Django Unchained (2012)

Een nieuwe film van Quentin Tarantino is toch altijd iets om naar uit te kijken. Daarom ben ik meteen maar tijdens het premièreweekend naar de bioscoop gegaan. Hoewel ik absoluut heb genoten vind ik Django Unchained zeker niet tot de betere films van Tarantino behoren.

Om positief te beginnen: in tegenstelling tot veel hedendaagse actiefilms is het allemaal heerlijk relaxt in beeld gebracht. Geen flitsende montage maar gewoon een rustige vertelstijl die bij goed bij dit genre past. Met de humor zat het ook wel goed. De zaal en ik hebben regelmatig vlak van het lachen gelegen. Zeker de ruzies van de Ku Klux Klan vond ik ronduit hilarisch. Ontzettend goed uitgewerkt, een dikke pluim hiervoor. Ik lees veel over een matig script maar persoonlijk vond ik er niet veel mis mee. Toegeven: het behoort zeker niet tot de beste van Tarantino, daar is het bovendien te rechtlijnig voor, maar echt vreemde plotgaten kom ik niet tegen. Ze zijn er eigenlijk wel, maar storen mij niet.

De soundtrack is zoals altijd dik in orde al mocht dat rapnummer van mij wel uitblijven. Vreselijk storend is het niet maar wat mij betreft totaal onnodig. De film zelf vond ik behoorlijk gewelddadig maar omdat ditmaal de slavernij centraal stond was er zeker wat voor te zeggen. Sowieso een gewaagde zet om dit onderwerp aan te snijden. Zeker oude westerns hebben niet veel meer te bieden dan revolverhelden zonder oog voor de wandaden die de Amerikanen hebben aangericht. Gevoelsmatig had ik trouwens niet altijd het idee daadwerkelijk in de 19e eeuw te zijn. Vandaar dat de binnenkomst in die paar kleine stadjes een welkome toevoeging waren. Cinematografisch steekt Django Unchained overigens goed in elkaar.

Maar minpunten zijn er ook meer dan genoeg. Zo vond ik Waltz zeker niet zo grappig als in Inglourious Bastards. Hoewel hij ongeveer hetzelfde kunstje opvoert komt het hier niet zo uit de verf. Misschien komt het omdat premiejagers nou niet bepaald clowns waren zoals Dr. Waltz in deze film. Django Unchained heeft in tegenstelling tot het meeste Tarantino materiaal ook wat overbodige scènes naar mijn idee. Het mythologische verhaal over Brömhilde mag van mij rechtstreeks de prullenbak in, een scène die helemaal niets toevoegt aan de film. Ook het gebrekkige Duits van Kerry Washington vond ik een aanfluiting. Iemand die op dergelijke leeftijd een aantal jaar haar moedertaal niet spreekt zou er echt geen moeite mee moeten hebben om dit op te pakken. Bovendien had dit een aantal geweldige dialogen met Waltz kunnen opleveren. Zonde dat Tarantino deze kans laat liggen! Ik vond de rol van Washington zonder twijfel tot de zwakste van de cast behoren. Het slechtste acteerwerk werd in mijn ogen door Tarantino himself geleverd. Sinds "Reservoir Dogs" lijken zijn rollen steeds iets minder te worden.

Wat mij betreft zijn de échte glansrollen weggelegd voor Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson. Jamie Foxx is zoals Tarantino al meerdere keren aangaf geknipt voor de rol als cowboy en vertolkt zijn rol dan ook zeer geloofwaardig. Dat is best knap want het Wilde Westen was toch voornamelijk een streek met blanke ruiters. Ik vond het ook bijzonder sterk hoe hij de 'afwezige' tafelgast speelde. Hij was zichtbaar erg ongemakkelijk aan het eten. Voortdurend op de hoede en gespannen om zich heen kijkend. Leonardo DiCaprio vond ik ook zeer sterk spelen, vreemd dat deze man nog altijd op een Oscar wacht. En wat een heerlijke rol weer voor Samuel L. Jackson...hij heeft het kunstje al vaker opgevoerd maar ook deze keer was het weer genieten.

Onder de streep twijfel is tussen 3,5* en 4*. Het niveau van de oude spaghettiwesterns wordt in mijn ogen nergens gehaald maar dat had ik ook niet verwacht. Omdat Tarantino wel weer tegen de trend in gaat en weer een aantal leuke vondsten had rond ik het af naar boven.

4*

Tarantino die een ode brengt aan de spaghettiwestern. Maar dan met een Tarantinogehalte natuurlijk... Het idee was veel belovend met enkele bekende namen als Foxx, Waltz, DiCaprio en Jackson. Al ben ik verre van een liefhebber van Waltz. Inglorious Basterds vond ik maar niets en z'n versie van Kardinaal Richelieu in The Three Musketeers was ook al beter gedaan. En ook Foxx en DiCaprio hebben al beter gedaan. Jackson was gewoon een karikatuur.

De film begint niet slecht met vooral een zeer leuk moment als een bende verkleed als de KKK met doeken over hun hoofd een hele tijd liggen te zeveren over de gaten, wie die zakken gemaakt heeft, of ze die nu wel of niet dragen. Eindelijk goeie humor. De schietscènes vallen ook best mee, al zijn we dat nu ook wel wat gewoon in de filmwereld. Leuk, maar niet echt wow.

Daarna rijdt de film zich vast in een hoop palaver en 'nigger'-praat. Ook de muziek verschuift af en toe van westernmuziek naar voorspelbare hiphopdeuntjes. Waar is de tijd van 'Stuck in de middle', 'You can tell' en 'Bang Bang (My Baby Shot Me Down)'. Ik mis eigenlijk in z'n geheel de insteek van Tarantino die op vlak van regie weinig uitsteekt. Het script ligt nog wat in de lijn, al is dat een pak braver dan vroeger. Misschien dat liefhebbers van Inglourious Basterds hier nog iets aan vinden?

Django Unchained is een teleurstelling en wel wat overgewaardeerd. Als je echt een recent goeie parodie op de western wil zien, kan je beter kiezen voor de animatiefilm Rango.

gisteravond geweest , bomvol, publiek leefde goed mee met de film en dat zegt toch ook al wat...met name de humor was zeer sterk. Ik ben een tarantino liefhebber, alleen stoort het mij soms dat de dialogen vaak net iets te lang duren, alleen in deze film was daar zelden sprake van, het verliep toch allemaal vrij vlot in etegnstelling tot voorgaande films.

een 'moderne' western, waarbij de hoofdpersonage wel heeeeeeeeeel veel schiettalent heeft meegekregen. Dat was het enige minpuntje, hoe kon hij al zijn benodigde vaardigheden zomaar vanuit het niets als een superman uitvoeren

een dikke 8 dus 4 sterren

Typisch dat een film van Tarantino goed scoort op deze site..want is deze film echt 4 a 5 sterren waard?? Ik vind persoonlijk van niet.

Als je nou eens goed bekijkt is het verhaal simpel en kent niet meer dan een aantal leuke dialogen en veel nigger geroep.

De sterren cast is prima maar ik heb ze persoonlijk beter zien presteren in andere films.

De actie is goed gedoseerd maar is niet zo "grof" en "overdreven" zoals bij voorgaande films van Tarantino wel het geval was.

Humor is wederom leuk verwerkt in de dialogen zoals we gewent zijn van zijn eerdere werk.

Verder laat de film een gruwelijk beeld zien van de slavernij maar in mijn ogen veelte braaf.

Punten wat ik erg jammer vond aan het geheel is de speelduur, die te lang duurde voor het gene wat je allemaal te zien krijgt. Het had korter gekunt.

De muziek is in het begin van de film prima, maar naarmate de film vorderd, komen er nummers voorbij die totaal niet bij het geheel passen (r&b....no way).

Tevens is de rol van Jackson te overdreven.

Persoonlijk niet een van de beste film die Tarantino ooit gemaakt heeft en vind ook persoonlijk dat hij te overgewaardeerd is.

Blijkbaar is Tarantino hetzelfde als D&G, Prada of ieder ander merknaam...het maakt niet niet uit wat ze uitbrengen..het is altijd goed ook al is het foeilelijk...En dat is jammer. Je moet de film beoordelen voor wat het waard is en niet wie hem gemaakt heeft.

Ik vond de film prima kijk vermaak, maar zeer zeker geen oscar voor beste film waard.

Van mij een 3,5*

Django Unchained

Erg lang uitgekeken naar deze volgende Tarantino film en vandaag eindelijk bekeken .

De film begint meteen met een hele hoop vuurwerk, direct to the point en a la Tarantino . En daar hou ik wel van.Bij de intro hoeft niet te veel uit te doeken gedaan te worden, daar komt de kijker gedurende de film meestal zelf wel achter. Het eerste uur vliegt voorbij. Vanaf dan zakt het geheel wat in.

Ik kan ergens nog wel in het verhaal komen dat Django en mr. Schultz ophangen om Broomhilda te redden... Maar vraag me toch af waarom Schultz niet direct to the point komt? Waarom hij niet meteen zegt dat ze eigenlijk voor Broomhilda kwamen? Dit had men zo uitdrukkelijk niet eens moeten zeggen vind ik...

Inderdaad... Dat vond ik er dus ook van. Hoe komt die Stephen er in godsnaam bij dat Broomhilda en Django iets hebben/hadden? Gewoon omdat Django zijn ogen opensperde? Dit had veel beter uitgewerkt kunnen worden door zoals Bruens zegt, dat Candy Broomhilda eens had tussen gepakt waar Django bij zat. Bij deze scène had ik het gevoel dat men 20min. naar een moment suprème toewerkt maar dat het er niet komt. Mr. Candy wordt eens boos, slaat met zijn vuist op de tafel, roept een keer en dan ondertekent hij het contract zodat Broomhilda een vrij persoon is? Nèh, to easy. Bleef hier wat op m'n honger zitten.



Dit begreep ik ook niet. Ze hadden voor wat ze kwamen (Broomhilda en de documenten) en dan opeens dan nemen zijn gevoelens het over van de ratio? Vond het ook vreemd. Ik begrijp dat dit een rond het eergevoel van mr. Schultz ging. Misschien zelfs een soort van metafoor naar de blanke mensen/slavenkwestie? Kan zijn maar toch vond ik het hardstikke balen dat de sterspeler (in mijn ogen Waltz) het loodje legde. Bovendien had de film van mij op dat moment wel mogen eindigen (Django die meteen het huis afbrand, Hildie red, ...), maar vond het ook niet vervelend dat het nog wat verder uitgediept werd.

Mooi dat het toch nog een happy ending kende, want dat gunde ik het koppeltje wel. (bij Tarantino weet je natuurlijk nooit )

Zoals eerder gezegd was voor mij de sterspeler Waltz maar ook zeker Dicaprio. Die man kan wel wat accenten aan hoor. Van Foxx had ik niet beter of slechter verwacht en ik vond de rol van Washington iets te beperkt om me daar zo over uit te spreken eigenlijk.

Voor mij was dit niet Tarantino's beste werk, maar zeker een herziening waard .

Gewoon weer een leuke Tarantino. Niet bepaald zijn meest vernieuwende of verrassende werk.

Goed acteerwerk met Christoph Waltz die weer de show steelt. Cartoon-geweld (goed gebracht, dat wel) en de nodige humor. Verder weinig diepgang.

Tarantino heeft gezegd dat hij nog een film of drie in zich heeft voordat hij met pensioen gaat. Ik hoop dat die laatste drie ietsjes meer om het lijf hebben.

Afgelopen zaterdag eindelijk ook in de bios gezien en het is me op enkele punten na zeker niet tegengevallen. Quentin Tarantino heeft weer uitstekend werk afgeleverd.

Het verhaal is an sich vrij simpel te noemen, maar het draait meer om de dingen erom heen. Zo heb ik echt genoten van: de soundtrack, actie, shoot outs, het acteerwerk en de uitstekende dialogen waar Tarantino befaamd om is.
Alleen het einde - waar Tarantino ook even zijn opwachting maakt -voelde wel ietwat uitgerekt aan. Voor mijn gevoel had het gewoon moeten ophouden bij de shoot out in het grote huis waar het bloed rijkelijk vloeit met een paar mooie slo mo's.

De acteurs zelf zijn perfect gecast. Ik heb zelf nooit echt iets met Jamie Foxx gehad, maar hij zette toch een degelijke Django (met een stille 'D') neer.
Christoph Waltz is gewoon geniaal, zodra hij aan het woord was genoot ik er gewoon van. Alleen al op de nonchalante manier waarop hij zijn dialogen brengt. Al deed hij mij me wel denken aan zijn personage uit Inglorious Basterds, met als verschil dan dat hij hier de good guy is.
Leonardo DiCaprio zette ook een goede rol neer als slavendrijver, ijzersterk. Vooral als je nagaat dat hij zo in zijn rol op is gegaan dat zijn hand gewoon begon te bloeden toen hij te hard op tafel sloeg.
En dan Samuel L. 'motherfucking' Jackson van wie ik stiekem ook wel genoten heb. Hij zette een grappig doch geniepig personage neer.

Om vooral de humor niet te vergeten, want dat zit er volop in met als hoogtepunt toch wel de algehele discussie rondom de maskers. Ik ging helemaal stuk daarom.

Al met al een film die zeker de lange zit waard is.
Dikke 4,0 sterren.

Tarantino is een schim van zichzelf geworden. In plaats van te groeien als filmmaker, teert hij op de stijlkenmerken waar hij voor bekend staat. Zij het op een embarmelijke manier.

Cynisch geweld, dat ooit een interessante plaats kende binnen het werk van Tarantino, is hier een doel geworden in plaats van een middel. Het gaat zelfs zo ver dat QT, net als in Inglourious Basterds, zaken als opbouw, tempo en spanning volledig ondergeschikt maakt aan de extreme geweldsuitbarstingen. Who cares about logic, Tarantino wil gewoon knallen. Drie uur lang.

Bovendien begint QT's obsessie met wraak de spuigaten uit te lopen. Een goede revenge flick bouwt op naar een climax van zoete vergelding: de held in confrontatie met zijn aartsvijand. In Django Unchained wordt de wraak echter al vanaf de eerste scène ingezet en blijft daarna ophoudelijk aanslepen. Tarantino lijkt zich niet te beseffen dat je ook een overdaad aan antagonisten kunt hebben. Elke keer wanneer er een nieuwe markante slechterik op het toneel verschijnt, wordt deze aan gort geschoten nog voor er sprake is van een echt interessante intrige of broeierige spanning. Op die manier verliezen de sterke emoties waarop een film van dit zou moeten drijven totaal hun kracht. Wanneer naar het einde toe de zoveelste hillbilly eindeloos gepijnigd wordt, is de impact dan ook nihil.

Het verbaast me tevens dat Tarantino op vlak van inhoud en dialogen zo weinig veelzijdig uit de hoek komt en zich haast volledig toespitst op het thema rassenhaat. Ook dat heeft iets bijzonder vermoeiends: na de zoveelste 'kijk ons een racistisch doen' gag had ik het alleszins wel gehad. De film is BIJZONDER 'one track minded'. Dat is misschien een raar kritiekpunt voor een genrefilm, maar tegelijkertijd denk ik dat Tarantino meer ambieert. Anders zou ie 'm om te beginnen geen drie uur laten duren..

Maar serieus, de film heeft duidelijk wel een zeker potentieel: de screwball-esque dialogen in het begin, de (zij het nogal matig ontwikkelde) vriendschap tussen Django en Schultz, de manier waarop Tarantino soms de meest triviale handelingen interessant in beeld weet te brengen.. Onder de dikke laag van stoerdoenerij, one liners en opgeklopt western stilisme liggen de sporen van een genie. Hopelijk dat we dat genie ooit nog eens aan het werk zien.

De meeste Tarantino's vond ik interessant en spannend, maar helaas vond ik deze film behoorlijk tegenvallen. Ik kan me goed in Yeyo's recensie vinden, maar er is meer dat me stoorde.

Hoewel het lijkt alsof Tarantino een controversieel onderwerp aanpakt, kreeg ik de hele tijd het gevoel in een parallelle wereld te zijn waarin racisme en slavernij verkeerd is, maar eigenlijk alleen maar omdat de geschiedenis zo gelopen is zoals die gelopen is. Alleen maar omdat het de getinte mens is die hiervan het slachtoffer is geworden. Het vergoeilijking van geweld in deze film vond ik daarom enorm verkeerd voelen. Hierdoor verlaagt de film zichzelf tot hetzelfde niveau als het racisme dat ze ridiculiseert. De grote illusie is dat het eigenlijke probleem van de slavernij, het racisme, uiteindelijk helemaal niet aan de kaak wordt gesteld, maar alleen maar wordt omgedraaid.

Verder waren de dialogen matig - er werd met grote woorden gesproken, maar inhoudelijk vond ik het allemaal erg zwak. Het hoeft natuurlijk niet realistisch te zijn, maar het moet wel enigszins aannemelijk zijn. Spoilers: Het moest voor Candie allang duidelijk zijn dat Schultz en Django geen verstand van gevechten en vechters hadden. Ik begrijp ook niet dat hij pas zo laat uitlegt dat het voor het circus is. De impulsiviteit en ongecontroleerdheid van Django waren storend. Ook zijn de scene waarbij Schultz zichzelf 'maar' opoffert en de laatste scene waarin Django ontsnapt door de bewakers om te lullen, zo onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig dat ik me eraan irriteerde.

Het detail van de zogenaamde 'spectaculaire' stralen bloed die bij elk raak schot uit het lichaam gutste , vond ik te 'clean' en perfect, op een manier dat het tegelijkertijd alleen nog maar verheerlijking van geweld was. Op een gegeven moment werd ik er moe van. Hollywood ten top.

Het enige dat ik goed aan de film vond is de ruwe manier waarop Tarantino het racisme en slavernij aan de kaak stelt. Dat het eenzijdig is, is in mijn ogen niet het probleem. Dat het over de top is, wel.

Hoewel misschien niet zijn beste film, weer een waar feest voor oog en oor.

Naast de prachtige natuuropnames en het bloederige over de top geweld zijn ook de spitsvondige dialogen weer genieten geblazen.

Dat een klasse acteur als Jamie Foxx kan zich maar nauwelijks staande kan houden in het verbale geweld van zwaargewichten Waltz en DiCaprio, zegt wel wat over het acteer-niveau in de film.

Maar ook de soundtrack is ook weer grote klasse, te beginnen met de opening, de themasong van de originele Django van Corbucci. (Fantastische opener!) tot de muziek van Morriocone tegen het einde van de film.

verder zijn het weer de kleine details en verwijzingen die zorgen voor de slagroom op de taart.

Voor dit soort films ga je naar de bios.

Django is de nieuwste film van Tarantino en dat is voor mij al een reden op zich om de film te zien. Dat het een western betrof was helemaal super, en ik was dan ook vooral nieuwsgierig hoe een Tarantino dit genre zou gaan invullen. Het zou vast en zeker unconvential worden!

Wat al snel opvalt is dat racisme in de film een erg grote rol speelt. Een bounty hunter die met een 'slaaf' diverse landlords afjaagt, het spreekt allemaal voor zich. Toch vind ik het als thema maar matig uitgewerkt. Het wordt nooit echt onderdeel van de film. Het komt wel terug in de motivaties en drijfveren van Django, maar verder komt het echt nooit. Zelfs Candie komt niet over als een echte racist in hart en nieren. Nee, eigenlijk zie je het enkel terug in de rol van Samuel Jackson, dit ik oprecht een Raspberry gun. Wat een vreselijke rol, wat een vreselijke cast, verschrikkelijk. Met recht de grootste misser in de film.

Waltz daarentegen is juist wederom een schot in de roos. Wat een heerlijke acteur, en wat zou ik hem toch graag vaker aan het werk zien. Een heerlijke rol. DiCaprio en Foxx volgen op zeer respectabele afstand, waar ik Foxx op zich een uitstekende Django vind, maar wel het gevoel dat hij er meer uit had kunnen halen.

De dialogen zijn van hoog niveau maar ik moet zeggen niet van Tarantino niveau. Dit heeft hij toch wel beter gedaan, het is nergens memorabel. De soundtrack blijft daarentegen wel hangen. Nooit verwacht dat Ennio en Rick Ross zou goed samen zouden gaan in een film, ik heb mij er eigenlijk nooit aan gestoord. Dat is toch wel tof.

Het enige minpuntje dat ik verder nog wil noemen is dat de film te langdradig is. Het einde kabbelt veel te lang door en hier viel het me pas op dat Django eigenlijk helemaal geen interessant karakter is. Nee, dat zijn duidelijk Waltz en DiCaprio.

Al met al een lekkere wegkijker en zeker een feestje om te mogen zien, maar had hier meer van verwacht.

Onverwachte tegenvaller

Als ik hoor dat er een nieuwe Tarantino uitkomt gaat mijn hart altijd sneller kloppen. Ik kan dan ook vaak niet wachten om hem te aanschouwen op het witte doek. Dit was ook het geval bij deze Django Unchained. Gisteren ging ik met hooggespannen verwachtingen de bioscoop in en deze verwachtingen werden helaas niet volledig ingelost. Het grootste probleem zit hem voor mij in het feit dat de film gewoonweg te lang duurt. Het is duidelijk dat Tarantino geprobeerd heeft om de epicness van de films van zijn voorbeeld Sergio Leone te evenaren, maar dat lukt je niet door alleen maar een lange film te maken. Hiervoor moet er namelijk een (spannings)opbouw aanwezig zijn evenals een sterke binding met de personages. Dat was bij deze Django Unchained naar mijn mening niet het geval. Sommige scènes duren ontzettend lang met als doel waarschijnlijk toe te werken naar een climax. Deze climax blijft echter 9 van de 10 keer uit of stelt ontzettend teleur.

Hoe dan ook ik geef de film nog wel een voldoende, omdat Dicaprio, Jackson en Waltz nog beste rollen neerzetten en omdat het geweld zo heerlijk over the top is dat een glimlach meerdere malen niet kon onderdrukken.

P.S. één van de sterkste Tarantino punten uit het verleden, zijn muziekkeuze, is in deze film haast verwaarloosbaar.

3,0 met eerder een kans op dalen dan op stijgen.

Duurt laaaang. Hadden ze hier een een half uur tot drie kwartier vanaf gehaald, was het een prettige bios ervaring geweest. Na de dood van Waltz en Di Caprio stort de film compleet in. Het is dan ook vooral Waltz die Django Unchained draagt en maakt. Heerlijke rol. Foxx is daarentegen een zeldzame miscast, . Verder de standaard Tarantino ingrediënten - die blijven vermakelijk, maar echt enthousiast kan ik er niet meer van worden.

3*

Geweldige film, deze gaat waarschijnlijk de beste worden die ik dit jaar zal gezien hebben.

Heel fijn dat iemand nog eens een echte western maakt zoals het hoort, ik heb er erg van genoten. Het verhaal, de kostuums en omgevingen, de actie, de dialogen... alles zat goed.

Over de top cast kan ik alleen maar lovend zijn: Waltz, Foxx, DiCaprio, Jackson en Don Johnson...subliem! Jonah Hill zat dan weer verrassend in de leukste scene van de film (met de maskers )

De muziek was ook prima, zeker de Django theme aan het begin uit de oude Django uit 1966. Een half sterretje gaat van mijn score voor de hip hop muziek die af en toe langskwam, dat vind ik echt niks voor dit genre film, ook al gaat hij vooral over 'niggers'.

Het best van al vond ik de schietpartijen waarbij het bloed met liters rondspat. Zeker de shoot out naar het einde toe en die we kennen uit zijn meeste films was ongelofelijk.

Een topper!

4,5 sterren

Hele leuke film om te kijken! Voor mij één van de betere moderne taratino's.

Zelf ben ik enorme westernfan en ik had me van tevoren erop wel op ingesteld dat dit geen klassieke western zou worden, maar toch vond ik het steeds weer jammer als een hiphop nummer voorbij kwam.

En ik stoorde me ook behoorlijk aan het slaventhema. Vind ik er toch niet zo in passen.

4 sterren daarom voor deze film en ik kan er alleen maar van dromen HOE GOED deze film, met deze cast en deze regisseur was geweest met een 'ouderwets' westernthema en passende muziek.

- Overigens vind ik dat Leo DiC hier een FENOMENALE rol speelt. De rol van zijn leven mag ik wel zeggen.

Waltz is goud zoals altijd. Don Johnson was HEERLIJK om te zien en Jamie Fox vind ik daarentegen inwisselbaar.

Geweldige film weer van Tarantino. Blijft ook een heerlijk genre, de western. Ik heb er inmiddels best wel wat gezien, en dankzij Tarantino's muziek keuze blijf je ook weer nieuwe ontdekken, als je er een beetje induikt. Het was voor mij een van de leukste dingen bij het kijken van de film om te zien aan welke film er nu weer gerefereerd wordt. Maar daar over later meer.

Dit keer verloopt de film op een paar kleine flashbacks na op een normale vertelstructuur, waarbij toch duidelijk drie segmenten te vinden zijn. De bountyhuntertijd. De Candyland periode en dan de conclusie van het hele verhaal. Wat me opviel is dat Django en Dr. Schultz het gelijk zo goed met elkaar konden vinden. In de meeste westerns die ik gezien heb, hebben de "duo's"het eerst niet zo met elkaar op. Kijk naar Cheyenne en Harmonica,( Once Upon a Time in the West) of Juan en John Mallory in Fistfull of Dynamite. Zo zag ik onlangs Clint Eastwood en Shirley Maclane in Two mules for sister Sara. ( waarvan de muziek ook gebruikt wordt) en die konden het ook eerst niet zo met elkaar vinden. Het loopt eigenlijk voor mij net allemaal te soepel om 100% te boeien. Er wordt dan wel weer een hoop goed gemaakt door de humor, en wellicht is het juis een keuze geweest om juist niet die weg te bewandelen. Op Candyland komen de Taranino dialogen weer goed los. Helaas miste ik daar een beetje de spanning die Waltz bj IB wel wist los te maken. Iets wat die enge ouwe Stephen ( Samuel L Jackson) wel wist te doen. Toen het dan ook eindelijk goed fou ging zat ik weer op het puntje van mijn stoel. Bij het laatse gedeelte laat Tarantno wel wat steken vallen. De ik verkoop hem als mijnwerker straf is flauw en is te makkelijk. Daar had meer in gezeten. Neemt niet weg dat de film uitendelijk wel lekker die genoegdoening geeft waar je op wacht in dit type film. Vooral het echte bloed ( ipv die helrode tomatenpuree deed het erg goed.)

Dan de referenties. Ik heb er een paar gevonden. De witte Anjer van Candy komt uit Ill Mercenario, zo ook de kogel die er doorheen vliegt. De dynamiet staven in de zadeltassen komen uit My name is Nobody. Franco Nero is de echte Django. De sneeuwscene's verwijzen naar Grande Silencio. Er zullen er vast nog veel meer inzitten maar die vind ik later wel. Ondanks de paar opmerkingen entertained de film op een geweldige manier waardoor ik hem nu een 4.5 geef.

D-j-a-n-g-o. The D is silent

Aha, de nieuwe Tarantino. Vroeger één van mijn favoriete regisseurs maar die liefde is wat gesleten met de voorbije jaren. Zijn vorige film, Inglourious Basterds, was wel een schot in de roos maar bij deze Django Unchained voelde ik wat nattigheid. De trailer gaf me niet het wow-gevoel waar ik op had gehoopt en de eerste reviews vertoonden ook sporen van wat missers aan Tarantino's kant. Je kunt echter niet over een film oordelen zonder hem zelf te hebben gezien dus gisteren was het dan eindelijk zover, Django op het grote scherm.

Ik vind het wel tof dat Tarantino altijd een nieuw genre uitprobeert. Eerst de misdaadfilms à la Reservoir Dogs, dan de Japanse flicks à la Kill Bill en tenslotte oorlog met Inglourious Basterds. Met Django Unchained komt hij terecht bij het spaghetti-western genre en op zich leent de setting zich wel voor een geslaagde film. En dat is Django Unchained ook wel ware het niet dat het einde veel te geforceerd aanvoelt. Het had volgens mij ook beter geweest als Tarantino de eerste shoot-out in het huis (waar Schultz en Candie het loodje leggen) gecombineerd had met de tweede shoot-out waar de film mee eindigt. Het tussenstuk met de taakstraf in de mijn voelt enorm geforceerd aan en hierdoor duurt de film echt wel te lang. Zonde eigenlijk want voor de rest levert Tarantino wel een geslaagde film af die vrij veel humor bevat (die KKK scène!) en een ware explosie van geweld is. Ik had alleen liever gezien dat hij terug met een soort van hoofdstukkenstructuur had gewerkt zoals hij in Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Nu voel je duidelijk aan dat het eigenlijk aparte verhalen zijn maar door gebrek aan aanduiding krijg je een nogal fragmentarisch geheel. Ik vond zijn muziekkeuze trouwens ook niet zo heel erg geslaagd. De muziek van Morricone leent zich natuurlijk voor dit soort films maar 9 nummers vind ik echt wel genoeg, de Johnny Cash toevoeging is ook vrij voorspelbaar (blijft wel een heerlijk nummer trouwens) maar ik miste de verrassing. Tarantino probeert wel iets nieuws via rap maar dat voelt zo enorm misplaatst aan..

Mjah, qua plot zitten hier dus echt wel wat mankementjes aan maar gelukkig maakt de cast enorm veel goed. Inglourious Basterds was indertijd mijn eerste kennismaking met Christoph Waltz en dat kon zeker wel tellen. De rest van zijn rollen vond ik echter niet altijd even geslaagd maar gelukkig komt hij onder regie van Tarantino terug op hetzelfde niveau. Toegegeven, veel verschil zit er niet met Landa (die Golden Globe is dan ook wat onterecht doordat dit meer een herhaling is) maar het blijft wel een genot om naar te kijken. Erg aangenaam verrast ook door Jamie Foxx. Zo'n acteur waar je niet altijd goed weet wat je ervan moet verwachten maar dit is tot nu toe zijn beste rol. De chemie met Waltz is heerlijk maar gewoon de hele transformatie van Django is geweldig goed gedaan. Oorspronkelijk was de rol van Landa in Inglourious Basterds bedoeld voor Leonardo DiCaprio maar dat ging uiteindelijk niet door waardoor we dus 3 jaar hebben moeten wachten op de intrede van DiCaprio in het Tarantino universum. Een intrede die in ieder geval erg geslaagd. Het moment waarop DiCaprio zijn hand snijd aan het stuk schedel en toch blijft verdergaan is een subliem stuk. Maar eerlijk is eerlijk, het is Samuel L. Jackson die uiteindelijk het laken naar zich toe trekt. Ik ben een fan van de man maar dit doet hij werkelijk zo heerlijk, mag voor mij met een aantal prijzen voor beste bijrol gaan lopen. Sowieso veel bekende bijrollen en mijn hart sloeg een stap over toen ik James Remar op de openingscredits zag verschijnen. Legendarisch door Ajax te spelen in The Warriors en hier krijgt hij zowaar een dubbelrol toegewezen als Ace (de slavenhandelaar die als eerste doodgaat in het begin van de film) en Butch Pooch (één van de gunmen van Candie). Veel cameos ook nog van onder andere Franco Nero (de 'echte' Django), Tom Savini, Zoe Bell, ...

Django Unchained is een film die moeilijk te beoordelen is. De eerste 2 uur zijn van een hoog niveau maar naar het einde gaat Tarantino de mist in. Hij laat de film te lang doorgaan maar gelukkig is er nog een uitmuntende cast om dit euvel wat te camoufleren. Zijn bijrol zelf was nu niet echt fantastisch (dat accent!) maar uiteindelijk heb ik me wel weer goed vermaakt. Een Reservoir Dogs, Pulp Fiction of Inglourious Basterds is het echter niet.

Kleine 4*

5 sterren. Wat een bizarre film. Meesterwerkje van QT, met hoofdrol voor Christoper Walz.

En de soundtrack is echt perfect voor zo een film van QT

Ha, wederom weer een knaller van Tarantino en wat voor één! Heb echt met een big smile dit gezien. Vrijwel alles klopte gewoon: snedige, komische dialogen, brute actie, mooie cinematografie. Alleen de overvolle soundtrack klonk op sommige momenten wat misplaatst. Maar voor de rest echt een geniale film weer.

Hier was ik al een beetje bang voor, na het zien van de trailer en na het lezen van bepaalde commentaren. Dit is voor mij echt de minste film van Quentin Tarantino, de man die nu echt een beetje verliefd op zichzelf geworden is. De hoge score van deze 'Django Unchained' begrijp ik absoluut niet.

Inglourious Basterds vind ik een absoluut meesterwerk en op alle fronten beter dan deze nieuwe prent van Tarantino. De hele film dondert als een kaartenhuis in elkaar wanneer Candie en Schultz afgemaakt worden en Tarantino het later ook nog eens nodig vind om zelf met z'n onnozele pens in beeld te verschijnen. Vre-se-lijk wat is het laatste stuk langdradig. Misschien komt dat omdat Waltz met z'n droge hasses de film op komische wijze constant boven water hield, of misschien omdat Foxx gewoon te saai is om naar te kijken, zonder z'n Duitse vriend. Eerlijk is eerlijk; de film kent een paar geweldige scénes, vooral op komisch vlak (ik vind dit ook een komedie overigens), maar het totaalplaatje valt gewoon vies tegen.

De film duurt te lang, kent een simpel en oppervlakkig verhaal(tje), bouwt nergens (i.t.t. Inglourious Basterds) een goede vorm van spanning op en op het einde laat de film je wat met een leeg gevoel achter. Het is gewoon alles wat ik niet (!) van Tarantino gewend ben, zowel op verhaaltechnisch vlak, maar bijv. ook de muziekkeuze is vies matig, voelt soms geforceerd en soms totaal misplaatst. Heel erg jammer. Het schrijfwerk - toch waar QT z'n grote naam ook aan te danken heeft - is ook nog eens bijzonder slap. Het plot is gewoon zwak, simpel. Veel moeilijk gedoe.. om helemaal niks.

'Django Unchained' gaf me nergens een lekker western gevoel en een ode aan de ''spaghetti'' mag dit al helemaal niet genoemd worden. Leuke rollen van Waltz en DiCaprio, heb best een paar keer goed gelachen, maar dit was gewoon niet goed. Gelukkig nog wel redelijk vermakelijk, bij vlagen.

''And in the odd chance there are any Astronomy aficionados amongst you the North Star is... that one.''

Dit is totaal niet mijn genre, laat ik dat voorop stellen. Verder ging ik er toch met redelijke verwachtingen in, mede door de cast die veelbelovend klonk en het enthousiasme van mijn vriend. Beetje spijtig dat ik geen idee had dat de film bijna 3 uur duurt, daardoor was het voor mij lastig om na een lange dag werken mijn aandacht er nog bij te houden, midden in de nacht. Toen we -Nouja, vooral ik- rond 01.30 de bioscoop uitstrompelden was ik vrij gebroken van de lange zit. Maar vooral: Wat moest ik nou met deze film? Ik was na de pauze zelfs even in slaap gesukkeld, wat ik best knap vond van mezelf want het geluid stond echt knoerhard. Gelukkig werd ik al snel ontwaakt door 't zoveelste schietfestijn.

Is het een slechte film? Nee, dat kan ik niet zeggen. Maar het is gewoonweg niet mijn genre, en de lange speelduur hakte er bij mij erg in. Het personage van Foxx vond ik vrij aan de vlakte blijven, kon lastig een band met de beste man krijgen. Hij was grappig en ergens ook wel aandoenlijk, maar er ontbrak iets. Wel erg mooi om te zien hoe hij een 'broederschap' opbouwde met Dr. King Schultz. Dat vond ik dan wél weer een intrigerend personage, al deed hij vaak hetzelfde kunstje. Maar enfin. Leonardo, die halverwege de film verscheen, kreeg me met zijn personage wel weer een beetje geboeid.

Waar schort het dan aan? Het verhaal is niet overal even interessant. Het plot an sich is niet echt sterk en in het middenstuk kakt het behoorlijk in. Erg jammer, want het begin van de film begon veelbelovend. (De quote bovenaan mijn bericht bijvoorbeeld, heerlijke scène). Helaas hield dit niet aan.

Het hele bloederige, gewelddadige aspect was wel weer lekker over the top. Een man ligt op de grond met 14 kogels in zijn lijf en ligt nog steeds te vloeken en te tieren. De main characters zijn vrij 'leeg' en aan de vlakte. Dialogen zijn vaak leuk, maar sloegen ook regelmatig de plank mis. Het ellenlange KKK gedoe bijvoorbeeld. ''Did anyone bring an extra bag? I ripped mine..'' Na een paar minuten is het gewoon niet grappig meer, rek niet alles zo gigantisch uit.

Maar enfin, ondanks het feit dat ik een paar minuten ingedommeld ben en het totaal niet mijn ding is, kan ik ook niet zeggen dat het erg tegenviel. Een tweede keer hoef ik hem niet te zien, maar toch blij dat ik mee ben gegaan.

*** of ***1/2.. Dilemma, dilemma..

Ik ben niet zo'n fan van Tarantino, buiten zijn eerste twee films, maar deze vond ik toch wel erg fijn. Eigenlijk zijn tweede film die voor een aanzienlijk deel steunt op het bepaald indrukwekkende charisma van Christopher Waltz, die hier ook in een sympathieke rol meer dan overtuigt. Wat een acteur! In tegenstelling tot die vorige, het veelgeprezen 'Inglorious Basterds', echter, vond ik hier de actiescenes wel effectief uitgewerkt, en slaat de balans tussen historisch drama en explotation/humor niet door naar het puberale. Dan zijn de plaatjes die Tarantino hier schiet van (zijn versie van) de huizen, stadjes en landgoedjes van het Amerikaanse diepe zuiden van de negentiende eeuw vaak ook nog eens erg fraai.

Niet alles eraan is goed, Tarantino lijkt soms per se films te willen maken van pt anderson-lengte, terwijl deze film toch echt baat had gehad bij wat meer compactheid. Het laatste half uur, na de dood van Waltz en Dicaprio, is zelfs volkomen overbodig, in het voetbal zou Tarantino een gele kaart hebben gekregen voor tijdrekken. De mensen die klagen dat de film niet echt een plot heeft behalve 'prijsschieten op blanke racisten' hebben ook zeker een punt. Daarom geen écht hoge score voor deze film. Maar voor mij is het met gemak zijn beste sinds Pulp Fiction.

Here, nigga's don't walk. Here, nigga's run!

Ik ben nooit echt fan van Quentin Tarantino geweest en de meeste van z'n films vond ik best slecht. Het verschrikkelijke Death Proof en het matige Inglorious Basterds zorgden ervoor dat ik ook niet zat te wachten op de nieuwe Tarantino. Dus ik zat gisterenavond me te vervelen en besloot om naar de bioscoop te gaan. Er speelde op dat moment niet echt veel goeds in de bioscoop, dus waagde ik een gok op Django. En ik moet zeggen dat ik me verschrikkelijk geamuseerd heb. De film begint al met een generiek om "U" tegen te zeggen. De muziek van de originele Django, hoe Tarantino speelt met de muziek en het beeld en de mooie beelden. De scène daarop was al geweldig goed. De "tandarts" gespeeld door Christoph Waltz was gewoon fantastisch! Zijn gladheid, zijn Duits accent, zijn gesprek met de slavenhouders... Geniaal gewoon! Hoe hij ze aanviel vond ik dan ook één van de beste scènes uit de film. De introductie van Django was wat minder. Maar ook heel de film door bleef zijn personage erg oppervlakkig en zelfs een beetje saai. Hij heeft een doel en heeft enkel daar oog voor. Vond ik niet zo leuk. Ik had wat meer emotie tussendoor verwacht. In het midden kakt de film wat in en wordt die vooral gedragen door dhr King Shultz. Eigenlijk draagt hij de hele film. De eerste keer dat het beeld op Leonardo DiCaprio focuste was ook al zo leuk. Cliché, maar toch vernieuwend. Monsieur Càndie was ook een erg leuk figuur. Hij was spitsig en dreigend. Maar waar ik bij de scènes in Candyland het meest mee moest lachen, was de heethoofdige butler. Eigenlijk waren alle butlers en slaven leuk daar. Toch verwachtte ik ieder moment iemand uit The Help te zien voorbijlopen. De scène aan tafel was erg vermakelijk, maar niet zo leuk ivm de rest van de film. Ja. En dan komt de beste scène uit de film: de schietpartij in Candyland. Dit was goor, bloederig én grappig. Het beste was die man met verschillende schotwonden waarop steeds geschoten werd terwijl hij nog steeds aan het schreeuwen en janken was. Alhoewel deze stukken erg grappig, bijna hilarisch zelfs, waren bleef het bittere gevoel van de dood van Shultz zitten. Dat hij zonodig moest sterven vond ik eerlijk gezegd erg jammer. De film moest het eigenlijk hebben van Waltz' personage en waar ik hem bloedirritant vond in IB vond ik hem hier hilarisch. De film kent naast de scènes met Shultz niet veel grappige stukken. Behalve dan dat gekibbel over de maskers. Dat was ronduit hilarisch.

Genoeg over het verhaal. Terwijl velen de moderne muziek tussendoor storend en niet passend vonden, vond ik het net verfrissend. Dat toont aan dat Tarantino hier geen normale western wilde maken, maar een moderne Wild West film. De muziek is eigenlijk erg goed in de film. Erg mooi gecomponeerd en paste bij de situatie. De film was af en toe erg goor en bloedig. En dit vond ik erg leuk. Een mengeling van bloed en humor. Dit werkt niet vaak en mislukt erg veel. Hier werkt het, mede dankzij het (op sommige momenten) luchtige script, net wel. Een groot minpunt aan de film is de speelduur. Het laatste half uur mocht er wel af. Die 165 minuten waren écht wel te lang. Vooral het einde sleepte enorm hard.

Al bij al ben ik erg tevreden teruggekeerd van de bioscoop. Dit is één van de betere films die momenteel in de zalen draait en raad ik iedereen aan, zelfs de mensen die niet van Westerns houden. Ikzelf hou er ook niet echt van maar hier voelt het niet aan als een westernfilm. Django Unchained krijft van mij een volle 4*.

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het komische met als absolute uitschieter de scène van die bende met de zakken over de kop. Die dialogen die daar uit voortkwamen is nu echt 100% Tarantino. Ik heb echt in een deuk gelegen. De eerste helft vond ik zowiezo toch het beste van deze vermakelijke Tarantino die ik stukken beter vond dan Inglourious Basterds waarvan ik de humor absoluut niet kon waarderen. Toch zag het er na pakweg 1½ uur niet naar uit dat deze film voor mij hoog zou scoren. De scènes die zich afspeelden op Calvin Candie's Candyland vond ik aanvankelijk nogal saai maar dat veranderde toen het kwam tot die hilarische shoot-outs. Zo heb ik dat nog in geen enkele klassieke western gezien. Ook weer typisch Tarantino dus.
Kort samengevat; Django Unchained heb ik ervaren als een zeer komische western die je gewoon op je af moet laten komen met het verstand op nul. Niet teveel denken aan het woordje "nigger", geen vragen stellen over geloofwaardigheid want geloofwaardig zijn de films van Tarantino nooit. Tarantino staat voor gewoon hersenloos amusement, maar dan wel op een zeer positieve manier gebracht.
Nog iets over het acteerwerk; de hoofdprijs gaat voor mij opnieuw uit naar Christoph Waltz, hier in de rol van Dr. King Schultz. Ook in Inglourious Basterds was hij voor mij verreweg de beste acteur.

4,0*

Best fraai geschoten maar van Tarantino had ik wat meer verwacht. Er gebeurde wederom niet zoveel, dat is niet erg, maar ik kon geen filosofische of humoristische laag ontdekken en nu voelde het een beetje leeg aan. De zaal heeft amper gelachen en er zaten toch genoeg mensen in. De actie kwam pas heel laat op gang en eigenlijk vond ik het pas boeiend worden nadat Stephen de huisbaas had geïnformeerd over de plannen die de goodguys werkelijk hadden. Quentin heeft zich met de muziek niet ingehouden en gooit er van alles doorheen. Leuk natuurlijk, maar op sommige momenten stopte het wel heel abrupt. Verder was het wel heel nep dat die vrouw met zestig km/h naar achteren vloog toen Django haar vanaf de trap in de schouder schoot. Aardige dialogen maar verder iets te vanzelfsprekend.

Toch wel weer een heerlijke film van regisseur Quentin Tarantino die toch iets afwijkt t.o.v. zijn vorige films (o.a. dit keer geen voetfetisj). Het verhaal is misschien niet echt bijzonder maar de uitvoering is heerlijk (ook visueel) en vooral de cast is om te likkebaarden. Zonder de andere acteurs te kort te doen heb ik echt genoten van Leonardo DiCaprio, Samuel L. Jackson en vooral Christoph Waltz (deed nog eens zijn Hans Landa act over). Wat ook heerlijk is in deze film is de combinatie van humor en actie (regelmatig keihard geweld). Vooral het gedeelte met Don Johnson en de Ku Klux Klan was hilarisch. Ondanks de duur van bijna 3 uren heeft deze film me nergens verveeld, sterker nog van de eerste tot de laatste minuut heb ik genoten van deze film en zat ik ook geboeid te kijken. Het enige wat ik minder vond in deze film was de muziek. Ben blij dat ik pareltje heb kunnen aanschouwen in de bioscoop want het was zijn geld meer dan waard.

P.S. het rolletje van Quentin Tarantino (best vadsig geworden) was totaal niet overtuigend, zeg maar gerust tenenkromend.

Ondanks dat ie dik een half uur te lang is, en Waltz weer een beetje hetzelfde trucje als in Basterds opvoert is Django best vermakelijk. En wat is Jackson goed zeg!

3*

Is er een regisseur die er zo op gebrand is om het publiek te entertainen als Quentin Tarantino? Vast wel, maar weinigen doen het zo goed. Ik snap de kritiek hier op het ietwat vreemde en soms wat onhandige verhaalverloop wel en ik vind het ook niet overal even sterk op dat gebied, maar eerlijk is eerlijk, het stond het vermaak nauwelijks in de weg. Django Unchained is vooral een briljante aaneenschakeling van sensationele momenten en uiterst vermakelijke gesprekken. De lengte is misschien te lang, maar het verveelde me nauwelijks en die zeldzame scène die de plank misslaat is vaak ook nog gewoon een goede poging.

Django Unchained zet daarnaast ook de koers richting pure komedie verder in. Het valt me op dat bijna iedere nieuwere film grappiger bedoelt lijkt te zijn en Django en minstens de eerste helft hier is gewoon een grote grap. Waarom noemt IMDb dit een drama en geen komedie? Waarom werd dit genomineerd voor een Golden Globe voor beste drama? Het handjevol serieuze momenten waren er vooral om er voor te zorgen dat er iets op het spel stond. Van specifieke scènes als die met de klanmaskers, tot aan het overdreven gebruik van geweld en het hele personage van Christoph Waltz is het pure kolder afgewisseld met actie. Het lijkt wel een westernversie van een circus.

Daardoor komt het dat het moeilijk is om de film niet ontzettend leuk te vinden. Tarantino gaat er misschien op het gebied van verhalen vertellen niet op achteruit, maar zijn enthousiasme is hij niet verloren en het straalt van de film af. Jamie Foxx lijtk voor eens lol te hebben in zijn rol en hoewel hij pas tegen het einde uit de schaduw kan stappen van Waltz vond ik hem hier verrassend genietbaar. En Waltz is gewoon perfect voor Tarantino en Tarantino lijkt dat te weten, want hij geeft hem een soortgelijke rol als in Inglourious Basterds. Vreemd dat hij daar veel kritiek op krijgt, want ontzettend veel acteurs spelen vaak dezelfde soort rollen. Waltz doet het pas voor de tweede keer en de halve internetwereld schiet uit zijn of haar sloffen (de andere helft geeft hem dan weer een Oscarnominatie, dus dat compenseert). Ik had er geen moeite mee, het was prima op zijn plaats en weer erg leuk.

De show werd voor mij echter gestolen door Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson, waarschijnlijk ook omdat ze beiden naar mijn gevoel echt hier aan toe waren. Beiden spelen nou al veel te lang steeds dezelfde soort rol. Zo zet DiCaprio nou al zo'n tien jaar steeds een moeilijk gezicht op, waardoor ik me al langer afvroeg of het niet eens tijd werd voor een komedie voor de man. Op dezelfde manier is Jackson nou al bijna twintig jaar een coole motherf*cker en ik had het gevoel dat zijn hart niet echt meer in de films zat, ook door zijn ongeïnspireerde keuzes voor rollen. Leuk om hem hier dan ook eens echt totaal anders gecast zag worden. Aanvankelijk moest ik wennen aan die over-the-top-aanhankelijke manier van acteren, maar dat bleek dus een act te zijn en ik vroeg me af of het een verwijzing was naar de vaak racistische manier waarop zwarte acteurs in het oude Hollywood moesten overacteren.

Over racisme gesproken: als dit een racistische film is zoals velen beweren dan is het de meest eigenaardige vorm van racisme ooit, want weinig films hebben zoveel plezier in het zien van een stoere zwarte man die blanke mensen omlegt. Zeker met ook dan nog eens goede rollen voor de blanken zelf.

Een meesterwerk is het uiteindelijk niet geworden, maar wel een heerlijke achtbaanrit. Als Tarantino dan toch ooit nog eens vervolg moet maken doe mij dan niet een derde Kill Bill, maar een tweede Django.
4*

Weer een meesterwerkje van Tarantino. De acteerprestaties zijn uitmuntend en ook als je geen fan bent van (in mijn geval) Leonardo di Caprio en in mindere mate Jamie Foxx, zul je toch van hun performance kunnen genieten. Ook mooi dat Christopher Waltz er weer bij is... wat is dat een legende op de set zeg.

Het verhaal is erg goed uitgewerkt, zodat je toch af en toe naar de film kijkt met een akelig gevoel van "Jezus zeg... dat die mensen zo kil konden zijn". Als een film zulke humeuren kan overdragen is het gewoon 5* waard.

En natuurlijk ook bonus punten voor 2Pac!!! WOW wat heb ik van dat moment genoten... gone but never forgotten.

Bedankt Tarantino. Zelf ook heerlijk geacteerd.

Zucht.

Wat een eindeloos lange zit was dit. Eerste keer dat Tarantino me écht tegenvalt. Ik zat op den duur te snakken naar het einde.

Matige dialogen (waar zijn de scherpte, de humor een coolness gebleven?) en een stompzinnig verhaal (koop toch gewoon die slavin, jezus!) met een ronduit belachelijk en veel te lang durend einde. Het laatste half uur keldert de hele film. Verhaal had mogen stoppen bij de dood van Schultz en Candie wat mij betreft. Muziekkeuze ook niet altijd geslaagd (nochtans iets wat in andere Tarantino-films uitstekend is).

Ja, production-design etc ziet er allemaal wel goed uit, mag je ook verwachten van een film van dit kaliber. Maar verder is dit een lege doos.

Toch nog enige lichtpuntjes: de acteurs. Die maken het geheel dragelijk. Waltz, Foxx en DiCaprio (overtuigende rol!) doen het prima. Aparte vermelding voor Jackson: de enige die echt hilarisch was en jammer dat hij pas erg laat in de film komt.

Voor de rest: snel vergeten deze film. Dat Tarantino maar terug gangsterfilms gaat maken (en stopt met zelf te acteren, wat een aanfluiting).