Nebraska (2013)

Nebraska is waarschijnlijk de meest bescheiden film die genomineerd is voor de Oscar voor Beste Film sinds Marty uit 1955 (die verrassend genoeg won!). De naam van de regisseur is groot en wellicht de reden dat dit zoveel aandacht heeft gekregen, maar dit is toch bovenal een lief klein projectje. Het eindresultaat is ook verrassend goed. Toen ik deze in november zag - en de Oscarhype nog wat halfslachtig was; dit was toch vooral de lichte tegenvaller uit Cannes - verwachtte ik er eigenlijk niet veel, zeker ook dankzij de slappe trailer.

Gelukkig blijkt dit zo'n film te zijn waarbij de beste elementen niet gevangen kunnen worden door een trailer. Het kabbelende tempo is bijvoorbeeld essentieel hier. Maar boven alles zijn het kleine karaktermomentjes die er echt iets speciaals van maken. Dit is eigenlijk een typische Payne-film, maar minimalistischer en met wat minder beet, maar met extra melancholie. De manier waarop het personage van Woody Grant gepresenteerd wordt en langzaam uitdieping krijgt is knap. Aan de ene kant heb je de alcoholistische mislukkeling (en het is gelukkig een Payne-film, waardoor dit elementen nooit opzij gezet wordt), aan de andere kant een rechtvaardige, gevoelige man. Dern speelt dit allemaal bescheiden, bijna onmerkbaar, maar weet evengoed te ontroeren in scènes op het kerkhof of bij zijn oude huis. Die twee scènes zijn niet bijster origineel, maar perfect in uitvoering, waardoor ze hun doel behalen.

Verder ook een fraaie schets van de meer desolate plaatsen van de Verenigde Staten. Het rustieke zwart-wit past er perfect bij. De acteurs, Dern incluis, lijken gewoon bij het landschap te horen. De humor is ook ingetogen, maar wel vaak erg geestig, vooral met dank aan de one-liners van June Squibb (de enige levendige acteur hier). Echt grappig is de scène waarin de twee zoons de luchtpomp stelen. Payne gaat hier ook voor het eerste voor een feel-good-einde dat perfect werkt.

Eigenlijk is de enige zwakte Forte, die mij maar matigjes wist te interesseren in zijn personage. Hij leek voor dead-pan te gaan, maar gaat daar net een stapje te ver in. Verder is dit misschien niets groots, maar dat is de kracht. Licht-komisch en licht-ontroerend. En stiekem onvergetelijk. Misschien geen About Schmidt of Sideways, maar ik verkies dit boven The Descendants.
4*

Echt een hele mooie film. We zien het prachtige landschap van Nebraska, mooi geschoten in zwart-wit. Een heerlijke road-movie waarbij de acteurs geweldig spelen. De humor is echt helemaal geweldig, ik heb echt een paar keer plat gelegen.

Dat de film in zwart-wit is opgenomen geeft een nostalgisch idee aan gebieden die zijn achtergebleven bij moderne ontwikkelingen. De sfeer die het sobere landschap en de troosteloze dorpjes oproepen weerspiegelen de treurige situatie van Woody’s gezin.

Aan de andere kant is het landschap ook een weerspiegeling van Nebraska in crisistijd. Het zijn moeilijke tijden en als de oude vriend Woody een miljoen dollar heeft gewonnen kunnen veel vrienden en familie zich niet weerhouden om Woody wijs te maken dat hij hen geld schuldig is. Dat de arme man geen nee kan zeggen maakt het extra ontroerend. Dat Woody’s vrienden geld willen zien is erg hardvochtig en geeft het rijk zijn een scherp randje. Dat komt de film ten goede en maakt het lot van Woody alleen maar aangrijpender. Payne vertelt met Nebraska het aandoenlijke verhaal van een oude man die nog iets bijzonders wil bereiken en doet dat op voortreffelijke wijze.

Gastrecensie Nebraska (Merijn Wierenga) - Filmhoek.nl

Bruce Springsteen: iemand die direct in mij opkwam. Niet enkel vanwege de titel die ook zijn album uit '82 draagt, maar vooral vanwege de thema's en de mensen die Payne toont en ook immer door The Boss worden bezongen.

Enfin, Payne gaat terug naar zijn geboortestaat en dit is dus ook een film over terugkijken op het leven, over de vraag of vroeger alles beter was en met een klein beetje hoop de onbestemde toekomst in. We volgen een vader en zoon die meer geleefd worden dan echt leven, hun best doen en verder wel zien. Hele gewone mensen dus. De plot wordt in gang gezet door eigenlijk een MacGuffin, maar is niet zo heel belangrijk. Het is gewoon dat pa en zoon op reis moeten naar Nebraska, naar hun verleden. En daar draait het om, de verhoudingen tussen vroeger en nu en de dromen die vaak niet uitkomen. Een paar mooie stukken zijn bij de krantenmevrouw - oud, nu als arbeider zeer ongewild maar wel met veel kennis en vriendelijk en behulpzaam- en in het restaurant waar moeders toch maar kiest voor de roast beef, waarna zoon de tip van de serveerster (tilapia) neemt. Ondertussen toont Payne ook de immense grootte van de V.S. Je begrijpt ook ineens dat dat soort mensen de kaart van Europa niet kennen en op de Tea Party kunnen stemmen. En zo krijg je als een kijker een heel mooi beeld van de binnenlanden van de States.

Er wordt goed geacteerd. Forte en Dern zijn beide goed op dreef en weten alleen al met hun ogen enorm te leven, maar ook in hun gebaren en hun samenspel zijn ze top. Je voelt wel aankomen waar de film heen kan gaan (wederzijds respect voor elkaar leren te krijgen, je kent het wel) maar Payne doet dat net even iets subtieler en origineler dan dat meestal wordt getoond. En de beide acteurs weten precies hoe ze dat moeten invoelen. Geen preken of huilbuien, maar gewoon een arm om de schouder leggen. Ook de rest van de rollen is uitstekend ingevuld. Verder is de muziek mooi en passend, lekker rustig zoals het hele kabbelende tempo. En de film is mooi geschoten, in contrastrijk zwart-wit waardoor de lijnen van het landschap naar voren komen (en de kaalheid duidelijk wordt) maar ook geeft dit het geheel een nostalgisch gevoel.

Uiteindelijk zeer genoten, ook met de soms snedige humor. Wel duurt de film net iets te lang en is niet elke scène even goed, of elke symboliek even sterk (dat met die Japanse auto's) maar als geheel werkt het wel. 4,0*.

Een ongeromantiseerde herfstreis.

Woody Grant (Bruce Dern) heeft het beste deel van zijn leven achter zich, als hij opeens een brief krijgt waarin staat dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen. Hij twijfelt geen seconde en vertrekt richting Nebraska om de prijs op te halen. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Zo begint hij, samen met zijn zoon David (Will Forte), aan een rustige maar boeiende reis door het land waar hij is opgegroeid, door zijn herinneringen, en door zijn leven. En ook dat verloopt natuurlijk niet op rolletjes, wat voor allerlei mooie situaties leidt. Zowel bij Woody als bij zijn zoon valt geen greintje egoisme te bekennen, en springen ze natuurlijk in het oog van allerlei aasgieren.

Een fraaie en eerlijke drama (daarmee doel ik o.a. op de hoofdpersoon als aftakelende oude man en zijn emoties/wensen om iets voor zijn kinderen achter te laten) met lekkere kurkdroge humor. Bruce Dern speelt voortreffelijk, de rol van Will Forte laat niet veel ruimte over voor de inbreng van de acteur en is daarmee vrij doorsnee.

Alleen de keus voor zwartwit heeft me niet weten te overtuigen. Er zijn genoeg films waar het een aanwinst is, het focust bijvoorbeeld de aandacht op het verhaal, of het versterkt het (tijds)beeld. In deze film begrijp ik de associatie ervan met het verleden wel, maar dat is niet genoeg reden. Het heeft geen toegevoegde waarde, integendeel.

Het is een gemiste kans om fraaie plaatjes van het dorre Nebraska te tonen. Die beelden van Nebraska zijn er wel, maar die beelden zijn te simpel, te gewoontjes, en om ze dan maar in zwartwit te tonen is de makkelijke weg om te proberen om indruk te maken. Een grijze dorre indruk kun je ook prima wekken zonder de kleur weg te doen... een gemiste kans. Het tonen van bijvoorbeeld een eigentijdse huiskamer, met een prominente plaats voor een breedbeeld flatscreen, wringt in het zwartwit, het past er niet bij. Het zwartwit romantiseert wellicht de film ook, en dat lijkt me hier juist niet nodig.

Ondanks dat went het natuurlijk wel, en de kracht van het verhaal overwint het met verve van het gemis aan kleur. Maar dat is het wel, een gemis.

3,5 dikke sterren, tegen de 4 aan.

Fraaie droogkomische roadmovie, mooi geschoten in zwart-wit, met een glansrol voor Bruce Dern. June Squibb is ook geweldig als zijn getergde vrouw. Qua plot valt er niet bijster veel te beleven, maar wat een sfeer en wat een geweldige dialogen. Menselijk falen werd zelden zo treffend verbeeld als in de films van regisseur Alexander Payne, die ogenschijnlijk met het grootste gemak films op topniveau blijft afleveren.

Nebraska is zo’n typisch klein rustig filmpje waar je langzaam in moet groeien en waar je langzaam maar zeker steeds meer feeling met de personages krijgt. De nadruk ligt vooral op het subtiele. Payne regisseert het allemaal feilloos en zorgt ervoor dat je na afloop toch wel met een erg fijn gevoel achterblijft.

Vooral de rust die het uitademt is soms echt heerlijk. Bruce Dern speelt een fantastisch hoofdpersonage. Hij heeft zijn fouten, is alcoholverslaafde en zeer eigenwijs. Aan de andere kant heeft hij een recht door zee gevoel, oogt hij eerlijk en weet hij toch al vrij snel mijn sympathie te winnen. Hetzelfde geldt voor June Squibb, die zijn rustige vrouw speelt, maar die er niet voor terugdeinst te zeggen waar het op staat, indien dat nodig is. Ik zag dat ze inmiddels al 84 is, maar dat zou je haar echt niet geven, als je haar zo levendig ziet spelen.

Het zijn vooral de kleine gebeurtenissen en de rustige veranderingen in de relaties tussen de personages, die dit zo fijn maken om naar te kijken. Het einde is niet echt verrassend, maar bij een film waarbij de weg ernaar toe zo fijn is om te bewandelen, is dat totaal niet erg. Ik vond de keuze om hier zwart-wit te gebruiken ook wel fijn. Het geeft de gebeurtenissen iets authentieks en maakt de plaatjes waar ze langskomen nog net wat mystieker. Het is overigens niet alleen maar drama. Tussendoor zit ook wel wat subtiele en soms zelfs erg droge humor verweven. Vooral de mensen, die ineens als geldwolven op het gezin afkomen hebben bedoeld of onbedoeld vaak iets komisch.

Een prachtige eind scène ook. Geweldig hoe Dern met zijn zoon gebukt naast hem in de pick-up door het dorpje rijdt en diverse mensen toch even met verbazing laat omkijken. Alexander Payne bewijst nog maar weer eens wat voor goede regisseur hij is. De Oscar zal Nebraska waarschijnlijk niet winnen, maar van alle kandidaten die ik tot nu toe zag, is dit met gemak wel de meest sympathieke film van allemaal.

4,0*

Is er een regisseur die zulke nederige, oprechte en bescheiden films maakt als Payne? Ik ken ze niet. Heerlijke film weer van Payne. Qua film ook weer typisch Payne. Sterk acteerwerk, sfeervol, zowel qua narratie als karakterontwikkeling een 'road trip' en zeer sterke humor. Payne weet het weer voor elkaar te krijgen prachtige fragiele personages op het scherm te toveren.

Wat ik vooral erg sterk aan Nebraska vindt is dat de melancholische overpeinzing zo subtiel gebracht wordt. Dern's personage spreekt zich er nooit over uit maar komt bij de kijker wel met een flinke impact aan. Ik gaf laatst nog aan dat ik normaal gesproken niets kan met films met senioren in de hoofdrol maar dit is weer zo'n uitzondering. Dan moet je echt van goede huize komen, al is dat aan Payne wel besteed.

Payne's films en haar personages zijn bescheiden, oprecht en hartverwarmend, in handen van Payne's regie is dat goud waard. Nog geen Sideways maar een hele mooie film. Hele fijne filmmaker.

Nebraska is een zwart-wit film die warm aanvoelt en kleurrijke personages bevat.

Een film helemaal die helemaal in zwart-wit is, het spreekt veel mensen niet echt aan. Maar de keuze voor het gebruik van zwart-wit is wel begrijpelijk bij Nebraska. De nieuwste film van Alexander Payne gaat over familie, liefde, hoop en Amerika. De film is interessant genoeg om over het zwart-witte aspect heen te kijken en bevat juist kleurrijke, maar domme en erg negatieve, personages die ook direct de film verzwakken en de geloofwaardigheid aantasten, maar de hoofdpersonages wel sterker maken en meer diepgang geven.

Filmtakers › Inloggen - filmtakers.wordpress.com

Alweer een prachtige Alexander Payne. De man heeft een patent op kleine intieme drama's en laat in Nebraska zijn vakmanschap nogmaals zien. Het begint al met Woody Grant. Een typisch Payne-personage dat in de persoon van Bruce Dern een waardig vertolker krijgt. Daarnaast is er weer die balans tussen komedie en drama. Minder dwingend en subtieler aanwezig dan in bijvoorbeeld The Descendants, maar nog altijd de grote kracht van Payne's films.

Ook hier voel je op het ene moment medeleven en compassie, terwijl een minuut later bij het stelen van een air compressor of een uitbarsting van June Squibb de lach alweer doorbreekt. Tel daar die prachtige slotscène bij op en je hebt weer een Alexander Payne pur sang.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Nebraska (27 februari)

"He still thinks he's going to Lincoln to get his money."

Van de regisseur van The Descendants (2011) zie ik en dat vond ik best een vermakelijke film, omdat drama en comedy op een interessante wijze in elkaar worden verweven. Dit is ongeveer ook het geval in 'Nebraska'.

Het kabbelt lekker voort ondersteund door een fijne score en een - niet storend - zwart-wit contrast. Dit geheel zorgt voor een relaxte film waarbij je als kijker zijnde even tot rust kan komen. De echt grootse gebeurtenissen blijven zodoende uit, maar er zitten wel wat subtiele momenten in.

Drama en droge humor worden nauw verbonden. Dit uit zich in de dialogen en de manier waarop de verscheidene personages worden geportretteerd. Met name om het personage van June Squibb ging ik goed stuk. Zij kwam steeds met de raarste anekdotes en acties aanzetten; geweldig om te zien. Het eigenzinnige einde past wat dat betreft perfect in de lijn van de film.

Al met al een aangename film om eens gezien te hebben. Misschien moet ik toch maar eens een keer op zoek naar het eerdere werk van Alexander Payne.

3,0 Sterren.

Heerlijke roadmovie die op een prima manier drama met komedie weet te verenigen. Vooral de relatie tussen vader en zoon wordt erg mooi vertolkt door Bruce Dern en Will Forte. Hierbij is in het bijzonder sterk de nadruk gelegd, op het feit dat niet alles is wat het lijkt. Er zijn altijd situaties die hier aan ten grondslag liggen, en zo ook in deze film. Het verstandelijke en cognitieve vermogen verminderen bij de vader, en drankmisbruik speelt een grote rol in het verleden en heden. Dit levert de nodige frictie maar geeft de film ook de kans voor de nodige humor. Een sterk spelende cast en mooie zwart/wit beelden maken van dit verhaal een zeer geslaagde film.

Het Amerika dat Alexander Payne ons in zijn nieuwste film weer voorschotelt is dat van noordelijke staten van de VS waar je een lot uit de loterij nodig hebt om vooruit te komen in het leven. Woody Grant denkt dat lot te hebben. In het begin van de film lijkt hij niet veel meer te zijn dan een norse, egoïstische alcoholist, maar samen met zijn zoon David wordt ons de tijd gegund om het personage te zien groeien. Het is de kracht van de films van Payne dat de hoofdpersoon zich altijd in een verrassende richting ontwikkelt, en dat het hele verhaal in dienst hiervan staat, maar ook een heel natuurlijk verloop lijkt te hebben.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Nebraska (ZUBB.nl)

Zoals ik al had verwacht heb ik heel erg genoten van Nebraska. Het verhaal is heel leuk bedacht en zit vol met bijzondere karakters. Natuurlijk is Bruce Dern geweldig als Woody en zijn hele familie is gewoon geweldig. De dialogen (en gebrek aan dialogen) zijn ook perfect. Verder vind ik het persoonlijk erg leuk om te zien dat Will Forte ook in dit soort films kan schitteren. Cinematografisch is het ook heel sterk en de keuze voor zwart/wit heeft goed uitgepakt. Al bij al is het gewoon een hele lieve, grappige en kleine film geworden.

Misschien wat hoog, maar vond hem echt geweldig. 4.5*

Prachtig hoe zo'n op het eerste gezicht klein en simpel ogende film toch zo groots kan zijn. Nebraska gaat over een eenvoudig beïnvloedbare oude man die geënthousiasmeerd wordt voor een veel vergende vergeefse onderneming nadat hij misleidt wordt door zo'n ongelooflijk vervelende, bedrieglijke reclamebrief en Bruce Dern weet die aandoenlijke oude man zo geweldig goed neer te zetten dat dit eenvoudige uitgangspunt een werkelijk prachtige film oplevert die van begin tot eind heerlijk wegkijkt. Familiebanden worden op de proef gesteld, voorvallen uit het verleden worden achterhaald en geschiedenis wordt geschreven in een meeslepende reis door het prachtige Noorden van de Verenigde Staten van Billings, Montana naar Lincoln in Nebraska. Dern neemt je, letterlijk en figuurlijk, mee in een film die in prachtig zwart-wit is geschoten en zowel zijn vertederende als droog komische momenten kent.

Echt een schitterende film, prachtig acteerwerk, en ja de film is af en toe wat traag maar ja dat past ook wel in de af en toe beklemmende sfeer die er af en toe hangt.

Van mij had hij echter wel in kleur gemogen, ik zie niet goed in wat dat zwart/wit gebeuren toevoegt aan alles, maar goed, al met al 4 sterren zeker.

Wat een prachtige roadmovie. Tragikomisch maar met een mooie warme sfeer.

Dat de film zwart-wit is stoorde niet, alhoewel ik in het begin toch moest wennen. De landschappen zijn prachtig en ik vroeg me steeds af hoe de film eruit had gezien als ie in kleur zou zijn gefilmd.

De film klopte voor mijn gevoel. Mooie beelden, goede muziekscore, karakteristieke personages en een leuke storyline.

Erg leuke film. Bruce Dern steelt de complete show als oude, eigenwijze zeurpiet. Het verhaal is mooi. Gelooft de man echt dat hij een prijs heeft gewonnen, of zit er meer achter? Is hij echt zo gevoelloos, of is het eigenlijk een sentimentele man? Vragen die onbeantwoord blijven, maar toch ook weer niet. Sommige scènes vond ik te flauw, zoals de moeder op de begraafplaats, en de gezichtsuitdrukkingen bij de pijnlijke stiltes als de hele familie in de huiskamer bij elkaar zit. Het is een soort Amerikaanse humor die je ook in komedies ziet waar ik geen liefhebber van ben.

Het einde sentimenteel, maar wel mooi.

Nebraska

Voor mij is dit de eerste kennismaking met Payne. Ik hoopte dus dat de eerste indruk goed zou zijn. Wat op het begin een duf filmpje lijkt, ontpopt zich tot iets moois in zijn eenvoud. Met prachtige beelden en scènes heeft Payne een goede indruk op me gemaakt. Dit smaakt zeker naar meer.

Nebraska volgt een man die op het eerste gezicht niet helemaal honderd lijkt. Ik vroeg me dan ook regelmatig af waar het verhaal nou eigenlijk heen wilde. Hoogstaande dramatiek ontbreekt namelijk. Vervolgens kachel je op een rustig, kalm tempo door en krijg je steeds meer gevoel bij de personages. Payne weet dit op een zeer goede manier te creëren, zonder het ook maar op één moment te forceren. Zoals het moment dat er geen uitbundige blijdschap is als Woody zijn truck krijgt en een stukje mag rijden, maar meer verbouwereerd naar zijn zoon staart. Dit vond ik een prachtig stuk, en weet aardig wat empathie los te weken. De film sluit dan ook af als hij zich op zijn hoogtepunt bevindt. Prachtig getimed door Payne.

Bruce Dern speelt prachtig een verstrooide bejaarde. Zijn verwarde geestelijke toestand weet hij zeer natuurlijk over te brengen. Ondanks de mentale afstand die er tussen jezelf als kijker en hij als personage staat weet hij het heel dichtbij te brengen. Hij heeft een rol met weinig woorden, en ik denk dat daar zijn kracht in ligt.
Will Forte Daarentegen heeft de sprekende rol toegediend gekregen. Ik vind hem minder sterk dan Dern, maar hij mag er zeker wezen. Hij speelt meer een rol en past niet helemaal in het jasje dat hij aantrekt.
Daarna wil ik June Squibb nog even noemen. Zij noemt haar man dan niet helemaal goed, maar zelf heeft ze ook aardig wat problemen denk ik. Toch weet ze dat bijzonder goed op je over te brengen. Ze is daarbij ook de humoristische factor in het geheel.

Zoals ik al zei maakt Payne hier een heel klein, compact werkje. Mede door het zwart-wit gebruik wordt het grootse van Nebraska er uit gehaald. De shots van de omgeving en van de wegen kunnen groots en mooi zijn. Payne laat dit echter krimpen en dit past precies in het straatje van de film.

Nebraska is mooi. Erg leuk om een keer te zien. Je moet er alleen wel voor in de stemming zijn. Het is geen film die je met tien vrienden en veel bier moet kijken, maar dicht bij jezelf moet houden.

3.5*

Wat een prachtige film. Vooral de komisch-tragische momenten tussen vader en zoon zijn bijzonder goed. Nooit overdreven en door alle spelers goed geacteerd. De muziek past helemaal bij de sfeer van de film. Zelf vind ik het feit dat er in zwart-wit is gefilmd een extra dimensie. Het verhaal wordt goed uitgewerkt. De aanvankelijk moeizame relatie tussen vader en zoon zie je langzaam veranderen zonder de "gebruikelijke" Amerikaanse sentimenten. De altijd en overal mopperende en klagende moeder past helemaal in de film. Aanrader.!!!

Ah Bruce Dern!! Die speelde in de jaren 70 toch maar mooi in een drietal van mijn favoriete 70's films: Silent Running, The Driver en Black Sunday, hier opeens jaren ouder en bijna niet herkenbaar.

Maar wat een geweldige ontroerende prachtige film is dit en gefilmd met prachtige beelden in prachtig zwart/wit. Roadmovie-achtig, al speelt het grootste gedeelte in Hawthorne.

Erg mooi tragi-komisch en met een geweldige rol ook van June Squibb als de wat norsige echtgenote.

Verwachtingen waren zeer hooggespannen en werden totaal waargemaakt.

Meesterwerkje!

Weer een bijzonder aangename film van Payne, wiens humor altijd wel werkt. Ook in deze Straight Story-achtige film dus. Leuke figuren en aardig sympathiek uitgewerkt. Het zwart-wit vond ik alleen weinig meerwaarde hebben, maargoed. 3.5*

Erg leuke film met heerlijke karakters en (dus) een goede cast. Speciale vermelding ook voor de hilarische rol van Squibb als moeder de vrouw. Payne zorgt voor precies de juiste mix van humor en drama en wordt nooit sentimenteel. Waarom de film niet in kleur is, is me hier niet duidelijk.

Payne maakt van een simpel, klein verhaal een heel knap en mooi filmpje. Effectief geschoten in zwart/wit en met een goede cast, waar Bruce Dern een erg leuke prestatie neer zet als oude koppige vader. Payne z'n humor valt weer zeer te waarderen in deze 'Nebraska' en de wisselwerking met het drama zorgt voor een geheel wat goed in balans is. Ik krijg echt zin om die kant op te gaan, na dit sfeervol geschoten geheel.

Prachtige plaatjes van Amerika (de reis van Montana naar Nebraska natuurlijk). En volgens mij is die ouwe Woody gewoon een sentimentele man met een klein hartje.. 1 miljoen op te halen voor o.a. z'n kinderen en een truck. Maar hij spoort niet. Deze film wel gelukkig. Zeer sfeervol geheel, met leuke personages. Een lach en (bijna) een traan. De film wordt nooit ècht sentimenteel. Dikke voldoende voor deze roadmovie.

Aardige film, goed camerawerk met mooie landschappen. Het zwart-witte maakt het geheel niet mooier of effectiever, met kleur had het denk ik net zo mooi of misschien wel mooier geweest. Acteur Bruce Dern zet zijn rol heel goed neer, zeker een man van weinig woorden , Will Forte daarentegen blijft net overeind; overtuigde mij niet echt. June Squibb zorgt voor actie in de film maar dan mondeling, ze praat het meest van heel de familie daar. De dialogen zijn daarom ook komisch en de scene dat ze voor een graf staat en haar jurk optilt is ook geweldig. Op een gegeven moment vond ik het minder worden dat de vader maar steeds het geld wilde halen en zijn zoon hem steeds tegen wou houden, maar het einde maakte het goed en was goed om te zien hoe oudere mensen dingen van deze tijd kunnen zien.

Puike film weer van Payne, een regisseur die ik nog nauwlettender ga volgen. Zijn mix van komedie en drama is die van het allerbeste soort.

Ook weet hij altijd weer op de een of andere manier het allerbeste uit de acteurs te halen. Alle rollen worden weergaloos ingevuld, met Bruce Dern en June Squibb als positieve uitschieters.

Alhoewel het een klein half uurtje duurde voordat ik echt in de film zat, kent de film weinig minpunten. Het einde waar naar toe wordt gewerkt wordt ijzersterk weergegeven, zonder té sentimenteel te worden.

De film is verder prima in balans en deze film is het zeker waard om snel nog eens herzien te worden.

Aansprekende tragikomedie over de relatie tussen een door het leven getekende oude man en zijn gezinsgenoten, in het bijzonder zijn jongste zoon. Mooi om te zien hoe die weerspannige zoon, wanneer hij gaandeweg meer te weten komt over het verleden van zijn balorige vader, uiteindelijk helemaal bijdraait. .
Het acteerwerk is zonder meer top, in het bijzonder van Bruce Dern als de afgeleefde, recalcitrante oude man en van June Squibb als zijn verongelijkte, bazige vrouw. Ik heb gelezen dat de film oorspronkelijk in kleur is opgenomen, maar dat Alexander Payne tijdens het postproductie proces besloot de film te converteren naar zwart-wit. Daarmee wilde hij de sfeer van lang vervlogen tijden gebruiken als omlijsting van de film. Ik vind dat een uitzonderlijk geslaagde keuze, die zonder meer bijdraagt aan de kwaliteit van de film. De fraaie cinematografie van de Great Plains doet dat sowieso al.

wat kan een sobere film met echte mensen in echte situaties toch heerlijk zijn.

mooie beelden,passend bij de film.

fijne soundtrack,,,ook passend.

en de film neemt de tijd.

de soundtrack had (mocht je het waarderen) iets weg van calexico.

Calexico (band) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

dikke 4.

Fijn filmpje met een aangenaam melancholische score die goed bij de ontwikkelingen past.

De weg naar Lincoln, Nebraska gaat niet over rozen en de aanleiding is naast komisch ook wat tragisch maar de film heeft voldoende humor zodat het aangenaam licht blijft. De vuilbekkende moeder is eigenlijk wel m'n favoriete personage.

'k vond het geen misse film. Een zwart-wit road movie, maar wat de meerwaarde van zwart-wit is, weet 'k toch niet meteen.

De film zelf was goed te pruimen en ondanks het iet wat trage tempo, verveeld de film niet.

De cast kwam naturel over, de muziek paste er ook goed bij.

Het is eens een ander soort film, maar daarom niet minder waard om gezien te hebben.