The Thin Red Line (1998)

de film keer op keer bekeken, en gisteren weer bijna de volle 3 uur uitgekeken. Echt een heerlijke oorlogsfilm voor de zondagavond. Ik blijf het een topper vinden, en denk dat ik hem nog wel regelmatig uit de kast trek. acteerwerk, camerawerk en de actie!! het is allemaal dik in orde.

Tot mijn schande heb ik nog nooit een Malick gezien. Aangezien ik toch tijd zat had, dan maar gelijk deze van bijna drie uur. En het was een blijde kennismaking.

Malick maakt een anti-oorlogsfilm, maar wel een bijzondere. Hij kiest voor een soort dromerige sfeer, alsof je als kijker zojuist een shock hebt gehad en alles een beetje langs je heen glijdt. De geluiden worden gedempt en altijd ruist er muziek mee op de achtergrond. Zo wordt het een trance met een prachtige schoonheid, ook door de mooie beelden waarin fijn wordt gespeeld met invallend licht. En dat maakt het contrast zo mooi met oorlog en de gevechtsscènes die hard en rauw zijn.

Overigens maakt de inhoud bij deze film me weinig uit. Dat quasi-gefilosofeer in de voice-over en de thema's die Malick behandelt. Ze zijn er wel, maar blijven toch ook op de achtergrond doordat hij je echt meeneemt in de film. Niet dat ik helemaal werd meegesleurd, maar eerder een soort klein prettig roesje. Ook de acteurs lijken allemaal inwisselbaar. Enkel de bekende koppen zorgen dat er nog enige herkenning is. Verder is de film af toe wel rommelig verteld zo op het oog. Maar ook dat maakt me bij deze film eigenlijk niets uit.

Niettemin duurt de film te lang. Niet enkel door het langzame tempo waardoor de film begint te slepen, maar ook vooral doordat het laatste uur niet heel veel meer toevoegt. Jammer, want de beelden, muziek en sfeer blijven heerlijk. Toch 4,0*.

Dit is na Badlands, The New World en The Tree of Life de derde film van Terrence Malick die ik zie. En deze is mij het best bevallen.

Voorafgaand wist ik natuurlijk dat je met deze regisseur aan het roer, geen klassiek oorlogsepos hoeft te verwachten. Wat de kijker wordt voorgeschoteld is ook alles behalve dat. Maar in mijn geval was dit alles behalve teleurstellend. De filosofische insteek, opgevuld met veel natuurlijke schoonheid beviel mij geweldig. Dit is niet de film waarin je een band creëert met de personages op zich, of een spannend actieverhaal te zien krijgt. Daarentegen wordt je meegenomen op een reis naar de krochten van het menselijk bestaan. Na het zien van deze film, raak je bijna gedesillusioneerd over waar de mens toe in staat is. De film start met paradijselijke taferelen bij een inheemse stam. Een van de hoofdpersonen denkt hier zijn Utopia te hebben gevonden. Al snel wordt hij echter weer bij zijn regiment gesleurd en met zijn neus op de feiten gedrukt. De even later volgende gevechtsscenes vormen een bruut contrast.

Malick weet wat mij betreft in The Thin Red Line voor het eerst de ideale combinatie tussen het spirituele en narratieve te vinden. Bij zijn andere werken neemt het eerste het te vaak over, wat voor een onevenwichtig geheel zorgt. Hier was het echter perfect in balans. Ik geef daarom ook een beoordeling van 4 sterren, maar bij herziening zal deze score zo maar eens omhoog kunnen schieten.

Ik heb deze film inmiddels al een paar keer gezien en ik vind m nog steeds fantastisch!

Veel en veel beter dan de overhypte Saving Private Ryan - die meer prijzen kreeg puur omdat Spielberg een heleboel holmaatjes heeft lopen in Hollywood, zelfde als Sep Blatter dat heeft bij de FIFA.

The Thin Red Line heeft een betere cast, stukken meer actie en spanning en laat ook nog eens de negatieve kanten zien van een oorlog. Door de film heen worden de verschillende karakters uitgediept en brengen ze ook nog eens mentale veranderingen door.

Saving Private Ryan is een politiek correcte Go USA!-film bedoeld voor het pro-Stars-and-Stripes-popcornpubliek dat van een vergelijkbaar niveau is als het dikbuikige SBS6-campingvolk van hier.

Gelukkig maar dat smaken verschillen. Vond juist The Thin Red Line zo traag als dikke stront. Niet doorheen te komen, 3 uur lang dat filosofisch geneuzel over het leven. Als je overigens Saving Private Ryan als dom vermaak voor SBS-volk ziet, dan denk ik dat je in de war bent met heel andere films. Laat me raden, Schindler's List valt ook onder die categorie?

Stukken minder dan SPR. Waar die film het moet hebben van de ongekende sfeer en prachtige decors liggen ze hier een beetje in een veld te bitchen.

Kon er maar niet inkomen.

Had ook niet zoveel met het vage gelul tussendoor en de bijbehorende zeikstem.

Dan komt hard aan van de man die een Tiny-Toons film de op een na beste aller tijden vindt.

Als je andermans mening over een film persoonlijk neemt wel.

Daarnaast.

Heb je 'm gezien?

Tiny Toons is zeker wel vele malen genialer dan dit flauwe prul.

Kom kom, tiny toons is zeker leuk maar The Red Line is geen flauwe prul. Het is sowieso een betere film dan Saving Private Ryan.

Ik vond 'm niet om door te komen.

Sowieso een hele andere stijl dan Shaving Ryan.

Mij ligt deze stijl minder.

Ieder z'n ding, maar om de sfeer nu als pluspunt te noemen van SPR ten opzichte van The Thin Red Line gaat wel erg ver. Als Malick iets is gelukt is het wel een sfeer neerzetten, wat je van die sfeer vindt is dan weer een tweede.

En dat bitchen...is het je opgevallen hoe mooi Sean Penn en Jim Caviezel in deze film bitchen? Een nihilist tegenover een meer religieus persoon. Prachtig in beeld gebracht. Met als hoogtepunt: The Thin Red Line - The hut [HD] - YouTube

De manier waarop deze 2 ideeën constant met elkaar in verband worden gebracht doet bijna denken aan een magisch werk als De Toverberg (Mann).

Is me vast opgevallen alleen niet bijgebleven.

Zoals het grootste gedeelte van deze film.

Ryan's Privates vind ik sfeervoller, rauwer.

Vind Band of Brothers overigens nog beter, zoals de meeste.

De locaties.

Die kapot geschoten gebouwen enzo.

Dat vind ik mooi.

Film is eigenlijk niet te vergelijken met Saving Private Ryan. Ieder zijn eigen voorkeur!

Beide films zijn ook niet accuraat volgens de historici.

Op Guadalcanal stierven meer soldaten aan ziektes dan in gevechtssituaties, wat ik bijna niet ben tegengekomen in deze film. In Private Ryan is er nooit een groep soldaten op pad gestuurd om er eentje terug te halen.

Deze film krijgt van mij een 4.5, Saving Private Ryan een 5.0, alleen al vanwege de beste scene ooit gemaakt: De Omaha beach landing!

Prima film, echter wel iets wat te traag. Muziek vond ik goed.

Deze film heeft van alles een beetje, maar is nergens uitzondelijk goed.

Apocalyse Now heeft veel meer diepzinnigheid, Platoon heeft veel meer de gruwelijke gevechten en Saving Private Ryan heeft een sterker verhaal. Deze film heeft van alles wat, maar te weinig om in het geheugen te blijven plakken.

Poe, poe. Mijn kennismaking met Malick. Ik heb veel over deze man gehoord: sommigen zijn lyrisch, anderen hebben er helemaal niks mee. Ik had vernomen dat hij een graad in filosofie heeft en een Heidegger leerling is. Ik had al vernomen dat dit geen gewone oorlogsfilm was, maar een met vele filosofische weerspiegelingen etc. Om eerlijk te zijn was ik een beetje bang een simpel pascifistisch pamflet te verwachten. Mijn verrassing was dan ook groot dat dit geenszins het geval blijkt te zijn. Ik beschouw het wel als een aanklacht tegen oorlogvoering, natuurlijk, maar daar hoef je geen pascifist voor te zijn. 9 v/d 10 is tegen oorlog, maar een pascifist is dit onder alle omstandigheden en onder elke voorwaarde. Ik vind het moeilijk precies te duiden wat Malick beoogt, maar dit vind ik ook weer het mooie: de film is enigszins ambigu en de kijker moet zelf meerdere betekenissen invullen. Ik denk ook dat je verschillende betekenissen in de film kunt zien.

Hoewel de film de strijd om Guadalcanal laat zien, ben ik van mening dat het hier niet om draait. Mij lijkt het een weerspiegeling op de effecten van oorlog in het algemeen te zijn: de effecten op de mens / soldaat en de consequenties op het gedrag van de mens / soldaat. Zoals bv het shot van de krokodil in het begin en de scene waarin we een krokodil zien die gevangen is genomen door de soldaten. Je zou dit kunnen zien als een baas-boven-baas principe of een illustratie van dat de mens een groter monster is dan een al groot monster als de krokodil. Of simpelweg het feit dat de mens de natuur gevangen houdt / geweld aan doet. Persoonlijk lijkt mij het hoofdthema van de film de ontmenselijking van oorlog en hoe soldaten maar ook officieren als pionnen worden gebruikt: de nutteloosheid en de gemakzucht. Het feit dat een deserteur, die zich in paradijs waande, wordt teruggeroepen, er wordt gezegd dat hij nooit een goed soldaat wordt en hij zich uiteindelijk opoffert voor zijn collega's lijkt mij een referentie naar de cult van heldenverering: wie weet wat voor een potentie er in een schuilgaat en hoe verkeerd de percepties kunnen zijn. Daarnaast lijkt mij dit ook een reflectie te zijn op de relatie tussen oorlog / menselijk handelen en de natuur, waarbij ik de verbeelding van de natuur door Malick beschouw als zijnde puur en onschuldig. We zien dit natuurlijk duidelijk bij het dorpje waarin Jim Caviezel en een collega verbleven. Na de oorlog komt hij hier terug en we zien dat de vrouw hem niet meer vertrouwt en bang voor hem is en dat er onderling ruzie is onder de dorpsgenoten. Ook de relatie tussen een soldaat en zijn vrouw loopt op de klippen. Het lijkt alsof Malick wilt zeggen dat oorlog (primaire en onschuldige) samenlevingen en relaties verstoort. Of wellicht de balans van de natuurlijke orde der dingen verstoort, waardoor er een kettingreactie ontstaat. Nou ja, dat laatste haal ik er zelf bij, maar het lijkt mij dat dit effect van oorlog op soldaat, relatie en samenleving niet stopt bij het eerste object, maar dat dit effect doorrimpelt.

Er zijn ontzettend veel scenes met voice overs van meerdere personages, waarbij Jim Caviezel toch wel de hoofdpersoon genoemd mag worden. Ik kon dit niet allemaal in me opnemen en af en toe vond ik het iets teveel van het goede. Ik denk dat je de film een paar keer moet zien om hier goed zicht op te krijgen. Over het algemeen heb ik me hier niet aan gestoord; het geeft de film een dromerige, filosofische benadering. Zoals ik al zei zie ik deze film niet als een traditionele oorlogsfilm, maar als een filosofische verhandeling over oorlog. Sommige stukken in de voice over vond ik niet overtuigend, andere waren behoorlijk raak. Ik vond de flashbacks op de relatie met de vrouw zeer toepasselijk en dit droeg zeker bij tot de algemene intense ervaring van de film.

Tot slot heb ik nog niet gesproken over de actie. Ik heb Saving Private Ryan nog niet gezien, dus ik kan niet oordelen over de veel bewonderde beginscene van die film. Ik moet zeggen dat ik welhaast overdonderd was door de gehele opbouw en inname van de heuvel. De camera glijdt door het gras, de geluidsband is adembenemend effectief: het is alsof je er echt bij bent. Het draait naar mijn mening niet om de actie zelf, maar om de (psychologische) spanning van de soldaten werkelijk te ervaren. Het conflict tussen kolonel Nolte en de kapitein kan ik nog niet goed plaatsen: ik kan niet goed beoordelen wat de symbolische waarde hiervan is (hoewel het verlangen om medailles en rancune om altijd gepasseerd te zijn in waardering belangrijke motivaties kunnen zijn voor het irrationele gedrag van Nolte). Wellicht een aanklacht tegen de bureaucraten die zo gemakkelijk beslissen over werkelijke mensenlevens. Ik moet de film nog een paar keer zien om de symboliek en verschillende boodschappen eruit te kunnen halen, hoewel ik vind dat de film uiteindelijk ruimte overlaat voor eigen invulling.

Ja, ik ben aangenaam verrast door deze kennismaking met Malick. Het is geen flauwe pascifistische oorlogsprent en ook geen doorsnee anti-Amerika film, maar een naar mijn mening interessante beschouwing op de effecten van oorlog op mens, samenleving en natuur. Voor nu een 4, maar ik sluit een verhoging bij herziening niet uit. Ben zeer benieuwd naar met name Badlands, want daar heb ik ook goede dingen over gehoord.

Ideale film voor wie moeilijk de slaap kan vatten

De beelden van Guadalcanal zijn prachtig en de film geeft een goede weergave van de impact van oorlog.

Malicks manier van filmmaken heeft ook hier een haast bedwelmende uitwerking op me. Toch wel één van de sterkste oorlogsfilms die ik de laatste tijd heb bekeken.

Ik had hier vrij hoge verwachtingen van, afgaande op de andere drie films van Malick die ik tot dusver zag. Dat het zo'n meesterwerk zou zijn had ik echter niet verwacht.

Ik ben zeker geen liefhebber van oorlogsfilms in de traditionele zin van het woord. Al dat broederlijke gelul, geschreeuw, geknal, vlaggengezwaai en ga zo maar door. Ik kan bovendien geen enkele sympathie opbrengen voor mensen die vrijwillig met een geweer in de hand denken goed te doen.

The Thin Red Line is de eerste oorlogsfilm die me wel deed ontdooien en daarmee ook direct de beste die ik ooit heb gezien. Door de oorlog vanuit de natuur te benaderen, er als het ware van bovenaf naar te kijken vanuit een groter geheel, weet Malick hier gruwelijk hard de vinger op de zere plek te leggen. De contrasten zijn ronduit wreed: de bloeddruppels op de bladeren van een schitterend oerwoud, de gedempte, filosoferende stemmen tussen de ontploffende granaten, de nietigheid van de missie afgezet tegen de zin van het leven.

En zoals mjk87 het zo mooi verwoordt (niet de eerste keer dat me dat opvalt, overigens) ervaar je complete passages als in trance. Je kijkt door de ogen van een mens - geen soldaat - dat eigenlijk niet goed weet waar hij is en waar hij mee bezig is. Sowieso wordt het menselijke hier uitvergroot, met huilende spierbundels, een gevoelige man die stilletjes met de zieken mee naar huis vliegt zonder daarbij als verliezer uit de bus te komen, een echtgenoot die niet kan wachten tot hij zijn vrouw weer in zijn armen sluit en dan opeens een echtscheidingsverzoek ontvangt - het komt harder aan dan de afgerukte ledematen.

En daarmee weet Malick zijn immer terugkerende thema - hoe verhoudt de mens zich tot de natuur - zelfs in een harde oorlogsfilm op sublieme wijze over het voetlicht te brengen. Nogmaals, een meesterwerk.

Je hebt een mooie recensie geschreven. Echter wil ik je erop wijzen dat soldaten in die tijd helemaal niet zo vrijwillig waren om mee te vechten (dienstplicht?). Ook vandaag de dag kun je je afvragen of beroepssoldaten 100% vrijwillig zijn, wanneer je je bedenkt dat het in veel gevallen soldaten zijn die uit kansarme posities komen en niet veel andere keuzes hebben om een sociaal-economische achterstand weg te werken. Met name in Amerika is dit een groot issue.

Dank je. En je hebt zeker een punt, het woord "vrijwillig" hoort niet in die zin thuis. Maar verder sta ik wel volledig achter m'n uitspraak. Je haalt altijd nog zelf die trekker over, dwang of niet.

Next: The New World. Staat tevens in jouw top 3 zie ik, ben heel benieuwd!

Oké, duidelijk. The New World is voor mij iets meer het romantische broertje van TTRL. Echter is die qua sfeer soms iets minder hapklaar. Veel plezier!

In het verleden een keer voor de helft gezien! Nu een herkansing gegeven om hem een score te mogen geven. Prima oorlogs film over de oorlog in de pacific. Ik betrap me er wel op dat ik de oorlog in Europa en noord-Afrika interessanter blijf vinden. Ik vind zelf ook dat HBO serie van de pacific fijner om weg te kijken en vooral de slag om Guadalcanal.

Ik vind deze film niet geweldig. Ik begreep er eigenlijk weinig van. Pas op het einde werd het spannend voor mij en de dood van Witt was toch verrassend. Maar de film kon me niet overtuigen.

Een oorlogsfilm waarbij de focus vooral op de beleving van de soldaten zelf ligt. Een aardige sterrencast, waarvan menigeen overigens maar kort aan bod komt (met name Travolta en Clooney). Mooie (natuur)beelden worden afgewisseld met gevechten en overpeinzingen van de soldaten. Qua acteerwerk en camerawerk prima. Toch wordt de lange speelduur niet geheel gerechtvaardigd, mede door het lage tempo en het gebrek aan diepgang bij de meeste personages. Het had zeker een half uur korter gemogen.

“This great evil, where's it come from? How'd it steal into the world? What seed, what root did it grow from? Who's doing this? Who's killing us, robbing us of life and light, mocking us with the sight of what we might've known? Does our ruin benefit the earth, does it help the grass to grow, the sun to shine? Is this darkness in you, too? Have you passed through this night?”

Machtige oorlogsfilm die je in een trance beleeft. Het begin alleen al met de prachtige beelden en muziek die perfect samenkomen en je gelijk meesleuren in de film. Ik keek op een gegeven moment op de klok en er waren gewoon al 40 minuten verstreken zonder dat ik het in de gaten had.

The Thin Red Line is zeker een oorlogsfilm maar meer nog een fascinerend inkijkje in de ziel van de soldaten. Malick laat door de beelden van het inheemse volk en de natuur ook zien dat ondanks de oorlog het leven gewoon doorgaat. Het geeft een mooi contrast. De filosofische voice-overs en de scènes tussen een soldaat en zijn vrouw zijn niet altijd even interessant, maar dragen wel bij aan een bijna hypnotiserende kijkervaring. De actiescènes zijn voortreffelijk gefilmd met het hoge gras dat voor een bijna onzichtbare vijand zorgt. De lange scene als de soldaten een kamp binnenvallen is echt briljant. De scènes tussen Caviezel en Penn zijn hoogtepunten maar eigenlijk zijn er geen zwakke plekken in het imponerend rijtje acteurs. The Thin Red Line is echt zo’n film die bij herziening alleen nog maar beter kan worden.

Pfff wat een lange zit. Is mij toch tegengevallen deze. Dromerige sfeer in de film stoorde mij net als het gepraat tijdens de film van de vele personages. Kreeg totaal geen band met de personages, wat ik spijtig vond. Boeide mij dan ook niet wat men hen gebeurde. Het anti oorlog gegeven word wel goed weer gegeven maar is gewoon te traag en niet boeiend genoeg. Geef mij maar een oorlogfilm als platoon of saving private ryan. Cast is wel zeer goed, vele bekende gezichten en goed geacteerd net als de locatie en de camerabeelden. Krijgt van mij een 5/10

Als groot liefhebber van deze film ben ik benieuwd of het boek van James Jones de moeite waard is om te lezen? Hij lag in de boekenwinkel, maar ik wist niet zeker of hij ook mee naar huis ging. Zou eigenlijk wel moeten... Ik ben helaas alleen geen grote lezer

Draait 26 februari om 19:30:

KLASSIEKER: The Thin Red Line (1998) - Kino Rotterdam - kinorotterdam.nl

Was fantastisch op het grote doek bij Kino, zowel beeld als geluid: Malick's magnum opus wat mij betreft.

5,0+++* buiten categorie en terug in mijn Top 10