Road to Morocco (1942)

Je moet een liefhebber zijn anders moet je er niet aan beginnen.

Marokko ditmaal.

Niet zo verrassend dat deze film net iets anders is dan de vorige delen, andere regisseur aan het roer maakt altijd wel een verschilletje. Wel verrassend de zelfbewuste humor. Dacht dat dat toch een moderner iets was, maar zeker het nummertje in het begin en een aantal scenes op het einde verwijzen expliciet naar het bewustzijn van de "film".

Verder is er aan het concept niet veel gesleuteld. Hope & Crosby arriveren in een nieuw land, Lamour dartelt daar weer rond en wisselt een paar keer van partner, zoals we gewend zijn van haar. Crosby en Hope verzorgen een nummertje of vier, er wordt weer een paar keer gebrawled en op het einde is de bekende rolverdeling weer in z'n plooi gevallen.

De voorstelling van de Marokkaanse cultuur is traditioneel plat, maar daar ligt ook wel een klein beetje charme. Verder wat grappige momenten, met een Crosby en Hope die ondertussen erg goed op elkaar ingespeeld zijn. De rest is een blauwdruk van de vorige films.

1.5*

Je moet er van houden – Hope de lafaard die zich met een kwinkslag uit benarde situaties probeert te redden, Crosby die altijd (grootmoedig als hij is) bereid is om Hope te verkopen aan de laagste bieder, en Lamour die hen allebei het hof maakt maar uiteindelijk toch kiest voor (...amper een spoiler te noemen), alles gelardeerd met grappen waaruit blijkt dat de personages heel goed weten dat ze in een film spelen, liedjes, karikaturale exotica, vrouwelijk schoon uit Marokko te Hollywood, wraakzuchtige schurken en pratende kamelen. Af en toe gaat er wel eens een grap de mist in, soms zelfs de allerlaatste van de film (zoals hier), maar het maakt allemaal niet uit : wie houdt van deze twee komieken die op het witte doek zo onhandig zijn (maar in hun privélevens multimiljonair) vergeeft ze vermoedelijk veel. Nog niet van het niveau van hun volgende (en beste) Road-film to Utopia, maar al aardig op weg.

Wat mij betreft tot nu toe samen met Utopia de betere uit de reeks, maar daarbij moet eerlijk gezegd worden dat ik de laatste 2 delen nog moet kijken en dit ook zeker binnenkort ga doen. 2 jaar geleden was ik begonnen met de eerste 2 delen die vermakelijk zijn maar wat mij betreft wel wat stroever aanvoelen dan Morocco & Utopia waarin mij vooral opvalt dat de acteurs beter op elkaar zijn ingespeeld en de grappen ook met enige regelmaat een leuke zelfspot bevatten.

Het verhaaltje is net als in de andere delen meer een kapstok voor de grappen/slapstick maar op de 1 of andere manier komt dat met Morocco wat beter uit de verf.

Fijn feel-good filmpje!

3,5*

Grappig dat men het hier heeft over 'het concept', 'de vorige films', 'hun volgende film' en 'de reeks' terwijl niemand vermeldt welke reeks dat is. Ik mag graag denken dat ik wel iets over film weet, maar had echt geen idee!

Kennelijk zijn er zeven Road to... films met Bing Crosby, Bob Hope, en Dorothy Lamour. Ik kende dit totaal niet, en had deze titel redelijk blind opgezet vanaf een of ander comedy lijstje. Behoorlijk meta, zeker voor die tijd. Grapjes over de daadwerkelijke acteurs, Paramount en andere films uit die tijd.

Mooi voorbeeld ook van queer coding, deze film. Ik was benieuwd of er anderen waren die dat zagen, en er blijkt een heel hoofdstuk aan te zijn gewijd in de bundel Out Takes - Essays on Queer Theory and Film, getiteld Queering the Deal: On the Road with Hope and Crosby. Kon de PDF gelukkig makkelijk online vinden. Interessant.