Lost Highway (1997)

Wederom een boeiend werkje van Lynch.

Die rust is weer aanwezig, sfeer is goed en de muziek is opmerkelijk. Rammstein vond ik niet super gekozen, maar ik snap de bedoeling.

De settings zijn redelijk in orde.

De personages zijn best boeiend.

Die detective: ''that fucker gets more pussy than a toilet seet''

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet alles op een rijtje heb. Misschien dat ik zo even probeer om de puzzelstukjes bij elkaar te rapen of dat ik wat recensies doorloop.

Interessant.

Lynch faalt.

Ik was altijd wel onder de indruk van de beste man. Eraserhead een dikke 5* en Mulholland Dr. een mooie 4* met potentie om uit te groeien tot meer. Het was echter flink slikken toen ik me tegen het einde van de film begon te beseffen dat de laatste anderhalf uur me volledig koud heeft gelaten...bummer.

Eerste half uur is namelijk vol van suspense en met sfeer overgoten. Mysterieus, overtuigend neergezet en met veel gevoel voor tempo. Helaas is de ''switch'' er één die al die factoren deed verdwijnen om ze vervolgens tegen het einde weer te laten schitteren. Als ik me bedenk waarom het zo plots wegviel kan ik geen duidelijk antwoord geven, eigenlijk is het net zo vaag als Lynch weer eens is bij zo'n eerste kijkbeurt.

Soundtrack was de grootste doorn die in mijn oogballen stak. Vreselijk, die Rammstein en Manson CRAP. Flinke klap in de ballen van de meneer genaamd sfeer. Want de rollen blijven wél overtuigen en Lynch tovert continue schitterende dingen op het beeld. Dat is iets wat ik nooit zal ontkennen.

Helaas weet hij het niet naar mijn straatje door te zetten waardoor mijn interesse langzaam vervaagde, terwijl betrokkenheid een flinke must is voor de Lynch-ervaring. Iets wat Mulholland Dr. absoluut wel had. Dat is een film die ik wil herzien, gewoon omdat het me daartoe uitnodigt. Ook Lost Highway poogt dat, echter is dat verlangen mij niet bijgebleven en hang ik op een prachtig uiterlijk met een inhoud die mij koud laat.. jammer.

Had 'm graag goed gevonden maar wie weet is het een kwestie van timing en was dit niet het juiste moment. Niet gegrepen en een duidelijke dader is er gevoelswijs niet. De grootste doorn is er echter wel één waar ik niet omheen kan. Ben er heilig van overtuigd dat iedere vorm van muziek in een bepaalde context goed is, zelfs al houd je er niet van. Echter is dat hier voor mij niet het geval.

Na de vroegere bioscoopervaringen met 'Blue Velvet' en 'Wild At Heart', en - meer recent - het overdonderende 'Mulholland Drive', behoort David Lynch voor mij tot degenen die waarschijnlijk niet in staat zijn om een film af te leveren die geen indruk maakt. Wat dat betreft stelt ook 'Lost Highway' niet teleur.

Ook hier toont Lynch zich weer een meester in het goochelen met hallucinatie, droom, werkelijkheid en tijd, en weet hij weer in die onnavolgbare opbouw van zijn 'verhaal' een onheilspellende sfeer te scheppen die je op het puntje van je stoel houdt, en je af en toe de stuipen op het lijf jaagt.

Het is opnieuw een werkstuk in een filmnoir-achtige setting, met een op het eerste gezicht onschuldige protagonist die een psyche als een moordkuil blijkt te hebben. Het is die combinatie van het sensationele, de constante dreiging van een onnoemelijk kwaad, met een zekere stijlvolle 'coolness' en de totale onvoorspelbaarheid (die nooit zodanig uit de hand loopt dat het lachwekkend zou worden) die ook in deze film weer mateloos fascineert. Waarschijnlijk omdat Lynch de techniek van het verhalen vertellen tot in de puntjes beheerst, is hij in staat om alle regels daarvan los te laten, en zijn eigen regels te stellen.

Een beperking in zijn aanpak vind ik wel dat hij tamelijk zwaar leunt op het pathologische aspect van een in wezen vrij simpele psychologie van verdringing van trauma's, seksuele obsessies en paranoia, jaloezie, verlangens en angsten. Die psychologie krijgt alleen een schijn van diepte door de manipulatie met de verschillende perspectieven in de afwikkeling van het verhaal. Anders gezegd: de kijker bevindt zich voornamelijk in een toestand van desoriëntatie, omdat hij geen informatie heeft over welk perspectief ('objectief', subjectief, 'realiteit', droom) er op welk moment wordt gevolgd, of op welk punt in de chronologie hij zich bevindt.

Natuurlijk is dat pathologische aspect ook een machtig instrument bij het vertellen van een goed verhaal, maar het kan op een ander vlak ook een beetje tegenwerken: geschiedenissen worden al snel ziekte-geschiedenissen, waardoor er een zekere afstand wordt geschapen tot de kijker, die daardoor niet echt geconfronteerd wordt met het eventueel 'griezelige' (of problematische) in zijn eigen psyche. Of nou ja, in ieder geval met het algemeen-menselijke, wat iets minder makkelijk te ontwijken valt dan het evident ziekelijke.

'Lost Highway' slaagt er volgens mij minder in om uit te stijgen boven dat pathologisch-sensationele dan 'Mulholland Drive', waar met name de Hollywood-connectie in mijn ogen een extra dimensie aan het geheel gaf. Toch is ook dit weer een sterke film, en het aanschouwen van 'Inland Empire' staat nu definitief op mijn lijstje. Zal er binnen een jaartje of drie wel van komen, denk ik.

Vorig weekend een derde keer gezien en de film wórdt inderdaad telkens beter. Dit keer bekeken op Blu-ray en visueel mag Lost Highway er overigens toch ook wel echt wezen. Net als de soundtrack trouwens. Ik ga naar 4* en het zou me niks verwonderen als daar de volgende keer nog een halfje bij komt.

Herzien na een kleine 15 jaar. Blijft een typische David Lynch mindfuck, die nog steeds weet te intrigeren. Hier en daar ook behoorlijk creepy. Goed gespeeld, vooral door de double act Bill Pullman/ Balthazar Getty. Patricia Arquette is ook uitstekend als mysterieuze femme fatale (en wat zag haar lichaam er daar nog goed uit!). Qua camerawerk had het wel iets spectaculairder gemogen en het begin van de film is aan de trage kant, maar verder weinig op aan te merken. Fijne soundtrack ook, met oa de heren van Rammstein en Marilyn Manson, ook nog even te zien als 'porn star #1'. Hahaha.

Vrij weirde film van David Lynch, de man achter Mulholland Dr., de enige film die ik geloof ik tot nu toe van de man heb gezien. Qua stijl kan je goed merken dat de films van dezelfde maker zijn. Enorm sfeervol en spannend, maar tevens erg vreemd. Tijdens het eerste uur was alles nog vrij goed te volgen, maar daarna werd het toch vrij wazig. Interessant om te lezen hoe iedereen hier een eigen theorie over dat deel heeft. Wat ik zelf denk laat ik maar even achterwege, kan dat minder goed verwoorden dan sommigen hier merkte ik tijdens het lezen. De film kent overigens een stel geweldige scenes. Denk aan het bekijken van de stalker-video's, de autorit met de pornobaas en de ontmoeting met de mysterieuze man met zijn mobiele telefoon op het feestje. Geweldig! Sowieso is het genieten van de film door de schitterende, sfeervolle beelden, de spanning, de vertwijfeling en een onderhoudende soundtrack. Een film om nog eens ooit opnieuw te kijken.

4*

Heb hem nu zo'n week geleden gezien, en hij blijft maar door m'n hoofd malen. Wat een beklijvende en mindf*cking prent zeg. Er blijven veel losse eindjes en vraagtekens over die voor een tweede — wellicht wel meer dan dat — kijkbeurt vragen; die losse einden zouden een afknapper kunnen zijn, maar de film biedt toch voldoende solide verhaal om al een topper te zijn na deze eerste kennismaking. En het achterblijven van een film als zulk denkmateriaal maakt voor mij een film meestal ook wel gewoon de moeite waard.

Mijn huidige interpretatie van de film draait volledig rond Fred's onbeantwoorde lustgevoelens en zijn leuze "I like to remember things my own way". Ruwweg en in grote lijnen is, zoals ik het zie, Pete's verhaallijn een invulling van die leuze. Een denkbeeldig verloop van zijn relatie, ditmaal wel met een passievol en bevredigend seksleven.
De rest van de vele puzzelstukken zweven daar momenteel nog zo'n beetje rond en weet ik nog niet concreet te plaatsen. Misschien lukt me dat na meerdere kijkbeurten ook nog niet, maar ach, op deze manier fungeren ze ook uitstekend als mystieke vulling van het verhaal en de spanning.

Flinke tegenvaller, gekeken vanwege de top250-notering, maar het was geen succes. Deze cult movie is niets voor mij.

Eerder dan een Lost Highway vind ik het eerder een Lost Cause. Ik weet niet of dit mijn eerste Lynch is, ik geloof ooit in de bioscoop Mulholland Drive gezien te hebben, maar kan me daar niets meer van herinneren (niet vreemd als het net zo wazig als deze is), maar die wil ik wel binnenkort opnieuw bekijken. Ook Dune en Elephant Man meen ik ooit gezien te hebben, maar dat is nog langer geleden.

Ik begrijp dat Lynch met films puzzels maakt, en dat hij nooit het antwoord geeft. In ieder geval maak ik dat op uit deze film en de commentaren. Handig als eigen handelsmerk, en ook lekker makkelijk, want zo hoeft een film ook nooit te kloppen, en iedereen die moeite doet kan zichzelf een schouderklopje geven, er is immers geen fout antwoord. Waar andere films als onsamenhangend worden afgekraakt wordt deze op dezelfde gronden de hemel in geprezen. Vandaar Lost Cause, het heeft voor mij zo geen zin om te proberen om de film te begrijpen als we nooit zullen weten of het zo is bedoeld. Als de maker al geen moeite doet om het uit te leggen... waarom zou ik? Mijn nieuwsgierigheid is niet genoeg gewekt om een poging te wagen.

Los van de inhoud vond ik de rest ook niet al te best, veel seks, een beetje bloot, een lange duur, mooie beelden (soms, niet altijd), en stoere dialogen (die ook niet al te best waren). Ook daar zitten niet de ingrediënten in die ik bij een topfilm verwacht. In de film zaten ook een behoorlijke hoeveelheid cliché's en ongeloofwaardige keuzes van de hoofdpersoon (uitgaan met de vrouw van een gangster die zowat je baas is, en na twee nachten een man vermoorden omdat zij je dat vraagt?).

Qua inhoud kan ik er weinig mee, en qua uitvoering dus ook. Er zaten wel een paar goede scenes in, maar die kunnen niet op tegen de slome aanloop en de andere minpunten. Ik kom niet verder dan 2 magere sterretjes, en dat ligt dus niet alleen aan de inhoud. Ik vraag me trouwens af of deze film Haneke niet geïnspireerd heeft om Caché (2005) te maken.

Alleen een scene, die tweemaal voorkomt, maakt me nieuwsgierig. Wat gebeurt er toch wanneer de ouders en ik meen ook zijn vriendin wanhopig het huis uit rennen en "nee!!!!!" schreeuwen (riching Pete neem ik aan)? Volgens mij heb ik niemand over die scene horen praten.

Best aardig, maar in vergelijking met het andere (betere) werk van Lynch toch een kleine teleurstelling helaas.

Het eerste gedeelte van de film (in het huis) is werkelijk grandioos. Ongelooflijk hoe Lynch je met eigenlijk alleen al de soundtrack zo op het puntje van je stoel kan laten zitten. Sfeervol, mysterieus, en vooral heel onheilspellend. Je voelt gewoon dat er iets vreselijk mis is in dat huis, datzelfde dreigende sfeertje wat bij Mulholland Drive en Inland Empire ook zo aanwezig was. Verder is de scene met Mystery Man op dat feestje een van de meest creepy scenes die ik zoal ken.

Daarna zakt het wel echt wat in vond ik. Niet omdat het te vaag was of zo, maar omdat de ondergrondse spanning voor het grootste gedeelte wel verdwenen was, en ik gewoon merkte met een stuk minder interesse naar de film te kijken en me gewoon weinig betrokken voelde bij wat er gebeurde. Beetje zo'n greaser sfeertje, inclusief af en toe vreselijke pop en rockmuziek, welke ik ook
absoluut geen meerwaarde vond hebben in de film. Gelukkig echter wel nog een paar sterke scenes, waardoor er geen echte verveling optrad.

Hulde aan het eerste halfuur van de film Jammer dat het vervolgens wat inzakt, alhoewel het nog redelijk in stand gehouden werd door een aantal goede scenes. Wel een stuk meer van verwacht, deze Lynch. Krappe 3,5*.

Ook Lynch slaat voor mij voor de 1e keer de plank totaal mis. Helaas, want het begon zo sterk.

Het onheilspellende in het begin van de film. Heerlijk, zijn we van Lynch gewend. Maar wanneer de twist in het midden komt, metPullman die zo even veranderd en uit de cel gaat. Echt waardeloos. Dan mag je er als kijker weer wat van maken.

Het hallucinante gedoe van Lynch is voor mij nu wel klaar. Waar het begon met Mulholland drive,(kon het daar wel waarderen), kwam er Eraserhead. Die kon ik ook absuut niet plaatsen. Dan door naar deze, ook het rare gedoe. Je weet niet wat er wel of geen werkelijkheid is of wat Lynch nou allemaal bedoelt. Ik volg het gewoon niet. Dat is de simpele verklaring. Waar een Blue velvet me meer aansprak, ben ik klaar met zn raardere films.

Dan nog over Lost Highway zelf. Pullman kijkt inderdaad de hele tijd alsof ie moet kakken. Speelde matig. Arquette daarentegen weer een erg fijne verschijning en speelde ook goed. Sfeer was ook prima.

Maarja, dan het verhaal. Deze films zijn gewoon niks voor mij. Basta.

Ik ben blijkbaar meer in de wieg gelegd voor de meer toegankelijke Lynch-films als Mulholland Dr en Straight Story. Blue Velvet kon me anders ook nog wel bekoren. Deze Lost Highway heeft voldoende potentie in huis en Lynch laat zien dat hij als regisseur z'n stempel duidelijk kan drukken. Maar toch voelt het wat gedateerd aan en boeit het niet allemaal even veel. Het zal nog even duren voor een Lynch opzet. Maar dat komt er wel van. En misschien ben ettelijke jaren dat een nieuwe kijkbeurt me beter zal liggen.

De eerste pakweg drie kwartier van de film vond ik werkelijk angstaanjagend; op sterke wijze zet Lynch een donkere, mysterieuze sfeer neer, die nog verder ondersteund wordt door de doffe tonen van Badalamenti. De hallucinaties van de hoofdpersoon hebben een beklemmende uitwerking en dragen bij aan het verwarde gevoel dat je als kijker al hebt. De scene in de cel is een omslagpunt; hierna volgt er een relatief rustige plotontwikkeling, waarbij het spanningselement van ondergeschikt belang lijkt. Richting het einde stapelen de vragen zich dan weer op, en waar ik bij Mulholland Dr. eindeloos door mijn eigen vragen gefascineerd was, heb ik dat bij deze film toch minder. Een aantal stoorfactoren maakten dat Lost Highway me nooit echt greep, ook al was de pretentie zonder enige twijfel aanwezig. Denk hierbij aan de overmatige en soms doelloze seksualiteit, de misplaatste pop/rocksongs in de soundtrack en het matige spel van de hoofdrolspeler. Arquette was dan wel weer uitstekend, met haar acteerspel redt ze mijns inziens het relatief ongrijpbare personage dat ze dient te portretteren. Absolute hoogtepunt van de film mag genoemd, dat is de 'telefoonscene' met een excellerende mystery man. Werkelijk creepy, een weergaloos stuk film wat mij betreft! En, ik zou het bijna vergeten, Lost Highway levert ook eem memorabele quote af:

fucker gets more pussy then a toilet seat

Ik ben ook echt onder de indruk van deze film. Het is de eerste keer dat ik hem gezien heb en het eerste uur is misschien een beetje traag maar wat een verwarrende film blijkt dit uiteindelijk te zijn. Ik weet niet of er logica achter zit, aangezien ik dacht dat ik het begreep net voor het einde maar dan gebeuren er dingen die ik anders had voorspeld. Deze film wilt me maar niet loslaten, ik ga hem zeker nog is opnieuw kijken binnenkort denk ik.

Herziening long due.

Zoals de meeste van Lynch's films zijn herzieningen meestal iets minder. Stylistisch houden zijn films hun niveau niet echt vast, Lost Highway is daarop zeker geen uitzondering. Visueel nogal slordig, de soundtrack af en toe te random en ook het acteerwerk valt regelmatig wat uit de toon.

Maar Lynch blijft wél een meester in het scheppen van vreemde, duistere ervaringen en daarmee weet deze Lost Highway nog wel steeds te scoren. Het duurt even vooraleer de film op volle toeren komt, maar net na halfweg had de film me toch goed in z'n greep.

't Is jammer dat Lynch niet net wat meer audiovisuele afwerking nastreeft. Er zit op dat gebied zeker genoeg potentieel in z'n werk, maar het komt nooit allemaal perfect samen tot één écht passend geheel. Toch blijft de balans van deze film positief, goeie herziening, maar niet meer het échte meesterwerk dat het ooit was.

4.0* en een uitgebreide review

Gisteren voor het eerst mogen aanschouwen. Ik besloot niet meteen te stemmen, omdat ik het gevoel had dat de enorm donkere sfeercreatie zich eerst eens even moest nestelen in mijn hoofd alvorens ik er een oordeel over zou geven.

En zoals ik al wel had verwacht, snap ik er geen barst van. Als een nare droom is het voorbij gevlogen, mij confuus achterlatend. Het wereldje van Fred is een vermenigvuldiging van duister en naargeestig, waar je als buitenstaander in meegezogen wordt. Althans, de eerste 3 kwartier. Ongelofelijk sterk, met als hoogtepunt de telefoonscène. Werkelijk een van de engste scènes die ik ooit heb gezien. Maar dan komt de ommekeer. Alsof je naar een totaal andere film zit te kijken, volgt een rustig verteld plotje waar je op dat moment als kijker weinig mee kan. Helaas wordt de zo geprezen spanning van ondergeschikt belang, en dat maakt het bij tijd en wijle lastig om door te komen. Uiteraard bijt je door, en dat is maar goed ook. Het einde is namelijk weer dolletjes. Dat contrast is gewoon ontzettend tof. Het ene moment zit je heel serieus een plotje te volgen, het andere zit je hoofdschuddend op de bank omdat er weer iets onverklaarbaars gebeurd. Echt geprobeerd om het te ontrafelen heb ik niet, dat is in mijn geval namelijk toch een zinloze poging. Maar ik heb wel enorm genoten van de geweldige sfeer die wordt neergezet. Belichting, geluid, de soms lange stiltes. Precies zoals ik het graag heb. Lynch is en blijft daar gewoon een meester in.

Al met al wederom een aangename Lynch. Middenstuk had wat duisterder gemogen en het acteerwerk was niet altijd even geweldig. Verder weer erg verwarrend, spannend en bovendien erg sfeervol. Geen idee eigenlijk of ik deze beter vind dan Mulholland, die moet ik nodig weer eens herzien.

Ruime 4*.

Welke David Lynch bedoelt ge ? Is het die van "The Straight Story" of is het die van deze "Lost Highway".

Geef mij maar die eerste.

Filmisch is "Lost Highway" wel heel bijzonder met een originele opbouw en bepaald uitblinkend inzake sfeerschepping, mede o.m. door de keurig ingelaste dreigende, onheilvoorspellende muziek.

Film houdt u wel in spanning en in het middenstuk moest ik even denken aan zo'n filmnoir uit de jaren 40 met de onvermijdelijke femme fatale, maar dan met veel meer geweld, bloed en sex...

De ontknoping is iets waarover ge moet nadenken, en later nog eens...

Straight Story, aub.

Uitstekende film over een echtpaar die vreemde videobanden met beelden van hun huis ontvangen. Een behoorlijk ingewikkeld plot waarbij het echter niet frustrerend is als je niet alles begrijpt. Sfeervol in beeld gebracht en hier en daar behoorlijk nachtmerrie-achtig. Een goeie soundtrack en van de cast vallen Robert Logia en Patricia Arquette positief op.

Ik ben een grote fan van David Lynch maar deze film vind ik niet een van z'n sterkste. Weliswaar is de film weer lekker verwarrend en surrealistisch, weet ie daardoor aldoor te boeien en heeft ie enkele fantastische scenes (zoals de op TV aldoor voorvertoonde clip op het feestje: What do you mean? You're where right now? 'At your house.' waar meer horror in zit dan in alle Halloweenfilms bij elkaar), maar de film mist de wauw-factor en laat me wat onbevredigd achter. Zelfs met de gunfactor die ik Lynch geef haalt de film slechts met moeite de vier sterren voor mij.

Een film van David Lynch is steeds genieten. Waar hij met Blue Velvet de richting insloeg van meer het satirische, heeft hij met Lost highway meer oog voor het thrillergehalte. Lynch slaagt er steeds in een bepaalde opinie of emotionaliteit los te weken bij zijn films. Er zijn superfans, maar er zijn er ook die zijn oeuvre maar helemaal niets vinden. Makkelijk maakt hij het de kijker nooit. Alles is steeds met een bepaalde reden meegeven en je krijgt het niet zomaar met de paplepel ingegeven.

Het verhaal is vervolgens opnieuw erg mysterieus en onduidelijk. De geheimzinnige en verwarrende boodschappen zuigen de kijker naar het scherm toe niet goed wetende wat hij ermee moet aanvangen. Daarnaast gebruikt Lynch de technische middelen waarin hij zo geslepen is: het geluid, donkere belichting, montage en camerastandpunten zorgen voor een sublieme sfeereffect. Dat camerastandpunt is vaak vanuit de hoogte van de kamer zodat het letterlijke effect wordt gecreëerd dat de bewoners écht in de gaten worden gehouden. De illusie wordt hiermee bewaarheid.

De film kent ook een creepy sfeertje met die videobanden en de telefoongesprek. De roadmarkeringen zorgen vervolgens ook mooi voor een overgang. Het is je niet geheel duidelijk waarover het gaat en dat is ook niet het doel van Lynch denk ik. Vooral ook het acteerwerk van Patricia Arquette springt hier in het oog. Bill Pullman vond ik bij momenten wat krampachtig.

De soundtracks droegen bij tot het geheel van de film: duister en onheilsspellend met Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. Je blijft met een voldaan gevoel achter ondanks de vele vragen van hoe het nu precies in elkaar zit.

Nachtmerrie.

Dat is voor mij een ideale omschrijving voor deze donkere thriller van Lynch. De film is vooral in het eerste uur ongelooflijk sfeervol, en zat mijn cijfer ongetwijfeld tegen de 4,5* aan. Helaas, na de 'verandering' is de film veel zwakker.

Het eerste deel voelde aan als een nachtmerrie, zeer nare scenes zaten ertussen. Zat zelfs eventjes een aantal keer dicht tegen horror aan, aangezien het als een soort spookhuis aanvoelde. Prachtige sfeer is hier gecreëerd, typisch een Lynch kan je ook zien.

Als de film dan opeens een compleet andere richting opgaat is het jammer dat dat minder interessant is. De sfeer is soms zo goed als weg, de enge beelden en de mooie sets, allemaal weg. Soms zit er dan weer een wat sfeervollers scene in, maar dat voldoet niet meer.

Pullman acteert redelijk, Arquette is soms wat vervelend. Grote pluspunten voor de ontzettend sterke sfeer die vooral in het eerste deel gemaakt is. De soundtrack van Marilyn Manson en Rammstein aan het einde voelde wat misplaatst aan, maar ach ja.

Absoluut een ruim voldoende, dit zie ik Lynch graag nog een keertje doen.

Deze raadselachtige trip langs een desolate snelweg, deze ode aan de femme fatale, deze fabelachtige bewerking van dè 'noir der noirs' van Robert Aldrich verdient inderdaad (bijna) de volle 5 maar dat zou die andere Lynch weer tekort doen.

Het is allemaal net iets minder mooi ingekaderd in een schijnbaar normale werkelijkheid (dan bijvoorbeeld MD), maar in de herziening vind ik Lost highway wel een stuk beter dan ik dacht. Mijn herinnering was overigens zeer vaag: feitelijk stonden alleen het shot van de snelweg, de man in het glas en die enge kerel met z'n gezicht me bij. Maar het is in alles een onderscheidende film, met geweldige soundtrack en geluid plus een heerlijke Arquette. Dit staat het dichtst bij Twin Peaks 2017 in mijn ogen.

Voor de herziening gegaan vanavond en ondanks de ongrijpbaarheid rond de film, zelfs na onderzoek en gevonden uitleg, toch nog meer van onder de indruk geraakt en overtuigd van een bijzondere film.

Andermaal valt de fantastische sfeer op, een mysterie in optima forma die zich in verschillende gedeelten laat vertellen vanuit meerdere personages zo lijkt het, met een behoorlijke sinistere sfeer, verontrustende beelden en soms snoeiharde muziek in de vorm van Rammstein en Manson. Zonder uberhaubt over het plot te beginnen staat de sfeer en toon centraal. Iets waar de film een dikke voldoende mee scoort. Beste gedeelten zijn die toch wel rond Fred, de fase met Pete is minder.

Toch is enige houvast of een spreekwoordelijk tipje van de sluier welkom of zelfs gewenst. Want was wat dit nu allemaal? Een bijzondere boeiende uitleg vond ik bij deze Lost Highway explained: the meaning of David Lynch’s masterpiece – Auralcrave. En iets waar ik zelf wel wat mee kan. Uiteraard is niets wat het lijkt en de diepgaande Freudiaanse uitleg is welkom en vind ik erg interessant en zou verschillende dingen verklaren zoals de aanzet van moord door de Mystery Man op Mr. Eddy. Verder is het getoonde, op het begin met Fred tot in deadrow na, uit de lucht gegrepen en zinsbegoocheling.

Afijn, Lost Highway, en film waar je een nacht lang over zou kunnen speculeren en dan is de film per definitie al geslaagd. Heerlijke film als dit je genre is.

“We've met before, haven't we?”

Sfeervolle film. Je moet een film van David Lynch nooit gaan kijken om een coherent en goed te volgen verhaal, en het is het beste om Lost Highway maar gewoon over je heen te laten komen en te genieten van het vakmanschap van Lynch.

Want de man weet hoe je een film maakt met een hypnotiserende, dromerige en absurde sfeer. Als kijker weet je totaal niet wat je nu weer voorgeschoteld krijgt, en dat is ook de grote kracht van Lost Highway. En ook een beetje zijn zwakte, want als het in het tweede gedeelte wat langdradig begint te worden (zodra Pullman uit beeld verdwijnt en acteur Getty zijn intrede doet) verlang je bijna naar wat richting en focus. Gelukkig is het gewelddadige laatste gedeelte in het landhuis (sterk geacteerd door Arquette) wel een sterke afsluiter.

Bijzondere film waarin Lynch een nachtmerrie creeërt die nog lang blijft nazinderen. Ik ben intussen wel een beetje gewend aan zijn stijl, maar vooral bij deze Lost Highway moet je als kijker ideeën over conventionele denkpatronen en rechtlijnige vertelstructuur volledig loslaten. Als je de film op een realistische manier benadert en probeert te verklaren, zal je er weinig aan hebben. Ik vond het in ieder geval heerlijk om me helemaal te laten meeslepen in deze draaikolk van surrealisme, absurdisme en mysterieuze horror. Dat is echt iets waar Lynch zo goed in is; je weet op het moment zelf vaak niet precies naar wat je aan het kijken bent, maar toch zit je gekluisterd aan het scherm. De beelden, het droomachtige kleurgebruik, de enorm goed gebruikte muziek (juist omdat het in feite niet echt zou horen te passen bij de situatie) en het vaak erg angstaanjagend luide sounddesign; het spreekt allemaal voor zich, het geheel van deze elementen vertelt een eigen verhaal binnen een verhaal.

Toch is het natuurlijk ook leuk om dit onverklaarbare wazige verhaal in je hoofd een eigen verklaring te geven; dat is zelfs de bedoeling natuurlijk. De hele tijd linken leggen en zo een coherent geheel in je hoofd proberen op te bouwen. Hoe ik het zie, gebeurt er maar weinig in de film ècht. Het meeste wordt door Fred verzonnen als een coping mechanism om zijn duistere daad in z'n eigen hoofd te ontkennen. Pete is gewoon een verzonnen alter ego, en alles wat die meemaakt verzint Fred in z'n hoofd. Maar het belangrijkste element is dat Fred zich erg onzeker voelt over zijn huwelijk met Renee en zich 'klein' voelt in haar aanwezigheid, gekrenkt in zijn mannelijkheid ook wanneer hij denkt dat ze hem bedriegt met andere 'stoerdere' mannen. Hij beeldt zich na het vermoorden van zijn vrouw een andere realiteit in waarin het alter ego van zijn vrouw hem wel begeert, en hij 'wraak' kan nemen op de mannen die haar ook willen bezitten. Zelfs in deze gecreëerde fantasieën kan hij echter zijn 'vrouw' nog steeds niet krijgen. Er zijn echter ongetwijfeld nog tientallen andere manieren om dit alles te interpreteren, de 'Mystery Man' kan ik zelf bijvoorbeeld ook niet 100% plaatsen, maar dat is juist het prachtige aan Lost Highway. Je maakt er letterlijk van wat je zelf wilt, en ondertussen kan je genieten van een hallucinante, nachtmerrieachtige trip die je 2 uur lang helemaal bezighoudt en, in mijn geval, op vele momenten danig verontrust.

4.5*, voor een overdonderende eerste ervaring, maar is zeker een film die ik nog meerdere keren opnieuw ga kijken; gaat echt zo iets zijn waar je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen ontdekt.

Aparte film, maar ik houd hiervan. Lekker traag en mysterieus.

Was even van plan om het nog eens te proberen. Maar na het lezen van enkele commentaren, waaronder het mijne, toch maar voor iets begrijpelijkers gekozen. Maar... komt wel weer een keer.

Na het kijken van deze film voel ik mij zo dom! Ligt het aan mij of aan de niet snap-bare film?

Heeft best wel een tijdje in mijn kast gestaan. David Lynch films zijn niet voor iedereen, dus ik kijk ze zelden met iemand samen en zelf moet ik er ook een beetje voor in de stemming zijn. Ik waardeer de man ten zeerste, maar ik zal niet gauw Mulholland Drive of Eraserhead uitkiezen na een lange werkdag, en ik had al opgevangen dat ik Lost Highway eerder in die categorie moest plaatsen dan die van The Elephant Man of The Straight Story.

Vorige week dan toch maar opgezet en er maar neutraal ingegaan. Waar Lynch telkens wonderbaarlijk goed in slaagt is om me te fascineren. Hij neemt zich, zoals gebruikelijk, de tijd met deze film: scènes duren soms best lang en er gebeurt niet altijd ontzettend veel, maar dat geeft het juist een natuurlijke flair. De film gaat voor het eerst 'los' op dat feestje: ik heb wel vaker lugubere scènes voorbij zien komen in het werk van Lynch, maar die Mystery Man, gespeeld door Robert Blake, is misschien wel zijn engste creatie. Ik kreeg er een heel onbehaaglijk gevoel bij wanneer hij in de film opdook. Die eerste kennismaking is een geweldige scène.

Eerste helft is prettig met fijn acteerwerk van Bill Pullman en Patricia Arquette, en een ogenschijnlijk duidelijke richting waar het verhaal heen gaat, maar dan is daar de transformatie in de gevangeniscel, waarna alles volledig op zijn kop wordt gezet. De film blijft boeiend, maar niet meer op dezelfde manier, en gaat ook steeds meer als een droom voelen. Er komen bij vlagen prachtige shots voorbij en ondanks dat het steeds meer gissen wordt naar wat er precies gaande is, kost het geen moeite om met de personages te blijven meeleven. Er zijn tig gedachtes door me heen gegaan als het gaat om mogelijke verklaringen, maar uiteindelijk blijven ze me niet lang bij. Ik heb wel eens anderen horen zeggen dat je zijn films ''het beste gewoon kan ervaren'' en daar sluit ik me ook bij aan. De werelden en de personages die hij creëert zorgen ervoor dat ik er iets mee kan, dat het iets met me doet. Lost Highway is daar geen uitzondering op.

Want het is duidelijk dat het iets met me doet: doorheen de afgelopen week heb ik geregeld teruggedacht aan de film. Niet zozeer aan bepaalde vraagstukken, maar bepaalde scènes zijn me bijgebleven. De film is overigens niet alleen maar eng of indringend, maar soms ook ronduit grappig. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die scène met dat bumperkleven en de daaropvolgende confrontatie. Het surrealistische zal niet voor iedereen zijn weggelegd en ik moet eerlijk bekennen dat het niet mijn favoriete Lynch-film is. De werelden van Mulholland Drive, Blue Velvet en (natuurlijk) Twin Peaks wisten me nog net wat meer te intrigeren, maar Lost Highway mag er absoluut wezen. De stempel van de regisseur is duidelijk voelbaar, dus fans kunnen hun hart ophalen. Ik ga een halve ster hoger uitdelen dan ik in eerste instantie dacht, omdat de film me niet loslaat. Ook een week na het kijken nog niet.

4*

Ik heb Lynch nooit willen kijken, heb wel veel over zijn films gelezen uit interesse en nieuwsgierigheid en kon zo wel aanvoelen dat het niet mijn ding is. Je doet mij gewoon geen plezier met surrealistische dingen die je (op het eerste, tweede gezicht) niet meteen begrijpt.

Toch was ik benieuwd geworden naar deze omdat hij zo zeldzaam creepy zou zijn, en inderdaad was dit, naast creepy, plottechnisch en dergelijke allemaal te weird voor mij. Het middenstuk van Pete met Alice vond ik dan nog het meest ‘vermakelijk’ en oke, maar alles met die zoekende smoel van Bill Pullman, nee.

Betekent niet dat het echt barslecht is, er zitten aardige dingen in, de sfeer is soms wel oke en de muziek valt op. Toch zal ik waarschijnlijk niet meer van Lynch willen zien, ik geloof het verder wel.

2,75*