Vertigo (1958)

De opening op die daken vond ik goed, wat redelijk aanhield tot na het Golden Gate moment, waarna de film plots dramatischer van toonzetting werd.

Het plotgerichte scenario met de focus op psychologische diepgang werd ineens met alle macht omhoog gepompt terwijl de personages niet capabel waren om invulling te geven aan bijster boeiende personages waardoor het allemaal een bordkartonnen, fantasieloze, geforceerde, serieuze vertoning werd waarin nauwelijksnog aandacht was voor het visuele wezen.

Alleen die scene op die trappen was nog een aanzet tot het succesvol in beeld brengen van de omgeving. Ik vond dat de sfeerimpressies ineens ernstig verwaarloosd werden.

Overigens zie ik bij sommige Fellini films ook heel duidelijk dat het studiowerk betreft, maar ik vergeef het hem omdat zijn personages zo kleurrijk, extravagant, charmant en humoristisch zijn.

Het wordt Vertigo vaak verweten dat de plot te snel prijsgegeven wordt. Krijg je met die verhaalkijkers. Ik krijg mysterie (eerste gedeelte) plus diepgang (tweede gedeelte) in 1 film voorgeschoteld en ik vind dat de acteurs het absoluut overtuigend brengen.

Niet eens dus, ik heb er boven je bericht nog aan toegevoegd dat het aan sfeerimpressies ontbrak in het 2de deel. Ben verder ook alles behalve een verhaaltjeskijker. Ik zie liever lange sfeerimpressies van de omgeving dan een plot dat ineens ' zogenaamd ' de diepte induikt. De sprong van mysterie naar ontrafeling zal wel te groot geweest zijn, ik had de clou ook al vrij snel te pakken waardoor het drama ging irriteren.

Er wordt genoeg aandacht aan besteed maar dan wel met een ondersteunende functie (aan verhaal/plot). Het is geen Gerry of In The Mood For Love.

'Zogenaamd'? Omdat het niet voor je werkt? Ik ga er geen wel/niet dingetje van maken. Ik zie graag sfeerimpressies of esthetische takes. Maar daar zijn andere films voor die niet leunen op plot, intriges en personages.

Voor mij werkten de sfeerimpressies van San Francisco helaas niet altijd, net zo als ik vond dat er meer aandacht besteed had kunnen worden aan Scotty `s hoogtevrees, alhoewel Hitch wel degelijk enkele pogingen doet en zeker niet alleen maar verhaalt dat Scotty hoogtevrees heeft maar het ook filmt. Toch kwam het niet echt over op mij als zijnde indrukwekkend. Al kan ik wel begrijpen dat het voor anderen werkt, maar vind ik ' cinematografisch hoogstaand ' teveel eer.

Films die steunen op verhaal kunnen ook nog gewoon sfeerimpressies en esthetische takes hebben. Dat sluit elkaar absoluut niet uit wat mij betrefd. En voor mij persoonlijk is Vertigo misschien wel het beste voorbeeld daarvan.

Ik ben het dan ook niet met Maxcomthrilla eens dat de film in de tweede helft visueel minder sterk zou zijn. Dat shot waarin Judy geheel in de stijl van Madeleine uit de badkamer komt is onvergetelijk en die lange draai van de camera met veranderende achtergrond als Scotty en judy elkaar vervolgens kussen is ook fantastisch.

Ik snap ook niet helemaal hoe je hier geen thema van obsessie voor een vrouw in kan vinden. Waar gaat het dan over volgens jou? Zeg alsjeblieft niet 'moord'.

Dat sluit elkaar ook niet uit. Maar ik zal me niet heel snel gaan irriteren als zo'n film geen lange esthtische takes bevat zonder dialoog en met het doel om visueel te verpletteren. Dat bedoel ik.

Oké, gelukkig maar

Alweer twee erg overtuigende argumenten.

Omdat iets is opgenomen in een studio, is het a priori slecht? Al was Vertigo in een schuur opgenomen, dan nog kan je onmogelijk zeggen dat de film daarom slecht is.

Op je tweede opmerking ga ik zelfs niet in.

Trouwens "meesterwerk" komt uit de mond van een kerel die eerst kijkt, leest, onderzoekt, opnieuw kijkt en dan tot een eigen conclusie komt. Mijn conclusie is dat Hitchcocks Vertigo een meesterwerk is.

Uiteraard ga ik de film hier niet anatomisch ontleden, maar puur formeel is deze film uitzonderlijk. Het kleurgebruik, de camerastandpunten, de montage, de muziek zijn allemaal zo nauwgezet dat bijna elk shot een minutieuze compositie is.

Maar waar we vooral eens dringend komaf moeten mee maken (en deze kritiek is niet alleen toegespitst op jouw opmerking) is het verhaal/plot als het heilige criterium naar voren te schuiven ter beoordeling van een film. Uiteraard pleit ik hier niet voor films zonder verhaal, of films met een mak verhaal (tenzij de filmmaker die route kiest in overeenstemming met de inhoud). Ik ben het niet eens met de these dat elke film een op-het-puntje-van-je-stoel ervaring moet zijn, met tig peripetieën, en een totaal onvoorziene ontknoping die de kijker omver blaast. Uiteraard is het zo dat een thriller of een detective een sterk, ingenieus verhaal moet hebben, dat is ingebakken in het genre. Maar dat criterium telkens weer extrapoleren naar elke film is verkeerd.

Telkens opnieuw wordt er bij Vertigo steen en been geklaagd over "flauwe ontknopingen", "onmogelijke toestanden" en "vreemde plotwendingen". Om nog maar te zwijgen van labels als "ongeloofwaardige troep".

Enkele tegenargumenten. Eerst en vooral is het goed mogelijk dat de hele film een droom is van Scotty. We zien trouwens nooit hoe hij aan het begin van de film ontsnapt uit zijn penibele situatie. Daarmee zou de hele film een nachtmerrie kunnen zijn, en die zijn nu eenmaal niet opgebouwd uit realistische, keurige verhaallijnen. Zie Vertigo van Charles Barr voor een uitvoerigere analyse van die these.

Ten tweede gaat het hier om een "mystery". Het verhaal van Boileau en Narcejac Sueurs froides: d'entre les morts, is een mysteryverhaal. Uiteraard kan dat genre veel losser omspringen met de mimetische criteria die in realistischere films dominant zijn.

De mate waarin een plot wel of niet werkt is uiteindelijk altijd afhankelijk van je hoogstpersoonlijke suspension of disbelief.

Ik kan voor een groot deel wel mee gaan in je verhelderende uitéénzetting, maar ik stoor me toch erg aan de onwaarschijnlijkheden die iets te talrijk zijn in de film om me er op een gegeven moment niet aan te gaan ergeren. Dat neemt voor mij een deel van het kijkplezier weg en daar gaat het in de basis toch om, bij filmkijken?

Het enige wat echt ongeloofwaardig is, is dat de eerste helft van de film een moordplan is. Dit plan gaat iets teveel uit van aannames van de schurk en valt gewoon niet te plannen. Ik snap wel dat je daar problemen mee kan hebben, maar de moord is niet de essentie van de film, maar wel nodig om de essentie te berijken. En daardoor kan ik het makkelijk vergeven.

Met het idee dat de hele film een droom is kan ik dan weer helemaal niets. Het zal best zo te verklaren zijn, maar dan heeft de film meteen geen betekenis meer. Waarom zou je een film maken die geheel een droom is? Iets moet er altijd waar zijn, en de droom moet die waarheid versterken wil het enig nut hebben. Een film mag echter wel droomachtig zijn, wat mij betrefd. Ik zie het vooral als een liefdesverhaal met een surrealistisch randje.

Over de droom/nachtmerrie-these, dat is uiteraard maar één interpretatie. Een interpretatie die ik overgens niet deel, al was het maar omdat Scotty later in het verhaal plots een vreemde droom krijgt, dat zou dan een droom-in-droom zijn. Nogal bizar. Maar alles is mogelijk.

Ik wil nog even terugkomen op de suspension of disbelief. En opnieuw even terugkoppelen naar genres.

Als er in een science-fiction film de gekste dingen gebeuren, van tijdreizen tot alternatieve dimensies, stoort haast niemand zich aan die vaak compleet ongeloofwaardige elementen, en bijbehorende plot. Raakt het verhaal op een dood spoor? "Wacht even, deze poort brengt ons naar een andere dimensie, waar we het antwoord wel kunnen vinden!" "Wacht, we gaan naar de kern van de aarde!" Of "Wat als we nu een naar die komeet vlogen en ze dan opbliezen?"

De gekke sprongen die de plot in Vertigo maakt zijn niet vergelijkbaar, maar omdat het hier een mystery betreft, zijn ongewone, surrealistische en vaak sprookjesachtige elementen absoluut te verwachten. En daar gelden andere conventies.

Vooral voor het sprookje valt heel wat te zeggen, maar dat zou ons alweer erg ver leiden.

Ik denk dat heel wat mensen zich laten misleiden door de schijnbaar realistische codes en conventies van de film en die verwachtingen op de film projecteren om dan bedrogen uit te komen. Want Vertigo is nu eenmaal geen North By Northwest of Psycho.

Als je naar Vertigo kijkt, betreed je een magisch-realistische wereld.

Bij een obsessie voor een vrouw denk ik aan iemand die je niet meer uit je hoofd kunt bannen, denk ik aan passie die tentoongespreid wordt door de acteur in kwestie en niet aan een hapklaar drama opdienen waar Scotty `s hoogtevrees ineens vergeten wordt om plaats te maken voor een geforceerde vertelling waarin iedereen het ineens heel zwaar heeft, waar mysterieuze aspecten als sneeuw voor de zon verdwijnen om plaats te maken voor een film die zichzelf veel te sereus neemt en denkt dat hij diepzinnig is, terwijl het gewoon een simpel huis, tuin en keukendrama is, inderdaad nog geen eens authentiek.

Ik vond het ook een serieuze dooddoener hier om de climax uiteindelijk plaats te laten vinden op een hoog gebouw. Verhaaltechnisch misschien interessant maar juist, Scotty `s hoogtevrees speelde hem ineens weer parten. Zulke simpele trucjes zijn niet aan mij besteedt. Qua timing te voorspelbaar ( want diende eerdere scenes waarin Scotty hoogtevrees had er dan alleen maar toe om de climax geloofwaardig neer te zetten? Lijkt het wel op, aangezien Hitch vooral een verhalenverteller is en er niet stelselmatiger gebruik gemaakt wordt van Scotty `s zwakke plekken in de vorm van meerdere sfeerimpressies, verspreid over de hele film. Qua drama te oppervlakkig en melodramatisch, verder ook erg onsubtiel hoe het melodrama - gedeelte er ineens tussengesmeten wordt. De film faalt als mysterie maar nog veel meer als dramafilm.

Ik reageerde dan ook slechts op even nietszeggende argumenten.



Als de film je wilt doen geloven dat je in San Francisco bent en je waant je in een kantoorpand met afgekalefaterde wanden en nepscenes jazeker! Films als Who `s Afraid of Virginia Woolf en Sunset Boulevard werken juist zo goed omdat ze grotendeels binnenshuis geschoten zijn waardoor je jezelf niet hoeft te ergeren aan een plastieken omgeving, die bijna loslaat.



Nou van harte gefeliciteerd, leuk dat jij zo `n onderzoeker bent en de dingen dus niet rationeel weet te benaderen. Ik denk dat je de film eens met andere films zou moeten vergelijken dan je op deze prul blind te staren.



Makkelijk gezegd, maar waarom zijn die camerastandpunten uniek? Il Conformista al eens gezien? Waarom zijn die vuile, dikke kleuren nou zo mooi terwijl het toch veel verfijnder kon in enkele jaren `60 films? Wat is er in godsnaam uniek aan de montage, die traag maar zonder enig gevoel voor ritmiek aan ons voorbij trekt? De manier waarop die vrouw naar beneden valt moet wel een van de meest knullige momenten uit de filmhistorie geweest zijn, er lijkt nauwelijks lichaamscontact plaats te vinden in deze scene.

De muziek is trouwens ook niet om aan te horen, zo gezapig terwijl het allemaal wel wat onheilspellender mocht klinken het is als western muziek onder een western monteren, terwijl een western er wel eens gebaat bij zou kunnen zijn om er eens dance muziek onder te monteren. De film was hierdoor nooit vervreemdend en loopt qua muziekgebied gewoon netjes de geijkte paden af.



Ik begrijp niet hoe je erbij komt, maar ik verwijt de film dat hij teveel vasthoudt in het volgen van een verhaal. Zo van, Scotty heeft hoogtevrees, maar dat is niet genoeg we proppen er nog even een wankele relatie in en trekken er een uurtje voor uit.



Ik ben heus niet van de flauwe ontknopingen op het einde, maar laat dit er nou toevallig een variant op zijn. Want ja, wie kon nou voorspellen dat Scotty `s hoogtevrees hem uiteindelijk parten zou spelen nadat er het voorafgaande uur nauwelijks incidenten hadden plaatsgevonden?! Ik zag het aankomen, maar voor velen zou het wel weer voor suspense doorgaan.

[quote] Ten tweede gaat het hier om een "mystery". Het verhaal van Boileau en Narcejac Sueurs froides: d'entre les morts, is een mysteryverhaal. Uiteraard kan dat genre veel losser omspringen met de mimetische criteria die in realistischere films dominant zijn.

Toch jammer, dat er niets mysterieus meer op te rakelen is bij het ingaan van het 2de uur, waarna Vertigo zich al helemaal heeft blootgegeven. Trouwens was de film maar losbandig, maar nee Hitchcock moest een stupide verhaaltje vertellen.

De titel is Vertigo??

Legt inderdaad een link met ' hoogte ' maar had beter uitgewerkt kunnen worden, zoals ik al aangaf, nu kwam het einde nogal geforceerd over.

Legt vooral een link met hoogtevrees.

Juist! ' De hoogte ontleed '.

Bijzonder lange zin, die alle kanten uitschiet, maar mijn vraag niet beantwoord. Waar gaat de film volgens jou over?

De film is over de gehele speelduur serieus. Ik zie daar weinig ontwikkeling in. Maar wat ik me afvraag: zag je de tweede helft van de film. Ik geloof best van wel, maar het is opmerkelijk dat geen enkele reactie van jou een hint erna geeft. In de tweede helft van de film vormt Scotty Judy helemaal zo dat ze op Madeline gaat lijken. Fetisjisme en obessie ten top. En zeker geen hapklaar drama.

Als jij dit trouwens huis-, tuin- en keukendrama noemt maak ik me zorgen over wat er allemaal wel niet in jouw huis, tuin en keuken gebeurt



Is eerder gewoon logisch. De schurk gebruikte Scotty voor zijn plan, omdat die hoogtevrees had. De terugkeer naar de toren op het einde van de film is ook logisch, omdat Scotty de toren gebruikt om Judy te confronteren.[/quote] Er komt geen toeval of geforceerde plottwist bij kijken. Het zijn essentiële momenten voor de film waar naartoe gewerkt wordt. Dat we Scotty's hoogtevrees verder weinig zien lijkt me ook logisch. Scotty gaat neem ik aan toch niet de hele film zoeken naar hoge plaatsen zodat we sfeerimpressies krijgen die jou zo vaak mogelijk duidelijk maken dat hij hoogtevrees heeft? Iemand met hoogtevrees zoekt geen hoogtes op en gelijk heeft hij.

Qua timing te voorspelbaar

Tja, de twee personages (eerst de schurk en de tweede keer Scotty) hadden hun plan om naar de toren te gaan dan ook gewoon gepland en op een bepaald moment getimed. Daar gaat de film dan in mee. Het zou een beetje raar zijn als Stewart wel hoogtevrees had, maar dat de schurk dat gebruikte om zijn vrouw te verdrinken of te vergiftigen. Dat Stewart nog een keer terugkeerde was omdat Judy daar vermoord is. Ik vrees een beetje dat jij wenst dat de film onlogisch wordt.

want diende eerdere scenes waarin Scotty hoogtevrees had er dan alleen maar toe om de climax geloofwaardig neer te zetten?

Ja, mag dat niet? Het is gewoon een film die opgebouwd is met een kloppend en sluitend plot, waarin alle elementen samenkomen. De hoogtevrees is in de eerste plaats vooral een element om het verhaal verder te helpen, maar aangezien 'hoogtevrees' niet het thema van de film is (ik blijf erbij dat dit 'obessie' is) zou dit geen probleem mogen zijn. Ik snap die ongeloofelijke minachting voor verhaal niet zo. Natuurlijk is een film meer dan een verhaal, maar waarom is het probleem als een film de moeite neemt om een coherent verhaal op te stellen?

Ik zag het geheel vooral als een spannende film waarin Stewart op de vlucht was voor iets of op zoek was naar iets, vanwege de vele shots waarin hij al observerende door San Francisco rondrijdt. Sferisch is de film prima in orde, maar na het Golden Gate brug moment kantelde de film naar een doodordinaire dramafilm waarin ik ineens beroofd werd van spanning omdat de film zich ineens ging toespitsen op de complexe relatie tussen Stewart en Novak, daar waar ik eerst nog het idee had dat het om meer kon draaien dan een relatiedrama. De film ging zich toen pas echt manifesteren en sloeg duidelijk een weg in. Het obsessieve karakter van het 2de deel heb ik in ieder geval gemist, het was allemaal niet onderhuids genoeg ( waar ik van hou ) maar oh zo aanwezig aan de oppervlakte, vanwege een gebrek aan gezichtsexpressies en veel dialoog, waar daden beter een obsessie voor iets zouden kunnen neerzetten.



Dat ik geen concrete voorbeelden uit het 2de deel aanhaal is trouwens niet waar, aangezien ik de eindscene beschrijf, verder dateert de enige viewing uit begin 2007, waardoor vooral het 2de gedeelte uit mijn hoofd is weggeslagen, mede omdat het niet imponeerde. In mijn recensie van toen staan nog enkele dingen die mij niet bevielen aan het 2de gedeelte van de film.



De film begint best mysterieus waarna alles stukje bij beetje ontrafeld wordt en de uiteindelijke ontknoping er niet meer toedoet omdat je als kijker al weet hoe de vork in de steel zit. De film is voor mij eerst een mysterieuze film waarna er abrupt een dramafilm van gemaakt wordt.



Ik gebruik de uitdrukking meer om aan te geven dat de film nergens authentiek aanvoelde, alsof je niet met echte personages te maken had. Zeker het 2de deel stond voor mij gelijk aan ontwikkelingen van een soap, staat mij bij.



Lang leve de logica! Ik verwachtte een film vol suspense waar het 1ste gedeelte redelijk aan bijdroeg, waarna het allemaal te voorspelbaar werd, funest voor een ' spannende film die op visueel gebied weinig te bieden heeft '.

Vandaar ook die eerdere opmerking over het huis, tuin en keukendrama. De film kleurt keurig binnen de lijntjes maar heeft te lijden aan de vooraf opgegeven zin in je schrijfschrift van vroeger, die je moet overschrijven. Kortom: conventioneel, niet creatief en voorspelbaar. De fantasie staat daarbij nog eens flink in dienst van het verhaal, daar waar het verhaal slechts als kapstok had hoeven dienen om paranoia momenten uit te beelden.



Op papier kan het allemaal wel kloppen maar het is niet zo moeilijk om in je film te verwerken dat een autist mensenmassa `s vermijdt etc. Het klopt inderdaad als een bus wat je zegt, waarom dan niet meer momenten dat Scotty uitgedaagd wordt om het hoger op te zoeken en niet alleen op het einde van de 2de helft van de film?!



Een mysteryfilm moet prikkelen, complotten in stand houden en ze niet een voor een met de grond afbreken om tot een eenduidige conclusie te komen.

Ook al staat Hitchcock erom bekend dat hij zijn personages vaak in een lastig parket verzeild laat raken. Ik vond dit gewoon een manoeuvre volgens het boekje. Een onverwacht ingepaste situatie die totaal niet met de context van een bepaalde film strookt, kan ik soms net zo fout vinden, maar hier zou het de film alleen maar goed gedaan hebben aangezien ik geen chemie tussen beide hoofdrolspelers constateerde.



En juist het geval dat alle elementen samenkomen maakt de film geforceerd, onnatuurlijk, kunstmatig en alles behalve authentiek aangezien improvisatie geen rol lijkt te spelen hier. Alles is van tevoren zo uitgedokterd, dat het mij gewoon tegenstaat. Stewart en Novak spelen hierdoor op de automatische piloot en zetten bordkartonnen personages neer.



Ik heb nooit moeite met een interessant verhaal maar kies dan niet ineens voor een compleet andere 2de helft waarin de visuele flair uitblijft. Het vertellen van een coherent verhaal is wel degelijk mogelijk maar dan moet ik enige feeling hebben met de hoofdpersonages en de omgeving moet volledig authentiek zijn. Daar ontbrak het hierbij dus aan, het voelde allemaal zo gekunsteld aan.

Natuurlijk is het niet moeilijk om Scotty grote hoogtes te laten vermijden. Ik zou het eerder raar gevonden hebben als de film hem constant in nieuwe situaties zou stoppen waarin hij geconfronteerd zou worden om grote hoogtes op te zoeken. Vergeet niet dat het een ernstig psychologisch probleem is waar Scotty mee kampt. Het gevoel dat hij krijgt bij hoogtevrees is afgrijselijk is en dat het ook nog met een trauma gepaard gaat, aangezien er in de openingsscène een collega van Scotty van een dak af viel. Het naar boven halen van deze gevoelens wordt door zo iemand strikt vermeden. De enige momenten waarop Scotty zichzelf zou confronteren met zijn hoogtevrees is als het gecombineerd wordt met diepe emotionele of psychologische belangen, zaken van gemoedsrust of zelfs leven op dood. Als je 5 van dit soort situaties in een film stopt krijg je al snel een overkill en werken de paar momenten waarin het echt nodig is niet zo goed meer. De twee momenten na de openingsscène waarin Scotty's hoogtevrees getest worden zijn extra bijzonder doordat ze op bijzondere momenten vallen. Was het vaker gebeurt dan zou het al snel de zoveelste vergelijkbare situatie zijn. En het zou de tijdsduur onnodig oprekken.

Verder denk ik niet dat we het eens zullen worden.

Enigszins ontgoocheld over deze Hitchcock-film waar de oplossing van het mysterie veel te vroeg komt.

Daarvóór was het wel nieuwsgierig uitkijken en Hitchcock's meesterlijke, koele manier van opbouw bewonderen, maar echt denderend werd het nooit.

In het tweede deel gaat het onwaarschijnlijk toeval in het verhaal een grote rol spelen en lijkt het meer op een romance dan op een thriller.

Het einde vond ik helemaal niets. Absoluut geen climax die aansprak. Eerder een "loontje komt om zijn boontje"-slot.

Toch iets of wat tegenvaller deze Vertigo.

Het begint goed en mysterieus wat er eigenlijk allemaal gaande is en de sfeer zit erin. Maar wanneer hij haar opnieuw ontmoet is er nog maar weinig aan, het komt allemaal niet zo spectaculair uit als gehoopt.

De droomscenes en hoogtevreesscenes waren een hoogtepunt: Spannend en mooi gemaakt. De acteerprestatie van James Stewart viel ook wat tegen, zijn rol was ronduit slecht geacteerd, ik had een beetje heimwee naar Cary Grant in deze film.

Magere 3,5*

Mooie film. Het eerste deel is spannend en mooi (technicolor kicks ass) in beeld gebracht. Maarja, iemand achtervolgen is nu eenmaal snel spannend , het tweede deel geeft daar een rare twist aan. De suspense uit het eerste gedeelte is compleet weg en de persoon die mijn sympathie had begint langzaam een beetje een viezerik te worden. Een vreemde spanningscurve, ik weet nog niet of ik dat positief vind. Stukken beter dan the Birds.

Hitchcocks hint zijn trouwens wel een beetje voor de hand liggend denk aan de spiegels die opvallend vaak madeleine weergeven

Het is mij echter nog stééds onduidelijk waarom Hitchcock zo'n legendarische status heeft....

Als een film op zo'n wijze wordt gepresenteerd, dat er verschillende interpretaties mogelijk zijn en die allemaal even valide zijn dan vind ik de film geslaagd. Vertigo laat een andere 'Hitchcock' zien, dan ik gewend ben en dat heeft me positief verrast. Ter leering ende vermaeck zal ik hem nog enkele malen gaan bekijken ... Vooral het gebruik van enkele surrealistische 'toevoegingen' kon ik wel waarderen.

Was het nou niet zo dat Hitchcock de schuld gaf aan James Stewart voor het floppen van Vertigo? En dat ie toen maar het publiek gaf wat het wilde in de vorm van de ''blockbuster'' North by Northwest. Ik dacht dat ik dat ergens had gelezen....

Ja ik lees het net op imdb. Wat een lul die Hitchcock. Je leading man zo laten vallen, terwijl Stewart wat mij betreft steeds van het scherm af spat, zeker ook in vertigo. Dit is gewoon slecht tegen je verlies kunnen....

Uitstekende film die meer dan genoeg elementen in huis heeft om een 5,0 te verdienen. De mysterieuze film bevat spanning, 'n sterk verhaal, mooie dialogen, sterke acteerprestaties, die ondersteund worden door de prachtige muziek en beelden.

Maar de film wist me helaas niet de overdonderende indruk te geven zoals andere 'meesterwerken' dat wel deden.

Een dikke 4,5 * voor dit -in mijn ogen- bijna perfecte meesterwerk.

M'n 2e film van Hitchcock, wederom met James Stewart in de hoofdrol. De eerste was namelijk Rear Window.

Ik moet zeggen dat net als Rear Window, ook deze Hitchcock-film mij bevallen is. De eerstgenoemde film vond ik echter wel een tikkeltje beter dan deze.

Deze film bestaat eigenlijk uit twee delen: John gaat op zoek naar het mysterie rond de 'stoornis' van Madeleine, en John verwerkt haar 'dood'.

Het eerste deel vond ik grotendeels erg interessant. Tot aan het moment moment dat zij in het water 'valt', is de film erg goed. Daarna zakt de film wat in, mede door het matige acteerwerk van Kim Novak.

Dit zet door in het tweede deel, totdat de plotsklapse wending komt: zij blijkt, na het schrijven (en daarna verscheuren) van het briefje, eigenlijk de vrouw te zijn die hij steeds heeft achtervolgt. En zijn oude vriend heeft z'n echte vrouw vermoord.

Deze wending an sich vond ik een pluspunt voor het verhaal. De manier waarop dat verder vertaald wordt, valt enigszins tegen.

Maar al met al een erg plezierige film: 3,5*.