Django Unchained (2012)

Film herzien op netflix en man man,wat een gave film. Toch een half sterretje nu verhoogd. De prachtige dialogen,details,humor (die rednecks die niets zagen door die gaten van die witte zakken:),gore (lekker over the top actie met die knallende bloedspray),revenge en wederom sterk spelende Waltz. Alles is uiteraard wel gezegd hierover. Irritante is wel dat mensen vaak denken dat de films van QT standaard hoger gewaardeerd worden,doordat ze van QT zijn. Als iemand anders deze had geregisseerd zou dat dus niet gebeuren..snel nog zo'n regisseur regelen dan!(krijgen we meer van dit soort films en dan nog komt voor mij dit cijfer;)

Quentin Tarantino geweldig! en ook deze film. dit is goede actie western!

Stabiele film, maar het gemiddelde vind ik toch wel aan de hoge kant. Wellicht doet de naam Tarantino alleen al voldoende?
Zijn hand is duidelijk. Zoals verwacht zijn de beeldvorming en dialoog prima in orde en is het geweld grafisch. Waltz speelt wederom een vreemde Duitser, wat dus niet origineel is, maar wel vermakelijk. Ook de wat uit de lijn voelende komische scenes, zoals de zakken over het hoofd, zijn typerend.
Buiten de tijdsetting kreeg ik ook niet perse een westerngevoel, alles draait om het rassenverschil. Dat is vaak erg goed, en dus pijnlijk, in beeld gebracht. Acteerwerk is prima, soms wat over the top.
De verhaallijn vind ik toch wat mager en rechtlijnig; heel plat gezegd is het eigenlijk gewoon een film over iemand die zijn geliefde wil bevrijden en dat hebben we al ontelbaar keer in alle vormen en maten gezien. Het feit dat slaaf Django een natuurtalent is schieten en paardrijden blijkt te zijn is bijna lachwekkend.
Vermakelijke zit, prima film, maar zeker geen hoogvlieger, ook al is het een Tarantino.

Wederom de waardering heroverwogen... en ik kan niet anders dan mijn 4* verhogen naar een 4.5 *. Ik merk dat de impact van deze film ook na lange tijd beklijft. En ik ben ervan overtuigd dat met deze film - op alle fronten - iets geweldigs is neergezet, en wel in die mate, dat dit van meet af aan al een klassieker is. Al zal de tijd dat wel verder uitwijzen.

Een 5* houd ik achter de hand voor andere nog komende of herziene mijlpalen...

Het is een typische Tarantino-film: een soort nostalgische pastiche op de slechtste B-films uit de jaren '70 (Tarantino's inspiratiebronnen lijken onder meer de goedkoopste autorace-, kung fu- en zombiefilms en in het geval van 'Django Unchained' natuurlijk de spaghetti westerns te zijn). Tarantino is zonder meer de koning van de wansmaak. Maar gelet op de lovende kritieken van zijn films, mag men ervan uitgaan dat Tarantino de goedkoopste B-films tot kunst verheft, zodat zijn werk geen kitsch maar camp moet worden genoemd. Of is het een viering van camp?

"Kill Bill isn't itself camp, but it celebrates it. Watching the movie is like sitting around with friends in the living room watching old, nutty TV shows, like someone has taken the funniest, campiest moments from those shows and spliced them together. As Karen at Cinecultist says, "Tarantino's originality lies in his ordering of reference.""

Errata: Thoughts on Tarantino and Camp - erratamag.com

Tot nu toe nog steeds mijn nummer 1 film.

Prachtig gefilmd, boeiend personages en een 'constant' interessant verhaal.

Een pareltje van Quentin Tarantino.

5 sterren

Django Unchained vindt ik op zich wel een aardige film, maar deze film is geen hoogvlieger.

De film begint erg goed. Django is een slaaf en wordt min of meer bevrijd door een vreemde Duitse premier jager. Dit vond ik een erg goede scene. Daarna zie je een paar goede scenes met de Duitser en Django. Hilarisch stuk bijvoorbeeld dat ze die sheriff ontmaskeren. Deze film staat hier aangeschreven als western en ik had toen ook in het begin van de film wel een western gevoel.

Vanaf het moment dat het personage van DiCaprio in beeld komt wordt het allemaal wat minder. Het western gevoel verdwijnt. De film wordt vanaf dan behoorlijk traag en zelfs een beetje langdradig. Vanaf dan duurt de film echt te lang. Wel erg goed vond ik de diner scene. Deze scene was erg goed opgebouwd en de spanning was voelbaar. Daarna gaat het tempo weer omlaag en duurt het allemaal weer wat te lang. Aan het einde van de film pakken we nog goed uit met Django die wraak neemt en o.a. dat huis opblaast.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. Hoogtepunt is toch wel Leonardo DiCaprio. De film word een stuk minder vanaf het moment dat hij erin komt maar ik moet wel zeggen dat die man heel erg goed acteert. Maar ook de rest van de cast levert een goede prestatie af.

Ennio Morricone schreef 1 nummer voor deze film namelijk het nummer Ancora Qui. Het is wel een mooi nummer. Er zijn nog meer nummers van o.a Morricone in de film te horen maar die komen van andere soundtracks. Quentin Tarantino gebruikt voor deze film oude muziek en geen nieuwe muziek. We krijgen bij deze film een beetje een onsamenhangende soundtrack die ik eerlijk gezegd toch niet altijd even geweldig bij de film vindt passen.

Waar ik mij overigens ook nog wel aan stoorde was dat dat tijdens de schiet scenes er toch vaak wel sprake was van enorm veel bloed. Tarantino maakt er wel een beetje een bloed festijn van. Ik vond dit een beetje te. Wat minder bloed had wel gemogen.

Al met al is dit toch best wel een aardige film om eens te zien. Maar de film had een stuk korter mogen duren. En het is jammer dat er alleen aan het begin van de film een western gevoel zit. Met veel moeite vindt ik deze film net aan een voldoende waard.

3 sterren voor deze film.

Ik stelde deze film steeds maar weer uit aangezien ik dacht dat het 'cowboy' genre mij niet lag. Dat had niet gehoeven want hij heeft me aangenaam verrast.

De film is vrijwel de gehele tijd vermakelijk, enkel de laatste 20/30 min vond ik iets te.. Nadat die ouwe dood gaat, en de laatste scene waarin hij iedereen dood schiet in het huis vond ik niet zo bijzonder..

Deze eindelijk (af)gekeken.

Vorige keer na de Ku Klux-mutsdialoog afgezet. Wat is Tarantino toch geleidelijk aan getransformeerd van post-modernistisch filmgenie tot een achteroverleunende one-trick-pony. Niet dat hij niet goed is in wat hij doet, en ook niet dat de man geen vermakelijke films meer aflevert, maar na Kill Bill verandert slechts nog de setting, de inhoud blijft angstvallig gelijk.

Gelukkig valt er aan acteerwerk nog voldoende te genieten, met Waltz voorop en uiteraard (de beruchte handbloedscene van) DiCaprio. Verder wat scheve soundtrack-keuzes, lelijke kostuums en Zatoichi-bloedfonteinen maar toch vooral stijl-voorspelbaarheid troef.

Tarantino zou zichzelf moeten heruitvinden maar gezien de recensies doet hij dat met The Hateful Eight nog altijd niet. Zelfs een gerucht gelezen dat hij na zijn tiende film zijn regisseursstoel aan de wilgen hangt. Beter zorgt hij ervoor er met met een knaller tussenuit te knijpen. Want vooralsnog is zijn eerste film het beste. 3*

typische tarantino met zoals gewoonlijk steengoede acteurs en de gekende bullshitdialogen.

De Caprio en johnson amuseerden zich geweldig en foxx mocht er ook wezen.voor mij een dikke 4.5.

Een stapje terug weer na het geweldige Inglourious Basterds. Wat weer een flinke stap in de goede richting was na het verschrikkelijke Death Proof. Laatst het intense en geweldige Hateful Eight gezien en wil daarom wat Tarantino films herzien.

Django Unchained is een ode aan de spaghetti westerns en aan het karakter wat geweldig is neergezet door Franco Nero, Django. Iets wat ook in vele andere Tarantino films terug te vinden is, is die liefde voor dit genre. In beide Kill Bill films is dat duidelijk en ook in IB is er veel terug te vinden. Nu maakt hij dan zijn eerste western die zich ook daadwerkelijk in die periode afspeelt. En dat is goed gelukt. Verhaal is best leuk, ware het niet dat Tarantino in zijn verhaal en vooral in zijn dialogen weer wat de bocht uitvliegt op momenten. Voelt af en toe weer erg geforceerd, dat had ik dan weer helemaal niet met zijn meest recente film. Gelukkig gaat hij hier niet terug naar het Death Proof niveau en weet hij zich voldoende in te houden en de schade beperkt te houden. Er zijn toch een hoop goede momenten in Unchained te vinden. De scene met Big Daddy en zijn gang en de zakken is een erg leuk moment en een van zijn best geschreven scenes uit zijn oeuvre. Ook de uitspatting van DiCaprio is werkelijk schitterend om te aanschouwen. Al duurt de rest van de scene gewoon te lang. En dat is een probleem waar ook de rest van de film een beetje mee te kampen heeft. De vaart gaat er soms net even wat te veel uit. Gelukkig weet de film zich op momenten weer goed te herstellen en komt met een aantal erg sterke momenten. Verder is de actie erg goed en komt de film met een aantal goede shoot-outs met een hoop bloed.

Zoals bij elke Tarantino film is er een enorm grote dichtheid in zijn verhalen vol met leuke details en dialogen die eenmaal Tarantino op dreef is, erg goed kunnen werken. Zelfde geld ook voor de film en de elementen en onderwerpen die hij gebruikt. Daarin helpen ook zijn muziek keuzes, die ondanks de kwaliteit van zijn films, allemaal even briljant zijn. Hier wordt er weer veel muziek gebruikt van Morricone en ook muziek van Bacalov, die net als Morricone een van de grootheden in de Spaghetti western tijd was.

Foxx is erg goed als Django. Hij weet de film goed te dragen. Dit doet hij samen met Waltz, die helaas toch wat in herhaling kan vallen en hetzelfde trucje als in IB laat zien. Al is laatstgenoemde op momenten heel erg sterk. Beide worden compleet weggevaagd als DiCaprio ten tonele verschijnt. Prachtig spel laat hij ons hier zien. In de "Ben" Die speech en de opvolgende uitspatting is een genot om te kijken. In minder positieve zin heb ik me kapot geërgerd aan het spel van Jackson. Niet aan zijn personage, maar de manier waarop hij zijn karakter benadert spreekt me gewoon niet aan. Vind het karakter niet helemaal bij hem passen. Maar komt misschien ook een beetje door de geforceerde manier waarop hij geschreven is.

Zelfs in een ietwat mindere Tarantino is het genieten van het filmtechnische aspect. Richardson doet het fantastisch en levert erg mooi werk af. De helaas te vroeg overleden J. Michael Riva heeft een fantastische production design afgeleverd. Alles ziet er erg mooi uit. Eigenlijk is alles van een erg hoog kwaliteit hier.

Een film met een aantal fijne ups, maar ook weer veel downs. Erg onevenwichtig geheel waarin de negatieve punten toch goed worden opgevangen door hele fijne positieve punten. Maar helaas niet net niet goed genoeg voor dat laatste zetje naar een iets hoger cijfer.

Zeer onderhoudende en soms harde western van Quentin Tarantino.Quentin op zyn best maar dat geld ook voor From Dust Till Dawn.Heeft ook een paar mindere films maar daar maal ik niet om als hy maar verder doet op

zyn elan van deze twee films(vergeet nog Pulp Fiction te vermelden als zeer goede film)

Was zeer benieuwd hoe Tarantino het er af zou brengen in het Western genre, dat is namelijk ook niet voor iedere regisseur weggelegd. Ik moet zeggen, Tarantino heeft betere films gemaakt, vandaar mijn beoordeling van 4.

Daar waar hij in Basterds de dialogen van vooral Waltz liet exceleren, is de rol die Waltz nu speelt een beetje een remake van zijn rol in Basterds, hij acteerd niet slecht, maar sommige scenes kon je zo naar Basterds verplaatsen. Fox speelt uitsteken de zwijgende revolverheld en uiteraard kun je zo langzamerhand wel zeggen, Jackson is weer gruwelijk solide als oude grijze zeer sluwe huisbediende, maar de show wordt naar mijn mening gestolen door DiCaprio, meer en meer ontwikkeld hij zich tot een zeer veelzijdig acteur. Het is niet alleen de rollen van DiCaprio, Fox en Waltz die de film dragen, ook het verhaal, de daarbij gepaard gaande actie en de muziek completeren het geheel.

Jammer dat Waltz hier wat steekjes laat vallen, maar ondanks dat is Django een zeer goede film.

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met Quentin Tarantino. Aan de ene kant vind ik zijn films cinematografisch erg sterk en waardeer ik de knipoogjes naar oude cultfilms. Aan de andere kant vind ik zijn films veel te traag, inhoudsloos en erger ik me eraan dat hij soundtracks van andere films steelt. Vandaar dat ik lang heb gewacht om mijn volgende Tarantino-film te bekijken. Aangezien Django Unchained zo wordt gewaardeerd en de originele Django me pas goed was bevallen heb ik hem nu dan toch een kans gegeven.

Op de naam, de geweldige titelsong, de leuke cameo van Franco Nero en de gemaskerde bende na heeft de film eigenlijk helemaal niets met Django te maken. Django is hier een negerslaaf die door de excentrieke Duitse Tandarts/Premiejager Dr. King Schultz wordt vrijgekocht. Schultz wil de premie op de oude meester van Django verzamelen. Django blijkt talent voor het premiejager te hebben. Uiteindelijk gaan Schultz en Django samen opzoek naar Django's geliefde Broomhilda.

Christoph Waltz was wel leuk in zijn rol en Jamie Foxx was vele male beter dan ik had verwacht. Samuel L. Jackson speelt eindelijk eens niet de stoere neger, maar heeft een geinige rol als de norse oude huisslaaf.

Het leek er op dat we eindelijk eens een normaal verhaal voorgeschoteld kregen van Tarantino, en dat was grotendeels ook zo. Maar helaas, hij kan het weer niet laten, ondanks het serieuze thema zit de film boordevol met ongelovelijk misplaatste en flauwe humor. En dat is nog niet alles, naast de flauwe humor is er ook weer Tarantino's absurd bloederige geweld. Volgens mij heeft de beste man ook een soort Blaxploitation-fetisj want dit is nu al de zoveelste film van hem waar ik negers en racistische hillbillies het tegen elkaar zie opnemen. De historische incorrectheden waren ook ergerlijk in deze Western. Mothafucka's hadden ze nog nier in de 19e eeuw, Tarantino.

De film is wel erg mooi opgenomen, maar het is jammer dat niet de hele film een jaren '60 uitstraling heeft zoals in het begin. De rare zooms hadden ook niet gehoeven, erg fout. De film heeft erg mooie muziek in de soundtrack, alleen jammer dat het allemaal gejat is. Ik kan toch geen Western kijken met de themesong van Under Fire eronder ge-edit (erg mooie muziek van Jerry Goldsmith overigens) en ik kan me goed voorstellen dat Ennio Morricone boos was over de manier waarop Tarantino zijn muziek gebruikt. De mooie muziek van de Meastro past namelijk meestal totaal niet bij de scènes waar het vluchtig onder is ge-edit. En die rapmuziek... in een Western, Tarantino daarvoor ga je gegarandeerd naar de hel.

Ok, Django Unchained is net als Pulp Fiction, Reservoir Dogs en The Hateful Eight een vermakelijke film die mooi is opgenomen, goed acteerwerk heeft en een aantal gave actiescènes. Maar net als eerder genoemde wordt de film belachelijk overgewaardeerd door iedereen. Top 250? Gemiddelde van meer dan 4 van de 5 sterren? Ik zal nooit begrijpen wat de elite ziet in de films van Tarantino. Het is zo storend dat de film gedeeltelijk het niveau heeft van een flauwe komedie en dat Tarantino niet weet dat hij zijn scènes veel te lang uitrekt. Ik geef Django Unchained toch een ruime voldoende, ik wil niet oneerlijk zijn. Het is inderdaad een van Tarantino's beste werken, maar het is absoluut geen meesterwerk.

Echt een top film prima regisseur die Tarantino

Ik wilde bij deze film een recensie maken vanuit de persoonlijke ik vorm om op deze manier mijn waarneming over de film en over de regisseur te omschrijven.

Ondanks dat de film een diepgaand verhaal had en er veel meer waarover gesproken kon worden vond ik dit wat lastiger om te omschrijven. Vandaar op deze manier.

Na alle films (op Grindhouse na) was Django Unchained de laatste film die ik gisteren gezien heb van Quentin Tarantino. De film overtuigde mij enorm door de casting en het acteerwerk (zoals als bij alle films van deze regisseur) vooral Christoph Waltz vond ik geweldig!! Eerder zag ik hem ook al in Trantino's Ininglorious Bastards waar ik tevens kennis maakte met deze geweldige acteur. De rol van Samual L. Jackson was daar en tegen weer verrassend goed, zo heb ik hem nog niet eerder gezien. De twee andere hoofdrolspelers, Jamie Foxx en Leonardo DiCaprio vond ik ook erg sterk in hun rol zitten.

Heel de cast speelt goed op elkaar in en de personage's zijn op de typische (traditionele) Tarantino manier neergezet. Dat geeft de film wat extra sterke punten, even goed als het verhaal wat op een bijzondere manier word neergezet. Met andere woorden komt het er eigenlijk op neer dat dit de Tarantino-formule is. Ofwel de kwaliteiten en eigenschappen van de regisseur zelf waar de kijker steeds weer verrast mee word. Zo zou ik dat nu wel willen verworden. En dat bevalt mij eigenlijk wel, die bepaalde filmstijl en de manier waarop de acteurs neergezet worden.

De speelduur van zijn films zijn ook wel bekend en altijd wel avond vullend. Scenes zijn langdradig, uitgerekt en tot in de kleinste details gefilmd. Bij Django Unchained viel mij het toch even tegen. Het eerste anderhalf uur vond ik erg sterk, maar eenmaal de laatste vijfenzeventig minuten viel het mij tegen qua langdradigheid. Laat de soundtrack daar nou ook op in hebben gespeeld, dit klassieke oude verhaal kreeg namelijk vrij moderne muziek in de tweede helft van het verhaal. Helaas stoorde ik mij daar aan en kon ik die beslissing van inbreng niet echt bevatten. Daar niet van vond ik de tweede helft ook gewoon erg goed, maar het zal wel de vermoeidheid zijn die mijn aandacht wat verminderde.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik de laatste drie Tarantino films sterker en beter vind dan zijn oudere (debuut) films. Zijn beste film vind ik nog altijd Inglourious Basterds (2009) en de minste van allemaal vind ik dan toch weer Death Proof (2007)

4,0*

Gisteravond opnieuw bekeken en mijn waardering een half puntje verhoogd. Vooral het begin van deze film is subliem. De soundtrack is top! en de opbouw is zeer goed verzorgd. Natuurlijk is de film bij tijd en wijle hard, maar door het speciale tintje dat je altijd krijgt van Tarantino weet je dat er altijd een "komisch" randje aanzit. Maar de beelden liegen er soms niet om. De hondenverscheuring is daar zo eentje van brrr. Beste rol in deze film is Christoph Waltz. Wat kan die vent toch goed acteren. Zijn dialogen zijn een lust voor het oor. Toch wel een van zijn beste films ooit.

De cast ziet er verder goed uit met de bloedmooie Nichole Galicia (Sheba) die we helaas wat te weinig zagen.

Het eind was iets te langdradig, maar verder wel goed verzorgd. Prima vermaakt en beter dan zijn vervolg.

Toch raar wat Tarantino kan doen. Natuurlijk is het een erg goede film, op zn minst een 4/5 waard en het verdient zeker een plek in de top 250, Tarantino is een super regisseur, toch stoort het mij hoe commercieel de film is. De film is een spektakel, maar nogal onrealistisch, en dan is het ook wel makkelijk om er een spektakel van te maken. Dan zijn er op andere momenten natuurlijk weer scenes die hard aankomen en reëel zijn. Wat mij persoonlijk kan storen is ook dat een film 'te perfect' is, te gemaakt, alle acteurs moeten er tip-top uitzien. Chris Walz en Leonardo DiCaprio spelen super.

Mwa.

Aan de ene kant is dit best een vermakelijke film, ondanks de lange speelduur. Acteurs spelen sterk, waardoor dialogen goed tot hun recht komen. Met name DiCaprio vond ik grandioos.

Het probleem is echter dat het hier bij blijft. Van een film van Tarantino verwacht ik gewoon zó veel meer, vooral met een dergelijk gemiddelde. De film is uiteraard groots en spectaculair opgezet, maar zo voelt het geen moment. Het verhaal boeit verder eigenlijk ook niet. Wanneer DiCaprio in beeld verschijnt wordt het nog wel interessant, maar dan zit er al zo'n anderhalf uur op (?). Overigens hadden de laatste 20 minuten ook wel geskipt mogen worden, erg langdradig.

2,5*

Ook een zwaar beladen thema als de zwarte slavernij weet Tarantino om te buigen tot een vermakelijke film waarbij hier en daar een vleugje humor binnen het surrealitsiche (bloedig) geweld niet ontbreekt. Het blijft ongelooflijk hoe hij steeds al deze genres tot een aangenaam kijkstuk breit.

Echt geweldige scènes die bijvoorbeeld talloos zijn in zijn andere films heb je niet of nauwelijks in Django unchained (behoudens mss de openingsscène). Uiteraard zijn er momenten waarbij de film je echt naar je strot grijpt. Zo denk ik bvb aan de afschuwelijke voerpartij aan de honden van Candie of de kist waarin Broomhilda opgesloten zit.

Daar het verhaal een simpel wraakscenario kent, is de grootste sterkte de geweldige cast. Schultz (eveneens top in Inglourious bastards) springt er echt uit als premiejager kort gevolgd door de alweer geweldige DiCaprio. Ook SL Jackson als geniepige opportunistische wezel doet het super als gepriviligeerde slaaf van Candie. Foxx is ok, maar niet mijn meest favoriete acteur.

Verder besteedt Tarantino zoals steeds veel aandacht aan het camerawerk, de montage en catchy muziekdeuntjes. De typische stijl van Tarantino komt hierbij opnieuw boven drijven. De fans zullen op ieuw plezier beleven aan deze film. Weinig vernieuwend, dat wel (ondanks een ander genre), maar puur Tarantino-entertainment!

Wat mij betreft een 4 á 5 sterren film!

Direct maar het minpunt: de onnodige , bloedige, overdadige ketchup-uitspattingen die Tarantino altijd maar blijft hanteren, als er weer iemand neergeknald wordt. Iemand wordt neergeschoten en de witte muur erachter, inclusief plafond zit onder 2 liter Heinz-tomatoketchup....totaal onnodig en haalt de glans er wel ietsje vanaf....maar ja, das Tarantino's style zullen we maar zeggen en leert ie niet af.

Voor de rest; niets anders dan lof en de 4-5 sterren zeker waard. Mooie filmtechnisch, maar bovenal een supercast waar feitelijk iedereen verrassend boven zichzelf uitstijgt. Chistoph Waltz steelt samen met een andere kant van Samual L. Jackson de show. Christoph is subliem. Hij heeft altijd een bepaalt mysterie om zich, moet je 'm nou vertrouwen of toch niet? Maar hier is hij degene die aan de juiste zijde van je gevoel staat. Datzelfde mysterie op zijn gezicht speelde hij ook in Tarantino's blockbuster Inglorius Bastard. Ook daar was hij fenomenaal door de geslepen, intelligente SS Oficier te spelen; ook briljant neergezet (aanrader voor wie 'm echt nog niet gezien heeft, wat ik me niet kan voorstellen overigens) . Nu dus mooi vertolkt, met name op het eind ook waarin hij de aan tafel-scene bij Di Caprio vertolkt. Spannende dialogen, een opbouw waarin je je afvraagt, waar gaat t naartoe...Zeer zeer fraai vertolkt door hem.

Daarnaast dus Samual L. Jackson. Wanneer hij in de 1e scene instroomt, begint het al prachtig in een felle dialoog met Di Caprio met humor, waarvan je denkt ;''huh? hij is zelf zwart en heeft een bloedhekel aan zijn soortgenoten?''...Zeer goede rol van hem.

Ook Di Caprio doet het subliem, scherp en vol in zijn verrassende rol. Niet gedacht. Mooie twist is dat Tarantino zelf ook plots opduikt in z'n eigen film en er terecht op 'n leuke manier ook weer uitgaat.

Dus mensen vergeet het bloedige af en toe, da's gewoon Tarantino's ding helaas, en voor de rest ; verstand lekker op 0 en lekker onderuit genieten, van het verhaal en de topspelers.

“I count six shots, nigger.”

“I count two guns, nigger.”

IJzersterke film van Tarantino. De man had zin in een western, en het resultaat is een keiharde, scherpe en expliciete film zoals alleen Tarantino die kan maken. In het eerste gedeelte mogen Waltz en Foxx hun acteerkunsten tonen, en beide laten zien goed overweg te kunnen met de Tarantino dialogen en het absurde sfeertje.

Tarantino neemt z’n tijd en het eerste gedeelte is vooral een sfeervolle introductie van de personages en de kleurrijke wereld. Zodra DiCaprio en Jackson hun opwachting maken wordt het nog beter. De spanning is om te snijden, met de scènes rond de dinertafel als hoogtepunten. Het laatste gedeelte is weer een samensmelting van expliciet geweld, lange dialogen, absurde humor en een aparte muziekkeuze. Laat dat maar aan Tarantino over.

Volgens mij speelt "de meester" altijd een (kleine) rol in zijn eigen films....

Verder goede film, als je het overdadige ketchup geweld voor lief neemt ?

Gisteravond opnieuw bekeken toen hij op netflix uitkwam, blijft nog steeds een leuke film. Christoph Waltz toch wel het beste van de film. Jamie Foxx toont weinig uitstraling en Samuel L Jackson leek een aap en deed als een papegaai, maar dat lag aan de rol die hij moest spelen. Leonardo Dicaprio speelt zijn rol ook overtuigend. Net zoals elke andere Tarantino film heeft deze ook weer het vermakelijke geweld dat we van Tarantino gewend zijn. De openingsscene is top! En het stuk daarna ook. Wanneer ze Leonardo Dicaprio tegenkomen is de vaart er wel een beetje uit, maar als ze aankomen bij Candieland (of candyland) is het weer helemaal goed tot aan het einde. Ook een minpuntje is de rare muziekkeuze, zo hoor je rapmuziek en dan opeens oude muziek bijvoorbeeld, maar in Dat was in Kill Bill ook zo'n vreemde muziekkeuze. Ik vind dit de beste film van Tarantino en daarna inglourious basterds. Ben nu ook wel benieuwd naar zijn nieuwste film, the Hateful eight

Nu heb ik alle recensiepagina's over deze film nagekeken want bij "Mijn updates" werd aangegeven dat ik een mening erin had gezet. Ben dus benieuwd toen we vanavond weer naar deze film zaten te kijken hoe lang geleden dat we hem gezien hadden. Kon niets vinden en bij het overzicht op andere filmsites ook niets. Dan maar bij deze de mening over deze film.

Heb intussen ook even naar andere meningen gekeken en het zijn niet allemaal liefhebbers van deze film. Sommigen durven een 5 neer te zetten. Jammer. Het verhaal is kostelijk, humor ontbreekt niet maar spanning is er ook voldoende. Nu is het enigszins een 'feel good movie', dus je weet dat er weinig fout kan gaan. De crew doet het werk goed en de film is een prima avondvulling. Hij duurt bijna 3 uren en voor ons was dat echt niet te lang.

Onze waardering is een ruime 8+!

Verveelt geen moment. Spannend, mooie beelden, goed verhaal. Ben sowieso Tarantino fan.

Een goede en aangrijpende film!

De film verdwijnt volgende week van Netflix, dus besloot ik deze film nog snel even te kijken.

Het is een typische Tarantino film. Vooral de dialogen zijn enorm goed gedaan. Er zaten erg heftige beelden in over de slavernij, waardoor de film erg aangrijpend werd.

Zelf ben ik zeker geen Tarantino fan. Alleen deze film en Inglourious Basterds kan ik wel waarderen. Kill Bill en Pulp Fiction vond ik niks aan, al moet ik de laatste nog eens kijken.

Zeker het kijken waard!

You silvertongue devil you!

Samen met Inglorieus Bastards toch wel de leukste en vermakelijkste film van QT, wellicht niet de beste, maar in mijn optiek wel samen met IB de leukste qua achtergrond en humor. Django Unchained valt wat mij betreft op qua verhaal, kostelijk geweld, dik aangezette karakters en een boeiende achtergrond.

De film begint met Schultz die het slaventransport tegen houd, een scene die meteen opvalt en typerende is qua sfeer, fraaie dialogen en een stukje expliciet geweld. Een al net zo fraaie scene is die met de sheriff in het dorpje waar een ronduit kolderieke situatie zich voordoet met de sheriff en daarna de Marshall om de KKK bende rond Big Daddy niet te vergeten. Wat een ronduit kostelijke discussie over de kijkgaten in de zakken. Opvallende is daarnaast de contradictie tussen de welgemanierdheid en welbespraaktheid van Schultz en de ronduit de domme en sadistische omgeving.

Het is slechts allemaal een ingeleide tot de ontmoeting met Calvin Candy en het verhaal rond de Mandigogevechten. Pas dan komt de ware aard van de beestje naar boven en stijgt de spanning en inzet steeds meer. Een zeer fraai, uiteraard dik aangezet, beeld komt naar voren van het slavenbeleid, de gedachten omtrent en vooral de gewoonheid van zaken. Het doet me denken aan De Welwillenden van Jonathan Littell waarin ontmenselijking centraal staat. De uiteindelijk aanloop naar de eerste schietpartij is geweldig opgebouwd, de schietpartij zelf is een parel qua choreografie, camerawerk en natuurlijk over the top obsceen geweld, heerlijk! De tweede schietpartij is ook fraai opgebouwd om helaas toch wat aan kracht in te boeten met het opblazen en het rare dansje met het paard. QT zal er vast iets mee bedoeld hebben toch zegt het mij niets.

De hele 'gang' wordt weer van stal gehaald met Waltz, Jackson, QT zelf, Walton Goggins en heel kort onderandere Bruce Dern, Zoe Bell, Savini, Franco Nero en vader en zoon Parks. Persoonlijk vind ik DiCarpio en Waltz erg goed, maar vind Jackson en vooral Goggins de show stelen. Vooral wat de rol van de licht arrogante en verwijfde Billy Crash betreft, vind ik het jammer dat hij er niet meer in voor komt. Don Johnson is overigens ook kostelijk.

Zwak punt is wellicht dat de film wat te lang duurt maar dat zie ik door de vingers vanwege de ronduit vermakelijke humor, dialogen, expliciet en kostelijk geweld en kleurrijke karakters, niet te vergeten de Morricone achtige muziek. Django Unchained is een heerlijke film en wat mij betreft nipte winnaar van QT's gehele oeuvre.

Weer eens herbekeken, en dit blijft toch wel een topfilm met een paar minpuntjes. Het is een boeiend verhaal over een slaaf die samen met een premiejager erop uit gaat om zijn vrouw te bevrijden van een rijke plantage eigenaar. Het is een vrij lange film die aardig de tijd neemt om op te bouwen, maar bijna geen enkel moment verveelt, er zitten een hoop gave scenes in, en een hoop goeie dialogen. Foxx en Waltz spelen allebei erg goed, maar DiCaprio steelt wel echt de show als bad guy. Met name die scene waar hij erachter komt dat Django en King voor Broomhilda komen, waar hij dus per ongeluk met het slaan op de tafel zijn hand open haalde, en gewoon verder ging met zijn rol en er zelfs nog wat bij improviseerde, best indrukwekkend. En de soundtrack is ook erg nice, met name het openingsnummer waarvan ik nog steeds niet weet of het een oud nummer is of speciaal voor de film gemaakt is. Af een toe een rapnummer ertussen wat er gek genoeg nog net tussen past. Tot een bepaald punt dacht ik dat dit mijn favoriete Tarantino-film zou kunnen worden, tot het laatste half uur waar de film helaas nogal in elkaar zakt. Ze hadden de film best wat in mogen korten, in plaats van dat Django nog een keer gevangen word genomen en moet ontsnappen. Behoorlijk saai stukje in vergelijking met de rest van de film, en de schietscenes op het eind haalde me ook een beetje uit de film met dat overdreven vele bloed. In een bepaald stukje hoor je ook luide muziek met nog hardere kogelschoten er doorheen (oke, is geen groot probleem). Het echte einde van de film was nog wel oke. Hoe de slavernij in beeld is gebracht is behoorlijk heftig, en dan wel vrij realistisch geloof ik, alleen jammer dat er iets als 'mandingo-fights' bij bedacht moet worden, dat was wel echt bullshit.

Geweldige film met een sterk verhaal, goeie acteerprestaties en een geweldige soundtrack die je aandacht stevig vast houdt tot het laatste half uur/20 minuten, waar het helaas nogal rommelig word, 4,0!

Oké het is er dus eindelijk van gekomen. Film start direct en zeer sterk uit de startblokken en houd u eigenlijk bij u nekvel tem het eind. Christoph Waltz zet z'n rol hier op een weergaloze manier neer, waarmee ik de rest vd cast niet te kort wil doen, ook zij zetten gewoon uiterst sterke prestatie neer en tillen deze film naar een echt meesterwerk, begrijp de hoge scores en top reviews nu volledig, zonde dat ik deze zo lang links heb laten liggen. De film is ruw en mooi, maar tegelijkertijd ook humor en ach zoveel meer. Dikken topper. Hier moet ik de dikke 10/10 voor geven, nu nog zien welke plaats moet ruimen uit m'n top10... moeilijk. Mensen die hier een 0.5 en 1* voor geven, nee die kun je niet serieus nemen (edit moderator: belediging verwijderd)