Django Unchained (2012)

Deze film heb ik gisteren in het buitenland gezien.

Ik ben maar een doodgewone vrouw die ik het leuk vind om films te kijken, dus verwacht van mij geen professionele onderbouwing, maar ik wil wel vertellen wat mijn ervaringen met deze film zijn.

De film heeft absoluut humor en dat komt vooral door Christoph Waltz die de rol van Dr. King Schultz speelt. Acteerwerk vond ik van alle spelers goed en overtuigend. Zelfs Leonardo DiCaprio (waar ik normaal niet van onder de indruk ben) zet in deze film een sterk personage neer.

Ik ben niet altijd een even oplettende kijker, maar zelfs ik vond (zeker in de eerste helft) zeker 5 montagefouten. (Bier die eerst geen schuimlaag heeft en in het volgende shot wel, een vol glas die in het volgende shot half leeg is, vrouwen die op de achtergrond lopen eerst 50 m verwijderd zijn, dan 10 m en dan weer 50m etcetera etcetera) Toch een beetje slording...

Het verhaal op zich is interessant en dat er sprake zou zijn van racisme in de film, daar kan ik me niet helemaal in vinden. Uiteraard gaat het over de slaverij maar ze zetten een verhaal neer uit de geschiedenis en ik vind dat ze dat prima hebben gedaan.

Echter stoorde ik me wel (weer) aan het feit dat de 'goede' zijde iedereen kan doodschieten, maar dat het de 'slechterikken' nooit lukt om met 30 tegen 1 de 'goede' neer te schieten. Niet echt geloofwaardig als je het mij vraagt.

En dan tot slot.. ik weet dat dit een film is van Quentin Tarantino, dus dat ik best van doden kan verwachten, maar ik kan daar toch niet zo goed tegen. Als dat minder was geweest in deze film, hadden ze net zo goed een geloofwaardig verhaal neer kunnen zetten. Dat grof geweld weerhoudt mij (mening!) er juist van om naar zo'n film te kijken.

Hoe dan ook, wel een aanrader om gezien te hebben.

Na deze film gezien te hebben moest ik me maar weer eens aanmelden op MM om een recensie te schrijven. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen door te zeggen: Wat een fantastische film, je kan deze film als filmliefhebber niet aan je voorbij laten gaan!

Naar mijn mening laat Tarantino hier nogmaals zien dat hij een van de beste film makers is aller tijden, hij misstaat zeker niet in de lijst tussen Kubrick, Scorsese en Coppola. Maar genoeg Tarantino verheerlijking voor nu.

Het verhaal is redelijk straightforward: Django (Foxx), een slaaf die een bounty hunter wordt wil zijn vrouw bevrijden van de bad guy Calvin Candie (Di Caprio) en wordt hierbij geholpen door de ervaren bounty hunter Dr. King Schulz (Christoph "That's a bingooo" Waltz).

Dit alles natuurlijk met een heerlijke Tarantino saus. Fantastische dialogen, non-lineaire verhaallijnen, heerlijke muziek en natuurlijk veel over de top geweld.

Christoph Waltz is in deze film nog beter dan in Inglorious bastards, en Samuel L. Jackson speelt weer fantastisch. Normaal ben ik niet weg van hem maar ook Di Caprio is geweldig als de plantation owner. Deze drie heren zetten de standaard zo hoog dat ze in mijn mening de hoofdrolspeler Jamie Foxx overschaduwen. Dit is mijn enige minpunt van deze film, ik was sowieso al bang dat Foxx deze geweldenaren niet kon evenaren, vreemde keuze van Tarantino.

Ik wil er verder niet veel meer over vertellen, je MOET deze film gewoon gaan kijken.

Het is nog heel vroeg in het jaar maar het zal me verbazen als er dit jaar nog een betere film gaat komen, dus bij deze is Django Unchained mijn voorlopige beste film van 2013!

5*

Heb net de screener gezien...

Hele goede film, acteerwerk:denk nergens beter.

Mooie beelden:zat.

Verhaal:redelijk tot goed.

Muziek:heel apart, je hoort van alles.

Typische Tarantino film, ik ben er een fan van.

Veel grote acteurs, vind vaak dat het niet werkt in een film, maar omdat Tarantino de tijd heeft genomen (bijna 3 uur ) werkt het in deze film wel.

Ik had wel iets meer Sergio Leone en Sergio Corbucci ( de spaghetti-western autoriteit ) gehalte verwacht, dit nivo haalt de film niet.

Denk wel dat in de cinema de film meer indruk maakt dan thuis op de tv.

Deze western (of southern?) behoort niet bepaald tot het beste werk van Tarantino, net als voorganger Inglourious Basterds, maar net als bij die film valt er wel veel te genieten. Jamie Foxx is weinig opmerkelijk in de hoofdrol, eerste keus Will Smith was waarschijnlijk beter geweest, maar de rest van de cast is voortreffelijk. Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson zetten hier geweldige rollen neer. Minpunten zijn het dunne verhaal, de enorme lengte van het geheel en het vrij zwakke laatste half uur. Net zoals bij Inglourious Basterds zijn bepaalde individuele scenes beter dan het geheel.

Ik kon het dus ook niet meer laten en heb zojuist de screener gezien. Toch wel aardig goede beeld. In de bioscoop zal de ervaring natuurlijk fenomenaler zijn, het is dan ook een uitstekend goede film in vrijwel alle aspecten.

De film gaat over Django (Jamie Fox) die als slaaf vrij wordt gekocht door een bounty hunter, Dr.King Schultz (Christopfh Waltz), die uiteindelijk zijn mentor wordt. In de tijd van de Slavernij, kijkt iedereen steeds raar op wanneer ze een donkere man op een paard zien rijden. Enfin, Fox en Waltz worden partners. Maar dat is niet alles, want Fox is er op gebrand om zijn vrouw vrij te kopen. Hier komt Calvin Candie (Leonardo DiCaprio) als villan bij kijken.

Jamie Fox was IJzersterk. In het begin voelde hij zich nog geen 'Django', maar wanneer hij 'vies' begint te spelen, toen werd het oppassen geblazen! Ik vind het erg knap dat hij bijzonder gespierd was, ook al was hij best mager.

DiCaprio was uitstekend. Het feit dat zijn hand daadwerkelijk begon te bloeden omdat hij er zo hard mee sloeg op tafel na het diner, geeft wel aan dat hij all-the way ging. Ik ben dan ook niet anders van hem gewend.

Het leek voor mij op momenten bijna alsof Christoph Waltz zo uit Inglorious Bastards was gestapt in deze film, alhoewel natuurlijk de veel aardigere versie. Misschien is het gewoon zijn
Duitse stijl van acteren die hij aanhoud. Ik kan het wel waarderen

Allereerst herkende ik Samuel L. Jackson niet als Stephen. Het kwam door zijn stem dat ik dacht: wacht eens even?! De manier waarop hij m*therf*cking zegt, I just love that!

Overigens: wie had gedacht dat rap muziek samen kon gaan tijdens een western shoot out?! Geweldig.

Ik hou zelf niet zo van slo-mo's, maar ik vind het toch wel jammer dat sommige shoot-out scènes niet de tijd kregen die ze verdienden. Het ging vliegensvlug allemaal! Maargoed de film duurt al 2.45 uur dus ik snap wel dat ze niet veel slo-mo's ertussen konden proppen.

Dus, we hebben een cast met Top acteurs; een Western omgeving als decor; verschillende soundtracks which will blow your mind (met een 'vleugje' BeetHoven); een verhaallijn wat redelijk ferm in elkaar zit, en een paar geladen pistolen. Wat krijg je dan? Juist: een film die je doet omver blazen

Dikke 4*

Django Unchained is wel weer een leuke Tarantino film. De film heeft genoeg mankementen maar daar staan ook hele sterke punten tegenover. Het is jammer genoeg niet een van Tarantino's beste waar ik stiekem op gehoopt had.

De sterke punten zijn de dialogen, het acteerwerk en visueel ziet het er allemaal mooi uit. De lengte van de film is het grootste minpunt,daarnaast het voorspelbare en lang niet zo boeiende einde. Het begint heel sterk en het wordt steeds minder en minder en het einde is zelfs een beetje vervelend te noemen. De bloedfonteinen passen er niet echt goed bij maar dat is niet perse storend, het einde, de laatste drie kwartier zijn gewoon niet boeiend.

Christoph Waltz heeft weer een ijzersterke leuke rol en steelt weer de show. Dicaprio speelt ook sterk maar verandert in mijn ogen niet helemaal van een beroemdheid naar een slavendrijver. Vind het niet helemaal een geschikte rol voor hem. Hoewel hij sterk speelde kan ik hem niet helemaal geloven. Foxx is in mijn ogen wel een perfecte Django en speelt erg sterk. Daarnaast een klein bijrolletje van Jonah Hill en Tarantino zelf zit er ook even in.

Genoeg acteergeweld in deze film en de dialogen zijn er goed geschreven. De film heeft ontzettend veel humor, misschien bevat Django wel de meeste humor van al zijn films met als hoogtepunt het gedeelte dat over die maskers gaat. De soundtrack is wel redelijk leuk maar lang niet zo memorabel als de soundtrack van zijn andere films. Aan de ene kant ben ik wel tevreden als gematigde western liefhebber aan de andere miste ik toch wel wat sfeer.

Vooral een gigantische see for yourself film.

Django....


De meester in dialoog Quentin Tarantino is bezig om van elke genre een film te maken en deze keer was western aan de beurd. Met Django Unchained heeft hij weer een goeie film afgeleverd al haalt het nooit het niveau van bvb westerns als C'era una volta il West maar het is een aardige poging.

De cast was zoals altijd in Tarantino's films indrukwekkend. Vooral Leonardo DiCaprio was echt briljant het is van Blood Diamond geleden (en dat is een persoonlijke mening) dat ik hem nog zo goed bezig gezien heb. Christoph Waltz was zoals altijd goed net als de rest van de cast. Dat Jamie Foxx de hoofdrol speelde was voor veel mensen een verrassing (niet iedereen is er namelijk fan van) maar ook hij deed het heel goed.

De soundrack is bij momenten zoals we gewoon zijn van Tarantino goed. Ik moet wel toegeven dat het niet altijd geslaagt is. Bepaalde nummers ging ik er uitgelaten hebben zoals dat van Rick Ross (100 Black Coffins) al is dat natuurlijk typisch Tarantino. De muziek van Ennio Morricone en jawel Samuel L Jackson is dan wel weer zeer sterk.

Het verhaal opzich was ook leuk gevonden maar ik moet er ook wel bijzeggen dat ik nooit de film Django (1966) gezien heb en dus niet weet of er veel gelijkenissen zijn in het scenario maar Ramon K heeft het hierboven al allemaal goed uitgelegt blijkbaar.

De film opzich is zeer goed maar ik moet toegeven dat wat er na het vuurgevecht gebeurd in "the big house" het allemaal wat minder wordt. Maar voor de rest heb ik een goeie film gezien die vooral weer uitblinkt door zijn dialogen waar Tarantino toch wel de meester in blijft ook de sfeer en de humor maken dit een goeie film maar geen meesterwerk!

Volgens IMDB wordt Kill Bill 3 zijn volgend werkje ?! Dat wordt toch nog even afwachten maar wat hij ook doet ik kijk er al weer naar uit.

3,5* en ja ik heb de screener gezien !

Puur artistiek gezien is Tarantino wellicht een genie. Maar het bedroevende is dat hij dat geniale misbruikt om zijn publiek te paaien door telkens weer op ingenieuze wijze met een overdonderende hoeveelheid gruwelijk geweld op de proppen te komen. Steeds hetzelfde kunstje, zij het in een andere verpakking. Nu in de vorm van een spaghettiwestern, een belachelijke keuze trouwens want het (wilde) westen van Amerika heeft nooit slavernij gekend. Maar ach, een kniesoor die daar op let.

Ik blijf mij erover verbazen dat er zoveel mensen zijn, die QT’s vulgaire obsessie met sadisme, wreedheden en nihilisme zien als een vorm van amusement. Toch zaken denk ik dan, waarvan je hoopt dat die nooit zullen doordringen tot je eigen leefwereld.

Naar verluidt wil Spike Lee om hem moverende redenen de film niet zien. Achteraf zeg ik: was ik ook maar zo verstandig geweest. Nu heb ik ‘m een minuut of twintig voor het einde vol walging afgezet. Na een korte onderbreking heb ik de rest van de avond genoten van Jeroen Krabbé’s Left Luggage. Wat een verademing.

Onderhoudende film van Quentin Tarantino met humor en over-the-top geweld. Misschien heeft het met de leeftijd te maken maar de impact die Pulp Fiction destijds op me had, hebben films van Tarantino nu niet meer. Het woord nigger komt echt ontzettend vaak voor en komt, zeker uit de mond van Leonardo DiCaprio soms best grof over. De niggerfights vind ik het meest heftige uit de film, veel heftiger dan een schietgevecht met bijbehorende bloedfonteinen.
De heer DiCaprio springt er wat mij betreft echt uit in deze film, erg sterke rol. Jammer dat deze rol relatief beperkt is. De sountrack vind ik sterk, maar wel wat onsamenhangend. Aanrader voor QT liefhebbers.

Quentin Tarantino flikt het weer. Western is absoluut mijn genre niet, maar naar verwachting weet QT ook daar iets leuks van te maken. Helaas niet zo goed als zijn vroegere werk, maar dat ie steeds weer goede films aflevert staat voor mij persoonlijk vast.

Zodra de film begint komen meteen de trademarks van QT aan het licht, namelijk onzinnige en (daarom) vaak geweldige dialogen en inktzwarte humor. Wederom is er een grote sterrencast van stal gehaald. Jamie Foxx ben ik geen fan van, maar acteert oke. Al ben ik van mening dat ook andere donkere acteurs deze rol met gemak konden invullen. Waltz is net als in Inglorious Basterds weer een keihard personage (maar met het hart op de juiste plaats) die geweldig overtuigend overkomt. De beste rol is van DiCaprio als de rijke slavendrijver. Vroeger vond ik het niet veel, maar sinds een paar jaar heb ik enorm veel respect gekregen voor zijn acteerwerk. Wederom ijzersterk hier.

Het verhaal is niet bijzonder. Sterker nog, sommige situaties waren naar mijn mening onlogisch. Waarom jezelf anders voordoen om een vechtslaaf te kopen in plaats van meteen een flinke som geld bieden voor Broomhilda? Hoe dan ook, gelukkig schuwt QT het geweld niet. Kogelinslagen zijn vaak lekker overdreven en het bloed spat in het rond. Zeker de schietscene in het grote huis was erg vermakelijk en gewoon heel stoer. Bloederiger zie je ze haast niet. Echter, daarna had de film van mij ook mogen stoppen, de film gaat uiteindelijk iets te lang door.

De soundtrack is opvallend. Klassieke nummers worden afgewisseld met zang en zelfs wat rap. Vaak toepasselijk, maar niet altijd even geslaagd waardoor het soms een beetje onsamenhangend was. Voor de rest een zeer geslaagde film weer, en ook al gaat zijn volgende project over een pratende drol, weer ga ik er van genieten!

Met veel pijn en moeite op een mager voldoende uitgekomen de film is erg over gewaardeerd en duurt veel te lang , versta me niet verkeerd hoor maar ik hou van lange films mits ze weten blijven te boeien. Goede cast en een paar goede scenes verbergen dat de film soms erg in zakt en na het eerste meer dan aardige uur en de laatste 30 min vrij weinig heeft te bieden. En dan die zwarte humor waar ieder het over heeft vind ik persoonlijk gewoon niet passen , waarom gewoon niet een harde en serieuze film van dit thema gemaakt , nogmaals prima cast hoor met Jamie Foxx, Christoph Waltz en Leonardo DiCaprio en verder nog kleine rollen van Kerry Washington, Samuel L. Jackson, Don Johnson, Franco Nero, James Russo, en Bruce Dern.

Django Unchained begint veelbelovend. Het eerste uur zit prima in elkaar en Waltz acteert uitstekend als dr. King Schultz. Ook Jamie Foxx zet een boeiend personage neer. De film bevat humor en waar nodig enkele geweldadigere scenes.
Vanaf het moment dat Django en Schultz bij monsieur Candy aankomen, begint de film echter een stuk minder interessant te worden. Monsieur Candy is een niet al te interessant personage en het plot wordt ook steeds minder interessant en zelfs enigzins langdradig. Dr. Schultz komt bovendien nogal plotseling en op een niet al te logische manier aan zijn einde. Vervolgens gaat de film veel te lang door, met drie kwartier minder was de film een stuk beter afgeweest.

Ik heb met genot naar deze film gekeken! De dialogen waren erg sterk en om te werken met the mentor,the villain and the hero werkt altijd. De karakters waren in mijn optiek ijzersterk.

Is die screener de enige en juiste versie? Want ik ze het niet echt deze nieuwe Tarantino.

Een uitmuntend typisch eerste Waltz- uurtje vervaagd tot een goede Leonardi Di Caprio Show

en eindigt in een belachelijk en filmafbrekende Samuel L Jackson-trash.

Dat Tarantino de nadruk wilt leggen op de misbruiken van, of juist de draak wilt steken met slavernij ok, maar soms voelt het gewoon zeer oncomfortabel aan dat niggergoede, en verga ik van plaatsvervangende schaamte. Wat moeten alle zwarten in de wereld nu denken als ze deze film zien?Zeer confronterend, ook al kan ik tegen veel.

En de muziek slaat volledig de bal mis dit maal.

3*. Minste Tarantino met voorsprong ooit, dat staat vast.

(En dat bloed, hoe er mee op man!)

Een wat kleine tegenvaller, die vooral tussen alle filmische spielerei vergeet dat een goed verteld verhaal toch wel zeer belangrijk is,

De plot is wat mager, maar dat maakt niet uit. Leone had ook films die in de basis niets meer waren dan ‘3 mannen gaan op zoek naar een schat’, maar ik mistte wel maar al te vaak in deze Django Unchained een narratieve drive en een alomvattende spanningsboog. Het leek meer een verzameling losse scènes, die alle op zich wel werken, maar als geheel niet waardoor je de 165 minuten wel gaat voelen. Sommige scènes leken ook wat saai en zo af en toe viel alles ook helemaal stil. En dat is jammer, want voor de rest werkt dit wel verdomd goed.

Visueel is het een prachtige prent - misschien wel Tarantino’s mooiste. Heerlijk uitgepuurde beelden, supergebruik van het brede bioscoopformaat, heerlijke belichting (schilderijen van Rembrandt soms), mooie dieptewerking tussen wat dichtbij staat en veraf, af en toe fijn gebruik van de zoomfunctie en mooie evenwichtige shots alom. Ook een mooi vol kleurenpalet dat dan wel wat kitsch aandoet, maar dat wel past binnen deze film. Ook de montage is prima, vooral in overgangen naar een volgende scène, alsof er even weer aan de slinger wordt getrokken. Al is dat ook negatief uit te leggen dat het zo voelt, gezien wat ik hierboven allemaal zei. De muziekscore is niet direct memorabel zoals die van Pulp Fiction, maar werkt in de film op de momenten wel en daar gaat het om.

Het acteerwerk is over de breedte bovengemiddeld, met Waltz weer in een uitschietende rol, al had ik af en toe het idee dat hij iets te veel naar Heath Ledgers Joker heeft gekeken. Die verhaaltjes, de stem, de maniertjes. Deed me er vaak aan denken. Blijven over die heerlijke schietscènes (altijd volgt een ferme straal bloed subtiel de kogel uit het lichaam) en natuurlijk het een en ander in verband met slavernij. Dat zal Tarantino’s primaire doel niet zijn geweest, maar geeft wel af en toe wat extra diepgang.

Al met al wel vermaakt met een redelijk originele film, al komt het wat onsamenhangend over en duurt de film door momenten minstens een half uur te lang.

voor mij was de film bijna perfect. alles wat ik waardeer in mijn films zat er in. heb me helaas niet in kunnen houden en dus thuis de screener bekeken, ipv bioscoop. Maar mijn 2e kijkbeurt is a.s. weekend in de bios!! visueel zeer mooie film, gave landscape shots en coole belichting. degelijke sfeer dat aristocratische daar kan ik echt van genieten. acteurs zijn grote namen en ze doen het erg goed, ook de dialogen zijn weer genietbaar. de actie scenes zijn cool en lekker bloederig. de muziek heeft zn momenten! tijdens de intro wist ik eigenlijk alweer genoeg. enige minpunt is dat het net iets te lang duurt allemaal. maar dat doet voor mij niet af dat ik het een geweldige film vind.

Wat is dit weer een heerlijke Tarantino. Echt genieten van begin tot eind met alles wat je verwacht van deze regisseur. Ik heb echt een paar keer zo hard moeten lachen om bepaalde dialogen en bepaalde scenès en muziekkeuzes. Waar ik bij sommige regisseurs soms het gevoel krijg dat het een kunstje is, dat het er allemaal té dik bovenop moet liggen, heb ik dat bij Tarantino totaal niet. Alles klopt. De volle speelduur genoten, vooral van Samuel L. Jackson. Wat speelt die man een heerlijke rol, echt briljant.

4,5*

Geniale film, ben zelf niet zo'n fan van Quentin Tarantino, maar dit is toch wel een meesterwerkje.
Heerlijke combinatie van veel over de top actie en humor, ook wat over de top gruwelijke momenten wat zelfs voor tarentino nogal hard is, zoals die man die door honden verscheurd werd maar dat was nou eenmaal zo gruwelijk in die tijd, maar de film is echt brilliant, 3 uur lang genoten in de bios ook het acteerwerk was zeer goed, Foxx, DiCaprio Waltz en L jackson zetten sterk acteerwerk neer, dikke 4

Dat de hoogtijdagen van Tarentino inmiddels alweer een tijdje achter ons liggen wordt ook met Django Unchained bevestigd. Niet dat het een enorm slechte film is, maar hij lijkt 'het' wel echt kwijt te zijn.

Na twee al beduidend mindere films is Django Unchained nog een stuk minder. Algemeen genomen vond ik er wederom leuke tot erg leuke momenten in zitten. Zo begon het allemaal wel leuk toen dat hele dorp uitliep omdat er een neger op een paard zat enzo, maar door de bank genomen zijn de humor, de dialogen etc weer minder scherp, en zijn de personages wat wisselvallig. Zo vond ik bijvoorbeeld de KKK-scene behoorlijk flauw. Het eerste stuk van de film vond ik zelfs behoorlijk kolderiek, ben ik ook niet echt van Tarentino gewend. Later werd het wat serieuzer.

Ik verbaas me er bijvoorbeeld over dat ze Waltz een Golden Globe hebben gegeven. Dat is hem belonen voor een rol hetzelfde invullen als je bekendste rol, niet toevallig ook een film van Tarentino. Waltz doet eigenlijk niet veel anders dan toen hij Hans Landa speelde. Daar beklijfde het personage alleen veel meer. Dat valt hier redelijk tegen moet ik zeggen. Ja, het is soms weer leuk, maar je hebt continu het idee naar een herhalingsoefening te kijken, hij spreekt zelfs wéér vloeiend Frans. Het ligt overigens erg voor de hand te denken dat Waltz niet gecast is voor de rol van Duitse premiejager, maar dat de rol en het verhaal is aangepast om hem er in te laten meedoen. Ik weet niet of ik dat zo'n goed idee vind. Ook DiCaprio vond ik maar flauw overkomen, ik weet niet maar kwam geen moment over als slavendrijver.
Nee dan vond ik Foxx toch -onverwachts- een stuk beter, die transformeert zich in een soort 21e-eeuwse Fred Williamson, zeker tegen het einde met dat brilletje enzo kwam hij als zwarte revolverheld erg goed over! Maar het hoogtepunt vond ik Samuel L. Jackson, de absolute smaakmaker in de Tarentino-traditie als je het mij vraagt.

Maar het grootste probleem mag duidelijk zijn. Wat een script. Ongelofelijk hoe Tarentino hier mee denkt weg te komen. Main plot is het bevrijden van de vrouw van Django. Daarvoor wordt in allerlei rare bochten gewrongen. In plaats van een paar honderd dollar uit te trekken om Broomhilda vrij te kopen, volgt er een erg vergezocht rollenspel waarbij het plan is zogenaamd een vecht-neger te kopen van de eigenaar van (o.a.) Broomhilda, en haar dan (blijkbaar) ook gelijk mee te kopen. Om dan vervolgens die 12.000 dollar en die vecht-neger te laten voor wat het is. Het wordt niet duidelijk verteld, maar de heren premiejagers willen blijkbaar het geld én Broomhilda. In lijn met de personages ligt in de veronderstelling dat ze op Broomhilda een enorm bod doen, pakweg 2000 dollar. En de rest van die 10.0000 in hun zak steken. Zonder risico. Dat had DiCaprio toch gewoon geaccepteerd?! Nee in plaats daarvan krijgen we een heel omslachtig verhaal omdat het plot anders natuurlijk niet leuk genoeg is voor een fim. Maar dat was natuurlijk niet het ergste, want de deal is beklonken, en zijn Django en zijn vrouw vrij, en dan schiet de slimme, doordachte en bovenal betrokken Waltz DiCaprio neer? Wat had dit te betekenen?

De film was toen ook gewoon een beetje klaar, maar gaat daarna nog zeker een half uur door. Het zakte toen helemaal als een pudding in elkaar. Tarentino moest zichzelf ook nog even laten opdraven, dat was behoorlijk genant om te zien, om te langdradig naar een einde toe te kunnen hobbelen.

Verder vond ik de muziekkeuze -zeker voor Tarentino, die had daar ooit gevoel voor-, erg matig! Die rapnummers bijvoorbeeld, hoe bedenk je het. Dat vond ik het andere duidelijke minpunt. Leek wel alsof er een studio was die hem daarbij overruled heeft, om wat meer tieners te trekken ofzo, begreep er heel weinig van.

Al met al... ik denk dat Tarentino zijn goeie ideeen verbruikt heeft, toch wel zonde.

2.5*

Tarantino flikt het alweer.

Nigger's dont walk, they run

Django Unchained is ondanks de gigantische lengte toch een extreem vermakelijke film. Je moet wel tegen de politiek incorrectheid kunnen, een gegeven dat een boel mensen (waaronder Spike Lee) tegen de borst stuit. Echter vergeten dit soort mensen dat Tarantino zo'n film natuurlijk niet serieus bedoeld. Net zoals Inglourious Basterds druipt Django Unchained door van de humor. Misschien niet zo perfect als eerder genoemde film, maar toch erg vermakelijk.

De humor maakt het toch weer onweerstaanbaar, van af en toe scherpe grappen tot erg politiek incorrect en erg flauw. Tarantino weet het goed in balans te houden, waardoor de grappen aankomen. Het hoogtepunt is toch het gedoe om die kleine kijkgaatjes in de maskers.

Gecombineerd met een flinke portie bloed, af en toe weer erg scherpe dialogen en een cast om te smullen blijft Django Unchained vermakelijk.

Foxx en Waltz zijn super, maar toch weet DiCaprio een meesterrol neer te zetten. De dynamiek tussen hem, L. Jackson, Waltz en Foxx is briljant en weet je op het puntje van je stoel te brengen.

Het is jammer dat de climax na de confrontatie tussen hen uitgesteld wordt, waardoor de film nog een half uur onnodig doorgaat. Het is zeker geen slecht half uur, maar dit half uur zorgt er wel voor dat de film niet perfect is . Toch wel erg jammer, het is een beetje te langdradig geschreven, waardoor je even het idee hebt dat Tarantino het op het einde ook niet meer wist.Het is Tarantino vergeven, want hij is één van de weinige regisseurs die memorabele scènes weet te creëren. Als ik denk aan het stuk in het landhuis dan kan ik niet anders zeggen dan dat dit perfectie is.

4,5*

Voor mij werken die weirde period premissen die Tarantino tegenwoordig uit zijn hoed tovert prima. Er zijn veel geluiden hier dat hij 'het' kwijt zou zijn, maar wie zou er anders op het concept van een western/blaxploitation/slavernij setting komen? Ongeacht de inhoudelijke kritiek die ik hier op de film hoor, doet Tarantino mij in ieder geval een groot plezier met deze originele invalshoeken.

Nu is kritiek op scripts altijd voor een belangrijk deel een kwestie van gevoel. Op het moment dat ik een beetje in een film zit, ben ik al snel bereid om wat kleine onbenulligheden met de mantel der liefde te bedekken. Hier was dat zeker het geval. Ik heb me eigenlijk geen moment geërgerd aan de benauwde bochten waar het verhaal zich in wringt. Ik was veel te druk met het naar mijn zin hebben. De setting, de combinatie van Schultz en Django, de bekende dialogen en zelfs de geweldsexplosie aan het eind deden het allemaal wel voor mij.

Sta mij toe om wat tegenwicht te bieden tegen de main kritiekpunten die ik tot nu toe heb gehoord. Ten eerste, het hele gedoe omtrent Broomhilda. Waarom kochten ze haar niet gewoon direct voor een redelijke prijs vrij? In het script wordt kort aangehaald dat het lastig is om Candie's 'curiousity,' laat staan zijn 'attention' te krijgen, en dat dit een slap excuus is kan ik me ook wel voorstellen. Wat ik alleen even wil benadrukken is dat de slavetrade niet een kwestie was van bij iemand aankloppen en een slaaf kopen. Wilde je een slaaf kopen, dan moest je naar een slave auction. De enige manier om binnen de wereld van Django Unchained particulier een slaaf te kopen, was via de weg van die gevechtsslaven. Voor de mensen bij wie dit idee niet werkt, wordt de spanningsboog en aannemelijkheid van de ontwikkelingen inderdaad redelijk beperkt.

Zeker op het moment dat Schultz Candie ook nog neerknalt, schiet het geheel wel erg uit de bocht. Daar is het echter een blaxploitation film voor. De extravagantie van het laatste deel is onderdeel van het soort film dat Tarantino wil maken. De revenge van African-America moet er immers wel komen, dat is het hele blaxploitation-aspect dat wordt geambieerd.

Met dit in mijn achterhoofd, heb ik totaal geen last gehad van de kritiekpunten die worden genoemd. Ik heb zelfs enorm genoten van Django Unchained. Het is een beetje een herhalingsoefening in relatie tot IB, maar soit. De originele setting gecombineerd met een bekend verhaal zorgen ervoor dat het eindresultaat minstens zo goed is.

Tarantino's zwakste film (Death Proof daargelaten).

Wat mij vooral opviel was dat de meester van de absurditeit en onvoorspelbaarheid zichzelf lijkt te gaan herhalen. Het voelt niet meer zo nieuw, en 'directed by Tarantino' lijkt niet langer garant te staan voor unieke cinema, maar vooral te betekenen dat we meer van de Tarantino-formule krijgen, meer van hetzelfde dus. Natuurlijk loopt elke artiest dat risico naarmate zijn oevre zich uitbreidt, maar alleen de besten slagen erin zichzelf op de top opnieuw uit te vinden. Dat revenge een dish is best served cold, wisten we van Kill Bill, ook al van Inglourious Basterds, en inmiddels weten we het helemaal dankzij Django, waarin QT voor de 3e maal op rij wraakmotieven aan zijn protagonist toekent.
Een ander terugkerend element is de verhaaltjesverteller, al dan niet bij het nachtelijke kampvuur: Bill-met-de-fluit in Kill Bill 2, Christopher Walken over het difteriehorloge, en Walz probeert 't met een Duits sprookje (maar de scene weet niet te fascineren en voelt daardoor ongemakkelijk). Ook de queeste naar de bad guy(s), een A-team-achtig poppenkastplannetje en de big shout-out voelt als een combinatie van Kill Bill en Inglourious Basterds. Een van de redenen dat ik die laatste hoger rate dan Django is dan ook dat dit alles in IB nog vers en nieuw was, maar in Django op het herhalen van een kunstje begint te lijken.

QT heeft de gewoonte de speelduur van zijn films op te rekken, maar tijdens de exorbitante 3 uur die Django nodig schijnt te hebben, merkte ik voor het eerst verveling. Waar alle eerdere QT's een hoge herkijkwaarde hadden door briljant gescripte en met panache geacteerde scenes, heeft Django maar weinig memorabels. De karakters zijn minder interessant, de dialogen minder scherp en de muziekkeuze is dubieus. IB had de Fassbender en Waltz scenes, Kill Bill oozde van de stijl en had voortreffelijke Caradine-monologen, True Romance blonk uit met de Sicilians, Reservoir Dogs was gewoon heerlijk brutaal en Pulp Fiction definieerde perfectie. Django, ik zou niet weten waar ik Django om ga herinneren. Dialogen als:

-Oh,you are one lucky nigger.

-You better listen to your boss, white boy.

-Oh, I'm gonna be walkin' in the moonlight with you.

-You wanna hold my hand?


waren er veel te weinig, en de humor was te vaak off: Ik snap QT's "sorry, I just couldn't resist"-neiging om de KKK als een club incompentente hillbillies neer te zetten, maar waar de oude QT dat zou hebben bereikt door een absurde situatie te schetsen, moest de huidige zijn toevlucht zoeken tot jaren '30 slapstick. Flauw en Tarantino onwaardig.

Bottom line: Django is zeker geen slechte film, maar naar Tarantino's maatstaven is het allemaal net-niet. En mensen moeten eens beseffen dat de enkele briljante momenten die Django bevat, nog geen briljante film maken, wat de online score doet vermoeden.

Mwa.

Wellicht ligt het aan het feit dat ik meer western had verwacht of dat dit geen ode is aan de spaghettiwestern maar aan andere cinema die ik niet ken, maar ik ben zelfs met gedempte verwachtingen lichtjes ontgoocheld.

Django Unchained neemt te veel tijd om een halfslachtig script te vertellen. Ik kan enorm genieten van de lang opgebouwde climaxen in de oude westerns, maar die hebben iets dat Django Unchained volledig mist: binding met de personages. Django is de saaiheid zelve en de film lijkt het te moeten hebben van enkele aparte scènes en Calvin Candie.
Het script mist tevens een lijn: de ontwikkelingen nemen onhandige bochten om te komen bij een eindpunt dat via een kaarsrechte weg bereikt had kunnen worden.
Een half uur korter had de film ook goed gedaan. De shoot-out in Candyland wordt goed opgebouwd en de uitwerking kan er nog mee door, maar daar had het moeten ophouden. Django en Broomhilda hadden van mij terug naar af gemogen, maar dat zal wel niet bij de ode horen, zeker?

Jamie Foxx is een behoorlijke miscast en komt stilletjes aan terecht in de hogere regionen van mijn 'Te mijden acteurs'-lijst. Hij acteert zoutloos (poging tot cool zijn, zeker?) en wordt moeiteloos overvleugeld door Christoph Waltz en Leonardo DiCaprio. Vooral die laatste is fantastisch. Ik heb er lang op gehoopt en uiteindelijk is het dan toch gebeurd: hem als slechterik. Dat doet hij ongemeen goed. Zijn nichterige voorkomen gecombineerd met de venijnige en denigrerende manier waarop hij telkens 'nigger' zegt is goud waard. Rollen als deze mag hij nog neerzetten, absoluut.
Verder passeren er nog een hoop bekende gezichten de revue: Samuel L. Jackson is nergens speciaal en Kerry Washington verveelt enorm met dat treurige smoeltje dat ze continu opzet.

Een westerngevoel ontbreekt ook. Af en toe passeert er wel eens een scène die de juiste richting uitgaat, maar Quentin Tarantino doet dan altijd wel iets dat mij een onbevredigend gevoel geeft. Of hij gooit er een onnozel stuk dialoog tussen, of hij laat rapmuziek(??) afspelen of weer iets anders. De komische insteek zal wellicht ook wel iets te maken hebben met één of andere referentie, maar slaat de bal meestal mis. De KKK-scène is ongetwijfeld het dieptepunt.
Positieve noten zijn er niettemin ook. Zo is de muziek (als het geen gezongen liederen of raprotzooi betreft) dik in orde - dankuwel, Ennio Morricone. Ook kostumering en dergelijke is genietbaar: het zorgt ervoor dat de westernsfeer uit Kill Bill nummertje 1 en Inglourious Basterds niet al te hoog boven de sfeer hier uittorent.

Bij vlagen goed, bij vlagen slecht.
3

Hij flikt 't hem weer hoor die Tarantino. Geniale film! Alles klopt gewoon in deze film. Verhaal dat van begin tot eind boeiend is, humor die fantastisch is (epische dialogen weer), fantastische beelden, sensationele score en natuurlijk een geniale cast. Toch zonde dat Waltz pas zo laat in Amerika doorgebroken. Al moet ik wel zeggen dat Foxx echt wel de show steelt.

Voor nu 4.5*, maar kan best nog 5* worden de volgende keer dat ik hem zie.

Gave film. Veel bloederige actie, interessante personages, en de introductie van het hoofdpersonage is erg gaaf. Samuel L. Jackson als vieze gluiperd is erg vermakelijk. Jammer dat die sherrif meteen doodgaat aan het begin, ik vond zijn manier van doen bijzonder grappig. De film is, hoe je het ook wendt of keert, erg discriminerend jegens negers maar slavernij wordt (zou wat zijn) nergens goed gepraat, waar die kritiek (van onder meer Spike Lee) vandaan komt mag Joost weten. Die scène met de KKK had van mij niet gehoeven, het grapje wordt erg uitgemolken. Tarantino's rolletje op het eind vond ik erg afleiden. Ook zakt de vaart wat in middenin de film. Desalniettemin een erg gave film. En eigenlijk is de helft van de film nutteloos in de zin van het plot, want de slavin wordt uiteindelijk toch vrijgekocht... Ging het erom dat ze 12.000 dollar wilden besparen?

Zo weird! In een film vol zwarten waar elke minuut wel een keertje het woord "nigger" valt. Hoe komen ze er bij, hoe komen ze er bij ...

Vond het één van de weinig leuke toevoegingen aan deze film, samen met Jackson's personage. Zeldzame hoogtepunten in een film waar Tarantino zichzelf maar weer eens herhaald, alleen ditmaal in mijn minst favoriete setting.

Ik had maar weinig met de maniertjes van de personages. Waltz is echt niet leuk, Foxx bijna onzichtbaar en Di Caprio bakt er ook niet veel van. Verder veel hillbillies die weinig aan de film toevoegden. Hoe iemand als Jonah Hill (verder absoluut geen fan) tot zo'n bijrolletje laat verleiden is mij ook niet helemaal duidelijk.

Er zijn een paar actiescenes naar het einde toe die de pijn iets verzachten, al had de film echt wel afgelopen moeten zijn bij de speech van Jackson. DIe 30 minuten erna zorgen voor een brak irritante Tarantino cameo en een onzinnig happy end. Het maakt de film ook echt véél te lang.

Benieuwd wat het volgende genre zal zijn, in ieder geval hebben we de Western gelukkig achter de rug, hebben we dat ook weer gehad.

1.0*

Ode aan de spaghetti westerns en nog enkele knipogen naar elders. Het gebruikelijke graaiwerk van Tarantino, maar de indruk ontstaat dat hij het ongeremde enthousiasme voor zijn bronfilms steeds minder vloeiend lijkt te kunnen vertalen naar zijn eigen mengelmoes. De typische stijl is uiteraard weer aanwezig en dat hij overweg kan met deze landerijen is ook al snel bewezen, maar de bravoure en een zeker Fingerspitzengefühl laten het hier en daar afweten.

Dan wil het binnen zijn theatrale, babbelzieke en ruwe universum nog wel eens geforceerd overkomen. Bovendien vliegt het toontje zo alle kanten op. Wanneer de honden worden losgelaten, is dat hoe dan ook wrang, maar even later staat Jackson zich meteen zo stevig aan te stellen, dat het op dat moment te clownesk overkomt. De wraak van Big Daddy is best gaaf met de twee rake schoten, maar het gedoe met de maskertjes is een losse flodder. Een sketch.

Hoe Schultz en Django -Foxx wint gaandeweg serieus aan uitstraling- worden gevormd, gaat verder vrij soepel en het premiejagen vorm een ideale manier om enkele coole en gewelddadige scènes aan elkaar te rijgen. Wanneer dat wordt losgelaten, krijgt Tarantino beduidend minder cement tussen de stenen. Hij zal wel niet zonder de mandingo gevechten hebben gewild, maar hoe dat samengaat met de zoektocht naar Broomhilda, zit toch niet helemaal lekker.

Bepaalde muziekkeuzes vallen tegen, dialogen zetten het lang niet altijd onder stroom en voor de rol van Candie had Tarantino best een uitgerangeerd acteur uit de mottenballen mogen trekken. Zo blijft het in de meeste opzichten een film van wisselend succes. Om de zoveel tijd heeft Tarantino iets van (bloederig) formaat in petto, maar over deze speelduur is het met ook nog een dubbele finale te weinig, te verspreid om van een voltreffer te kunnen spreken.

Misschien wel de beste van Tarantino? Of denk ik dit alleen maar vanwege de euforie die ik nu voel, omdat ik een half uur geleden uit de bioscoop kwam? De film was in ieder geval pretty fucking geweldig

Bij het zien van de cast (toen deze niet uit kwam) en het verhaal was ik niet zo enthousiast. Jamie Foxx (mehh), Christoph Waltz (was waanzinnig in Inglourious Basterds, maar ik word er verder niet warm of koud van) en Leonardo DiCaprio (kan alle kanten op, niet helemaal mijn ding).

Toch had ik ontzettend veel zin in deze film, want hij kon enkel compleet overtuigen (of compleet de mist ingaan) en dat heeft hij gedaan!

Jamie Foxx zet een ontzettend geloofwaardige prestatie neer en Christoph Waltz doet zijn kunstje van IB over en is weer diezelfde held.

En dan heb ik het nog geeneens over de (western-)sfeer (waar ik van hou, maar waar helaas afbreuk aan werd gedaan, doordat er niet meer dorpjes als het eerste voorbij kwamen), de humor (waar exceptioneel goed gebruik van wordt gemaakt), het verhaal (dat me toch over de streep heeft getrokken, omdat het blijft boeien) en de mooie beelden.

Het gewelddadige (visueel gezien) viel een beetje tegen (te simpel/te braaf), maar ik ben bang dat ik gewoon teveel ben gewend. De vriendinnen waar ik mee was (die niets gewend zijn en geen eerdere ervaringen hadden met Quentin Tarantino (op een enkeling na die IB had gezien)), trokken het bloed dat over het scherm vloog niet zo goed, en vonden de film juist veels té gewelddadig. Maar ach, dan zit ik te mierenneuken

Oh ja, Quentin Tarantino heeft me opnieuw overtuigd en ik ben fan van Django!

Voor nu hou ik het op een dikke, vette *4.5.

Wat True Grit was voor de gebroeders Coen is Django Unchained voor Taranino: een onvervalste western die via de stijl van de regisseurs het genre van een nieuw elan voorziet. Net als bij Inglourious Basterds is er die goed uitgebalanceerde mix van voldoening scheppend zinloos geweld en goed getimede humor. Wat deze net iets beter maakt, is dat er onder dat vernislaagje van gruwelijkheid best een gevoelige kant zit. Niet in de laatste plaats omdat het zo expliciet een statement maakt tegen het Amerikaanse slavernijverleden en de weinige zwarte helden die hun weg hebben gevonden naar het culturele erfgoed. Maar het allermooiste is de geslaagde bromance tussen Christopher Waltz en Jamie Foxx die bewijst dat de filmmaker een stuk milder is geworden in zijn films. Naast bloed, seks en geweld is er nu ook de ruimte voor menselijkheid die kruipt waar het niet gaan kan.

Quentin Tarantino levert na Inglorious Bastards weer een geweldige film af met Django Unchained.

Een film van 2 uur en 3 kwartier maken, die geen seconde verveeld is knap. Dat lukt al weinig mensen, daarnaast zitten er typische Tarantino dialogen in, karakters die niet te vergeten zijn en daarnaast dealt Tarantino hier met onderwerpen die erg zwaar zijn, er zitten dan ook een aantal heftige scenes in die ik nog niet in zijn films gezien heb ( op de scene met het oor uit reservoir dogs na dan). Ik vind dit dan ook QT's meest volwassen film, hij gaat om met de slavernij zoals het in zijn wereld gebeurd zou zijn, daarnaast doet QT erg veel research en heeft hij een zo goed mogelijk beeld weten te creeren van die tijd, dat gecombineerd met typische tarantino dingen zorgt er dus voor dat je een vermakelijke film krijgt die wel met erg zware onderwerpen omgaat. bovenal zou je deze film als liefdesverhaal kunnen bestempelen, de film draait om Django die zijn grote liefde wilt terugwinnen.

De film wordt ondersteund door een erg leuke soundtrack, er zitten echt goede nummers tussen. De combinatie met hip-hop en een film over 1858 lijkt inderdaad vreemd, maar het werkte wel voor mij. De cinematografie is ook erg mooi gedaan er zitten een paar mooie shots tussen en ook de kostuums vond ik erg leuk gedaan.

Dan de Acteerprestaties, voor mij was de hele cast erg goed. maar wie er uitsprong voor mij was DiCaprio, hij zet hier een rol neer waarin we hem nog niet eerder gezien hebben en dat deed hij erg goed. daarnaast is zijn karakter Calvin Candie nou niet een likable character eigenlijk beter een verschrikkelijk karakter, Waltz zet wel de betere prestatie neer, maar doet eigenlijk niet veel anders dan in Inglorious Bastards. hij speelt hem wel iets anders maar in principe is het niet anders. Jamie Foxx was de perfecte Django, ik he geen idee wie hem anders zou moeten spelen. Erg goed gedaan, maar hij had het minste om echt iets bijzonders mee te doen. Samuel L. Jackson was als Stephen ook geweldig, echt een goede prestatie en zeker een karakter dat je niet snel vergeet.

Ik ben en blijf een fan van Quentin Tarantino, de manier waarop hij ook in deze film genres door elkaar gooit en knipogen geeft naar die genres blijf ik leuk vinden. Ook is zijn schrijfwerk gewoon goed, in deze film zou ik zeggen is het minder dan in Inglorious Bastards of Pulp Fiction maar er zitten memorabele dialogen in en ik kon niet 1.2.3 dingen ontdekken die niet goed waren. Django Unchained is een hele goede film geworden die met slavernij omgaat zoals alleen Quentin Tarantino dat kan.