Nebraska (2013)

Prachtige "roadmovie" met een uitstekende Bruce Dern

Heel knap.

"What a whore." Ras-cynicus Payne levert een uitstekende mix van scherpe comedy en ontroerend drama af. Een schaars goed, dat soort films. Op een hand te tellen. American Beauty is nog een goed voorbeeld, maar veel andere titels kan ik niet direct uit mijn mouw schudden.

Nebraska is op heel wat vlakken een uniek pareltje. De zwart-wit-fotografie, het karakteracteerwerk van Bruce Dern, de rurale landschappen en het gezapige tempo vormen een prima afwisseling voor het doordeweeks Hollywood-bandwerk.

Een paar kleine inhoudelijke uitschuivers weerhouden deze film jammer genoeg van de perfectie. Zo was slechterik van dienst Ed Pegram (Stacy Keach) net iets te karikaturaal boosaardig. Enkel de dikke ader in het voorhoofd ontbrak nog. Ook de soundtrack mocht wat minder tam.

Net geen 5* dus voor dit kunstwerkje.

Weer een bijzonder aangename film van Payne, wiens humor altijd wel werkt. Ook in deze Straight Story-achtige film dus. Leuke figuren en aardig sympathiek uitgewerkt. Het zwart-wit vond ik alleen weinig meerwaarde hebben, maargoed. 3.5*

Geweldig! Wat een sfeer. Die twee super simpele, dikke broers met een laag IQ waren fantastisch!!!

Erg leuke film met heerlijke karakters en (dus) een goede cast. Speciale vermelding ook voor de hilarische rol van Squibb als moeder de vrouw. Payne zorgt voor precies de juiste mix van humor en drama en wordt nooit sentimenteel. Waarom de film niet in kleur is, is me hier niet duidelijk.

Mwaa film gaat. Had ook niet in zwart-wit gehoeven.

Lekkere kalme film met goed acteerwerk, maar raken doet me het niet.

Mooi in dat oude - mij vertrouwde - zwart/wit .

Mooie, kleine film met de juiste dosis (gortdroge) humor en drama.

Ook ik moest denken aan the Straight Story; een rustig voortkabbelende roadmovie.

Het zwart/wit geeft de film een bepaalde nostalgische, troosteloze sfeer wat ik wel kon waarderen.

Goed acteerwerk en een prachtig einde, een pareltje.

Payne maakt van een simpel, klein verhaal een heel knap en mooi filmpje. Effectief geschoten in zwart/wit en met een goede cast, waar Bruce Dern een erg leuke prestatie neer zet als oude koppige vader. Payne z'n humor valt weer zeer te waarderen in deze 'Nebraska' en de wisselwerking met het drama zorgt voor een geheel wat goed in balans is. Ik krijg echt zin om die kant op te gaan, na dit sfeervol geschoten geheel.

Prachtige plaatjes van Amerika (de reis van Montana naar Nebraska natuurlijk). En volgens mij is die ouwe Woody gewoon een sentimentele man met een klein hartje.. 1 miljoen op te halen voor o.a. z'n kinderen en een truck. Maar hij spoort niet. Deze film wel gelukkig. Zeer sfeervol geheel, met leuke personages. Een lach en (bijna) een traan. De film wordt nooit ècht sentimenteel. Dikke voldoende voor deze roadmovie.

Aardige film die mij enigszins aan het denken zette. Dan bedoel ik met name de zorg over mijn ouders wanneer zij zichzelf in mindere mate kunnen voorzien. Mijn ouders, en dan met name mijn pa, komt ook op een leeftijd waarbij hij steeds meer gaat vergeten en je echt gaat merken dat hij op leeftijd komt.

Voor de rest leuke zwart wit film. Wat mij betreft had het Korea gedeelte wel iets meer uitgelicht kunnen worden. Lijkt mij dat dat toch heeft bijgedragen aan de 'Woody' zoals die uiteindelijk geworden is.

Aardige film, goed camerawerk met mooie landschappen. Het zwart-witte maakt het geheel niet mooier of effectiever, met kleur had het denk ik net zo mooi of misschien wel mooier geweest. Acteur Bruce Dern zet zijn rol heel goed neer, zeker een man van weinig woorden , Will Forte daarentegen blijft net overeind; overtuigde mij niet echt. June Squibb zorgt voor actie in de film maar dan mondeling, ze praat het meest van heel de familie daar. De dialogen zijn daarom ook komisch en de scene dat ze voor een graf staat en haar jurk optilt is ook geweldig. Op een gegeven moment vond ik het minder worden dat de vader maar steeds het geld wilde halen en zijn zoon hem steeds tegen wou houden, maar het einde maakte het goed en was goed om te zien hoe oudere mensen dingen van deze tijd kunnen zien.

Puike film weer van Payne, een regisseur die ik nog nauwlettender ga volgen. Zijn mix van komedie en drama is die van het allerbeste soort.

Ook weet hij altijd weer op de een of andere manier het allerbeste uit de acteurs te halen. Alle rollen worden weergaloos ingevuld, met Bruce Dern en June Squibb als positieve uitschieters.

Alhoewel het een klein half uurtje duurde voordat ik echt in de film zat, kent de film weinig minpunten. Het einde waar naar toe wordt gewerkt wordt ijzersterk weergegeven, zonder té sentimenteel te worden.

De film is verder prima in balans en deze film is het zeker waard om snel nog eens herzien te worden.

Aansprekende tragikomedie over de relatie tussen een door het leven getekende oude man en zijn gezinsgenoten, in het bijzonder zijn jongste zoon. Mooi om te zien hoe die weerspannige zoon, wanneer hij gaandeweg meer te weten komt over het verleden van zijn balorige vader, uiteindelijk helemaal bijdraait. .
Het acteerwerk is zonder meer top, in het bijzonder van Bruce Dern als de afgeleefde, recalcitrante oude man en van June Squibb als zijn verongelijkte, bazige vrouw. Ik heb gelezen dat de film oorspronkelijk in kleur is opgenomen, maar dat Alexander Payne tijdens het postproductie proces besloot de film te converteren naar zwart-wit. Daarmee wilde hij de sfeer van lang vervlogen tijden gebruiken als omlijsting van de film. Ik vind dat een uitzonderlijk geslaagde keuze, die zonder meer bijdraagt aan de kwaliteit van de film. De fraaie cinematografie van de Great Plains doet dat sowieso al.

wat kan een sobere film met echte mensen in echte situaties toch heerlijk zijn.

mooie beelden,passend bij de film.

fijne soundtrack,,,ook passend.

en de film neemt de tijd.

de soundtrack had (mocht je het waarderen) iets weg van calexico.

Calexico (band) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

dikke 4.

Fijn filmpje met een aangenaam melancholische score die goed bij de ontwikkelingen past.

De weg naar Lincoln, Nebraska gaat niet over rozen en de aanleiding is naast komisch ook wat tragisch maar de film heeft voldoende humor zodat het aangenaam licht blijft. De vuilbekkende moeder is eigenlijk wel m'n favoriete personage.

'k vond het geen misse film. Een zwart-wit road movie, maar wat de meerwaarde van zwart-wit is, weet 'k toch niet meteen.

De film zelf was goed te pruimen en ondanks het iet wat trage tempo, verveeld de film niet.

De cast kwam naturel over, de muziek paste er ook goed bij.

Het is eens een ander soort film, maar daarom niet minder waard om gezien te hebben.

Een leuke komedie/drama film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Bruce Dern en Stacy Keach...

Perfect kwaliteit HD (zwart en wit) breedbeeld...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Dijk van een film. Eindelijk weer eens een film gezien die echt over familie en het leven gaat. Ik zie liever meer van dit soort films dan al die commerciële meuk die steeds uitkomt.

Fijne film, goede sfeer waar ook het zwart/wit aan bij draagt.
Focus ligt op die manier ook goed op het verhaal dat uitstekend vertolkt wordt door de oude man en zijn zoon.

Vond alleen de 2 jongens (die later het 'winnende' lot stelen) erg overdreven en totaal niet passend binnen het verhaal. Geeft een knullige lading aan een film die verder (uiteraard met een kleine knipoog) best serieus probeert te zijn.

* * * *

Prachtige film waarin een oude man in de veronderstelling is dat hij een miljoen heeft gewonnen. Een roadmovie waarin een zoon zijn oude vader leert kennen. Troosteloos en zelfs ontroerend, maar toch moet je erom lachen (typisch Alexander Payne). Vooral de scene met de compressor is hilarisch. Een uitstekende cast waarbij de inmiddels 85-jarige June Squibb de scenes weet te stelen.

Schitterende roadmovie geschoten in zwart-wit! Dat vind ik trouwens wel een gok van Payne, want roadmovies worden alleen maar beter als ze je geniet van die prachtige en kleurrijke vergezichten waar dan zo'n auto door kachelt. Hier maakt het echter niets uit en het is ook gewoonweg niet nodig. De film is al van zichzelf mooi door de half vergane setting van het mid-westen, zwart-wit past er juist prima bij. En vaak is het hoofdthema van zo'n roadmovie het overdenken van waar een hoofdpersoon staat in zijn of haar leven of beschouwend welke levensweg hij of zij heeft afgelegd. Dat soort dingen dus, In Nebraska is dat niet anders.

David Grant neemt zijn oude pa Woody mee op reis naar de staat Nebraska. Zijn vader denkt dat ie de miljoen heeft gewonnen in een of andere vage loterij. Ondertussen blijven ze steken in Woody's geboorteplaats en daar komt de film pas echt goed op gang met humoristische scenes, waarin Woody's vrouw (een oma van ver in de 80) met haar doorlopende cynische commentaar voor de meeste humor zorgt. Erg leuke rol van June Squibb!

Inderdaad. IJzersterke, subtiele film met prachtige fotografie van Phedon Papamichael, geweldig script van Bob Nelson en doortastende regie van Alexander Payne die zijn zin doordreef om deze film, nota bene in zwart-wit, na 10 jaar toch te maken, mede dankzij het succes van The Descendants (2011).

De film is eigenlijk een dramatische zoektocht van zoonlief Will Forte, naar zijn ouders, met name zijn vader, en is ondanks vermakelijke humorelementen wat serieuzer van toon dan About Schmidt en Sideways. Erg pijnlijk, die neefjes van hem trouwens de hele familie waarin het zwijgen de boventoon voert, waar wellicht de verzwegen missie van de drie broers in Korea een rol speelt.

En fijne gesprekken tussen vader en zoon:

-Well, why did you have kids, then?

- I like to screw, and your mother's a Catholic, so you figure it out.

4.5*

Wat er aan deze film te genieten valt zijn de knappe opbouw, de puike dialogen, niet zonder sarcastische humor, de rake typeringen van mensen en hun gedragingen, de mooie fotografie, het goed acteerwerk en de rustige muziek die me, mede door het onderwerp van de film aan "The Straight Story" deden denken.

Meerdere sprekende scènes als het TV-kijken door de ganse familie en het charmante slot van de film.

Mooi.

De laatste weken heb ik mijn vinger gebrand aan draken zoals Chef en St. Vincent. Daardoor besef ik weer hoe moeilijk het is om een intelligente feelgoodfilm te maken, en wat een prachtregisseur Alexander Payne is.

Ge-wel-dig!

Vind zowat alles goed aan deze film en dat terwijl hij van een regisseur is die ik niet erg hoog heb staan. Nu las ik zojuist dat hij 10 jaar heeft moeten zeuren om de film voor elkaar te krijgen. (Niemand die echt in de film geloofde?!) Vandaar dat de passie voor filmmaken er waarschijnlijk ook vanaf spat: Meesterwerkje!

Script en acteerwerk zijn een genot om te kijken, met Bruce Dern en June Squibb als absolute toppers. Heerlijke kijkervaring! 9/10*

Geweldige film, zwart wit ellende tussen zoon en vader met een geschiedenis.

Doet ook wel aan August Osage County denken.

The Great Plains, dust, heath and a long road to go.

Leuke film, iets leuker dan The Descendants. Een koppige seniel wordende oude mopperpot wil absoluut een prijzenpot van een miljoen gaan ophalen in Lincoln, Nebraska. Zijn zoon gaat met hem on the road en samen verzeilen ze in zijn geboortedorp. Opnieuw staat Payne stil bij wat duidelijk zijn favoriete onderwerp is : familie. En wat een familie. Met gortdroge humor zien we hier een weinig spraakzame, weinig hechte familie. Geen slechte mensen wellicht, maar ze lijken niet al te veel om elkander te geven, behalve wanneer het om geldkwesties draait. Ook Woody is zo'n je m'en foutist. Zijn miljoen is het enige wat hem interesseert. Er is echter ook een dramatische onderlaag over een oude man die geen gelukkig leven heeft gehad, aan de drank heeft gezeten, en toch nog iets van respect en zelfrespect wil afdwingen voor hij heengaat. De aankleding van deze film deed me meer dan eens aan The Straight Story (4,5*) denken door de muziek, weidse beelden. Paynes film komt nergens in de buurt van Lynch's klassieker, omdat de hele familie een bevreemdende, weinig hechte en emotionele indruk nalaat. Tegen het einde heeft de zoveelste "ontsnapping" van Woody iets zieligs. Van Payne wacht ik nog steeds op zijn eerste echte meesterwerk.

Deze film was als bohemian rhapsody voor mij. Ik weet dat het allemaal steengoed in elkaar zit. Heerlijk tempo, maar raken doet het me echt nooit en dat is voor mij toch echt de essentie van film

Tweede viewing in Bologna op het Piazza Maggiore en toch een halve punt erbij. Wat een prachtig tragikomisch juweeltje is dit.

Een schat van een film. Sideways sloeg bij mij niet volledig aan, dat ging wat beter bij About Schmidt, Nebraska is de tragikomedie die me vanaf de start in z'n greep heeft en niet meer loslaat. Misschien maar goed dat ik vooraf niet doorhad dat het om eentje van Payne ging, de hype en de lof was me ook alweer ontgaan, als het me eerder al was opgevallen. Met dat soort dingen in het achterhoofd ge ja er toch in met bepaalde verwachtingen.

Nicholsen, knorrepot, zoiets, want die film schiet onderweg natuurlijk wel te binnen, maar tegen die tijd heeft Dern zijn Woody allang gestalte gegeven. Dwarse vent van weinig woorden, al dan niet verward, en gezegend met een geweldige dorst en karakterkop. Hij hoeft niets iets te zeggen om iets duidelijk te maken. Het gesprekje over hoe het tot vrouw en kinderen is gekomen, is goud waard. Niet de enige keer dat ik me werkelijk kapot heb gelachen.

De begraafplaats is er ook zo één, waar Dern het mag overlaten aan een al even wervelende Squibb om de show te stelen. Wat een tang. De pijn is van z'n gezicht af te lezen, maar ook vrouwlief heeft meer te bieden dan alleen de zeur waarmee ze van start gaat. Met de twee neven balanceert Payne even op het randje, zeker tijdens die klungelige overval, maar hij houdt het binnen de perken. Net als Forte, die zich knap staande houdt als reisgenoot.

Stilaan dat Payne het verleden van Woody uit de doeken doet, zonder daar overdreven een punt van te maken. De mensen in Hawthorne zijn om van te smullen. Met Keach voorop, beter kan je ze niet casten. Alles subtiel genoeg om te raken. Niet dat Payne zo zwierig met z'n camera staat te zwaaien, maar de plaatjes zijn mooi, de kleine muziek past en het slot is wat het zijn moet. Dat petje. Prize Winner. Het kon niet treuriger en mooier. Hulde.