Nebraska (2013)

Mooie road movie, die een leuke mix heeft van humor en drama. Er word ook sterk geacteerd in deze Nebraska, sterke karakters die worden neergezet door de vele acteurs, het is dan ook heel leuk te zien hoe alle confrontaties eraan toe gaan. Hoe alles is verlopen en wat je allemaal te weten komt van Woody. Het levert toch een mooi plaatje op en ik geef deze film dan ook een 8,5/10

Beetje makkelijk.

Vooral de keuze voor zwart/wit vond ik niet echt geslaagd. Oh ja, het verbeeldt het wat kleurloze bestaan van de afgeleefde personages etc etc, maar op esthetisch vlak voegt het echt niks toe en qua symboliek is het zelfs subtieler iemand een kopstoot te geven.

Ook Dern viel me tegen. Hij slaagt er maar niet in om z'n personage iets interessants mee te geven. De hele clou (ik wil jullie iets nalaten) komt helemaal uit het niets en komt ook niet bepaald geloofwaardig over. Verder snauwt hij een beetje en stommelt hij wat door het beeld. Ook de relatie met z'n zoon in weinig boeiend.

Gelukkig komt mama het gezelschap vervoegen halverwege de film en zijn er wel wat leuke bijpersonages te bespeuren. Ook het happy end kon ik wel pruimen, Payne durft dan toch een béétje risico te nemen, maar het maakt de film niet meteen geweldig.

Het kabbelt wel aardig, er zitten wat degelijke scenes in en het einde vond ik best geslaagd, maar Payne is soms iets te expliciet op zoek naar arthouse-light momentjes en keuzes die wat te doorzichtig en makkelijk ogen.

3.0*

Zou het titelnummer van Bruce Springsteen niet perfect bij deze film gepast hebben?

Nee, want dat nummer gaat over de film Badlands.

toch wel een mooie film, maar waarom in zwart-wit? , ik vond het echt een storend element,

alsof de regisseur wou zeggen: "kijk naar dit kunstwerk"

Cannes: Why Alexander Payne Shot Nebraska in B&W -- Vulture

Mooie film met Coen-achtige humor die zo droog is dat hij bijna in poedervorm komt, vooral erg grappig tijdens de familie-reünie ("Hoe lang deed je erover?"), en met een geweldige rol voor June Squibb als de moeder die (zoals de actrice tijdens het making of-filmpje vermeldt) geen filter tussen haar hersens en haar mond heeft zitten. Verder is het wel een beetje vertrouwd terrein, de verlopen stadjes, de oude mannen die bier zitten te drinken, de vader en de zoon die toch een beetje gaan bonden, de herkenbare "onderkant" van de Amerikaanse droom. Eigenlijk had ik stiekem verwacht dat pa op het einde tóch z'n miljoen zou ontvangen, zó vaak wordt er benadrukt dat hij helemaal niets zal blijken te hebben gewonnen – maar nee, hoewel Payne er dan wel weer een sympathiek slot aan breit. Ik moest af en toe wel even denken aan The Straight story, ook zo'n film waarin een klassieke bijrolacteur één keer in zijn leven de gelegenheid krijgt om te schitteren in een hoofdrol en die kans met beide handen aangrijpt (met als extra overeenkomst dat beide personages een schrijnend maar onnadrukkelijk verteld oorlogsverleden blijken te hebben). Het zwart-wit is mooi, maar de aparte keuze daarvoor voegt in mijn optiek weinig toe.

In de VS krijgen hele generaties te maken met de ziekte van Korsakov. Overmatig en langdurig drankgebruik als gevolg vaak van traumatische ervaringen. (Korea, Vietnam, Irak etc. etc) Uiteindelijk lijdt de alcoholverslaving tot dementie.....Een triest gegeven waar je een aardige film over kunt maken, zoals deze Nebraska. Mooie verfilming van wat echt een drama is,en een nationaal probleem ( 30% van 60 plus is aan de drank in de VS!!!) gevoed door wat subtiele humor. Hulde aan Dern,maar vergeet ook de glansrol van "moeder niet. Uiteindelijk als de film wat door kabbelt en een saai zijspoor inslaat (verblijf bij Martha), is zij het echte zout in de pap. Verder vond ik zoon David erg kleurloos...........Dat de film in zwart/wit is heeft met het verleden te maken en de kleurloosheid van het bestaan van de (hoofdrol) spelers.

Prachtige roadmovie met ook de nodige humor. Goed gespeeld door een keur van acteurs en actrices en ook "advocaat Saul" nam een deel van dit werk op zich.

Krap aan 2 uur goede film gezien!

Een 8 als waardering van ons tweetjes.

Dit is eigenlijk gewoon The Straight Story 2.0 en toch werkt het weer omdat de film met zoveel liefde is gemaakt en de acteurs, vooral Woody en Kate Grant, een wereldprestatie neerzetten.

De film is net zo simpel, helder, rechtlijnig, geabstraheerd, bloedmooi en intens verdrietig. Je voelt het verdriet van een mislukt leven, gelardeerd met een zwaar traumatische ervaring, draaglijk gemaakt door alcohol. Een odyssee naar binnen.

Als god bestaat en daaropvolgend een hemel, moet David Grant, de zoon, en dat eis ik, te allen tijde opgenomen worden.

Ik heb er gisteravond ook weer erg van genoten: prachtig tragikomisch verhaal, heerlijk geacteerd door iedereen en mooi geschoten. En zo heerlijk gortdroog hè, zonder enige opsmuk. Echt een pareltje waarvoor ik met liefde mn ogen wat te lang openhield, weer niet droog. Krijgt een half sterretje erbij van me, is een film om van te houden. Jammer dat zoiets moois weer zo laat op tv komt, mist zo heel wat genieters.

prachtige film,met prachtige beelden van het amerikaans landschap

prachtige rol van bruce dern en,stacy keach ''ouwe rotten'' met alle respect.

rest van de cast was ook goed !!

prachtige dialogen ,zwarte humor

al met al in prachtig zwartwit !!

Leuke en onderhoudende roadmovie. Soms een tikkeltje ongeloofwaardig en geforceerd, waardoor ik geen 4 punten geef.

Een wat speciale film, en eigenlijk niet echt mijn ding.

Maar heb hem toch uitgekeken, vooral omwille van de voortreffelijke vertolkingen van de cast en meer bepaald van Bruce Dern.

Goed ook dat hij is opgenomen in zwart-wit, draag bij aan het verhaal !!

Schrijf een handvol karikaturen bij elkaar en je krijgt…een verrassend menselijke film. Kijk maar naar Alexander Payne's 'Nebraska’! Het is niet alleen een prachtig portret van een streek (zoals ook ‘Sideways’ dat was, niet?), maar ook een schets van wat familiebanden betekenen – hartverwarmend, in deze tijd waarin we al wat traditioneel, oud, traag en lelijk is liefst in een donkere kamer willen wegstoppen. Nu het individualisme hoogtij viert (én ongelukkig maakt), moeten we de kleine gemeenschappen die onze gezinnen zijn misschien des te inniger omarmen. Omdat we niets anders hebben dan dat – een vader, een moeder, een broer, kortom: elkaar.

Cinematografisch, muzikaal, ritmisch: Payne weet het allemaal geweldig te stroomlijnen. Feelgood, met aan het slot een beetje stroop rond de baard: moeten we daar tegen in opstand komen? Deze keer niet. Omdat de glimlach hier ongewoon dicht bij de traan komt te staan. Zucht. Omdat leven en lijden en lachen bij elkaar horen – de aloude triade van de mens vroeger, de mens later, de mens nu.

3,25*

Ik sta toch een beetje te kijken van alle hallelujah-verhalen over Nebraska. Misschien is het gewoon niet helemaal aan mij besteed, deze blik in het dagelijkse leven van wat zeer gemiddelde Amerikanen in de provincie. Het is op zich wel een leuk, simpel verhaaltje, over de road trip van een nukkige, ouwe chagrijn met zoonlief. Daar blijft het niet bij: ze stranden in het stadje waar ze vandaan komen, en ook andere broer en moeder komen er terecht. Opa denkt dat hij miljonair is geworden en roeptoetert dat ook het hele stadje door, zijn vrouw en kinderen geloven daar niks van. Maar uiteindelijk is dat slechts een katalysator voor de interacties tussen de personages onderling, en om een beeld te geven van small town America, de mensen daar en wat in sommige gevallen de reuk van geld met hen doet.

Het is verder een goed gemaakte film (al ben ik niet helemaal overtuigd van de meerwaarde van het zwart-wit), met karakters die duidelijk zowel hun goede maar ook hun slechte kanten hebben. En hoewel je ze en hun gedrag uiteindelijk steeds beter gaat begrijpen en soms zelfs waarderen, vond ik het met name het eerste uur toch wel een moeizame film om door te komen. Stuk voor stuk vervelende mensen, die terecht komen in een stadje met nog veel vervelendere mensen, en de grappen brachten me ook niet echt tot een grijns, laat staan tot een lach - er is een grens aan hoeveel vervelendheid ik trek op een dag, en dit ging er net boven. De tweede helft was beter uit te staan, en een voldoende kan ik hier wel aan kwijt, maar veel meer toch ook niet.

Zo'n film waar ik - net zoals toen bij Her en In Bruges - zonder al te veel verwachtingen aan begon en uiteindelijk heel erg diep van onder de indruk was. Ik hou normaal niet zo van verhalen rond de onderklasse in Texas, inclusief de desolate landschappen, maar dit was anders.

Te beginnen met het zwart-wit: er zal best wel over te discussieren zijn of het daadwerkelijk nut had, maar net zoals - aan de andere kant van het visuele spectrum - bij Spring Breakers en My Blueberry Nights vond ik het vooral heel móói en hielp het me in de film te komen.

Mooie, subtiele muziek.

En heel erg gelachen om deze dialoog:

David : How did you and mom end up getting married?

Woody: She wanted to.

David: And you didn't?

Woody: I figured, what the hell.

David : Were you ever sorry you married her?

Woody: All the time.

David: Well, why did you have kids, then?

Woody: I like to screw, and your mother's a Catholic, so you figure it out.

Ook dit, ik kan het niet onder woorden brengen. Maar de film raakte me gewoon tot in mijn tenen.

4,5*

Al een tijd zin deze te kijken, en 'm ook aan m'n moeder te laten zien. Die gaat in 'r broek plassen van het lachen. Zelfs m'n vader (rip) had dit geweldig gevonden.

vond het een tegenvaller.

De film duurt erg lang, en ik kon er niet echt om lachen, nog om huilen.

Alles ging te traag, er gebeurde te weinig in, de ( ik dacht) grappige scenes waren niet leuk genoeg, en wendingen/ plot / tragedies bleven uit.

wel zet moeder een goede ( irritante) rol neer.

ook de rest van de cast speelt goed.

De film moet het hebben van de mooie beelden van het platte land en het eenvoudige oud gebleven dorpje , maar de film is zwart/wit en dus ook die opsteker verdwijnt dus in een - punt.

Typische Payne-film: een weergave van het echte leven die als zodanig in al zijn ongemakkelijke aspecten pijnlijk herkenbaar is en die bovenal ontroert in zijn warme menselijkheid. Dat maakt het gewoon een mooie film, ook al is de film wat traag.

Tweede keer gezien, na 'm destijds in de bios te hebben aanschouwd. Heb meer waardering gekregen voor het pijnlijke dat niet schreeuwend aan de oppervlakte ligt, maar meer impliciet is in de karakters, de dialogen en de desolaatheid van het landschap. Een Amerika dat veel te weinig belicht wordt, dat verloren is gegaan... tezelfdertijd met het verlies aan banen en de trots van de dus niet meer hardwerkende Amerikaan. Nebraska zit dicht tegen literatuurverfilming aan. jammer dat niet meer Amerikanen deze belangrijke film zijn gaan zien. Hoewel deze maar 12 miljoen USD heeft gekost om te maken, bracht ie slechts 27 miljoen USD op. Goed winstgevend, maar 'klein bier' tussen al die Amerikaanse pulp die we over ons uitgestort krijgen. Mijn waardering nu: ergens tussen 4 en 4,5 ster.

Heerlijke feel good movie met prachtig ingetogen eerlijk spel. Duurt wellicht net iets te lang in t midden. Straight story deel 2.

Trok in eerste instantie zeker mijn aandacht, omwille van de beelden, de acteurs en de sfeer. Bij nader toezien vond ik het geheel wat te slap, te karikaturaal, te Laurel&Hardy-achtig....

De moeder is fantastisch, met als hoogtepunt de scene op het kerkhof.

Na het eerste half uur vond ik er nog maar weinig aan, maar het werd steeds beter. Zo komen er heerlijke cliché personages voorbij, die werkelijk letterlijk uit het echte leven komen. De moeder van het stel en de twee neven komen met prima humor op de proppen en verder houdt de oude baas met zijn grote problemen de gemoederen flink bezig. De keuze voor zwart-wit is niet direct verkeerd, maar of het echt iets toevoegt? Nebraska is zeker geen spektakelstuk, maar staat wel degelijk voor entertainment waar goed over na is gedacht.

Geweldige film van begin tot einde. Echt genoten van deze roadmovie. Het zwartwit geeft een diepere demensie aan de fillm, maar was misschien niet nodig geweest. de rol van de moeder was werkelijk subliem. Ook de vader speelt een overtuigende rol.

Film bevat hilarische momenten, soms subtiel, soms explicieter. De film vertelt ook de geforceerde relatie van een vader-zoon die steeds verstoord werd door alcohol. De zoon die de band met zijn vader tracht aan te halen door hem te steunen in wat één van zijn laatste doelen in zijn leven zou kunnen zijn. Het einde is wat 'good news', vond ik net té geforceerd, maar dat wil ik er graag bijnemen.

Fijne roadmovie met erg overtuigend acteerwerk van de hoofdrolspelers. Zeker als de moeder erbij komt wordt de film echt scherp en boeiend. Dan denk ik aan scenes als waar ze familieleden de huid vol scheld of als ze op het kerkhof even haar emoties laat gaan. De film komt een tikje traag op gang, maar het is allemaal sfeervol en interessant genoeg om de volle speelduur te boeien. Soms wat ongemakkelijk, soms emotioneel, soms fijne zwarte humor. Prima. Het zwart-wit thema vond ik wel wat onnodig, zag er bij deze film de meerwaarde niet helemaal van in. Maar het stoorde ook niet.

3,5*

Leuke verrassing. Ik had geen al te hoge verwachtingen, maar het begin overtuigde me al snel. De sfeer is prachtig door de rustige countrymuziek, de heerlijk unieke en subtiele droge humor en het feit dat de film ook niet echt pretentieus overkomt, maar eerder bescheiden. Ook de keuze voor zwart-wit kwam goed uit de verf doordat deze bijdroeg aan de sfeer. De natuurbeelden waren mooi. Het verhaal heeft ook wel iets vanuit de interessante thematiek rond het ophalen van familiebanden en de mantelzorg voor ouderen. Verder vond ik het fijn dat we ook eens wat te zien krijgen uit de vaak onderbelichte regio (en kant) van Amerika. Geen verhaal vol glamour, maar een verhaal uit echt en ruig Amerika, het Trumpland. Ik vond het ook knap dat de zwakke economie uit deze staten met de hoge werkloosheid bij jongeren ook hier al aan bod kwam. Ja, zeker niet slecht en een film die dicht bij de realiteit aanleunt.

Een gelegenheid om meer films van Payne op te gaan snorren...

Aangezien Amerika al talloze roadmovies heeft in alle vormen en maten, heeft de regisseur waarschijnlijk vanaf dat optiek besloten om Nebraska in zwart-wit te schieten. En ook al is het zwart-wit, het blijft toch nog modern aanvoelen. We volgen de familie Grant... Waarbij David met een dilemma zit aangezien zijn alcoholistische vader Woody erin geloofd dat hij een lot van een miljoen heeft gewonnen. De man is te eigenwijs om er alles voor over te hebben om per voet naar Nebraska te gaan... Met tegenzin besluit David maar het heft in handen te nemen, dit alles met tegenzin van zijn moeder en broer...

Al heel snel wordt Nebraska een uitstekende roadmovie, waarbij de intensiteit tussen vader en zoon toch wel de kijker weet mee te slepen. Ook de oude herinneringen wanneer ze langs een voormalig woonplaats komen, familie en vrienden opzoeken en wanneer Woody's hondsbrutale vrouw ook op de radar verschijnt. Vooral die scene op het kerkhof was onvergetelijk. Ook wat psychologisch raakvlak heeft deze film veel te bieden en wanneer we steeds dieper in de zaken van Woody gaan weerhoudt het je om te zeggen dat de man slechts een alcoholistische gek is. Vooral wanneer hij onder zijn oude vrienden komt, die hem de hemel inprijzen omdat hij een miljoen heeft verdiend... en wanneer een foute vriend van zijn zwakke plek gebruik maakt... En wat nog meer... Die oude crush op het postkantoor, die sukkelige neven, het uitzichtloze bestaan van vele verdere familieleden en ex-dorpsgenoten... en vooral... heel veel oud zeer en onderbelichte zaken.

Ook die scene's rond dat moment dat die broers een compressor bij de verkeerde mensen stelen en vervolgens terugbrengen was een schitterend familieportret.

En tja... Wat er zou gebeuren gebeurd er ook... Knap ook om te zien dat Woody het inmiddels, door al de roerende ervaringen tijdens de reis, niet meer zo heel erg raakt. Ook dat einde wanneer David zijn vader laat imponeren in de nieuwe pick up.

Ja, dit was weer een prachtige familiedrama/alias roadmovie. Knap gemaakt, uitgebreid en zorgvuldig verteld en erg diepgaand. Om over de sfeer te zwijgen. En dit alles slechts om een valse lotto.

Weinig woorden meer voor.

5,0*

Een lach en een traan liggen dichtbij in dit bijna meesterwerk. Bijna want de eerste helft verdient die kwalificatie imho niet. Maar de film groeit sterk in de 2e helft. Met een wrang thema wat steeds actueler wordt door de vergrijzing.

Daarom erg mooi en aandoenlijk om te zien hoe de zoon hiermee omgaat. Deze vader/zoon spil draagt de film.

Overigens, gisteren eindigde ik in de Badlands (1973) van Montana. Vandaag begon ik in Montana.

Dat weidse landschap in beide films. Prachtig. De muziek in beide films trouwens ook.

Het zwart/wit van Nebraska stoorde mij in het geheel niet. Hoes van het gelijknamige album van Bruce Springsteen is immers ook zo. Het zet de sfeer.

Wat ik laatst schreef over La Piscine (1969). Dat je die op een lome tropische zondagochtend moet bekijken. Iets dergelijks geldt ook voor Nebraska. Die zou je op een grijze sombere maandagmiddag in februari moeten zien. Met de muziek van Bruce Springsteens Nebraska er gelijk achteraan. Dan word je vanzelf neerslachtig.

Zo zag ik in mijn jeugd de film Halloween. Op een donkere winteravond en alleen thuis. Perfecte setting. Ik voel nog de rillingen van angst over mijn rug.