Nebraska (2013)

Een leuke komedie/drama film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Bruce Dern en Stacy Keach...

Perfect kwaliteit HD (zwart en wit) breedbeeld...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prachtige film waarin een oude man in de veronderstelling is dat hij een miljoen heeft gewonnen. Een roadmovie waarin een zoon zijn oude vader leert kennen. Troosteloos en zelfs ontroerend, maar toch moet je erom lachen (typisch Alexander Payne). Vooral de scene met de compressor is hilarisch. Een uitstekende cast waarbij de inmiddels 85-jarige June Squibb de scenes weet te stelen.

Schitterende roadmovie geschoten in zwart-wit! Dat vind ik trouwens wel een gok van Payne, want roadmovies worden alleen maar beter als ze je geniet van die prachtige en kleurrijke vergezichten waar dan zo'n auto door kachelt. Hier maakt het echter niets uit en het is ook gewoonweg niet nodig. De film is al van zichzelf mooi door de half vergane setting van het mid-westen, zwart-wit past er juist prima bij. En vaak is het hoofdthema van zo'n roadmovie het overdenken van waar een hoofdpersoon staat in zijn of haar leven of beschouwend welke levensweg hij of zij heeft afgelegd. Dat soort dingen dus, In Nebraska is dat niet anders.

David Grant neemt zijn oude pa Woody mee op reis naar de staat Nebraska. Zijn vader denkt dat ie de miljoen heeft gewonnen in een of andere vage loterij. Ondertussen blijven ze steken in Woody's geboorteplaats en daar komt de film pas echt goed op gang met humoristische scenes, waarin Woody's vrouw (een oma van ver in de 80) met haar doorlopende cynische commentaar voor de meeste humor zorgt. Erg leuke rol van June Squibb!

Inderdaad. IJzersterke, subtiele film met prachtige fotografie van Phedon Papamichael, geweldig script van Bob Nelson en doortastende regie van Alexander Payne die zijn zin doordreef om deze film, nota bene in zwart-wit, na 10 jaar toch te maken, mede dankzij het succes van The Descendants (2011).

De film is eigenlijk een dramatische zoektocht van zoonlief Will Forte, naar zijn ouders, met name zijn vader, en is ondanks vermakelijke humorelementen wat serieuzer van toon dan About Schmidt en Sideways. Erg pijnlijk, die neefjes van hem trouwens de hele familie waarin het zwijgen de boventoon voert, waar wellicht de verzwegen missie van de drie broers in Korea een rol speelt.

En fijne gesprekken tussen vader en zoon:

-Well, why did you have kids, then?

- I like to screw, and your mother's a Catholic, so you figure it out.

4.5*

Wat er aan deze film te genieten valt zijn de knappe opbouw, de puike dialogen, niet zonder sarcastische humor, de rake typeringen van mensen en hun gedragingen, de mooie fotografie, het goed acteerwerk en de rustige muziek die me, mede door het onderwerp van de film aan "The Straight Story" deden denken.

Meerdere sprekende scènes als het TV-kijken door de ganse familie en het charmante slot van de film.

Mooi.

Ge-wel-dig!

Vind zowat alles goed aan deze film en dat terwijl hij van een regisseur is die ik niet erg hoog heb staan. Nu las ik zojuist dat hij 10 jaar heeft moeten zeuren om de film voor elkaar te krijgen. (Niemand die echt in de film geloofde?!) Vandaar dat de passie voor filmmaken er waarschijnlijk ook vanaf spat: Meesterwerkje!

Script en acteerwerk zijn een genot om te kijken, met Bruce Dern en June Squibb als absolute toppers. Heerlijke kijkervaring! 9/10*

Leuke film, iets leuker dan The Descendants. Een koppige seniel wordende oude mopperpot wil absoluut een prijzenpot van een miljoen gaan ophalen in Lincoln, Nebraska. Zijn zoon gaat met hem on the road en samen verzeilen ze in zijn geboortedorp. Opnieuw staat Payne stil bij wat duidelijk zijn favoriete onderwerp is : familie. En wat een familie. Met gortdroge humor zien we hier een weinig spraakzame, weinig hechte familie. Geen slechte mensen wellicht, maar ze lijken niet al te veel om elkander te geven, behalve wanneer het om geldkwesties draait. Ook Woody is zo'n je m'en foutist. Zijn miljoen is het enige wat hem interesseert. Er is echter ook een dramatische onderlaag over een oude man die geen gelukkig leven heeft gehad, aan de drank heeft gezeten, en toch nog iets van respect en zelfrespect wil afdwingen voor hij heengaat. De aankleding van deze film deed me meer dan eens aan The Straight Story (4,5*) denken door de muziek, weidse beelden. Paynes film komt nergens in de buurt van Lynch's klassieker, omdat de hele familie een bevreemdende, weinig hechte en emotionele indruk nalaat. Tegen het einde heeft de zoveelste "ontsnapping" van Woody iets zieligs. Van Payne wacht ik nog steeds op zijn eerste echte meesterwerk.

Een schat van een film. Sideways sloeg bij mij niet volledig aan, dat ging wat beter bij About Schmidt, Nebraska is de tragikomedie die me vanaf de start in z'n greep heeft en niet meer loslaat. Misschien maar goed dat ik vooraf niet doorhad dat het om eentje van Payne ging, de hype en de lof was me ook alweer ontgaan, als het me eerder al was opgevallen. Met dat soort dingen in het achterhoofd ge ja er toch in met bepaalde verwachtingen.

Nicholsen, knorrepot, zoiets, want die film schiet onderweg natuurlijk wel te binnen, maar tegen die tijd heeft Dern zijn Woody allang gestalte gegeven. Dwarse vent van weinig woorden, al dan niet verward, en gezegend met een geweldige dorst en karakterkop. Hij hoeft niets iets te zeggen om iets duidelijk te maken. Het gesprekje over hoe het tot vrouw en kinderen is gekomen, is goud waard. Niet de enige keer dat ik me werkelijk kapot heb gelachen.

De begraafplaats is er ook zo één, waar Dern het mag overlaten aan een al even wervelende Squibb om de show te stelen. Wat een tang. De pijn is van z'n gezicht af te lezen, maar ook vrouwlief heeft meer te bieden dan alleen de zeur waarmee ze van start gaat. Met de twee neven balanceert Payne even op het randje, zeker tijdens die klungelige overval, maar hij houdt het binnen de perken. Net als Forte, die zich knap staande houdt als reisgenoot.

Stilaan dat Payne het verleden van Woody uit de doeken doet, zonder daar overdreven een punt van te maken. De mensen in Hawthorne zijn om van te smullen. Met Keach voorop, beter kan je ze niet casten. Alles subtiel genoeg om te raken. Niet dat Payne zo zwierig met z'n camera staat te zwaaien, maar de plaatjes zijn mooi, de kleine muziek past en het slot is wat het zijn moet. Dat petje. Prize Winner. Het kon niet treuriger en mooier. Hulde.

Beetje makkelijk.

Vooral de keuze voor zwart/wit vond ik niet echt geslaagd. Oh ja, het verbeeldt het wat kleurloze bestaan van de afgeleefde personages etc etc, maar op esthetisch vlak voegt het echt niks toe en qua symboliek is het zelfs subtieler iemand een kopstoot te geven.

Ook Dern viel me tegen. Hij slaagt er maar niet in om z'n personage iets interessants mee te geven. De hele clou (ik wil jullie iets nalaten) komt helemaal uit het niets en komt ook niet bepaald geloofwaardig over. Verder snauwt hij een beetje en stommelt hij wat door het beeld. Ook de relatie met z'n zoon in weinig boeiend.

Gelukkig komt mama het gezelschap vervoegen halverwege de film en zijn er wel wat leuke bijpersonages te bespeuren. Ook het happy end kon ik wel pruimen, Payne durft dan toch een béétje risico te nemen, maar het maakt de film niet meteen geweldig.

Het kabbelt wel aardig, er zitten wat degelijke scenes in en het einde vond ik best geslaagd, maar Payne is soms iets te expliciet op zoek naar arthouse-light momentjes en keuzes die wat te doorzichtig en makkelijk ogen.

3.0*

Mooie film met Coen-achtige humor die zo droog is dat hij bijna in poedervorm komt, vooral erg grappig tijdens de familie-reünie ("Hoe lang deed je erover?"), en met een geweldige rol voor June Squibb als de moeder die (zoals de actrice tijdens het making of-filmpje vermeldt) geen filter tussen haar hersens en haar mond heeft zitten. Verder is het wel een beetje vertrouwd terrein, de verlopen stadjes, de oude mannen die bier zitten te drinken, de vader en de zoon die toch een beetje gaan bonden, de herkenbare "onderkant" van de Amerikaanse droom. Eigenlijk had ik stiekem verwacht dat pa op het einde tóch z'n miljoen zou ontvangen, zó vaak wordt er benadrukt dat hij helemaal niets zal blijken te hebben gewonnen – maar nee, hoewel Payne er dan wel weer een sympathiek slot aan breit. Ik moest af en toe wel even denken aan The Straight story, ook zo'n film waarin een klassieke bijrolacteur één keer in zijn leven de gelegenheid krijgt om te schitteren in een hoofdrol en die kans met beide handen aangrijpt (met als extra overeenkomst dat beide personages een schrijnend maar onnadrukkelijk verteld oorlogsverleden blijken te hebben). Het zwart-wit is mooi, maar de aparte keuze daarvoor voegt in mijn optiek weinig toe.

Schrijf een handvol karikaturen bij elkaar en je krijgt…een verrassend menselijke film. Kijk maar naar Alexander Payne's 'Nebraska’! Het is niet alleen een prachtig portret van een streek (zoals ook ‘Sideways’ dat was, niet?), maar ook een schets van wat familiebanden betekenen – hartverwarmend, in deze tijd waarin we al wat traditioneel, oud, traag en lelijk is liefst in een donkere kamer willen wegstoppen. Nu het individualisme hoogtij viert (én ongelukkig maakt), moeten we de kleine gemeenschappen die onze gezinnen zijn misschien des te inniger omarmen. Omdat we niets anders hebben dan dat – een vader, een moeder, een broer, kortom: elkaar.

Cinematografisch, muzikaal, ritmisch: Payne weet het allemaal geweldig te stroomlijnen. Feelgood, met aan het slot een beetje stroop rond de baard: moeten we daar tegen in opstand komen? Deze keer niet. Omdat de glimlach hier ongewoon dicht bij de traan komt te staan. Zucht. Omdat leven en lijden en lachen bij elkaar horen – de aloude triade van de mens vroeger, de mens later, de mens nu.

3,25*

Typische Payne-film: een weergave van het echte leven die als zodanig in al zijn ongemakkelijke aspecten pijnlijk herkenbaar is en die bovenal ontroert in zijn warme menselijkheid. Dat maakt het gewoon een mooie film, ook al is de film wat traag.

Tweede keer gezien, na 'm destijds in de bios te hebben aanschouwd. Heb meer waardering gekregen voor het pijnlijke dat niet schreeuwend aan de oppervlakte ligt, maar meer impliciet is in de karakters, de dialogen en de desolaatheid van het landschap. Een Amerika dat veel te weinig belicht wordt, dat verloren is gegaan... tezelfdertijd met het verlies aan banen en de trots van de dus niet meer hardwerkende Amerikaan. Nebraska zit dicht tegen literatuurverfilming aan. jammer dat niet meer Amerikanen deze belangrijke film zijn gaan zien. Hoewel deze maar 12 miljoen USD heeft gekost om te maken, bracht ie slechts 27 miljoen USD op. Goed winstgevend, maar 'klein bier' tussen al die Amerikaanse pulp die we over ons uitgestort krijgen. Mijn waardering nu: ergens tussen 4 en 4,5 ster.

Geweldige film van begin tot einde. Echt genoten van deze roadmovie. Het zwartwit geeft een diepere demensie aan de fillm, maar was misschien niet nodig geweest. de rol van de moeder was werkelijk subliem. Ook de vader speelt een overtuigende rol.

Film bevat hilarische momenten, soms subtiel, soms explicieter. De film vertelt ook de geforceerde relatie van een vader-zoon die steeds verstoord werd door alcohol. De zoon die de band met zijn vader tracht aan te halen door hem te steunen in wat één van zijn laatste doelen in zijn leven zou kunnen zijn. Het einde is wat 'good news', vond ik net té geforceerd, maar dat wil ik er graag bijnemen.

Fijne roadmovie met erg overtuigend acteerwerk van de hoofdrolspelers. Zeker als de moeder erbij komt wordt de film echt scherp en boeiend. Dan denk ik aan scenes als waar ze familieleden de huid vol scheld of als ze op het kerkhof even haar emoties laat gaan. De film komt een tikje traag op gang, maar het is allemaal sfeervol en interessant genoeg om de volle speelduur te boeien. Soms wat ongemakkelijk, soms emotioneel, soms fijne zwarte humor. Prima. Het zwart-wit thema vond ik wel wat onnodig, zag er bij deze film de meerwaarde niet helemaal van in. Maar het stoorde ook niet.

3,5*

Een gelegenheid om meer films van Payne op te gaan snorren...

Aangezien Amerika al talloze roadmovies heeft in alle vormen en maten, heeft de regisseur waarschijnlijk vanaf dat optiek besloten om Nebraska in zwart-wit te schieten. En ook al is het zwart-wit, het blijft toch nog modern aanvoelen. We volgen de familie Grant... Waarbij David met een dilemma zit aangezien zijn alcoholistische vader Woody erin geloofd dat hij een lot van een miljoen heeft gewonnen. De man is te eigenwijs om er alles voor over te hebben om per voet naar Nebraska te gaan... Met tegenzin besluit David maar het heft in handen te nemen, dit alles met tegenzin van zijn moeder en broer...

Al heel snel wordt Nebraska een uitstekende roadmovie, waarbij de intensiteit tussen vader en zoon toch wel de kijker weet mee te slepen. Ook de oude herinneringen wanneer ze langs een voormalig woonplaats komen, familie en vrienden opzoeken en wanneer Woody's hondsbrutale vrouw ook op de radar verschijnt. Vooral die scene op het kerkhof was onvergetelijk. Ook wat psychologisch raakvlak heeft deze film veel te bieden en wanneer we steeds dieper in de zaken van Woody gaan weerhoudt het je om te zeggen dat de man slechts een alcoholistische gek is. Vooral wanneer hij onder zijn oude vrienden komt, die hem de hemel inprijzen omdat hij een miljoen heeft verdiend... en wanneer een foute vriend van zijn zwakke plek gebruik maakt... En wat nog meer... Die oude crush op het postkantoor, die sukkelige neven, het uitzichtloze bestaan van vele verdere familieleden en ex-dorpsgenoten... en vooral... heel veel oud zeer en onderbelichte zaken.

Ook die scene's rond dat moment dat die broers een compressor bij de verkeerde mensen stelen en vervolgens terugbrengen was een schitterend familieportret.

En tja... Wat er zou gebeuren gebeurd er ook... Knap ook om te zien dat Woody het inmiddels, door al de roerende ervaringen tijdens de reis, niet meer zo heel erg raakt. Ook dat einde wanneer David zijn vader laat imponeren in de nieuwe pick up.

Ja, dit was weer een prachtige familiedrama/alias roadmovie. Knap gemaakt, uitgebreid en zorgvuldig verteld en erg diepgaand. Om over de sfeer te zwijgen. En dit alles slechts om een valse lotto.

Weinig woorden meer voor.

5,0*

Film doet bij momenten denken aan The Straight Story, maar dan een meer "hedendaagse" versie (ondanks/mede dankzij het zwart-witgebruik). Van dementie over marketing tot geldaftroggeling. Het passeert allemaal en stemt op die manier tot nadenken

Prachtige roadmovie. Prachtige rol ook van Dern. Met name de hilarische conversaties in de familie waren fantastisch! 4☆

Inventief.

Nebraska is een bijzondere vertelling van een man die aardig de kluts kwijt lijkt. Hij zegt weinig, hij maakt zich niet druk en toont geen enkele interesse. Behalve voor één ding: zijn prijs in ontvangst nemen. Echter zit er meer achter deze emotieloze man. Payne weet op een mooie manier een troosteloos sfeertje op het doek te toveren door fijn gebruik van zwart-wit, uitgestrekte velden en oubollige dorpjes. De ontmoetingen onderweg zijn niet allemaal even boeiend, maar op deze manier krijg je wel een goed beeld van deze familie en hun verleden. Af en toe licht ontroerend, maar vaker grappig, met dank aan Squibb die wat mij betreft uitblinkt in deze tragikomische Payne film met gratis happy ending.

Ruime 3,5*

De film haalt het voor mij niet bij de andere van Payne (Election, Sideways en About Schmidt, waar deze nog het meeste van weg heeft), maar is best aardig en het wist me ook langzaamaan te raken. Vooral doordat de historie van de alcoholist en koppige oude man duidelijker wordt, een man die eigenlijk als voornaamste manco heeft dat hij een goedzak is die iedereen die hem een verhaaltje vertelt gelooft en enorm misbruik van zich heeft laten maken. Prachtige rol van Dern ook, ik ken hem nog van Silent Running, oei oei de tand des tijds is medogenloos. Iedereen speelt erg naturel.

Het meest schrijnende in het verhaal is dat zelfs op zijn kwetsbare oude dag de nodige parasieten nog geld ruiken. Aan lompe hillbillies geen gebrek. De film laat ook een enorme triestheid zien als het gaat om de vele half seniele oudjes die vooral naar de tv zitten te staren. Zoals het Payne betaamt maakt hij niets mooier dan het is. Zonder dat het sentimenteel wordt.

Grappig wel als ze die compressor stelen. De mooiste scene vond ik de muilpeer in dat cafe door de zoon die eindelijk beseft hoezeer zijn vader uitgebuit en vernederd is. De toenadering tussen vader en zoon is ook een eenvoudige, maar prima afsluiting.

Het blijft wel een wat kaal gegeven, dat sloom gefilmd is en het zwart-witte maakt het nog kaler. En dat is voor een film die in het prachtige Montana begint toch wel erg jammer.

Ik hou wel van zwart-wit in film, het geeft soms iets tijdloos of is esthetisch een meerwaarde. Hier is het een onderdeel van een geforceerde arthouse film. Zet dezelfde film in kleur en je hebt een flauwe tv-film. Nochtans boeiend onderwerp waar mee kon gedaan worden. Maar het acteerwerk is vrij slecht en het script is een rommeltje. Hier en daar krijg je een interessante dialoog en het concept zet tot nadenken. Maar meer is het ook niet.

“Does he have Alzheimer's?”

“No, he just believes what people tell him.”

“That's too bad.”

Mooie film weer van Alexander Payne. Het acteerwerk van Dern, Forte, Odenkirk en Keach, de zwart-wit beelden, de dialogen en de manier waarop het verhaal zich rustig ontvouwt. Alles straalt vakmanschap uit. Wanneer je Woody Grant op het laatst door dat stadje ziet rijden leef je ook echt met hem mee, en dat trotste gezicht van zijn zoon was ook mijn reactie. Payne weet altijd op een oprechte en scherpe manier de tekortkomingen van de mens bloot te leggen, maar gelukkig laat hij ook de mooie kanten zien.

Een erg mooie, meeslepende film. Een verhaal dat mij wist te ontroeren, maar dat ook humor bevat waar ik echt om kon lachen. Het zwart-wit beeld vind ik sfeervol. Ik was er niet gelijk enthousiast over, ik houd meer van kleur, maar naarmate de film vorderde, wist het mijn hart te veroveren. Erg leuke en interessante personages, sterk acteerwerk en ondanks de lange speelduur, wordt de film wat mij betreft nergens saai. Ik had er zelfs nog langer naar kunnen kijken. Een fijn en vermakelijk geheel. Een favoriet! 4,5*

Fijne roadmovie met een prima rol van Bruce Dern. Het uitgangspunt is simpel en het verloop van het plot is ook vrij eenvoudig, maar het is erg prettig om naar te kijken. Er wordt treffend in beeld gebracht hoe sommige mensen zich gaan gedragen als ze denken dat iemand (opeens) veel geld heeft. Er wordt een prettig sfeertje gecreëerd, daaraan dragen de soundtrack, de fraaie landschappen en het gebruik van zwart-wit beelden hun steentje bij.

Woody Grant [Bruce Dern] denkt dat hij $1.000.000 heeft gewonnen en aangezien hij niet meer mag rijden is hij vastbesloten om desnoods te voet van Billings in Montana naar Lincoln in Nebraska te reizen om zijn prijs te claimen. Zoon David [Will Forte] probeert zijn norse, eigenwijze vader tevergeefs duidelijk te maken dat het gaat om een advertentie en besluit uiteindelijk zijn vader maar een lift te geven. De gezamenlijke rit resulteert in een serie ontmoetingen en incidenten waardoor David zijn vader en zijn moeder [June Squibb] in een ander daglicht gaat zien. Gestructureerd als een traditionele roadmovie, maar de mengeling van kleurrijke en herkenbare karakters en de onsentimentele, maar hartverwarmende manier waarop vader en zoon naar elkaar groeien maken dit tot een buitengewoon vermakelijke genreklassieker. Bruce Dern won de Gouden Palm voor beste acteur, maar ook June Squibb blinkt uit in een foutloze cast. De melancholische score van Mark Orton en de prachtige zwart-wit fotografie van Phedon Papamichael zijn de kersen op de taart.

Prachtige melancholische film over oude mensen en dingen die voorbij gaan. Het is dat er voldoende humor in zit, een mens zou er treurig van worden.

Flauw.

Zagerig drama over een onsympathieke vader en een de rest van z'n familie. Bruce Dern is knorrig, maar behalve dat kan hij niks van z'n rol maken. Tegenspeler Will Forte is dan weer een saaie muis. Duidelijke keuzes, maar het zorgt m.i. niet voor een geslaagde dynamiek. Het maakt de film lamlendig. Het trieste zwart-wit moet voor extra weemoedig cachet zorgen, maar dat is een losse flodder als het allemaal zo interessant niet is. Spijtig, ik had er meer van verwacht.

2

Mwah. Erg traag. Zwartwit voegt weinig toe. Veel lelijk gedrag. De troef van de film is dat begrip en waardering ontstaat voor de onuitstaanbare vader, al was die I wanted to leave you something-scène erg cliché en overbodig. Dat is echter wel de enige verdieping van een karakter; de rest is eendimensionaal, en dat is te mager voor deze speelduur. Vooral Davey is een uiterst flets personage die zelfs in mijn irritatiezone ging zitten. Kan ook door de acteerprestaties van Forte liggen. Ken hem verder niet, maar misschien kon hij gewoon niet beter. Af en toe was het grappig met als hoogtepunt de scène dat de broers erachter komen dat de compressor van de verkeerde persoon gestolen hebben. Soundtrack was ok en de slotscène was ook wel sterk. Alles bij elkaar een nipte voldoende.

De vakantie afgetrapt met deze Nebraska die ik al zeker twee keer had gezien met wisselende uitkomst. De eerste keer had ik er vrijwel niets mee, de twee keer zag ik al veel meer in deze road movie die lijkt te draaien om vergane glorie en het hervinden van een beetje trots, en nu de derde keer vind ik het toch gewoon een uitstekende film.

Desalniettemin moet het wel even op gang komen rond de eigenzinnige Woody die koste wat kost vanuit Montana naar Nebraska wil om één of andere prijs op te halen die hij gewonnen zou hebben. Het drijft de familie, en met name zoon David, tot dermate wanhoop dat hij op een roadtrip gaat met vader om te tonen dat de prijs een hoax is. Temidden van deze tocht waar weinig gezegd wordt, en slechts de kilometers voorbij trekken, tekent zich vooral het moeizame leven van beide af waar zoonlief ook niet bepaald een hoge vlucht heeft genomen, dit allen in de sobere zwart wit stijl met een bepaalde stemmigheid en treurigheid. Het is het grote en desolate Amerika ten voeten uit waar meer mensen pech hebben en opgeslokt worden door het leven dan het land met de onbegrensde mogelijkheden waar echt geluk voor weinigen is weggelegd.

Maar Nebraska behelst natuurlijk meer dan dat met een beetje sightseeing, een reünie met familie, dat ik denk ik zou ze nog geen kerstkaart sturen want wat een dom en naar volk, en het ophalen van herinneringen in de voormalig woonplaats, waar toch een heel andere verhaal naar voren komt rond de knorrige Woody en oude bekenden inclusief familie maar al te graag de hand ophouden bij het nieuws van de geldprijs tot gemeenheid aan toe. En wat levert dat meermalen een heerlijk gekibbel op onderandere tussen de vrouw van Woody Kate, fantastische rol van June Squibb, en de rest van de familie die op hun beurt oude rekeningen willen vereffenen. En dat geld hetzelfde voor die verschrikkelijke Ed Pegram, wat een misselijke vent. Dit vormgegeven in soms ronduit bizarre en aparte scènes zoals de diner met de karaoke of de hilarische compressordiefstal.

Maar uiteraard is de vraag waar Nebraska nu precies omdraait, wat is de onderliggende boodschap buiten een delicate trip down memory lane. Betreft het een wel heel erg subtiel beeld van hoe kinderen hun ouders begeleiden in hun laatste jaren? Hoe je geduld met ze moet hebben, voor ze op moet komen en hier en daar een beetje sturen? Of draait het toch vooral om vergane glorie, iets simpelers zoals inderdaad nog een nieuwe auto willen of eigenlijk een sprankje geluk willen hebben en nooit ophouden met dromen zelfs als je een 80'er bent? En in dat geval kon de ontknoping met het ritje door zijn oude home town niet beter, over herwonnen trots gesproken, en wat goed opgezet door zoonlief.

Nebraska is dan ook een slowburner van jewelste die met een lach en een traan voorbij trekt en mij, nu ik dit verhaal schrijf, onverwacht ontroerd. Nebraska is dan ook niet zo zeer een film waar heel veel gebeurd, wellicht saai is, maar juist een geheel dat je aan moet voelen. En dat lukte nu deze derde keer meer dan prima. En dan vergeet ik nog bijna de top cast te benoemen met Bruce Dern, Will Forte maar ook vooral die imbeciele broers Cole en Bart en de gemene Stacey Keach in een pracht rol.