The Thin Red Line (1998)

Geweldig mooie film, je leeft helemaal mee met die soldaten. Echt een topper die je gezien moet hebben.

4,5 waard !!

Wat een lange zit en zeer vermoeiende film.

Ooit had ik al eens een poging gewaagd om deze film te zien en

was toen afgehaakt.

Nu wel helemaal gezien en ik heb me hier doorheen moeten worstelen.

Ik vond het zo zweverig allemaal,werd echt irritant.

Ik miste als kijker enige diepgang van de soldaten zodat je met ze meeleeft,nu ontbrak

dat gevoel.

Ik had meer het gevoel van: pfff... nog niet afgelopen.

Ondanks de prima cast en mooie beelden van het eiland deed deze oorlogsfilm

het niet voor mij.

2* matig.

Voor de derde keer herzien, en The Thin Red Line stijgt iedere keer weer in waardering. Voor de derde keer ook mijn cijfer verhoogd.

Prachtige zweverige "oorlogfilm". Zelden is gras en natuur zo mooi gefilmd. Door die dromerige sfeer komt de oorlog een beetje als een waas over je heen. In de film wordt ook gesproken door John C. Reilly over dat het hem allemaal niets meer kan schelen. Hij is als het ware in een roes. "Numbness" zoals Penn's karakter het mooi verwoord. Die sfeer brengt Malick goed over op de kijker. Hij neemt je zo mee in de dromerige, haast poëtisch beelden, waardoor je een wat verdovend effect krijgt. Hierdoor werkt het tweede deel ook stukken beter. Je begrijpt de mannen.

Beelden zien er werkelijk prachtig uit. De oorlog op zijn mooist gefilmd. Zoals gezegd is gras nog nooit zo mooi gefilmd. Maar ook de rest van de natuur levert erg mooie plaatjes op. De cast levert topwerk af, waar ik dit keer erg onder de indruk was van het spel van Nolte. En dan nog de prachtige muziek. Ingetogen, melodieus en ook haast poëtisch. Ook op de juiste momenten ingezet.

Zag de film nu op tv, jammer genoeg weer een verknipt beeld en helaas ook niet kunnen genieten van de sounddesign en de vervelende reclames. Hierdoor begon het naar het einde toe wat te slepen. Wel een filmdie ik snel eens op Blu-ray wil aanschaffen. Ik twijfel er dan ook niet aan dat deze film nog meer in waardering gaat stijgen.

Kan iemand mij vertellen of er nog verschillen zijn qua beeld en geluid tussen de UK en de NL Blu-ray release.

Toevallig net in de frac gekocht. Denk niet dat er een verschil is, zijn beide uitgegeven door 20 century

Gisteravond voor de 2e x gezien na 2 jaar. Half puntje erbij dit keer. Zoals hier al vaker gezegd filmisch gezien is deze film top. Je krijgt in bijna 3 uur tijd prachtige beelden voorgeschoteld, met de mooiste flora en fauna. En ja er zit ook nog een vervelende oorlog tussen met heel veel leed dat ook op een mooie manier in beeld is gebracht. Met het script heb ik meer moeite en dan zeker met het mijmeren van de vele soldaten die al dan niet in beeld komen. Dit had men beter kunnen voorhouden bij een persoon. Nu fluctueert het zo erg dat het bij tijd en wijle wazig zweverig gaat worden. Sowieso is deze film wat zweverig. John Travolta had voor mij niet gehoeven in deze film. Als een vreemde eend in de bijt komt hij bij mij wat komisch over en daar leent deze film zich niet voor. Nick Nolte steelt de show in Optima forma. De aanval op de bunker is verbluffend gemaakt al vond ik het drama iets te zwaar aangedikt. Na deze aanval vervalt de film in een missieloze opdracht van ronddraven en nog meer mijmeren. Jammer. De film duurt dan ook te lang. 2 uur of 2,5 was lang genoeg geweest. Goede subtopper.

Ondanks dat ik al heel wat films van deze regisseur wil zien, is The Thin Red Line mijn eerste echte kennismaking met Malick. En alhoewel de film in mijn ogen zeker een halfuur korter mocht, vind ik dit wel een verbazingwekkende film. Dat komt vooral door de cinematografische belevenis die Malick ons voorschotelt. Prachtige beelden worden gecombineerd met een mooie soundtrack (de handtekening van Zimmer kon ik al direct opmerken) en poëtische dialogen. De ijzingwekkende cast wist me ook te overtuigen, alleen vond ik die van geen enkel belang. Mijn aandacht was volledig gericht op de beelden en niet op het acteerwerk van de cast.

Oorlogsfilms horen zo realistisch te zijn dat het bijna voelt alsof je er zelf bent. Ze horen je inzicht te geven in die situatie, zonder deze te romantiseren. Dat doet deze klassieker dus verkeerd. Er staat echt niemand met een viool naast je als een naaste of jijzelf ligt te creperen. Zeer irritant dus dat deze film ook als er niets aan de hand is de situatie wil toedekken in een soort bedje van sentimentele muziek. In een oorlogsfilm wil ik alleen geluiden horen die er ook daadwerkelijk zijn. Als het even kan mag er gebruik worden gemaakt van surround sound zodat alles je om de oren kan vliegen. Fijn is anders, maar dat is de bedoeling ook niet. Toch lijkt deze klassieker te willen dat je bij het leger gaat en mee gaat knokken.

De voice-over die bijna de helft van de film vult met, gelukkig, non-religieuze, filosofische bullshit is ook zeer irritant. In het begin is het nog wel om aan te horen. Maar als dan het zoveelste mooie beeld komt met de voice-over zou je willen dat deze eruit waren geknipt zodat de film zeker de helft korter geduurd zou hebben. Want de film is ook veel te lang. Terwijl het eigenlijk maar gaat over een kleine sub-missie.
Daarnaast zijn de beelden van de vrouw van een van de soldaten niet mijn ding. Ze laten haar maar steeds zien als romantische ziel in een zweverig jurkje en wat witte, kanten gordijntjes. Zonder dat ze zelf behalve dat een leven lijkt te hebben. Als ze haar dan toch willen toevoegen, geef haar dan ook echt wat te doen. Dat ze tegen het einde een ander heeft maakt het niet beter.

Qua acteren gaat er gelukkig best veel goed. De meeste hoofdrolspelers doen het vat mij betreft prima. Ik ben blij dat Travolta hier maar een hele kleine rol had, want dat was niet overtuigend. Clooney was in zijn minirol al een stuk beter.

Toch voor deze klassieker een:
2*

Oorlogsfilms HOREN HELEMAAL NIKS! En als de film wel iets niet doet is het het romantiseren van de oorlogssituatie. Sterker nog, een menselijker oorlogsfilm heb ik niet gezien. En hoe je hier een pro leger film in ziet is mij ook een raadsel. Kan niet anders dan de conclusie trekken dat je er bar weinig van begrepen hebt. Je review raakt kant nog wal. En Tom Hanks? Waar heb je die in godsnaam gezien?

Na al die jaren rondhangen op fora blijf ik het jammer vinden als men aan iemands intelligentie gaat twijfelen als meningen niet overeenkomen. Ookal gaat het in dit geval over 1 van je favoriete films.

Uiteraard had ik 'ik vind' kunnen typen voor mijn stelling dat oorlogsfilms zo realistisch mogelijk horen te zijn. Maar het lijkt me logisch dat dit gewoon mijn mening is.

Hanks was een foutje. Ik bedoelde Travolta. Waarschijnlijk heb ik dat getikt omdat het laat was en ik aan Saving Private Ryan aan het denken was. Oeps.

Het heeft niks met mening te maken. Je doet gewoon een aantal onzinnige analyses. Je stelt dat een oorlogsfilm zich aan bepaalde regels moet houden en ziet er een pro leger boodschap in. Dat terwijl het hoofdpersonage nota bene een deserteur is, die van het leven genoot. ik heb het verder nergens over je persoonlijke smaak issues.

Je verveelt me in ieder geval niet, zoals deze film. Dat geef ik je vast als compliment. (Bij verveling zakt een film bij mij al snel onder de 3 sterren, mijn standaard punt voor standaard vermaak.) Deze film zou goed mogelijk kunnen zijn met een 50 minuten kortere speelduur.

Natuurlijk, het gaat over een deserteur, maar de muziekkeuze en het gebruik daarvan lijkt dit tegen te spreken. Nogmaals, dit is zoals ik de film zie. Als ik alleen de soundtrack zou horen en niet zou weten dat hij bij een oorlogsfilm hoorde, zou ik een ander genre genoemd hebben. De muziek is mooi, en zacht. En juist dat zachte vind ik niet passen op het slachtveld. Het maakt het voor mij, met alle mooie beelden, juist heel tegenstrijdig. Ik hoorde ook geen pijn of ergernis of iets dergelijks in de muziek. Met name wat meer ergernis zou wel fijn zijn geweest. Maar er is niets mis met de muziek an sich.

Bij een van mijn favoriete oorlogsfilms: The Pianist, hoor je alleen een piano als er piano gespeeld wordt. Als er geen geluid is verder in het decor, wordt dit ook niet toegevoegd. Dat maakt het voor mij heel beklemmend en dichtbij. Het geeft mij de mogelijkheid om me meer in te leven in het verhaal, zonder dat de regiseur je een bepaald gevoel of idee door je strot wil duwen. Ik vind dat fijner.

Maar het gemiddelde van deze film is niet slecht, toch? Er zijn genoeg mensen die hem wel waarderen.

Dat zachte is ook net de bedoeling. De film laatst de gruwelijkheid van het menselijk oorlogsvoeren in contrast met de schoonheid van de natuur. En stelt de vraag waarom wij ons zo gedragen, terwijl je ook zoals de desserteur in de openingsscene in balans kunt leven met de natuur en in vrede met elkaar. Een duidelijk anti oorlogsboodschsp lijkt me. Al snap ik wel je punt dat de muziek en de beelden die gruwel niet versterken, maar eerder afzwakken op emotioneel niveau.

Ik ben het eens met de filmwetenschapper. Het is net de tegenstelling dat zo belangrijk is in deze film. De schoonheid en de verwoestingsdrang van de natuur. Een mensenleven tegenover de eeuwigheid. Het is poëzie. Er zijn genoeg kunstenaars die de oorlog op hun manier hebben weergegeven, ik denk aan een Otto Dix, waarom zou een regisseur dat niet mogen doen? The Pianist doet namelijk net hetzelfde, uiteindelijk is de scene die jij nu beschrijft gewoon een middel om je als kijker te beïnvloeden, net zoals Malick doet. Als je dan toch een fractie van het extreme in een oorlog wilt zien en voelen raad ik je Idi I Smotri aan.

Blij te horen dat dit duidelijk is geworden. Dat was namelijk mijn grootste ergernis van de film.

Dat die tegenstelling erin zit is prima. Het gaat mij dus over de manier waarop. The Pianist doet dat in mijn boekje toch echt anders.

Discusseren met kunstenaars is by the way een prima tijdverdrijf. Ook als ze daar eigenlijk niet voor openstaan en heel defensief zijn over hun kunst.

Idi I Smotri moet ik inderdaad nog zien. Dat komt vanzelf goed.

Voor mij zou deze film dus hoger uitkomen als hij 50 min. korter zou zijn geweest. De plus-min 50/50 verdeling in oorlogsscenes en filosofie had dan mogen blijven. Wel dan het extra geluid uit de oorlogsscenes verwijderen. Dat is meteen een extra contrast tussen de scenes. Of juist alle filosofie als epiloog er achteraan plakken.

Mogelijkheden genoeg. Maar niet voor jullie, want voor jullie staat hij al op 5*.

Voor die volle 5 had ik ook drie kijkbeurten voor nodig, dus er is nog hoop.

Wat ik bedoel is dat beide films het onderwerp natuurlijk op een andere manier benaderen, dat is een bewuste keuze. Polanski gebruikt de muziek in The Pianist om je in het verhaal te duwen en Malick om de gebeurtenissen te overstijgen. De bedoeling daarentegen is hetzelfde, gewoon een verschillende uitwerking. Dan kun je zeggen; dat geldt toch voor alle films, en ja dat is zo, en dat maakt het spelen met de mogelijkheden nog belangrijker. Ik heb wel respect dat je de film hebt afgekeken. Bij The Pianist is me dat niet gelukt in één keer.

Dit is een van mijn lievelingsfilms. Een prachtige bezinning op het leven, de mens, de natuur en haar verhouding. Staat de mens in, of -boven de natuur? Is de mens natuurlijk? Wat is zijn plaats? Hoe kan het toch dat stel dat wij in de natuur staan, wij onze principes elders (bovennatuurlijk) vandaan halen? Komt geweld uit het hart, of uit het verstand? Is het misschien menselijk om onmenselijk te zijn? Wat mij betreft wederom een prachtige filosofische beschouwing- hetgeen wel je pakkie-aan moet zijn- van een van de vele fenomenen die deze bijzondere werkelijkheid rijk is. Fenomenaal! Mallick is en blijft mijn held.

Dan begrijp je Malick's manier van filmen niet goed. De settings zijn vehicles die zijn immer aanwezige thema van filosofie, vrede, natuur, contrast "goed" vs. "kwaad", en zijn schilderachtige fotografie dragen. In dit geval gebruikt hij de Tweede Wereldoorlog in de Pacific als drager, een perfecte setting om te kiezen, in mijn ogen: exotisch zowel qua natuur als cultuur. Het staat ook nog eens in constrast met de nagenoeg altijd verfilmde Europese kant van de oorlog.

Bij The New World hoef je geen avonturenfilm te verwachten. Getuige je 1* zie ik dat je die ook niet echt kan waarderen, hoewel dat wel een mindere van Malick is. Ik kan je in elk geval de rest van Malick's oeuvre niet aanraden, maar Idi i Smotri is inderdaad een topper als je hard en rauw in een oorlogsfilm wilt zien.

Niet echt wat er van verwacht had.

Typische Oscar film. Veel poeha, topacteurs, poetische woorden. Zeer standaard schietgevechten.

Zo vaak gezien, overigens niet beter.

Maar is dit dan een standaard oorlogfilm? Nee. Maar geven een paar close-ups van een papagaai het ineens meerwaarde?

Tja, ik vind het redelijk ironisch om dit te moeten lezen van iemand die met een werk van Munch rondzwerft op MM. Het is de samenstelling van scènes, geluid, en inhoud die het hem doet. Net zoals de schreeuw bestaat uit beweging, psychologie, burgerlijkheid en de nietigheid van een mens tegenover de wereld rondom hem. Het zijn de details, daarin zit (een groot deel van) de schoonheid. Dat je de film niet goed vindt, daar heb ik geen probleem mee, maar deze quote is zo kortzichtig dat ik toch even wou reageren.

Ik vond het gewoon niet zo mooi verweven in de film. Meerdere scenes kwamen wat vreemd in de film. Ongetwijfeld bedoelt om contrasten te leggen, zullen anderen weer zeggen.

Ik vond de film zeker niet slecht, maar lang niet zo goed als sommigen hier.

Ook hinderlijk was die batterij topacteurs. Reken maar dat de kast leeg stond voor de oscarbeeltjes.

Met een flinke partij pro-Amerika propaganda was de buit binnen.

Het blijft me niks doen. Ik lees veel dat de waardering per herziening omhoog gaat, maar ik geloof dat mijn waardering na de derde keer onveranderd is. Al dat gezemel er tussendoor blijf ik erg vermoeiend vinden. Dat de aandacht naar andere zaken uit gaat, vind ik geen probleem. Ik ben dol op anti-oorlogsfilms als All Quiet On The Western Front of het Iwo Jima tweeluik van Clint Eastwood, maar The Thin Red Line zal me nooit boeien. Ik wil niet zeggen dat het een slechte film is, want de sfeer is goed en sommige beelden zijn prachtig. Hoewel ik behoorlijk pacifistisch ingesteld ben, kan ik best genieten van actiescenes. Die zijn in deze prent hooguit ‘best aardig’, maar het zijn er verdraaid weinig of worden onderbroken door poëtisch geneuzel. De scene waarin het kampement van de Japanners wordt ingenomen is pijnlijk hilarisch. Stelletje rambo’s die ongestoord schietend door zo’n kamp rennen. Het belang van de slag om Guadalcanal wordt nauwelijks onderstreept. Nee, er zijn in dit genre veel, veel betere films. En hoe degene boven me er op komt dat deze film Amerikaanse propaganda is, is me compleet een raadsel.

Mwa, ik denk vooral dat je beter eens naar jezelf kan kijken.

Dat vond ik dus ook, zo en zo een zeer vermoeiende en saaie film.

Hoe kom je erbij om het voor de derde keer te gaan kijken?

Het was erg lang geleden dat ik deze film gezien heb, zeker tien jaar. Het komt redelijk vaak voor dat ik dat soort films nu wel kan waarderen. Dit keer niet helaas.

Typisch een film die je verschrikkelijk of prachtig vindt; in dit geval behoor ik tot de laatste categorie. Een indrukwekkend, melancholiek, psychologisch en filosofisch (anti)oorlogsverhaal over hoe zinloos oorlog is, over overleven en laten leven, die me, of ik wilde of niet, aangreep. Een verhaal over angst en twijfels met keiharde scènes (de manier van vertellen is fragmentarisch). De cast speelt (de persoonlijke lotgevallen) zo intens dat het je schokt, de beelden zijn tegelijkertijd overdadig en adembenemend en ook de muziek van Hans Zimmer klinkt aangrijpend.

Op wat voor manier zou jij ergenis muzikaal vertaald zien worden in de film? Ik kan mij er niet meteen een goede voorstelling bij maken.

Eigenlijk hoef je daar niet ingewikkeld over te denken. Muziek is ook 'maar' een uiting van emotie. Een ander medium als film. En het genre muziek die het beste is om ergernis te uiten is rock of bijvoorbeeld metal.