Nebraska (2013)

Ja dit vond ik dus echt een heerlijke film. Geweldige personages, fijn gestileerde scenes, grappig, klein, vertederend, ontzettend naturel geacteerd. Helemaal mijn ding.

4.5 *

Heerlijke film. Deprimerend, grappig, eenvoudig. Het neemt regelmatig het onnozele van het (Amerikaanse) leven op de hak, goed gedaan en het tempo en de muziek daarbij zijn zeer ontspannend.

Mooie film,

Drama en komedie goed in balans

De rollen werden allemaal goed gespeeld

Boeide tot het einde.

Had ook best wel een happy end

Ik had een minder mooi einde verwacht.

Niet doorheen te komen... vond 'm saai, langdradig en ook heel erg sloom.. Voor mij niet meer dan 1,5*

Langzame film. Twijfel of ik 'm wel of niet leuk vind. Vond vooral de eindscène erg mooi en daarom nog 2,5*

Schitterende film. Mensen die ook dit weten te waarderen kan ik de Straight story aanbevelen.

Echt een schitterende film, prachtig acteerwerk, en ja de film is af en toe wat traag maar ja dat past ook wel in de af en toe beklemmende sfeer die er af en toe hangt.

Van mij had hij echter wel in kleur gemogen, ik zie niet goed in wat dat zwart/wit gebeuren toevoegt aan alles, maar goed, al met al 4 sterren zeker.

Fijn filmpje,

Geheel in zwart wit geschoten en een duur van bijna 2 uur.

Verhaal lijn simpel, totaal geen tempo in de film maar toch blijft de film vanaf minuut 1 boeien.

Word nergens vervelend, prima acteer prestaties en humor en drama worden prima afgewisseld.

Dikke voldoende

Deze road-movie over de oude, koppige Woody [Bruce Dern] die een lange reis naar Nebraska onderneemt en daar de confrontatie aan moet gaan met een verleden dat hij allang achter zich had gelaten, roept meteen vergelijkingen op met het bijna even goede The Straight Story van David Lynch. Maar Nebraska is een perfecte hybride van komedie en drama, uitmuntend geschreven, voorzien van kleurrijke karakters, herkenbare, pijnlijke en hartverwarmende momenten, maar nooit voorspelbaar. De acteurs zijn stuk voor stuk subliem, vooral June Squibb die als de mopperende echtgenote die van haar hart geen moordkuil maakt, maar Bruce Dern geeft één van de beste vertolkingen die je ooit zult zien. Het is een rol die in handen van een minder bekwame acteur gemakkelijk had kunnen verzanden in sentiment. Door zijn mimiek, intonatie en timing blijft Woody een mysterieus enigma van verbittering en naïviteit, tot aan de onvergetelijke slotscène. Prachtig gefilmd en geregisseerd is dit een film die de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen, maar je geduld beloont met een unieke filmervaring.

Interessante film met zoals eerder genoemd kleurrijke karakters die goed en met zorg neergezet worden. De humor is in mijn ogen geweldig. Het contrast tussen de 2 zonen van Woody en de 2 zonen van zijn broer is typerend en tegelijkertijd treurig.

Goede film die echter ook wat minpunten kent, al zijn deze uiteraard te betwisten. Ik vind het feit dat de gehele film in zwart wit is eigenlijk niks toevoegen. In mijn ogen doet dit zelfs te kort aan de kleurrijke figuren uit de film. Daarnaast gaat de film in mijn ogen soms net iets tè langzaam.

Er had meer ingezeten. Soms werkt zwart-wit heel goed, hier komt het gekunsteld over. Het helpt ook niet mee dat de auto's niet bepaald uit het zwart-wittijdperk komen. De relaties tussen de onderlinge personages boeien, ook bij de minder belangrijke personages. Het blijft alleen wat te veel een sprookje voor volwassenen en het einde is compleet ongeloofwaardig: én naar Lincoln, én een truck kopen (David heeft het ook niet breed) én een compressor.

Wat een prachtige roadmovie. Tragikomisch maar met een mooie warme sfeer.

Dat de film zwart-wit is stoorde niet, alhoewel ik in het begin toch moest wennen. De landschappen zijn prachtig en ik vroeg me steeds af hoe de film eruit had gezien als ie in kleur zou zijn gefilmd.

De film klopte voor mijn gevoel. Mooie beelden, goede muziekscore, karakteristieke personages en een leuke storyline.

Leuke film! Goed verhaal, goed geacteerd en erg leuke scenes. Alleen iets te langdradig op het eind.

Destijds in première gezien, in een volle zaal met veel ouderen (zelfde dag als Her trouwens) en ik heb ervan genoten. Dolkomische typetjes en situaties, mooi gefilmd en een heerlijk nostalgisch warmbloedig goeie afloop. Enige minpunt is dat ik de zoon...Will Forte, wel erg knullig en geforceerd vond acteren. Desalniettemin een heel fijn filmpje.

Erg leuke film. Bruce Dern steelt de complete show als oude, eigenwijze zeurpiet. Het verhaal is mooi. Gelooft de man echt dat hij een prijs heeft gewonnen, of zit er meer achter? Is hij echt zo gevoelloos, of is het eigenlijk een sentimentele man? Vragen die onbeantwoord blijven, maar toch ook weer niet. Sommige scènes vond ik te flauw, zoals de moeder op de begraafplaats, en de gezichtsuitdrukkingen bij de pijnlijke stiltes als de hele familie in de huiskamer bij elkaar zit. Het is een soort Amerikaanse humor die je ook in komedies ziet waar ik geen liefhebber van ben.

Het einde sentimenteel, maar wel mooi.

Goeie film. Regisseur heeft de tijd genomen om karakters en landschap tot uiting te laten komen. Soms was gekozen voor wat voorspelbaar effectbejag (gezin als een kluitje voor de TV o.a.) met de bedoeling toch een glimlach tevoorschijn te kunnen toveren bij het publiek. Kon misschien ook niet anders. Een zekere absurditeit moet er als ingredient wel bij om het lege bestaan in Amerika's heartland aanschouwelijk te houden. Dern goed als mopperpot, maar het (hij) is aan de andere kant geen Oscar material.

Goed/redelijk, de film heeft een aantal leuke en speciale momenten en doet een aantal dingen erg sterk.. Maar weet uiteindelijk in het geheel NET niet helemaal genoeg te pakken en heeft soms net teveel lege, kale en saaie momenten.

De film gaat over een oude man die denkt 1miljoen te hebben gewonnen en gaat dan met zijn zoon op ''roadtrip'' om zo zijn geld halen, en maakt zo onderweg wat mee.

De film geeft een leuke kijk op wat er kan gebeuren als je zoveel geld wilt, hoe anderen reageren, maar ook wat de droom van zon oude man kan zijn..

Het is wel een trage film, maar dat hoeft niet erg te zijn.. want daardoor kunnen de mooie momenten er beter uitkomen, maar wat jammer is dat er ook trage gedeeltes zijnn die echt gewoon ronduit saai zijn... en dus weet de film zijn kracht nietvast te houden helaas en is het niet de topper die het had kunnen wezen

Acteerwerk isprima, sfeer ook, zwart/witte geeft een leuk sfeer effect aan de film.

Maar overal, gewoon een goeie film.. leuk om te zien, maar niet de topper waar ik het over 2 weken nog over heb

3*

Pracht van een film, zo een waar Payne het patent op heeft. Zo een waarvan je al bij het titelmenu weet dat het niet mis kan gaan. Vader weet het allemaal niet meer en zoon is ook maar een sul met op het oog ijdele hoop toch een band met zijn vader op te bouwen. Het kabbelt allemaal heerlijk voort en de humor werkt perfect. Het heeft allemaal misschien een hoog slapstick-gehalte, door het zwart-wit komt het wel uit de verf. Dit zijn geen mensen voor ironische opmerkingen, zij willen vooral weten hoe snel je 1350 kilometer overbrugt.

Misschien toch maar eens Descendants opzetten, ook al lijkt me dit een stijlbreuk met het andere sobere, tragikomische werk van Payne.

Nebraska

Voor mij is dit de eerste kennismaking met Payne. Ik hoopte dus dat de eerste indruk goed zou zijn. Wat op het begin een duf filmpje lijkt, ontpopt zich tot iets moois in zijn eenvoud. Met prachtige beelden en scènes heeft Payne een goede indruk op me gemaakt. Dit smaakt zeker naar meer.

Nebraska volgt een man die op het eerste gezicht niet helemaal honderd lijkt. Ik vroeg me dan ook regelmatig af waar het verhaal nou eigenlijk heen wilde. Hoogstaande dramatiek ontbreekt namelijk. Vervolgens kachel je op een rustig, kalm tempo door en krijg je steeds meer gevoel bij de personages. Payne weet dit op een zeer goede manier te creëren, zonder het ook maar op één moment te forceren. Zoals het moment dat er geen uitbundige blijdschap is als Woody zijn truck krijgt en een stukje mag rijden, maar meer verbouwereerd naar zijn zoon staart. Dit vond ik een prachtig stuk, en weet aardig wat empathie los te weken. De film sluit dan ook af als hij zich op zijn hoogtepunt bevindt. Prachtig getimed door Payne.

Bruce Dern speelt prachtig een verstrooide bejaarde. Zijn verwarde geestelijke toestand weet hij zeer natuurlijk over te brengen. Ondanks de mentale afstand die er tussen jezelf als kijker en hij als personage staat weet hij het heel dichtbij te brengen. Hij heeft een rol met weinig woorden, en ik denk dat daar zijn kracht in ligt.
Will Forte Daarentegen heeft de sprekende rol toegediend gekregen. Ik vind hem minder sterk dan Dern, maar hij mag er zeker wezen. Hij speelt meer een rol en past niet helemaal in het jasje dat hij aantrekt.
Daarna wil ik June Squibb nog even noemen. Zij noemt haar man dan niet helemaal goed, maar zelf heeft ze ook aardig wat problemen denk ik. Toch weet ze dat bijzonder goed op je over te brengen. Ze is daarbij ook de humoristische factor in het geheel.

Zoals ik al zei maakt Payne hier een heel klein, compact werkje. Mede door het zwart-wit gebruik wordt het grootse van Nebraska er uit gehaald. De shots van de omgeving en van de wegen kunnen groots en mooi zijn. Payne laat dit echter krimpen en dit past precies in het straatje van de film.

Nebraska is mooi. Erg leuk om een keer te zien. Je moet er alleen wel voor in de stemming zijn. Het is geen film die je met tien vrienden en veel bier moet kijken, maar dicht bij jezelf moet houden.

3.5*

Je hebt van die films waar je enorm naar uitkijkt maar die flink tegen blijken te vallen en je hebt films waar je niet gek veel van verwacht maar waar je na afloop helemaal gelukkig mee bent. Nebraska behoort voor mij tot die tweede categorie. Aanvankelijk had ik er nog niet veel idee bij, want Payne’s laatste viel me enorm tegen en op basis van de trailer was ik niet meteen laaiend enthousiast. Maar achteraf ben ik dat wel, want het blijkt een prachtige ontroerende film. En grappig, ik heb er tenminste soms best om kunnen lachen, zoals bij die momenten waarbij het grappige en treurige heel dicht bij elkaar liggen, (de zoektocht naar de tanden van Woody, en later naar de brief).

Dern speelt volkomen overtuigend een oude, geestelijk aftakelende man, maar ook Forte (nooit van gehoord) vond ik op een ingetogen manier sterk als de zoon, die enerzijds problemen heeft met hoe zijn vader in het verleden was, maar anderzijds nader tot hem wil komen door hem een plezier te doen. Wat een prachtige scène wanneer ze gezamenlijk het ouderlijk huis van de vader bezoeken; het schaarse commentaar van Woody verraadt de aanwezigheid van de kleine jongen in de oude , wankelende man. Het is niet alleen het huis dat in verval is geraakt door de loop der jaren.
En oh die moeder, wat een portret zeg, om achter het behang te plakken. Schitterende rol ook.

Wat het veel besproken zwart/wit aangaat; het werkte voor mij wel. Ik kan niet zeggen dat het daardoor uitzonderlijk mooie plaatjes oplevert (ja de vergezichten over het desolate landschap waren fraai, maar dat zouden ze in kleur vermoedelijk net zo goed zijn) maar ik vond het desondanks wel passen omdat het toch een beetje de "trip down memory lane" leek te illustreren. Nebraska is geen rollercoaster met zware confrontaties en spectaculaire bestemmingen, maar wat indruk maakt zijn de humor en ontroering die schuilen in het kleine, alledaagse. De wat melancholische muziek maakt het helemaal af. Ik heb genoten!

Wat een prachtige film. Vooral de komisch-tragische momenten tussen vader en zoon zijn bijzonder goed. Nooit overdreven en door alle spelers goed geacteerd. De muziek past helemaal bij de sfeer van de film. Zelf vind ik het feit dat er in zwart-wit is gefilmd een extra dimensie. Het verhaal wordt goed uitgewerkt. De aanvankelijk moeizame relatie tussen vader en zoon zie je langzaam veranderen zonder de "gebruikelijke" Amerikaanse sentimenten. De altijd en overal mopperende en klagende moeder past helemaal in de film. Aanrader.!!!

Hele sterke film, met een sterk spelende Bruce Dern (pa) en Will Forte (zoon) Heb deze film samen gezien met mijn pa, ook wij hebben het qua relatie soms erg moeizaam. Vooral omdat wij het zelfde karakter hebben waarbij we beiden kort voor de kop kunnen zijn. Maar gelukkig kunnen we samen genieten van films zoals deze, hij is wel in het zwart-wit maar daar wen je wel aan. Ook de films Sideways en About Schmidt van regisseur Alexander Payne zijn ook erg de moeite waard. Veel kijk plezier.

Alles in deze film klopt. Prachtige cinematografie, innemende personages, zeer komische dialogen, quasi-absurde situaties. Een warme sympathieke film met soms grove zwarte humor als perfect tegenwicht voor de 'feelgood' sfeer.

Niet voor niks won het de publieksprijs van het IFFR afgelopen jaar. Echt een absolute aanrader.

Meer dan het kijken waard geweest naar mijn mening

In zijn soort, 5 sterren. Prachtig.

Ah Bruce Dern!! Die speelde in de jaren 70 toch maar mooi in een drietal van mijn favoriete 70's films: Silent Running, The Driver en Black Sunday, hier opeens jaren ouder en bijna niet herkenbaar.

Maar wat een geweldige ontroerende prachtige film is dit en gefilmd met prachtige beelden in prachtig zwart/wit. Roadmovie-achtig, al speelt het grootste gedeelte in Hawthorne.

Erg mooi tragi-komisch en met een geweldige rol ook van June Squibb als de wat norsige echtgenote.

Verwachtingen waren zeer hooggespannen en werden totaal waargemaakt.

Meesterwerkje!

Prachtige film. Had van mij niet in zwart/wit gehoeven. Aanrader.

Wouw.