Django Unchained (2012)

Behoorlijk vermakelijk in het begin, maar vanaf die flauwe KKK grappen niet al te best. Neemt ook veel te veel tijd in beslag en het einde is zo overdreven dat er niets meer aan is.

Helaas kan Tarantino alleen nog maar B films maken, jammer.

Super. Als je van Tarantino houdt. kijken. Super sfeer. Super acteurs. Super dialogen. Super alles. Topper. 5 sterren.

Goeie film van wederom Quentin Tarantino! Je moet echt van zijn stijl houden. In aanloop naar deze film heb ik toevallig de klassiekers Jackie Brown, Pulp Fiction en Reservoir Dogs gekeken. Allen stuk voor stuk a la Quentin Tarantino style! Zo ook deze film.

Tja, ik weer eigenlijk geen toevoeging meer te plaatsen t.o.v. de andere comments. SUPER FILM!

Django Unchained

De sensatie van het jaar 2012. Een bijzonder goed filmjaar moet ik overigens zeggen. Deze Django sluit zich goed in het rijtje aan. Ondanks het succes ook kritiek. "Nigger" was meerdere malen te horen. Je kan er over klagen, persoonlijk vond ik het een tikkeltje overdreven. Ondanks dat een film die heerlijk wegkeek. Django is zeker een aanrader voor 160 minuten kijkplezier.

Het verhaal is prima in elkaar gezet. Eigenlijk lopen er twee verhaallijntjes door elkaar. Aan de ene kant Django en Schultz, en aan de andere kant Django en Broomhilda. Twee verhaallijnen die in één plot samenkomen op het beruchte landgoed Candyland. Vervolgens wordt letterlijk het verhaal uit geknald.
Als je ook maar een beetje van Western houd moet je deze zeker opzetten. Tarantino zet hier een geweldige film in elkaar! De film is een combinatie van Leone's Westerns met moderne tinten erdoor gegooid, althans: zo ervoer ik het. Bekende shots van alleen de ogen, zoals we Clint vaak hebben gezien waren nu ook van toepassing op zowel Jamie Foxx als Christoph Waltz. Goed gekozen. Daarentegen komen er ook hele moderne aspecten in voor. De film draait veel om de slavernij, iets wat bijna nooit voorkomt in Westerns.

Want zo komen Foxx en Waltz ook over. Als klassieke acteurs die de moderne tijdsgeest erdoor gooien. Er wordt veel humor gebruikt waar je van moet houden. Voor DiCaprio doet dat veel.
Foxx is hier Django die wordt bevrijdt door Waltz. Gelijk zetten ze heel overtuigend de verhoudingen neer, die de rest van de film zouden blijven. Foxx weet echter heel overtuigend steeds meer de macht naar zich toe te trekken en doet dit zeer goed!
DiCaprio speelt een beetje een vervelend mannetje. Hij en Laura Cayouette speelden zo irritant. Je kan het als slecht ervaren, maar als je terugblikt zie ik dat het geniaal is gespeeld in deze context. Een prestatie die alleen gelooft kan worden!
Verder heb ik weer van Samuel L. Jackson genoten! Die man is zo geweldig! Hij weet in veel films negers zo af te kraken, dat het geweldig is om naar te kijken (denk aan films als A Time To Kill, Die Hard With A Vengeance en Pulp Fiction)! Genieten die gozer!!!

Tot slot is het allemaal zeer mooi in beeld gebracht. Niet alleen de omgeving is schitterend, maar ook de scènes zelf en de special effects zijn zeer mooi. Denk aan de momenten dat Django in de bergen staat en de scène met de honden die D'Artagnan opeten. Verder is het ook lekker overdreven af en toe. Gewoon lekker veel bloed dat rondspat. In het begin vond ik het een tikkeltje overdreven, maar ook wel weer realistisch. Hier zie je waar Django Unchained zich van Leone onderscheid. Daar was geen enkel bloed te zien. Lekker barbaars eigenlijk.
Ook de eindscène is een beetje cliché, maar wel een mooie afsluiting van het verhaal.

Als laatste wil ik nog een historisch slippertje toevoegen. Woorden als Fuck werden niet gebruikt destijds, dat is een woord dat na WOII in gebruik is geraakt (de F in FUBAR staat ook niet voor Fucking). Ook nigger was destijds niet heel veel in gebruik bij de mensen, laat staan Motherfucker, wat uit de Jazz komt en oorspronkelijk zelfs een compliment is en Son of a Bitch werd ook niet toegepast destijds.

Jammer van de taalkundige historische slippertjes, maar who cares? Ik een beetje

Django is een meer dan goede film. Ik denk dat hij een plek in de top250 geweldig verdient!

4.5*

De meeste Quentin films al wel eens gezien, dus kon deze ook niet achterblijven. 'k had gehoord dat dit een western was, maar omdat dit genre me niet direct doet watertanden, vreesde 'k een beetje voor het ergste, maar Quentin zou Quentin niet zijn. 'k vond de film zeker geen typische western, enkel het begin en het einde zaten er typische elementen in, maar de rest van de film was vooral een "actiefilm"/praatfilm.

De cast kon me ook wel bekoren, al vond 'k vooral Leonardo DiCaprio er uitspringen, al deed de rest het zeker ook net slecht.

'k vond het zeker geen slechte film, maar nu ook niet direct een instant klassieker, daarvoor is het verhaal misschien iets te weinig meeslepend, maar saai was de film evenmin.

De lange speelduur stoorde me zeker niet. Goed.

Geweldige film waarin een bevrijde slaaf samen met een premiejager op zoek gaan naar diens vrouw. Een western à la Quentin Tarantino met zijn kenmerkende goed geschreven en originele dialogen. Kleurrijke en dik aangezette personages ingevuld door een goeie cast met Christopher Waltz voorop. Ondanks dat het hier gaat over slavernij en racisme weet de film vaak hilarisch uit de hoek te komen. In vergelijking met de andere films van Tarantino vond ik de muziekkeuze ditmaal wat minder geslaagd. Desondanks toch 4.5 sterren.

Sam Brooks.

Tarantino’s western kent genoeg vaart om de lange speelduur te overbruggen, maar in tegenstelling tot zijn vroegere werk blijven echt legendarische scènes uit. Foxx steekt eigenlijk bleekjes af bij de rest van de cast, waaronder een iets te ver doorschmierende DiCaprio. Sterke dialogen blijven echter uit en de film kent tevens nogal wat geforceerde en tegenvallende scènes, waaronder die met de regisseur zelf. In zijn mislukte ‘ode’ aan weer een ander genre verliest de regisseur zich eigenlijk in een mengelmoes. Een soort van Peckinpah’s Blazing Saddles. Een vermakelijke mengelmoes, dat wel.

Goed.

Een meesterwerkje van Tarantino.

Het begint al subliem met een heerlijke typische introductie van het personage Dr. King Schultz. Dit personage wordt gedurende de hele film overigens heerlijk neergezet.

De opbouw is sterk en het plot is boeiend. De film bevat prachtige shots met mooie muziek, serieuze en dramatische stukken maar ook weer zeer humoristische scenes met een dikke knipoog. Sommige taferelen omtrent de slavernij zijn onmenselijk te noemen en juist hierom subliem en treffend in beeld gebracht. Een heerlijke mix. De ene keer neemt de film zichzelf wel serieus en dan wordt er weer humoristisch over gedaan en gerelativeerd. Dit kan storend werken en verkeerd uitpakken, maar in deze film vind ik het een heerlijke mix.

De scene met de KKK is overigens ook echt fenomenaal te noemen. Er zitten echt een aantal fenomenale scenes en momenten in de film als je het mij vraagt.

Met de dialogen en scenes in het huis van monsieur Candie wordt het een tikkeltje langdradig. Maar de climax en de actie die fenomenaal in beeld wordt gebracht met heerlijk passende muziek is genieten geblazen na achteraf een heerlijke opbouw
.
Het einde hierna is evenwel ietwat simpel en cheap als vermakelijk, humoristisch en het klopt aan alle kanten. De verplichte good ending is misschien ietwat geforceerd en cliché, maar desalniettemin vermakelijk en bevredigend.

Jamie Foxx zet overigens ook een heerlijke rol neer. In sommige scenes is hij bij vlagen bijna net zo'n baas als Samuel L. Jackson dat in Pulp Fiction is. Leuk ook, de rol die Samuel L. Jackson hier invult.

Ik twijfel enorm tussen 4,5 en de 5 sterren
Ondanks dat ik in tijden niet zo genoten heb van een film, en dan met name een climax en echt een paar sublieme scenes en momenten ga ik toch voor 4,5 sterren, want het echte einde en die nasleep is toch ietwat over de top en niet aan mij besteed

Is er eigenlijk een genre dat niet door Tarantino naar een hoger level wordt gebracht ? Als echte Tarantino aanhanger wist ik, ondanks dat ik niet zo'n western fan ben, dat deze film weer genieten zou zijn. En inderdaad , een topfilm. Geen minuut van de ca. 160 minuten ook maar vervelend of eentonig. Alles klopte. Muziek, acteurs (hoofd en bijrollen) , vertolking, actie, dialogen , overdreven bloedvergieten, humor ...... Al de begin sequentie werpt je terug naar het verleden en evenaart de aloude bekende spaghetti-westerns van toen in de tijd. Een flardje Morricone en een klein gastrolletje voor Clint Eastwood zou het compleet maken. Foxx als Django is subliem. Van een slaaf zonder toekomst, naar een koelbloedige sadistische bounty-hunter die geen probleem heeft om een blanke op zijn plaats te zetten.Waltz is subliem als de Duitse tandarts Dr. King Schultz. Een welbespraakte op en top gentleman die leeft van de premies die uitbetaalt worden voor outlaws, levend of (meestal) dood. En dan Di Caprio ... hoe is het mogelijk , maar dit vond ik de sterkste prestatie in deze film. Ik vind dit een van zijn beste acteerprestaties tot nu toe.
Wat zeker niet mag ontbreken in een Tarantino film is ten eerste de humor. En die zat er voldoende in. De KKK scène is hilarisch en heb ik meermaals herbekeken. Het moment dat Django zijn eigen kleren mag kiezen, en de volgende wide-shot zie je hem rijden in een knalblauw bijna middeleeuws pak met witte rafltjes ... Tranen lachen !
En ten tweede moet er natuurlijk hard geweld , veel bloed vergieten en scheldwoorden zitten in een Tarantino flick. En dat was er voldoende. Werd er iemand neergeschoten ging dit gepaard met verschrikkelijke gulpen bloed en rondvliegend dood vlees. De eindsprint is een opeenstapeling van dit. En ik heb het woord "nigger" niet geteld
Het past precies in het rijtje van Reservoir Dogs,Pulp Fiction en From Dusk till Dawn.
Hopelijk komt er ooit nog eens een echte SF van Tarantino.
Een vette 5 dus !

Deze gisteren aangeschaft en bekeken.

Deze Django Unchained was de eerste Tarantino film, waar ik niet naar uit keek en die ik in de bioscoop heb overgeslagen, want alles wat ik er van te voren van zag of over las, sprak mij totaal niet aan. Let wel: ik houd van Spaghetti westerns, maar het leek mij steeds meer op een Amerikaanse western te gaan lijken en daar heb ik niet veel mee.

Toen ik hem gisterenavond had gezien was ik eerlijk gezegd blij dat ik hem niet in de bioscoop had bekeken:

voor een in wezen simpel verhaaltje is de film vooral veel en veel te lang!

Natuurlijk zitten er een aantal fantastische scene's in (dat mag ook wel van een Tarantino verwacht worden), maar dat neemt niet weg dat tijdens het kijken en na afloop vooral mij het gevoel bekroop: wat een langzame, langdradige film is dit.

Waar Tarantino voorheen juist bekend stond om zijn sterke dialogen bekroop mij nu regelmatig het gevoel dat het meer als opvullers diende, of omdat dat nu eenmaal in een Tarantinofilm er bij hoort. Alleen bij de diner scene in Candyland was de spanning voelbaar en kwam er wat van de oude Tarantino om de hoek kijken.

De rol van Waltz vond ik weliswaar geinig, maar was feitelijk toch meer een herhaling van die in IB en het begint nu meer op een kunstje te lijken. Oscarwaardig? Mwaa..!

Hoeveel interessanter zou het geweest zijn wanneer de rol van Schultz zou worden gespeeld door Franco Nero, de oorspronkelijke Django, die nu een nietszeggend cameorolletje had, wat door ieder willekeurige acteur had vertolkt kunnen worden. Dan had de oude Django als het ware de leermeester van de nieuwe kunnen zijn. Stukken interessanter, dan deze herhalingsoefening van Waltz.

Ook de rol van Johnson (het door Miami Vice omhooggevallen TV-sterretje, die al twintig jaar geen deuk meer in een pakje boter weet te slaan ) had veel beter door een echte authentieke held uit de Italiaanse western gespeeld kunnen worden (bv een Terence Hill, Guilianna Gemma, of een Fabio Testti) om werkelijk een ode aan het genre te kunnen brengen.

Wat over blijft is een goede Foxx, een werkelijk fantastische DiCaprio (die blijft mij per film steeds meer verbazen) en een zeer goede Jackson.

Wanneer Tarantino wat meer had durven editen en de film tot een normalere speelduur had weten terug te brengen was het allemaal wat compacter en voor mij stukken beter geweest.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Geniale man, geweldige dialogen, goed verhaal en verbluffende acteerprestaties van Waltz, Foxx, Di Caprio en vergeet vooral Samuel L. Jackson niet. Super film, echt top!

Het lijkt er gelukkig op dat een Death Proof geen standaard kwaliteit voor dhr Tarantino is geworden. Na zijn sterke Inglorious Bastards is ook Django Unchained een alleraardigste film geworden. Tarantino blijft gelukkig spelen met de meest uiteenlopende facetten, van eigenaardige montage-trucjes en muziek tot ellenlange dialogen over niks, hoewel er niet echt zeer vernieuwende dingen voorbij komen. Hetzelfde kan gezegd worden over Christopher Waltz, fantastisch acteur in een erg leuke rol, maar het voelt toch een klein beetje een Inglorious Bastards- herhaling. Wel is Waltz de ster van de show, gevolgd door het titelkarakter van Jamie Foxx. Ook een aardige vertolking.

DiCaprio is niet onaardig, maar is soms teveel aan het schmieren om een zo groot mogelijke schurk te zijn. En ik kan nog steeds niet zo goed tegen dat hoge schreeuwtje van hem. Verder werd ik Samuel L. Jackson ook opvallend snel beu. Snap dat Tarantino hem graag in zijn films stopt, maar had hier best een cameo mogen zijn. Als laatste begint de film tegen het einde nogal te slepen en had makkelijk een half uur korter gekund. Wat dat betreft vond ik het eerste gedeelte overduidelijk het sterkst. Maar als het in mijn ogen véél te complexe idee van King en Django om Django's vrouw te bevrijden (serieus, dat had toch veel efficiënter gekund) in werking wordt gezet, daalde het niveau. En mijn aandacht.

3,5 sterren.

Hoewel elke scene an sich goed gelukt is. Is het totaal veel te langdradig geworden waardoor het niet meer overkomt. Jammer er had met inkorting zeker 3,5 of 4 sterren in kunnen zitten. Dit is gewoon tenenkrommend lang en kom niet verder dan 3***.

Het is onderhand natuurlijk geen verassing meer, maar ook dit is weer een uitstekende film van Tarantino.

Top cast natuurlijk met Leonardo DiCaprio en Jamie Fox heerlijk in hun rol. Verder weer een, zoals altijd, uitstekende rol van Samuel L. Jackson. Bij het character en acteerwerk van Christoph Waltz had ik in het begin even mijn bedenkingen, vond dat hij 'em een beetje uitbeeldde als een gepensioneerde versie van Jack Sparrow, maar ook dat went uiteindelijk.

De film zit weer vol met lekker camerawerk, ben fan van de vele zoom-ins die Tarantino gebruikt en waar de Italianen vroeger ook al zo dol op waren, en krachtige scene's. Django Unchained is ook gelijk Tarantino's hardste film als je het mij vraagt. Bloed vloeit in ieder geval rijkelijk. Gelukkig worden de keiharde scenes (mandingogevechten, martelingen etc.) afgewisseld met goede humor (de Klu Klux Klan).

Soundtrack was weer prima met veel bekende western deuntjes. O.a. de originele Django theme in het begin en de theme van They Call Me Trinity die ik dan weer op een iets minder geschikt moment vond afgespeeld.

Django Unchained is wéér een heerlijke film van Tarantino. Niet z'n beste vind ik overigens. Daar is het net niet geniaal genoeg voor.

Had hoge verwachtingen van deze film. Deze worden aan het begin zeker waargemaakt, mede dankzij een fenomenaal spelende Christopher Waltz. Het eerste uurtje is vermakelijk, al zijn er veel heftige beelden, zoals we die van Tarantino kennen. Deze komen aan het begin echter nog realistisch over, en passen bij de film. Leonardo Di Caprio speelt zn rol erg goed en de scenes met hem zijn dan ook een lust voor het oog. Op het moment dat Candie echter wordt neergeschoten begon voor mij de ellende. Meer dan een halfuur film waarin goodguy Foxx al zijn tegenstanders een voor een koudmaakt, waarbij het bloed naar mijn mening iets te overmatig in het rond vliegt. Nu is dat een kenmerk van Tarantino-films, maar in dit geval vond ik het erg onrealistisch en fake overkomen. Het einde bevredigde dan ook niet.

Dit is erg jammer voor een film waarin ik de acteerprestaties erg goed vond, bovendien is de soundtrack goed uitgezocht.

Wat betreft beoordeling blijf ik door het slotstuk op 3,5* hangen.

Ik lees van veel mensen dat ze met hoge verwachtingen gingen kijken naar deze film, maar daar ben ik dan een uitzondering op. Quentin Tarantino vind ik een prima regisseur, die een aantal goede films op zijn naam heeft staan. Toch wist ik niet wat ik van Django Unchained moest verwachten. Of dit nou een ode aan de western ging worden.. of een moderne western.. of een parodie.. Ook de trailer, die ik in de bioscoop zag, maakte mij niet veel duidelijker. Maar na alle lovende commentaren die ik hoorde, heb ik besloten om hem toch maar eens te huren.

Na het zien van Django Unchained, zijn al die negatieve gedachtes in één klap weg. Dit vond ik namelijk toch een behoorlijk goede film. De film zet meteen de juiste toon met het oude Columbia Pictures logo. Dit wordt opgevolgd door de credits die qua stijl erg doen denken aan de oude westernfilms. Ik moet eerlijk zeggen dat het alweer lang gelden is dat ik Pulp Fiction, Reservoir Dogs of Kill Bill heb gezien, dus ik vind het een beetje lastig om te zeggen of dit een typische Tarantino film is of niet, maar de film kende een zeer sterke opening (met name de introductie van Schultz). De sfeer die hier ontstaat blijft vrijwel de hele film aanwezig en ik vond 'm erg gaaf.

Wat natuurlijk opviel bij deze film waren de uitzonderlijke personages. Jamie Foxx zet een prima prestatie neer als het titelpersonage, Christoph Waltz is geweldig als Schultz en Leonardo DiCaprio kreeg mijn volledige aandacht als de schurk. Die scène waar hij er achter komt dat de twee tegen hem liegen: Daarnaast ook leuke bijrollen van Samuel L. Jackson en Kerry Washington. Ik stond er van te kijken toen opeens Jonah Hill in beeld verscheen. Ik ben geen fan van hem, maar ik moet zeggen dat ik hem hier oprecht grappig vond. Sowieso was die scene met al die 'Bag Heads' erg leuk. Op dit soort momenten gaat Tarantino helemaal los met visueel geweld, gemixt met de nodige dosis humor. Zo zaten er meerdere scenes in. De massale schietpartij in het huis van Candy bijvoorbeeld. Heerlijk overdreven, maar het maakte de film er alleen maar bijzonderer op.

Verder lijkt ook alles in orde. De settings zijn goed verzorgd, en doen zorgen voor de typische 'western sfeer'. Anderzijds zorgt Tarantino er met maar weinig stille momenten en tussentijds hedendaagse muziek ervoor dat de film ook erg modern aanvoelt. Hij weet precies wanneer zijn film inhoudelijk uitgewerkt moet worden en wanneer hij moet losgaan. Ondanks alle lol en ruige momenten die de film kent, slaagt men er ook nog in een vrij heftig beeld van slavenarbeid te weergeven. Het lange speelduur was wat mij betreft dan ook niet echt merkbaar. De tijd vloog voorbij door alles wat er te zien was. Mijn complimenten ook voor de climax. De film sluit met vuurwerk af.

Wat mij betreft is dit een steengoede film. Ik snap dat mensen dit als een tegenvaller kunnen beschouwen, maar ik moet zeggen dat ik dat absoluut niet doe. De film is van vele markten thuis en is goed uitgewerkt. Ik twijfel momenteel wel tussen 4* en 4,5*. Voor nu geef ik hem even het laagste van de twee, omdat ik wil zien of deze film bij een tweede kijkbeurt nog steeds zo stevig staat als dat hij nu deed.

4*

Een nieuwe Tarantino is als een stukje vlees dat je graag zo lang mogelijk wil bewaren voor het met genot te consumeren. De film stond dus al een tijdje voor mij klaar maar ik heb lang genoeg vol weten te houden alvorens hem te gaan kijken.
En was het het wachten waard? JA (!!!!) want want een meesterwerk heeft de beste man weer afgeleverd. De volle 2 uur en 45 minuten waren smullen voor de echte filmliefhebber.

Had ik veel verwacht van deze film? "JA". Wist ik wat ik kon verwachten? "NEE". Althans op de dialogen, de over the top actie en de galgenhumor na dan.

Tarantino sleept je mee in een aangrijpend verhaal over de slavenhandel in het voorbije verleden van de Verenigde staten maar doet dit op zo'n manier dat de gruwelijkheden op de een of andere manier dragelijk worden maar dat daarnaast de zwarte bladzijden uit het verleden niet uitgewist worden.

De dialogen zijn weer uitmuntend, De hoofdrollen van Waltz, Di Caprio en Foxx zijn een oscarnominatie waard (geweest?). En dan niet vergeten de onnavolgbare vertolking van Samuel L. Jackson als de slijmerige Stephen.

De verwijzing naar de KKK was niet alleen hilarisch maar was tevens één van de vele hoogtepunten uit de film. Wat heb ik gelachen om de zinloze discussie over de gaten waar ze geen flikker door zagen en de echtgenooit die zo lang zoet was geweest om er 30 te fabriceren. Ondanks dat de KKK nog lang niet bestond in de periode waarin de film zich afspeelt, een goed bedachte vette 'knipoog' a la Tarantino was het zeker

Vanaf de 1e scene die de meteen de toon zetten wist ik dat dit wel weer eens een topwerkje van Tarantino kon zijn. Bij de aftiteling wist ik het zeker. Deze film zal mij over 10 jaar nog boeien.

Dus de 5* zijn meer dan verdiend!

Nadat Tarantino onder meer een oorlogsfilm (Inglorious Basterds, 2009), een grindhousefilm (Death Proof, 2007) en verschillende misdaadfilms, die inmiddels een cultstatus genieten, heeft afgeleverd, komt hij met een westernfilm die thema’s als racisme en slavernij onder de aandacht brengt. Ook voor deze film beschikt Tarantino over een uitstekend gezelschap acteurs die hun strepen reeds hebben verdiend. Onder meer Sam L. Jackson, Leonardo DiCaprio, Christoph Waltz en Jamie Foxx schitteren in deze film en leveren elk memorabele personages af. De genoemde acteurs overtuigen met speels gemak en doen het uitstekend in hun rollen.

De film slaagt volledig in zijn opzet; een originele westernfilm in een Tarantino-jasje. Zodra Tarantino de regie in handen heeft, weet je in grote lijnen wat je kan verwachten. Scherpe dialogen, waanzinnig verhaal, gevoel voor drama, een goede dosis humor (de scene met de maskers is ronduit hilarisch) en de nodige gevloek en bloed. Django Unchained bevat het allemaal waardoor je zelfs zonder openingcredits weet dat je naar een Tarantino film aan het kijken bent. Met een lengte van bijna drie uur voelt Django Unchained wellicht iets aan de lange kant, maar verveelt geen moment. Er gebeurt zoveel in die tijdsduur waardoor de aandacht op het doek blijft.

Werkelijk een geweldige film. Ik heb me geen moment verveeld en vooral het gedeelte op Candyland was buitengemeen spannend. Ik zat te wachten op de climax en die kwam en hoe.... Op de typische Tarantino manier.
De acteurs zijn allemaal op hun plek en niemand valt er buiten. Allen zijn onder de regie van Tarantino tot grote hoogte geduwd. Uitstekend is het woord niet, meesterwerk komt dichter bij het woord wat ik zoek.
Volgens mij horen films zo te zijn. Vermaak met net iets meer. Gewoon die twist die je zoekt in een film. Vroeger hadden we Hitchcock nu hebben we Tarantino.... zoiets. Al hoewel beide regisseurs totaal andere films maken. Hitchcock had ook vaak dat onderhuidse gevoel die spanningsopbouw die Tarantino ook tot bijna in de perfectie beheerst. Kan niet wachten op meer.

5* meer dan verdient.

He is a rambunctious sort, ain't he?

Quentin Tarantino's meest recente film en meeste sfeervolle naar mijn mening.

Tarantino flikt 't m weer met deze moderne versie van de gelijknamige film uit 1966.

Django gaat over een Afro-Amerikaanse slaaf in de 19e eeuw die samen met een Duitse ''tandarts'' zijn vrouw wil bevrijden van een plantage in Mississippi.

Een verhaal over liefde en vrijheid perfect uitgewerkt met natuurlijk een Tarantino touch.

Jamie Foxx speelt de hoofdrol als Django Freeman en deed dat als een echte entertainer.

Het is niet vaak zo dat ik de hoofdrolspeler het beste stuk van een film vind maar in dit geval was het Foxx's sterke optreden en charme die mij interesseerde tot op de laatste minuut.

Ook DiCaprio heeft een geweldige rol als Calvin Candy en wijkt even af van zijn normale type's.

Het was voor DiCaprio sowieso anders want meestal speelt hij de hoofdrol.

Christoph Waltz werkt weer samen met Tarantino als Dr. King Shultz en krijgt hier gelukkig veel meer dialoog als in Inglorious Bastards, en dan ook nog eens in meerdere talen dit keer.

Tarantino is toch nog altijd voor mij de held van deze film, naast zijn leuke bijrol in de film is het weer fantastisch hoe hij de sfeer en essence van spaghetti westerns te pakken krijgt.

Ook een western heeft hij nu achter de rug, ik ben erg benieuwd naar zijn volgende avontuur.

Niet z'n beste maar wel een hele goede!

Tarantino zet de neergaande lijn door.

Ik had deze film best lang laten liggen. Ergens iets van een gevoel dat het een teleurstelling zou worden. Maar nergens ook maar iets van een voorbereiding van de tegenvaller die dit blijkt te zijn.

Een eindeloos lange film waarin vrijwel niets gebeurd. Een plot dat met de macht van de wanhoop aan elkaar geplakt lijkt te zijn - maar niet op een leuke manier, zoals in Dusk till Dawn ooit. Plotholes. Historische fouten - misschien niet zo heel ernstig als je oppervlakkig naar de film kijkt, maar als je oplet zijn er best veel dingen die gewoon echt niet kloppen. De tijdsperiode waarin de film speelt is best relevant - de slavernij is obviously nog niet afgeschaft, maar er wordt nogal met spullen gespeeld die pas ver daarna kwamen. Sigaretten bijvoorbeeld. In die tijd had je alleen sigaren. Zoals elke westernfanaat wel zo'n beetje weet.

Dan, grotendeels vreselijk saaie dialogen van vreselijk saaie personages. Nergens worden de karakters interessant, zoals bijvoorbeeld ooit Jules in Pulp Fiction iets te melden had en je zijn teksten aan het eind van de film in je hoofd voelde branden. Hier wordt alleen geleuterd, en moeten we het hebben van de kennelijk shockerende werking van het honderdduizend keer herhalen van woorden als 'boy' en 'nigger'. Sorry, daar ga ik geen dialogen voor uit m'n hoofd leren.

Nergens wordt er indrukwekkend geacteerd. Leonardo di Caprio staat volledig over the top te schmieren, maar zijn karakter is zo slecht vormgegeven en zo slecht ingevuld dat het nergens aankomt. Foxx doet het op zich daarbij vergeleken best aardig, maar heeft niet veel meer te doen dan reageren en wat slecht geregisseerde en slordige actiescenes - sorry, als het bloed al spat voordat het schot afgaat is er echt iets mis. Waltz irriteert alleen maar - en het is dat hij nogal eens hetzelfde type speelt, zodat dat nog doet vermoeden dat hij alleen dit spelen kan en de rol voor hem in het plot gewrongen is. Dat is dan een heel grote fout, want zijn personage irriteert mateloos en is vrijwel overbodig in de film - Django had vijf minuten na het begin van de film best zonder hem gekund.

En ohja, western - dat is dan het genre van deze film. Ik hoor zelfs 'ode'. Maar, met een western heeft deze film echt helemaal niets te maken. Een paar mensen hebben een hoed op of sporen aan hun laarzen, daar houdt het wel mee op - maar daar gaat een western helemaal niet over. Als er iemand met een klomp aan gelopen had, hadden we het dan een ode aan Nederland genoemd? Als het al een of ander genre moet zijn, dan zou 'wraakfilm' bij me opkomen. Maar ook de gedachte dat Tarantino toch eens een paar Koreaanse wraakfilms moet kijken.

Dan het geweld nog even, of de actiescenes, hoe je het maar noemen wilt. Het fysiek shockerende effect, wellicht. Erg weinig inspirerends of vernieuwends. Wat flauwe schietpartijen, daar blijft het bij - maar die maken bepaald minder indruk dan de laatste aflevering van Breaking Bad. Dat van de man die ooit met Reservoir Dogs kwam. Moeilijk te geloven, dat hij ooit op dat niveau zat. En nog veel moeilijker te geloven is dat er kennelijk honderd miljoen, ja, $100.000.000 aan verstookt is om deze film te maken.

Maar de grootste fout is nog wel dat Tarantino zichzelf ook nog laat opdraven. Volstrekt overbodig, ontoepasselijk als cameo. Wel een van de weinige scenes die een beetje werkt - maar zeker niet door het spelen van man zelf.

Surprise! Vond Waltz met vlagen geinig uit de hoek komen, maar het zijn vooral Fox en Jackson die overtuigen. Dat DiCaprio dan weer met één van z'n vele missers wat roet (ha..) in het eten moet gooien, is jammer. Tarantino blinkt voor mij nog steeds niet écht uit, al zijn de schaarse actie scenes weer lekker splatterig en is de weinig subtiele humor goed te slikken. Death Proof blijft toch wel z'n beste werk

Knap gemaakte en zeer onderhoudende film die boeit van begin tot einde. Ik denk wel dat er tankwagens vol met nep-bloed zijn aangerukt want daar is volop gebruik van gemaakt. Een aantal zeer goeie rollen van o.a. Jackson en DiCaprio.

Uitstekend western/avontuur/dramafilm...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Leonardo DiCaprio en

Samuel L. Jackson ...

Uitstekend muziek/geluid

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Mooi landschap...

Perfect camerawerk...

Zoals voor mij "as usual" een staaltje van uitzonderlijke klasse regie van Tarantino.

Jamie Foxx heeft voor mij in deze film zijn beste rol ooit vertolkt. Christoph Waltz, zoals ook in Inglorious Bastards, enorm sterk acteerwerk, niet alleen Tarantino is denk ik fan van hem! Leonardo DiCaprio als misselijkmakend mannetje in de film heeft ook in zijn rol de spijker op zijn kop geslagen.

Kan niet wachten op de volgende van Quentin...

supergoei film met jamie foxx in een glansrol

Gister alsnog in de bioscoop meegepakt, vermoed dat ik thuis de film niet had uitgezeten.

Bijzonder matige prent, Tarantino is sinds Kill Bill duidelijk over zijn hoogtepunt maar bereikt hier een nogal dramatisch dieptepunt. Slappe pacing, veel pogingen tot cool zijn die de plank misslaan (die KKK-scene ), sterrencast die tot middelmatige prestaties wordt aangezet - wat schmiert Jackson er verschrikkelijk op los en Foxx is ook niet al te overtuigend - en overladen met pretentie.

2,25*

Deze film is echt uitmuntend. Django is echt een van de coolste karakters die ik heb gezien. Vooral hoe hij met zijn pistool omgaat. Verhaal is goed, acteurs zijn goed. Niks mis mee. En dat bloed vond ik juist wel grappig, ook al was het overdreven veel.

4.5*

Tarantino heeft het toch onbewust slim aangepakt; eerst met een schraal beetje geld 3 gangsterfilmpjes in elkaar bouwen, waar hij tiendubbel voor terug krijgt betaald, met als resultaat dat hij nu echt gewoon heerlijke foute groffe blockbusters maakt; na de fenomenale Inglorious Bastards (een remake) is hij weer terug met Django: Unchained (ook een remake), en het gaat er hier weer op alle fronten over de top en gestoord aan toe.

Waar Tarantino met IB lekker afreageerd op de voormalige SS-ers, doet hij dat nu bij de blanke slavenhandelaars. Nu zit er tussen al die gestoorde gekken ook eens een goede slavenhandelaar, De cynische en aalgladde Heer Schultz wel te verstaan (heerlijke rol van Waltz) . Hij houdt op een nacht een groepje slavenhandelaars aan om zaken te doen om een slaaf te kopen... dit verloopt echter niet helemaal vriendelijk, maar hij heeft wel een slaaf in zijn bezit die hem kan helpen om gezochte personen van flyers om te leggen (althans, ik kwam er later achter dat dat de bedoeling was). We hebben hier te maken met Django, die hier ijzersterk word neergezet door Jamie Foxx, die hier wel een heel buitengewoon avontuur gaat beleven. Ondertussen blijkt ook Django's vrouw in gevangenschap te zitten bij de heer en meester van de slavenhandelaars: Calvin Candle, die hier ook weer fenomenaal en cynisch wordt neergezet door Leonardo DiCaprio. Samuel L. Jackson mag de grofgebekte butler/bounty (en daarmee bedoel ik het chocoladereepje) spelen die ondertussen zelf ook blanken haat.

En zo trekken de 2 van stadje naar dorpje naar villa om zo in een undercover-status de desbetreffende personen om te leggen en vervolgens zo bij de villa van Calvin Candle te komen. Erg leuk dat de eerste 2 zo lekker onverwachts worden neergezet; Een hoofd van een bepaalde dorp/functie/villa word overhoop geschoten en je zou denken dat Schultz en Django gewoon hoe dan ook vies de lul zijn, maar nee hoor, Schultz haalt even heel triomphantelijk een reward uit zijn zak om aan de schutters te laten zien dat hij wel gerechtvaardigd bezig is geweest, en er op die manier, met Django, overal mee wegkomt.

En dan die scene met die Ku Klux Klan leger... GEWELDIG!!

Verder trakteerd Tarantino ons ook weer op een paar heerlijke over de toppe outlaw/schiet-scene's, waar de kogels en de liters bloed je om de oren vliegen en waarbij je soms ook de slappe lach krijgt. Niks kan ook gewoon normaal in Django. En dan nog maar zwijgen over die behoorlijke stereotype, zoetsappige einde.

Tarantino flikt het gewoonweg fucking weer. Echt een klassieker die lekker gestoord, fout, en over de top is, en zelfs nog een beetje geschiedenis weggeeft. Prachtige cast, en ook nog wat ode aan het oude manier van filmen hier en daar. Ik heb nu alweer zin in Tarantino's volgende film, wat ook een western schijnt te gaan worden. Eens kijken wat voor feest dat gaat worden.

5,0*

Na Reservoir Dogs en Pulp Fiction heb ik eigenlijk geen Tarantino meer gezien die hetzelfde enthousiasme bij me losmaakte. Die twee films zullen waarschijnlijk tot in de lengte van dagen tot mijn favorieten horen, en ik vond het eigenlijk wel jammer dat de rest van zijn oeuvre me minder aansprak (toegegeven, nog niet alles heb ik gezien).

Maar fuck yeah, dit is weer een (voor mij) ouderwetse Tarantino, met zelfs hier en daar - hoe kan het ook anders na 20 jaar - een flinke stap voorwaarts, en dan heb ik het vooral over de cinematografie. Regelmatig is het gewoon fanastisch om te zien, en dan heb ik het niet eens alleen over de natuurbeelden die bijna elke gek met een camera kan schieten, maar vooral ook over de mooie details, zoals de bloedspetters op de katoenbollen. Een shot van nog niet eens een seconde, maar wel een verdomd goede visuele vondst.

Pasgeleden heb ik 12 Years a Slave gekeken, en ik besloot om maar even in het thema te blijven. De 4* die ik die film gegeven heb waren eigenlijk puur voor de degelijkheid, omdat er filmisch niet veel op aan te merken valt. Maar ondanks de goeie score verbleekt hij bij het kijkplezier, de schwung, de coolness en het vakmanschap van deze film. Goed, het is natuurlijk wat flauw om te vergelijken, aangezien de twee films een heel andere insteek hebben, maar toch wel het vermelden waard wat een Tarantino-sausje met een film en een thema kan doen.

De acteurs zijn een genot. Leonardi DiCaprio weet sowieso nooit teleur te stellen, hij wordt vrijwel altijd gecast in een rol waarin hij zijn joviale en flamboyante aard kan laten zien en dat is hier niet anders. Bij Christoph Waltz hang je voortdurend aan de lippen, en Samuel L. Jackson, wie is er nu beter in een dergelijke rol dan hij?

Toegegeven; ik ben ook wel een beetje een sucker voor stoere niggertaal, dus in die zin is het redelijk makkelijk scoren bij mij, maar de teksten en het script moeten ook iets voorstellen, en dat doen ze zeker.

De enige kritiek die ik zou kunnen bedenken is dat het verhaal soms wat lang blijft hangen. De film zit halverwege als ze bij Calvin Candie aangekomen zijn wat op een dood punt. Was het net wat compacter en korter geweest zou het tegen perfectie aanleunen.

Er is weer lekkere muziek, het is een komedie, het is een western, het is gaaf om te zien, het is geweld, het is een heldenverhaal, en Quentin kan het gewoon héél bont maken met bloedfonteinen vergezeld van een rapdeuntje, omdat het gewoon goed fucking goed gedaan is.

4,5*