Lost Highway (1997)

Oei, realisme is nou het enige wat Lynch niet echt boeit, vrees ik.

Blijft toch érg dicht tegen m'n top tien aan zitten deze film hoor, al wordt het dan wel een beetje een overkill aan Lynch films in de top tien - zou de 3e titel zijn.

Eén van mijn favoriete scénes; klik. 'Song to the Siren' is en blijft schitterend. Kippenvel. Bij zo'n scéne kan ik wel tranen in m'n ogen krijgen; niet omdat het zo emotioneel is, maar omdat het simpelweg te geniaal voor woorden is. Echt niet normaal.

Je hebt gelijk over deze scene. Hij is erg mooi.

Alles in 1 scene gevangen eigenlijk. Emotie, verlies, erotiek, seksualiteit, spanning, ontspanning, verdriet, lust.

Erg knap gedaan !

Na een 2de kijk beurt wordt er toch wel een hoop meer duidelijk, dit vind ik samen met Mulholland Drive het beste werk van David Lynch.

Soms deed deze film me weleens denken aan Hitchcock, beetje in de style van Vertigo ofzo, je ziet wel dat Hitchcock invloed heeft gehad op Lynch en dat is erg leuk om te zien.

Deze film is gewoon 1 lange opbouw van mysterie en spanning en gaat na een vrij rustig 2de gedeelte over naar een hele spannende ontknoping.

Volgens mij is dit ook echt wel een film die beter wordt bij iedere kijk beurt, je blijft er dingen in terug zien die je de eerste keer niet zag, jammer dat er zo weinig films zijn zoals deze.

Stem blijft staan op 4,5, blijft een erg sterke en bizarre film die alle Lynch eigenschappen in zich heeft!

Wil deze film toch wel graag gaan bekijken. Kan meestal niet zo goed tegen dit soort films, maar wie weet valt het wel mee

Ik heb de film ook net gekeken, en het lijkt me duidelijk dat het meeste zich enkel in het hoofd van de impotente Fred afspeelt. Ik heb ook heel wat berichten hier en in het spoilertopic doorgelezen. En het is duidelijk dat heel wat mensen een verschillende theorie hebben en de film op hun manier proberen te verklaren. Zelf heb ik eerlijk gezegd geen behoefte om één of andere theorie te verzinnen. Ik ben van mening dat het nergens voor nodig is om een film onnodig vaag te maken. Persoonlijk vind ik dan ook dat het vrij nutteloos is om mijn toevlucht te zoeken tot allerlei spoilertopics en andere externe bronnen om tot een waterdichte verklaring (die er misschien niet eens is) te komen. Ik haal daar namelijk geen plezier uit.

De eerste drie kwartier van de film vind ik het boeiendste. Het is dan allemaal nog niet zo wazig, maar wel erg mysterieus. De ontmoeting met de Mystery Man op de party vind ik met afstand de allerbeste scène van de film. Ook de scène met de bumperklever was sterk en vooral ook grappig. Voor de rest is deze Lost Highway met een erg vervelende Patricia Arquette niet mijn ding, al is het best wel een sfeervolle film.

Het persé willen verklaren is wellicht ziekelijk bij mij.

Zo lukt het me maar niet om Inland Empire aan een gegronde verklaring te onderwerpen, en die geef ik dan maar 1,5*. Ondanks het feit dat de film ook dat typische Lynch-sfeertje heeft.

Jouw genoemde passages uit Lost Highway vind ik ook wel de boeiendste.

Nadat Mulholland Drive super was, ben ik me gaan interesseren in Lynch. Lost Highway is de film die daarvan het meeste uitsprong (qua interesse), dus daar ben ik ook naar op zoek gegaan. Met dank aan Wonderbra heb ik deze weten te bemachtigen.

Lost Highway is misschien nog wel beter dan MD. De sfeer is geweldig en het verhaal is nog warriger. Mulholland Drive was voor mij toch (redelijk) duidelijk aan het einde. De kleine details heb ik niet op gelet, maar de grote lijn was wel te volgen. Iets wat ik bij Lost Highway totaal niet had. Verder dan Fred en Pete zijn dezelfde personen en óf Renee is niet echt óf Alice bestaat niet kwam ik niet. Met dank aan de berichten van vdc in het spoilertopic, ben ik toch iets beter geïnformeerd en snap ik het een beetje beter. Echter is het nog steeds warrig en zitten er genoeg gaten in mijn "theorie".

Muziek was geweldig, op de barslechte cover van I Put A Spell On You na. Vooral het stukje rond 01:00-01:10 (dat is in uren) was geweldig. Weet iemand welk nummer dat was?
Enige probleem met de muziek was de afkapping. Soms werd het wel erg abrupt afgekapt naar de volgende scène. Dat was wel jammer.
In combinatie met de prachtige beelden, was dit een prachtige parel. De oprollende deur in de gevangenis, de prachtige gestyleerde vrijscène in de woestijn en de terugspoelende camerabeelden van het brandende huisje. Een kleine greep uit de prachtige beelden.

Maar wat wordt het dan? Aan de ene kant is dit een prachtige thriller die je, nagenoeg foutloos, ruim 2 uur lang op het puntje van je stoel laat zitten. Aan de andere kant zitten er toch ook weer wat scènes in die in verhouding matig genoemd kunnen worden.

Als ik het me goed herinner in het hotel.

Kan ik me zo snel niet meer voor de geest halen. Kan je het beste deze lijst even doorkijken, daar staat-ie vast wel bij.

Rammstein met Rammstein.

YouTube - rammstein rammstein lost highway

Rammstein heb ik gehoord ja en die zou ik ook wel herkend hebben.

Het is een nummer zonder tekst.

Bedoel je This Mortal Coil - Song to the Siren ?

(gezongen maar in de film kwamen ook instumentale fragmenten voor)

YouTube - This Mortal Coil - Song To The Siren (loud vers.)

Lijkt me niet; het gaat om een scéne in een hotel. 'Song to the Siren' is het absolute muzikale hoogtepunt in deze film.

Gisteren gezien, en ik heb ervan genoten. Zoals gewoonlijk laat David Lynch de kijker met een heleboel puzzelstukjes achter, die op elke manier in elkaar passen. Na een hele tijd puzzelen en met enige hulp van het spoilerforum heb ik er voor mezelf het volgende van gemaakt.
Fred verdenkt zijn vrouw ervan dat ze het met een ander doet. Buiten dat heeft hij een beetje last van schizofrenie. Deze is verdeeld in de normale fred, en de gestoorde fred. Zijn gestoorde helft creëerd een fictief personage, de mystery man. Deze overtuigd hem ervan dat zijn vrouw een monster is. Hij geeft er Dick Laurant de schuld van dat zijn vrouw zo geworden is. Ondertussen heeft zijn normale helft daar nog geen weet van, behalve dat hij zijn vrouw verdenkt van vreemd gaan. Zijn gestoorde helft besluit samen te werken met de Mystery Man. Hij vermoord zijn vrouw, terwijl zijn normale kant in het duister tast en denkt dat hij onschuldig veroordeeld wordt. Eenmaal in de gevangenis gekomen krijgt hij last van hevige hoofdpijnen. Hier vind de persoonsverwisseling plaats. Fred denkt dat de mystery man hem uit de gevangenis komt halen. Dit doet hij door hem het personage van Pete aan te laten nemen. Maar in werkelijkheid speelt alles zich af in zijn hoofd. In deze droomwereld komt hij zijn vrouw Renee weer tegen, maar dan in de vorm van Alice. Via haar komt hij in contact met Dick Laurant, en neemt zo zijn wraak. Ter bevestiging gaat hij naar zijn eigen huis en spreekt bij z'n eigen een bericht in dat Dick Laurant dood is. Hierna wordt hij echter achtervolgt door de politie, en krijgt weer last van hevige hoofdpijnen. Dit is een teken dat het zich allemaal in zijn hoofd heeft afgespeeld. In werkelijkheid zit hij nog steeds in de gevangenis. Het heeft een tijdje geduurt, maar dit heb ik er van gebakken. En hier en daar zit in nog met enkele vraagtekens. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten. Van het begin tot het eind blijd je geboeid kijken. En elke keer met een film van Lynch zit je met hetzelfde gevoel naar de aftiteling te staren. Prachtige film .

Voor mij, meer nog dan Pulp Fiction, dé film van de jaren 90.

Wat een mindfucker!

Met een half punt verhoogd. Ik ben toch erg geintrigeerd merk ik vandaag .

Hele, hele aparte Lynch (alweer). Tijdens het kijken van deze film, en vervolgens het lezen van de uitleg in het spoilertopic (bedankt vdv), heb ik me bedacht dat ik toch verkeerd heb gekeken naar Blue Velvet, en zeker Mulholland Drive. De wijze waarop Lynch mentale 'gekheid' verfilmt is intrigerend.

Ik heb niet ontzettend kunnen genieten van de film, voornamelijk omdat het zo ongelofelijk ingewikkeld is allemaal. Ik ga Lost Highway, Mulholland Drive, en misschien ook Blue Velvet, allemaal nog een keer bekijken.

zieke film! Lynch weet me iedere keer weer te pakken. rotzak.

Deze film doet me denken aan een citaat van James Joyce, toen hem werd gevraagd waarom hij Finnegan's Wake had geschreven: 'Om de critici driehonderd jaar bezig te houden' - want inderdaad, er valt geen touw vast te knopen aan Lost Highway. Gelukkig voor David Lynch valt dit moeilijk als nadeel te bestempelen: het ontzettend mooie, gestileerde camerawerk (wellicht een van de mooiste die ik ooit in een film heb gezien), het fenomenale acteerwerk, de prachtige muziek en de onnavolgbare plotontwikkelingen houden de kijker ruim twee uur lang meer dan tevreden. In tegenstelling tot zijn laatste film, Inland Empire, is Lost Highway niet alleen maar frustrerend vaag en beklemmend, maar ook nog eens een lust voor het oog - en het oog komt ruim aan zijn trekken, durf ik wel te zeggen, al was het maar vanwege Patricia Arquette. Waar de film over gaat, daar ben ik nog lang niet uit, maar erg belangrijk is het ook niet echt: Lost Highway is zonder twijfel de beste mysteryfilm die ik ooit heb gezien.

4,5*

Ik kan weinig over deze film zeggen. Dit is een film die je met je eigen ogen moet beleven.

Stijlvol, beklemmend, sfeervol, akelig, mysterieus, eng, duister, spannend, een tikje bloederig,soms grappig... en toch bij momenten wonderschoon. Gaat dit wel in een film ? Bij Lynch blijkbaar wel. Ik weet niet hoe de man het doet, maar hij is een regisseur die zo ontzettend uniek is. Heb ik , na talloze kijkbeurten, de film ooit kunnen ontvouwen ? Dat niet nee, maar dat maakt de film juist zo uitdagend.

Blijft in mijn top 10 staan en ze mogen toch nog met serieuze huzarenstukjes gaan afkomen om deze eruit te flikkeren.

Net als met Mulholland Dr. een film waar je zelf de clou mag bij bedenken. Iedere kijker heeft naar afloop een eigen interpretatie over wat nu wat is.

Normaler wijs bekijk je een film omwille van zijn verhaal, David Lynch niet, hij geeft wat beelden met geluid en je mag zelf de interpretatie invullen. Knap.

Voor sommige kijkers een top 10 film, voor andere waardeloos.

Geloof niet, dat je er tussen in kan zitten. Of top of bagger.

Dit is een overweldigende film met fraaie beelden en opzwepende muziek. Mooie erotische scènes en niet te vergeten geweldige humor. Bizarre types worden heerlijk neergezet.

Mijn eerste film van Lynch en hij houdt me bezig sinds het moment dat ik met een open mond van verbijstering de aftiteling voorbij zag komen. Sindsdien ben ik aan het puzzelen, maar ik ben er gelukkig al achter dat ik die puzzel nooit helemaal af kan maken.

En dat hoeft bij deze film ook niet. Een heerlijk sfeertje, indringend muziek en een verhaal dat je twee uur lang aan het denken zet.

Ik ga hem zeker snel nog een keer bekijken, en dan bestel ik gelijk wat andere films van Lynch, want de eerste kennismaking was zeer aangenaam te noemen.

Tweede Lynch die ik zag. Na Mulholland drive. Daar had ik nog drie kijkbeurten nodig om tot de volgende conclusie te komen (roffel, roffel, roffel, hier komt de open deur): het gaat er niet om de film volledig te snappen maar meer de film te ervaren en er je eigen conclusies aan te verbinden. Met die 'wetenschap' ben ik Lost highway gaan kijken.

Bij het kijken viel het me op hoe enorm ingespannen ik de film aan het analyseren was. Elk detail, elke ogenschijnlijk insignificante gebeurtenis probeerde ik in me op te nemen. En, natuurlijk, dat was een hopeloze zaak. Het lijkt erop dat Lynch bewust tracht zoveel mysterie en detail in de films aan te brengen, dat het zelfs voor de 'beste' kijker nooit mogelijk is om zijn films volledig te doorgronden.

Mijn waardering dan tot slot. Prachtig. Filmisch zeer hoogstaand, met als wat luguber voorbeeld hoe die tafelpunt in die schedel in beeld is gebracht. De grote kracht van Lynch als regisseur is voor mij dat hij ogenschijnlijk simpele scenes door de score en de atmosfeer een enorm spannende lading mee kan geven. Stel je voor dat de man ooit een horror zou maken........

Op naar de volgende Lynch, Inland empire!

Hoe kunnen jullie deze film nou goed vinden? ik heb 2 uur lang zitten kijken van wanneer komt er nou eens enige logica in en opeens was die afgelopen. En dan al die mensen die zeggen je moet er zelf je conclusies uit trekken en een verhaal van maken... Daarvoor kijk ik geen film, dan schrijf ik wel een boek...

David Lynch is eerder iets voor kijkers die niet verkiezen hersendood in hun zetel te hangen...

Als je je een heel erg klein beetje had verdiept in de regisseur had je dit niet geschreven want dan was je de filn waarschijnlijk nooit gaan kijken. Maar hoe dan ook: niet onder de indruk van de sfeer ook? de lading van de scenes? de constante spanning? Of maar de gemakkelijkste weg gekozen en een protest-stem uitgebracht?