' fris is moet je dat ook maar tot uiting weten te brengen in het segment waar je min of meer op het verkeerde been wordt gezet. Subliem.

Wat een slappe film! Het lijkt omdat Fincher deze film regisseert iedereen er bijzondere "Hitchcockachtige" en "Mindfucking" waarden aan toe kent. Ik heb nimmer op het puntje van mijn stoel gezeten en de film verliep zeer voorspelbaar op het einde na. Het einde was dan ook net zo onvoorspelbaar als onwaarschijnlijk.

De eerste keer dat David Fincher me teleursteld en het was me ook niet opgevallen dat beste man achter de knoppen zat. Een vrouw wil haar man terugpakken middels een hele omslachtige manier en dit resulteert in een hoop uitleggerij met voice-over. Buiten op de stoep staan allemaal idioten met een camera en fototoestelletje waar je zelfs als kijker helemaal gek van wordt. Het geluid van die toestand hadden ze wel weg mogen censureren en deze pers is nauwelijks gecast... ze huppelen maar wat doelloos rond. Nu blijft dat misschien wel een debiele bezigheid, maar toch kun je het verschil wel zien als er meer aandacht is geschonken aan dat soort groepen/bijrollen. Niet alleen hun, ook bijvoorbeeld een agent die de deur voor Nick opendoet en geschrokken uit zijn ogen kijkt wanneer er zo'n menigte klaarstaat. Als agent weet je zoiets en zorg je voor de veiligheid. Dat zijn van die details die ik liever niet terug zie want ze verraden het gebrek bij de regie. Sowieso zijn de meeste personages slechts oppervlakkige typetjes en ik stoorde me dan ook aan de simpelheid. Zus Margo is natuurlijk weer zo iemand die zelf niks te doen heeft en alle problemen van Nick zich persoonlijk aantrekt... en de buurvrouw van Amy bij haar nieuwe onderkomen is er uiteraard eentje met twintig sigaretten op haar borstkas. En waarom moet die vrouwelijke rechercheur nou steeds met een beker koffie in haar handen staan? Iets te nonchalant, mij dunkt, en haar knechtje leek ook niet echt veel verstand te hebben. Ik zag laatst 'Deliver Us from Evil' waarin een gezin aangeeft bovennatuurlijke krachten ontdekt te hebben en zelfs dit wordt serieuzer benadert dan de verdwijning van een gezonde jonge vrouw - 'Awesome Amy' in dit geval.
Ze heeft een ingenieus plan bedacht en vervolgens moeten we het allemaal maar slikken als zoete koek. Steeds weer een wending... alsmaar de uitstelling van een oplossing... ik vond het erg vervelend en het boeide me maar weinig wat zij had bekokstooft. De 145 minuten waren slopend en ik had de zaal al een uur eerder willen verlaten maar dat is niet mijn stijl dus ik ben het mentale gevecht maar aangegaan.

Het begint als een drama en eindigt als een thriller. Daar is niks te veel mee gezegd. De onuidelijkheden of misschien zelfs "foutjes" in het plot worden door de spanning weggevaagd. Ik kan me er één herinneren maar voor mijn gevoel waren het er meer... Als je iemand plas laat onderzoeken op een zwangerschap, stelt het ziekenhuis mijns inziens ook de bloedgroep vast. Toevallig dat de buuf (blijkbaar) dezelfde bloedgroep had. De laatste film over "vermisten" die ik zag was Prisoners (2013). Ook die film is -wat mij betreft- een kraker. Het soort film lijkt te passen in het tijdperk waarin we leven. Het lijden onder en dealen met de media en "het systeem" wordt treffend in beeld gebracht. David Fyncher bewijst zijn klasse.

Een donkere thriller met een vleugje satire die je direct pakt.

Ik vroeg me steeds af tijdens de film: wie heeft wat gedaan, wat is waar, hoe loopt het af, en naar wie gaat mijn sympathie uit. Daar was ik wel mee bezig tijdens de film.

Verder vond ik Trent Reznors muziekscore subtiel en erg goed passen bij de film.

Snap niet dat mensen lager dan een 3 kunnen geven voor deze film, maar ieder zijn/haar mening..

Van begin tot eind boeiend, steeds werd je op het verkeerde been gebracht en dat is knap. Net als je denkt te gaan weten wat er gaat gebeuren maakt het weer een wending.
In het eerste deel van de film kon je geen sympathie opbrengen voor de 'bad husband' Nick. Dit veranderde snel in het tweede gedeelte..
Een erg goed uitgevoerde thriller. Zoals een thriller hoort te zijn. Haalt het niveau van Se7en net niet, maar zeker een film van Fincher waar ik van genoten heb. Zou hier een 4 voor geven, maar om de lagere cijfers te compenseren ga ik hier een 5 voor geven.

Normaliter geen Ben Affleck fan, toch in deze film als Nick Dunne boeit hij me. In het begin zijn er enkele scenes die van mij hadden mogen weg gelaten, zoals die scene waarin een potje Levensweg word gespeeld door de tweeling Nick en Margo. Maar zodra Amy Dunne vermist is word de film rap beter. Ik was tot het einde benieuwd naar de afloop. De 145 min. tijdsduur vond ik nimmer vervelend.

Een film die ik niet echt zag aankomen, ineens was daar een nieuwe Fincher. En dan ben je altijd automatisch wel benieuwd, al waren de laatsten allemaal niet meer dan aardig.

Gone Girl begint een beetje moeizaam. Een iets te slick gezinnetje, iets te dik aangezet, te veel de kaart van het publiek laten wankelen gespeeld. Maar dan ga je na verloop van tijd toch gissen naar het hoe of wat, en het wat is er gebeurd. En daar pakt de film je eigenlijk geweldig beet en ontpopt het zich in een zeer onderhoudende en vakkundig gemaakte film. Het is misschien niet allemaal geweldig onvoorspelbaar qua wending, en ja je moet wel redelijk mee gaan in wat er getoond wordt, maar het geheel heeft dan in het laatste uur van de film wel een sterk luguber en wrang randje meegekregen wat het allemaal zeer de moeite waard maakt. Dan maar iets vergezochter

Ik ken het boek verder niet, maar Fincher maakt wmb ook uitstekende keuzes met het personage Amy. Ze neigt op een gegeven moment naar een motief, maar uiteindelijk is gewoon een ziekelijk manipulatieve vrouw. Dat wordt ook steeds meer en beter uitgewerkt naarmate de film het slot nadert. Net als het slot ook gewoon wrang afloopt, iets wat je niet direct van een Hollywoodfilm mag verwachten. Het enige puntje van kritiek op het eind is dat Amy haar grandioze plannetje tot in de puntjes heeft uitgedacht, maar als d'r pak geld wordt gejat heeft ze totaal geen plan B. Dat was gewoon al d'r geld, en moet ze iets anders bedenken. Erg geloofwaardig kwam het niet over, maar zo kan ze wel terug naar huis, en dat was dan weer de beste fase van de film.

Dikke plus ook voor Rosamund Pike die ik alleen van gezicht (her)kende, die zet zich enorm op de kaart met deze rol. Affleck blijft Affleck, maar ik vond hem niet storend aanwezig. 145 minuten boeiend, op een ietwat moeizaam begin na misschien.

4.0*

De naam David Fincher associeer ik vooral met films met een enorme plottwist. Dat maakt dat je een film van zijn hand toch anders gaat bekijken. Ik stapte destijds in The Game alsof het een boemeltreintje was, maar dat bleek een wilde rit, erger dan de Goliath in Walibi Flevo. Daarom zette ik me bij Gone Girl onwillekeurig helemaal schrap in het karretje, voorbereid op iedere bocht en gissend naar iedere onverwachte looping.

Dat continu zoeken naar een dubbele bodem, dat moet ik niet meer doen. Je bent meer bezig met nadenken over het plot, dan het bekijken van de film. En dat is eigenlijk zonde want de film is om veel redenen het aankijken meer dan waard. Zo vond ik Ben Affleck behoorlijk goed. De arme man associeer ik vooral met "I love you more than Ben Affleck needs acting school" uit Team America: World Police. Maar we zijn tien jaar verder en hij heeft me zelden teleurgesteld en recent met The Town en Argo zelfs positief verrast, zowel met zijn spel als zijn regie.

De grote ster is echter Rosamund Pike. Een bekend gezicht al weet je niet meteen waarvan. Ze timmert al een tijdje aan de weg in wat kleinere producties en dit moet dan haar grote opstap worden naar A-list. Dat lukt.

David Fincher weet al vanaf het begin een heerlijke sfeer neer te zetten, al had het misschien nog wat troostelozer gemogen a la Prisoners. Je voelt de druk op Affleck toenemen en de onderhuidse spanning, voordat hij volmondig beschuldigd wordt, is voelbaar. De goede rol van Kim Dickens als boerse maar slimme rechercheur helpt daarbij. Tyler Perry geeft de film een wat luchtigere, licht komische toon maar doet dat gelukkig met mate.

Het verhaal wordt goed opgebouwd en uitgesponnen. Het einde vind ik een geweldige en gewaagde keuze. Het is een minder wilde achtbaanrit dan The Game maar desondanks hier en daar zeer verrassend.

4 sterren.

Gone Girl is een uitstekend geregisseerde thriller van David Fincher waarbij je als kijker alle kanten wordt geslingerd door de diverse, veelal geslaagde, plotwendingen. De speelduur van 2,5 uur is dan ook zo voorbij mede dankzij het sterk geschreven verhaal die de volledige aandacht vraagt van de toeschouwer en waarddoor je zodoende mee zit te puzzelen. De gehele cast zijn prima in hun rollen; van Ben Affleck als verdachte numero uno tot zelfs Tyler Perry als de gelikte advocaat, maar Rosamund Pike is toch wel de uitblinker. Pike is erg overtuigend en zelfs beangstigend goed. Carrie Coon speelt de trouwe tweelingzus van het personage van Affleck en mag als een redelijk onbekende naam, de surprise van de film worden genoemd. Thema’s als de rol van de media in dergelijke zaken en schijnhuwelijken worden op een fijne wijze belicht zonder dat het opdringerig wordt gebracht. Fincher bewijst met Gone Girl dat hij de meester is van het thriller genre en zorgt voor voldoende gesprekstof na afloop van de film.

Look closer

Gone Girl is een heerlijke mindfuck die ook nog eens bijzonder lekker wegkijkt. Lang niet alle films van Fincher spreken mij direct aan, maar nadat ik de plot omschrijving van Gone Girl had gelezen, wilde ik er gelijk heen. Ik hoopte niet teleurgesteld te worden, en gelukkig werden mijn hoge verwachtingen dan ook grotendeels ingelost. Ik spreek hier echter wel over grotendeels, want doordat de titel in zijn finale de spijker finaal misslaat is mijn voornemen om het (terecht geroemde) Rosamund Pike vehikel, van een 5 sterren beoordeling een hele ster naar beneden gegaan. De score die overblijft getuigt nog steeds van een topper binnen zijn genre, maar het is jammer dat er in het slot niet voor een andere aanpak is gekozen.

Nu ken ik het boek waar de film op gebaseerd is verder niet, en kwam het slotakkoord hier wellicht een stuk geloofwaardiger en krachtiger over, ik vond het hier echter echt waardeloos gevonden. Had Fincher dit slot voor het witte doek herschreven had deze titel zomaar de status van een klassieker kunnen verwerven, maar nu blijft er toch een zure nasmaak achter. Het einde valt tot op zekere hoogte te rechtvaardigen, maar naar mijn idee had er in deze geraffineerde verhaallijn echt wel iets beters kunnen worden verzonnen waarin Nick de geesteszieke Amy Dunne definitief schaakmat zet. Het plot voelt intelligent genoeg aan, en dat Nick er nu voor kiest om bij Amy te blijven (ondanks het feit dat er een baby op komst is) klopt gewoon niet en voelt in tegenstelling tot de rest van de film, leeg en inspiratieloos aan.

Dit gezegd hebbende is Gone Girl op het slot na, werkelijk een weergaloze titel te noemen die onderstaande beoordeling nog steeds dubbel en dwars waard is. Je wordt als kijker op een indrukwekkende wijze op het verkeerde been gezet, en je bent constant nieuwsgierig in welke richting het verhaal zich gaat ontvouwen. De acteer prestaties zijn van een bijzonder hoog niveau, en Pike wordt terecht geroemd om de prestaties die zij hier neerzet. Ook Affleck stoorde mij hier helemaal niet, terwijl deze in het algemeen toch wel geregeld de nodige kritiek over zich heen krijgt. Daarnaast is het allemaal ook erg spannend, en zat ik meerdere keren verwonderd naar het scherm te staren. Met een alternatief einde op de uiteindelijk uit te komen DVD, zou dit zomaar eens de 5 sterren titel kunnen worden die dit had kunnen zijn!

4,0*

Zeer aardige thriller van David Fincher. De film houdt de aandacht redelijk vast wat onder andere komt door de vlotte montage en uiteraard de wendingen in de plot. Leuke rollen van vooral de advocaat en de vrouwelijke agent. Het einde was inderdaad mooi maar kan de film niet redden van de onvolmaaktheden. Ik heb al veel reacties als 'mindfuck' gehoord. Wat mij betreft is deze woordkeus onjuist, het was mij na de pauze al snel in grote lijnen duidelijk dat het verhaal van wat is er werkelijk gebeurd? naar zal Amy gestraft worden? Afknappers op de film vond ik de politie die vrijwel meteen een groot onderzoek instellen terwijl het logischer zou zijn wat langer te wachten, Dat de politie de 'clues' achteraf niet beter onder de loep neemt, dat er na afloop geen vervolg onderzoek komt naar amy en dat het huis met zoveel camera's niet beter door de politie wordt bekeken. Ook de Horror-seks scene war ronduit lachwekkend. tot slot vond ik alle chemie tussen Pike en Affleck ontbreken waardoor ook hun gelukkige tijd zeer geforceerd overkwam. Niet zulk goed acteerwerk van vooral Rosamund's kant.

Vermakelijk dus, maar Fincher heeft ze veel beter gemaakt. .

Met Gone Girl levert Fincher een fascinerende film af die laveert tussen satire en thriller (met horrorelementen), waarin onder meer een illusieloos beeld geschetst wordt van de machinaties van het moderne huwelijk en de aasgierige rol van de massamedia, die een ongeremde sensatiebelustheid koppelen aan een rücksichtsloze ethos van manipulatie. Met die laatste term, ‘manipulatie’, hebben we, denk ik, een (zo niet ‘het’) centraal thema van de film te pakken. Een thematiek die het nagenoeg onmogelijk maakt om er verder over uit te weiden zonder het gebruik van spoilertags.

Ficties, verhalen spelen een centrale rol in wat ons op microniveau, als individu, en op macroniveau, als soort, definieert. Van meet af aan. Of we nu aanhangers zijn van religieus geïnspireerde of seculiere scheppingsverhalen, de ontwikkeling van de mensheid op macroniveau heeft grosso modo de narratieve structuur van een protagonist die de uitdagingen waarvoor hij zich door zijn omgeving ziet gesteld, tracht te overwinnen. Adam, Eva of pantoffeldier, Eden of Oersoep, het maakt voor de in essentie verhalende aard en structuur van onze schepping als soort niet veel uit.

Ook in kleinschaliger organisatievormen zoals de relatie tussen man en vrouw, de ontstaansgeschiedenis van een koppel, bedienen we ons van ficties. Nick en Amy’s verhaal begint op een feestje, waaraan zij, na een onwaarschijnlijk eloquent verbaal over en weer, getweeën ontsnappen om terecht te komen in een droomachtige suikersneeuwstorm in een steeg achter een bakkerij. In die oververzadiging van zoetigheid begint het sprookje van hun relatie, zoals het hoort: met een eerste kus. En met een aantal particuliere rituelen: het schoonvegen van de lippen als prelude voor de kus, het bedekken van Nicks kinkuiltje als symbool voor oprechtheid, het zijn de kleine sociale codes die een verbond markeren, die enkel betekenis hebben binnen het specifieke verhaal van een relatie.

Totdat Amy ziet dat Nick datzelfde intieme gebaar waarmee hun liefdesverhaal begon, ook gebruikt bij zijn veel jongere maîtresse. De exclusiviteit van het tedere gebaar blijkt een illusie, hun sprookje een vorm van wederzijds zelfbedrog. Die zoete, en minder zoete illusies, de manier waarop wij met verhalen onszelf en onze omgeving vorm- en zingeven, waarmee we onze (publieke) identiteit gestalte geven, worden in Gone Girl op uiteenlopende niveaus onderzocht.

Zowel Nick als Amy zijn beiden manipulatief, onbetrouwbaar en vertellen halve waarheden en hele leugens aan elkaar en aan de buitenwereld (beiden zijn, als schrijvers, zelfs beroepsmatig getraind in het creëren van ficties). Hoewel Amy het heft in eigen handen neemt en, letterlijk, over lijken gaat in haar manipulaties – misschien schuilt in deze stereotypische omkering van passiviteit en dominantie wel de ware feministische boodschap van de film – terwijl Nick voornamelijk een speelbal is van zijn omstandigheden en zich vaak onhandig, maar soms ook met ongekende bravoure, verbaal uit zijn benarde situatie moet zien te wurmen, zijn zij tot op grote hoogte uit hetzelfde manipulatieve hout (pun intended) gesneden. Nick liegt tegen zijn vrouw, zijn tweelingzus – misschien wel het enige oprechte personage in de film en degene die aan het eind van het verhaal volledig ontluisterd, in tranen en gruzelementen achterblijft – tegen de politie, tegen de media, tegen iedereen eigenlijk en over van alles en nog wat.

Veelzeggend is de scene waarin hij vlak voor zijn grote interview door Tanner Bolt met gummibeertjes bestookt wordt op momenten dat de leugens, die hij voor het oog van de camera moet opvoeren om het in de media onstane beeld van hem als sociopathisch moordenaar recht te zetten, niet oprecht genoeg overkomen. Tot op woordniveau wordt Nick getraind om oprechtheid te veinzen. Ironisch genoeg vermoed je als kijker dat die oefening in leugenachtigheid, waar Nick overigens met vlag en wimpel voor slaagt, dichter bij de werkelijkheid komt dan het beeld dat tot dan toe in de media geschetst was.

Die media zijn, zoals ik al eerder opmerkte, voornamelijk belust op sensatie en zoals maden zich vol overgave laven aan de ledematen van de overledenen, zo storten zij zich op de het kadaver van Nick en Amy’s schijnbaar sprookjesachtige huwelijk. Op basis van misplaatste glimlachjes en uit de context gelichte selfies creëren zij een smeuïg verhaal dat met de waarheid weinig heeft uit te staan. Een verhaal dat zij zonder enige schroom in een totaal tegengesteld narratief veranderen als het in een veranderde context niet meer te handhaven valt, als het niet meer opportuun is.

Die narratieve manipulatie doordrenkt werkelijk elk aspect van het verhaal. De hyperseksuele minnares verandert in een zedig schoolmeisje als dat meer in haar voordeel werkt. Amy’s ouders maken kinderboeken van Amy’s leven en spiegelen haar een fictief ideaal voor dat zij nooit lijkt te kunnen evenaren. Amy’s voorgaande liefdes zijn hulpeloze slachtoffers, tijdelijke antagonisten tegen wil en dank in de short stories van haar zorgvuldig geconstrueerde verleden. In een dagboek lezen we niet het weliswaar subjectieve maar ook oprechte verslag van iemands ervaringen, maar een gevaarlijk doelbewuste mengvorm van waarheid en manipulatie. Vrouwen kneden hun persoonlijkheid naar de idealen - 'cool girl' - van hun partner tot strategische blowjobs en geveinsde gedeelde interesses aan toe.

Wat is er nog buiten die verbale constructies, buiten die gedeelde leugens, lijken Fincher en Flynn (scenario- en oorspronkelijke romanschrijfster) zich af te vragen. Het antoord lijkt te zijn dat er buiten de ficties die onze identiteit bepalen, die wij delen in de wetenschap dat er weinig waarachtigs in schuilgaat, maar wellicht nog minder waarachtigs achter schuilgaat, weinig, misschien wel niets is.

Amy is als het ware de ultieme belichaming van dit niets: een volstrekt plooibare persoonlijkheid, een alpha female die haar identiteit schikt naar de situatie waarin ze zich bevindt. Van perfecte huisvrouw tot wrede wraakgodin, van trailer trash tot verkrachtingsslachtoffer, haar identiteit is een fluide amalgaam van opportune fictieve constructies, die zij tot in de finesse personificeert.

De film begint en eindigt met dezelfde vraag. Wat zien we als we de schedel openslaan en kijken wat er werkelijk in de ander - en in onszelf – omgaat? Een nietszeggende, macabere brij van onontcijferbare grijze cellen die gestalte gaven aan de leugens die ons gestalte geven.

Matigheid.

Ik lees hier meerdere berichten die het hebben over een "mindfuck", geen idee of het dan over dezelfde films gaat. Wat ik gezien heb is een bijna-TV-film met een halfbakken, mislukte poging tot een twist halverwege en een wat wanhopig half uur om hetzelfde mislukte trucje nog eens over te doen.

Fincher (met dank ook aan Reznor) slagen er vooral het in tempo te vertragen. Vooral de muziek is daarin wel een pluspunt, visueel heeft Fincher jammer genoeg niet veel toe te voegen, waardoor het vooral blijft bij scenes uitrekken. Die 2+ uur vond ik dan ook niet bepaald te verantwoorden. Maar oké, daarin onderscheidt de film zich dan wel van de doorsneel TV-film.

Het plotje is echter aardig belachelijk, al komt dat ook omdat Affleck, maar vooral Pike niet kunnen overtuigen. Pike is echt dramatische is alle aspecten van haar rol. In het begin valt haar vamp-rol compleet in het water, als gewiekste psychopaat is het al helemaal een drama. Affleck met z'n dooie uitdrukkingen voegt daar weinig aan toe, waardoor alle onnozele plottwist vol in de kijker komen te staan. Als ze er dan ook nog wat TV-sterretjes wannabe film acteurs tegenaan gooien ...

Mnee, als thriller is dit echt een complete mislukking. Een gefaalde twist halverwege is de inleiding van een steeds idioter wordend plot dat absoluut niet gedragen kan worden door de cast. Wat rest is het rustige verteltempo en een goeie soundtrack. Wat is er toch met de leuke, edgey Fincher uit de 90s gebeurd. Dan dit soort druilerige cinema dan nog zoveel aandacht krijgt is enkel typerend.

1.5*

Niet mijn film. Professioneel gemaakt, maar....record aan onsympathieke personages, te bijdehante dialogen en een maatschappijkritische blik op de media die we o.a. bij Natural Born Killers in de jaren '90 zagen, opgeleukt met een social media component. Daarnaast lijkt me het einde totaal ongeloofwaardig.

Wel een leuke debuutrol van Emily Ratajkowski

Zondag in de bioscoop gezien...

David Fincher blijft het toch ook altijd weer flikken om hele slimme verhaaltjes neer te pennen die meestal uitmonden op een behoorlijke bizarre, verbazingwekkende of akelige verrassing. Nou is hij wel vrij mild geweest met A Curious Case of Benjamin Button, en zijn de verhalen uit The Social Network en The Girl With the Dragon Tattoo ook niet van hem. Met Gone Girl komt hij weer als vanouds terug met een nieuw verhaal die inderdaad behoorlijk mindfucked is, en bovendien ook eens een heel ander soort relatiedrama is, en wat voor één...

Aan het plot te zien kon ik, en misschien ook nog wel vele anderen, al bijna uitdenken hoe het verhaal al zou aflopen, maar dat wordt heel snel van de baan geveegd. Logisch, want ondertussen weten we wel wie Fincher is. Ben Affleck word hier verkozen om een buitengewone rol neer te zetten als huisman Nick, die inmiddels 5 jaar samenleeft met zijn echtgenoot Amy (waarbij Rosmund Pike de rol steelt), op eerste gezicht een behoorlijk gelukkig gezin.... zo gelukkig als de stereotype foto's van je vrienden op Facebook, want Nick begint steeds meer uitgekeken te raken op Amy en probeert daarbij steun te zoeken bij zijn bijtgrage zus. Verder is toch wel een wispelturig mannetje die hier en daar nog wel zijn opvallende trekjes heeft waar je in eerste opzicht nog wel van zal opkijken. Zelfs wanneer Amy dan uiteindelijk vermist wordt, lijkt Nick nog vrij rustig en nuchter te reageren op alles en iedereen. Goed, laten we hierbij ons alvast gaan voorbereiden op de klap die we krijgen over de misschien wel schokkende waarheid van Nick op de manier die we alleen maar van Fincher kennen, of zijn de rollen van Nick en Amy nou net even omgedraaid? Hierbij word de film ook steeds meer fucked up en gaat het als een naald onder je huid door. En niet alleen hier wordt aandacht aan gegeven. Ook de misselijkmakende, bemoeizuchtige Amerikaanse media, die hardhanig een eigen draai geeft over de hele situatie wordt hier nog even in de kijker zijn gezicht gewreven. En ik dacht dat Shownieuws en Spits al erg genoeg waren.... Erg mooi om ook wel een verhaal neer te zetten die, in principe, gewoon veelste veel is voor de Amerikaanse tv.... mochten ze achter de echte waarheid komen...

En dan dat einde, en ze leefde nog lang en gelukkig.....

Gewoonweg is Fincher weer, zoals gezegt, goed geslaagd om weer eens lekker zijn oude boekdelen uit de kast te halen. Ook de donkere ruizige sfeer is hierin ideaal en geeft de film ook een spannend tintje, en voor de derde maal verkiest Fincher ook nog de NIN-held Trent Reznor, om weer eens een uitstekende soundtrack te laten maken. Helemaal niks ongeloofwaardigs aan, je kan nooit iemand onderschatten.

4,5*

Absoluut niet slecht, maar ook nét niet wat ik gehoopt had.

Er wordt tijd genomen om het verhaal te vertellen. Veel tijd, ruim 2,5 uur lang krijg je te weten hoe het huwelijk in elkaar steekt. Maar toch, zo plots halverwege de film, krijg je de belangrijkste twist al te zien. Vervolgens denk je dat je wel kunt voorspellen hoe het verder zal gaan, maar dat viel gelukkig reuze mee. De verschillende vertelvormen spraken me wel aan, het was fijn om beide kanten van het verhaal te leren kennen. Toch was ik na dik twee uur wel klaar met alle huwelijksperikelen en beide personages, hoewel het acteerwerk beter dan verwacht was, kwamen ze me wel mijn neus uit.

Het thriller gehalte komt niet altijd uit de verf. De kijker wordt wel meegezogen in het manipulatieve sfeertje, maar de drama kant neemt telkens de overhand. Echt spannend werd het nergens, omdat ik afwisselend afgunst voelde jegens Nick en Amy. Een aantal scènes vond ik ook behoorlijk jammer, zoals de seksscene en het verhoor toen Amy weer terecht was. Ze kwam er wel erg makkelijk vanaf, en dat terwijl er eindelijk twijfel was ontstaan. Na de twist kon ik het ook niet meer opbrengen om ook maar iets van sympathie voor haar te voelen. De chemie is helaas ook niet altijd even sterk, om over het einde maar te zwijgen. Het laatste half uur vond ik erg jammer, met als dieptepunt de laatste 10 minuten.

Waarschijnlijk kijk ik teveel Investigation Discovery, maar ik heb daar films/programma's gezien die spannender waren dan deze film. Had allemaal nét iets minder cliché gemogen.

Dankzij de hoge score had ik wel tamelijk hoge verwachtingen voor deze nieuwe Fincher. Die verwachtingen werden helaas niet waargemaakt, het is een interessante film maar zeker niet zonder minputen. Het einde, maar vooral het begin, was nogal zwakjes, flauw en matig. Dat begin, met slappe stoere dialogen die volstrekt ongeloofwaardig zijn, was Fincher onwaardig en deed me het ergste vrezen. Gelukkig laat de regisseur die stijl na een veel te lange drie kwartier (?) eindelijk los. Beetje zonde, dat begin voelt echt aan als vulling om de film onnodig lang te maken. Een half uurtje te laat aan deze film beginnen is beslist geen ramp.

Eenmaal in het middenstuk beland begint de film eindelijk meer kwalitatief serieuze proporties te krijgen. Het verhaal krijgt dan inhoud, spanning en richting, en weet af en toe verrassend uit de hoek te komen. De film is, op het begin na, zeker onderhoudend, maar behaalt zeker niet het niveau van vrijwel alle andere Finchers. Het afgeraffelde einde (daartoe reken ik de laatste 30 minuten van de film), waar alle logica wordt losgelaten, viel ook erg tegen. Ik had dan ook graag een minder onrealistisch einde gezien.

Ik neig voor het geheel naar een score tussen de 2,5* en de 3,5*, het is maar net op welk deel van de film je meer gewicht legt, ik hou het daarom maar op drie sterretjes.

David Fincher behoort al jarenlang tot een select gezelschap regisseurs die de makkelijke weg keer op keer lijken te mijden. In plaats van over te gaan naar simpele blockbusters lijkt hij nog altijd meer heil te zien in het zoeken naar nieuwe artistieke uitdagingen. Ook zijn plots gaan doorgaans een stuk verder dan dat van een willekeurige thriller of actiefilm. Toen ik de hoge gemiddeldes van Gone Girl voorbij zag komen werd het dan ook hoog tijd om de bioscoop weer eens op te zoeken.

Tot de pauze zag ik een spannende, fraai geschoten thriller die een compleet andere wending kreeg toen Amy niet zo onschuldig bleek als gedacht. En het ging in mijn ogen helaas helemaal fout na 'de wending'. Allereerst vind ik het onrealistisch hoe de gewiekste, superintelligente Amy zich zo makkelijk te grazen laat nemen op die camping. Vervolgens trekt ze bij een oude vriend in die zijn huis bomvol camera's heeft gestopt. Maar als deze wordt doodgestoken heeft de politie niet meer bewijsmateriaal dan dat ene shot waarin Amy huilend in een hoekje zit? De twee lijken voortdurend goed met elkaar overweg te kunnen dus dan komt die geweldseruptie wel erg onverwachts voor een scherp analyserend rechercheur van de camerabeelden.

En zo kan ik nog wel even doorgaan: op het einde wordt er een kind verwacht terwijl Nick zijn vrouwe enkele weken daarvoor nog tegen de muur stootte, ehh?? En waarom is de houten schuur nooit een keer open gegaan? Hoe is Amy duizenden mijlen op pad geweest na de beroving? Haar contante geld werd haar zoals eerder gezegd afhandig gemaakt en iedere creditcardtransactie zal het landelijke politiekorps wakker hebben geschud. Nog een leuke: Nick stapt eerst volkomen onbeschoft naar één van de spaarzame 'getuigen' toe maar nadat deze is uitgekafferd doet zijn advocaat, die een ton als voorschot vraagt, geen moeite om nogmaals een gesprek aan te knopen? Aangezien hij later ook nog eens intensief contact met Amy heeft helemaal een gouden kans om eens goed uit te zoeken wat zij allemaal uitspookt.

Het zijn allemaal vragen die naar plotgaten rieken en ook het einde vond ik allesbehalve bevredigend. In potentie is Gone Girl de zoveelste topper van Fincher maar na dik twee uur stap ik toch enigszins ontgoocheld de zaal uit. Het fraaie begin en de degelijke soundtrack ten spijt.

3*

Gone Girl is een heel ander soort film dan ik vooraf verwacht had, maar het duurt een tijdje voordat dit merkbaar wordt. Het eerste uur of zo ligt geheel in de lijn van Finchers meest recente werk. Een zeer vakkundig gemaakte thriller dus, met veel aandacht voor karakteruitdieping en met een zeer onderkoelde sfeer. Erg goed gefilmd, strak gemonteerd en wederom met een pulserende score van Reznor en Ross. Het was een prima film, precies door dit vakmanschap en ook omdat het slim gebruik maakt van Afflecks onvermogen om veel emotie te leggen in zijn acteerwerk. De mediasatire stal nog het meest de show. Maar erg verrassend was het nou ook weer niet.

Breng daar het tweede uur. De twist dat Amy haar vermissing in scène heeft gezet is enigszins gewaagd en Fincher verliest er wellicht wat kijkers mee, omdat het vergezocht is en het bijna haaks staat op de wat meer realistische toon van wat er vooraf ging. Wat mij betreft maakt het de film. Vanaf het moment dat ik Amy zag rijden in haar auto, haar nieuwe leven tegemoet, wist ik dat ik ineens aanbeland was in de wereld van pulpfictie. Eveneens wist ik plotseling weer hoe goed Fincher in het verleden was met rebelse pulp, wat dit is. Weinig regisseurs weten enigszins minder materiaal naar nieuwe hoogtes te brengen, alsof het klasse heeft en dat is wat Fincher hier doet.

Belangrijker, de tweede helft van de film is niet alleen spannender en een meer interessante thriller dan de eerste helft, voor mij wordt het een komedie. Ik lees het niet veel meer terug, dus het zal wel mijn persoonlijke ervaring zijn, maar ik vond de film vrij hilarisch. Het is in feite een zwarte komedie met als richtpunten niet alleen het huwelijk, de media, maar ook feminisme, zonder in dat opzicht overigens een duidelijk standpunt voor of tegen te nemen. Het plan van Amy is wat belachelijk en vergezocht, maar het wordt met zoveel zwartgallig plezier gebracht, niet op de laatste plaats door Rosamund Pike, dat ik het moeilijk kon weerstaan. Het is net alsof iemand het verhaal van de femme fatale uit de klassieke film-noirs pakte en eindelijk haar zelf aan het woord te laten.

Het eindigt ook perfect. In plaats van voor een ironische moord op het einde te gaan, waar ik bang voor was, krijgen we een andere ironie: een verknipte versie van een Hollywoodeinde waarin man en vrouw weer herenigd worden. Dit is einde is zo passend, omdat er voor die twee geen grotere straf bestaat dan bij elkaar blijven en ze zijn beiden zo onsympathiek dat ze elkaar verdienen. Het bevestigd voor mij alleen maar meer dat dit gewoon een komedie verpakt als thriller is. Wel is het jammer dat dit einde zo lang uitgesponnen wordt. Fincher lijkt steeds op iets anders aan te sturen, maar blijft toch hangen in dat ze bij elkaar blijven. Het punt is dan al lang duidelijk.

Wat mij betreft misschien wel de meest schaamteloos vermakelijke film van Fincher. Het bewijst ook maar weer eens dat hij op zijn best is hoe minder sympathiek de personages zijn. Het plezier waarmee hij dat soort mensen kwelt belicht nog maar eens voor mij dat hij een hele goede satire-regisseur is, zelfs al heeft hij die reputatie niet. Hij is ook erg goed in ambiguïteit, altijd een zeldzaamheid in Hollywood.
4*

Als je op een voetstuk staat kun je flink vallen....... Met (te) hoge verwachtingen de bioscoop in gegaan. En dat viel toch tegen. Fincher schotelde een traag, enigszins voorspelbaar verhaal voor en zoals hieronder al gemeld, blijven er te veel vragen onbeantwoord. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van Gillian Flynn (de schrijver). Bij Se7en zat ik op het puntje van m'n stoel. Dat was hier beslist niet het geval. Toch heel aardig vermaak(t).