Django Unchained (2012)

Ik hou heel erg veel van de wat sobere westerns die juist niet zo over de top zijn. Dat Tarantino dan met een western komt, zorgt er niet voor dat ik opgewonden als eerste een kaartje bemachtig voor zijn nieuwe rolprent.

Ook concludeer ik na het zien van Django Unchained dat de films van Tarantino steeds minder worden. Waar Inglourious Basterds nog vermaakte en tegelijkertijd behoorlijk onvoorspelbaar was, begint dat idee veel scheurtjes te vertonen en is zeker het einde niet origineel.

Toch blijf ik het boeiend vinden hoe de dialogen zich ontwikkelen en wat uiteindelijk de clue van een verhaal wordt. Bovendien zijn Waltz en Foxx lekker goed aan het acteren en zijn de grote bijrollen van DiCaprio en Samuel L. Jackson onmisbaar in dit huzarenstukje.

Om nog even de azijnpisser uit te hangen: muziek van Kanye West kan best leuk klinken, maar het hoort gewoon niet thuis in een western wat mij betreft.

Ook al vind ik dit de slechtste film van Tarantino die ik gezien heb, vier sterren is nauwelijks slecht te noemen.

PS: Voor mij was het hoogtepunt toch wel de scene waarin de ruiters met fakkels gaan kibbelen over de zak met twee gaten op hun hoofd. Hilarisch!

Troef Christoph Waltz wordt in deze nieuwe topper van Quentin Tarantino volledig uitgespeeld en hoewel Waltz deze rol fantastich weet neer te zetten en mede daarom de film weer ver boven het gemiddelde uit tilt, is het niet te hopen dat hij nu in iedere film Waltz laat opdraven om dergelijk type te spelen want dan zou het wel eens vervelend kunnen gaan worden.

De kracht van een goede film zit hem in de balans en hierin dreigt Tarantino zijn hand te overspelen. Dreigt, zeg ik want het gebeurd ,naar mijn mening, net niet.

De rol van Waltz is geweldig maar na de sublime opening in Inglourious Bastards, waarin Waltz een vergelijkbaar personage speelt, lijkt het mij verstandig om na deze film het zo te laten en deze kaart voorlopig even op zak te houden.

Balans is het toverwoord zowel wat betreft het oeuvre van een filmmaker als wel de inhoudelijke kant van zijn/haar werk. Vooral humor en geweld staan in de films van Tatantino altijd in de perfecte verhouding met elkaar.

Er zijn echter momenten in de film waar de grens wordt getart en daarmee de smaak van het unieke Tarantino-gerecht in gevaar komt.

In Django Unchained dreigt de humor de overhand te krijgen en de film lijkt soms zelfs af te stevenen op pure slapstick en dat laatste zou wel eens de valkuil kunnen zijn voor de typische Tarantinofilm of zelfs, om een beetje in de sfeer te blijven, dodelijk.

Maar nogmaals, het gebeurd net niet en daarmee blijft voor mij deze nieuwe Tarantino weer een genot om te zien.

Jamie Foxx past uitstekend in zijn rol en het lijkt erop dat hij vooral is gecast vanwege zijn spel in The Soloist, waarin hij een door het verleden gekweld persoon speelt.

En dan een van de best verdienende acteurs op dit moment; Leonardo DiCaprio in een prima rol maar helaas niet helemaal top zoals we van hem gewend zijn.

Tot slot nog even het overbodige optreden van onze meester zelf.

De hoogst haalbare rol in een van zijn eigen films zou eigenlijk een lijk moeten zijn maar de meester schat zijn eigen acteertalent helaas iets te hoog in. Dat begreep Hitchcock op een bepaald moment net iets beter.

Misschien niet zijn allerbeste film want dat weet ik eigenlijk pas na het herkijken van deze prent. In ieder geval steekt deze film nog altijd mijlenver boven het gemiddelde uit en dus wat mij betreft een hoge score maar wel een met een vetten kanttekening.

Ik ben daarom extra benieuwd naar de volgende van zijn hand en vertrouw op het gezonde verstand van een altijd gedreven maar kritische cinefiel die Tarantino heet.

Ik denk dat er een belangrijk verschil is tussen een Western en Django Unchained.

Zou deze muziekkeuze onder een 'normale' western zijn geplaatst, dan had ik zeker meer moeite mee gehad.

Je moet er rekening mee houden dat Tarantino vrijwel altijd zijn eigen belevingswereld over een bepaalde zaak neerzet in zijn films. Zie bijvoorbeeld IB, waarin hij zijn kijk, zijn fantasie, neerzet over een aantal belangrijke zaken uit WOII. (ondergang Hitler, ondervragingen Duitsers, huisdoorzoekingen etc.)

Zo moet je dat ook een beetje zien met zijn muziekkeuze in Django.

Juist de keuze voor rapmuziek (veelal geproduceerd en beluisterd door onze negroïde medemens) maakt het zo paradoxaal, maar toch passend en grappig!

Tenminste dat is mijn idee erover. Juist omdat hij hier om deze reden voor heeft gekozen, past het precies in het plaatje van deze film!

Ik heb me geen moment verveeld bij deze film. Ik denk dat, omdat deze film door Quentin Tarentino is gemaakt, mensen een stuk kritischer gaan kijken, en vergelijken met oudere films van hem. Zoals ik hier in de berichten ook wel terug lees. Natuurlijk kun je dat bijna niet voorkomen, maar daardoor geven veel stemmen en meningen een vertekend beeld. Ook mijn stem is daardoor beïnvloed denk ik. Ik twijfelde overigens tussen 4 en 4,5 sterren.

Op sommige kleine momenten vind ik dat het rommelt in het script. Daarentegen zitten er ook veel goede momenten in de film, de sfeer, het geweld (en bloedbaden) (maar niet tè), humor, de dialogen, een stukje geschiedenis, de acteerprestaties en het verhaal zijn allemaal erg goed en vermakelijk. De muziek is wat apart gekozen, maar juist die hip-hop erdoor heen sprak mij eigenlijk wel aan (terwijl daar zo veel commentaar op wordt gegeven?). Dat laatste vond ik een gewaagde maar geslaagde stap.

Zeker de moeite waard om deze film te bekijken.

Django Unchained is misschien wel één van de beste Westerns die ik in m'n leven heb gezien, al gaan waarschijnlijk veel mensen me dat kwalijk nemen. Maar wees gerust, ik ben ook een liefhebber van Sergio Leone, hoor! De uiteenlopende meningen bij deze film (en bij Tarantino's voorganger Inglouroius Bastards) kan ik erg goed begrijpen, hoor. Ik vind de humor achter het geweld, de boodschappen achter de op eerste gezicht platte scènes, ik vind het geweldig. Ik smolt gewoon weg in de scène waar op zeer gedetailleerde manier dat bier wordt getapt. Wat een vaardigheden heeft Tarantino. Als ik dan toch even moet mierenneuken heb ik in het algemeen niets met Foxx (hoewel dat dan in Ray weer een heel ander verhaal is), maar eigenlijk was dat zo irriterend nog niet in deze film. Maar mensen, wat is Waltz toch een geniale acteur. Mijn absolute favoriet en hoe hij zich weer overtreft in de nieuwe Tarantino; grandioos. Natuurlijk was de muziekkeuze ook uitstekend en waren de aanvullende rollen van Jackson en DiCaprio niet alleen geweldig, maar ook ontzettend verassend. Tarantino heeft de vaardigheid acteurs en actrices te kasten die op het eerste gezicht niet in de categorie rollen thuis horen, maar later perfect bij hun karakters te passen. Er was eigenlijk maar één teleurstellend stukje in de film:
ik vond het doodzonde dat Dr. King Schultz stierf.

Je hebt absoluut gelijk, hoor. Ze zijn gewoon op hun teentjes getrapt, omdat ze, net als ik, de film geweldig vonden. Ik vond dat ook een zwakke omwenteling in het verhaal. Het leek bijna alsof Tarantino een excuus was aan het zoeken om Schultz en Django naar die plantage te brengen, om het verhaal weer op spanning te zetten. Voor mij is de reden dat ik daar niet aan stoort een heel ander, uiterst subjectief verhaal: Ik ben gewoon volkomen verliefd op Tarantino's filmwerk en ik heb weinig acteurs gezien in mijn leven die zo'n magie uitstralen als Waltz. Daardoor moet een verhaal van deze twee beste mannen wel heel erg flut zijn, wil ik me er aan gaan storen. En dat deed het voor mij niet. Maar goed, nogmaals, je hebt helemaal gelijk: die besluiten van Dr. King Schultz waren soms uiterst vreemd en niet heel begrijpelijk.

Verder heb ik vooral genoten van de film. Nergens wordt Django Unchained traag en telkens verrast het verhaal me weer. Die 165 oogstrelende minuten voelden als een half uurtje.

*4,5

Onnodig langdradig, dat toch vooral. De uitgebreide dialogen zijn zoals vaker bij Tarantino soms om van te smullen maar missen dan weer de schwung en verrassing van zijn eerste films. Een paar onzalige keuzes (vooral dat geleuter over de zakken over het hoofd, een sketch een bonte avond van de lokale padvinderij onwaardig) doen de film ook geen goed. Drie uur en een hoop geweld verder doet het verhaaltje er helemaal niks toe en zou het me eigenlijk worst zijn hoe het met Django en Broomhilda afloopt, daarvoor is het allemaal veel te over the top. Wat verder vooral opvalt is de zwakke hoofdrol van Foxx die door Waltz compleet wordt overspeeld.

Nee, niet veel als je eerlijk bent. Alleen als ik heel hard pers kom ik nog tot 2,5*.

Ben niet zo wild van films van Tarantino, maar ik was gewaarschuwd. Altijd datzelfde genre muziek die ik nooit bij de film vind passen en slechte effecten. Ben je een Tarantino fan dan zeker kijken, want het verhaal is goed.

Gisteren gezien, korte conclusie is dat Tarantino er voor mijn gevoel alleen maar op achteruit gaat. Tarantino moet het vaak toch vooral hebben van de karakters en het script. Ik kan niet anders zeggen dat enkele van zijn andere films op beide vlakken veel sterker vinden.

De leukste karakters uit het Tarantino universum zijn toch vaak de typetjes met rare maniertjes, met een knipoog. Eigenlijk is er hier maar een zo'n typetje, Big Daddy, die helaas maar kort voorbijkomt. Niet helemaal in die categorie, maar wel wat mij betreft het hoogtepunt is het karakter gespeeld door Samuel L. Jackson. Helaas maakt hij pas zijn entree halverwege de film, maar wat een kracht straalt er alleen al uit die ogen. En wat steekt Django, die eigenlijk oersaai is, daar bleek bij af. Daar verandert geen zonnebrilletje iets aan.
Een over-the-top karakter neerzetten is wat anders dan overacten, waar DiCaprio zich vlak voor de climax aan schuldig maakt met z'n malle geschreeuw. Íets teveel Pacino, die dat overigens veel beter doet, gekeken ofzo? Las daarvan valt DICaprio's personage niet echt op. Ja hij is sadistisch, maar staat wat dat betreft zeker niet bovenaan de voedselketen vergeleken met wat ik verder in filmland heb gezien. De regie van Tarantino helpt wat dat betreft ook niet echt, als je tijdens de zogenaamd gruwelijkste scène, die met de honden, eigenlijk nauwelijks wat ziet.
Waltz' personage is dan wel weer aardig, weet het eerste gedeelte van de film redelijk boeiend te houden, maar spettert ook niet echt. Wel duidelijk het meest sympathieke personage, en ik vind Waltz ook beter acteren dan in Inglourious Basterds, waar hij voor mijn gevoel toch soms aan het overacten was. Kortom, een paar kleinere rollen die boeien, maar de hoofdpersonages gedragen zich vrij normaal, en dat is jammer, want niet altijd even boeiend.

Ook het script overdondert me niet. De dialogen zijn okee, maar ook niet zo gaaf als in eerdere films, al is het zeker beter dan in Inglourious Basterds waar het wel erg veel geouwehoer was. Verder ga ik volledig mee met Ramon K betreffende de plotholes, al wil ik er niet te zwaar aan tillen. In de meeste films zitten wel plotholes. Wel had wat mij betreft de shoot-out niet onderbroken hoeven worden. Ik had wel sterk gevonden als na al die dialogen Django echt uit zijn schulp was gekropen door iedereen in een stuk overhoop te knallen (met als positief bijeffect dat de film ook korter was geweest), de onderbreking doet daarvan af. Bovendien vind ik de wijze waarop hij ontsnapt ongeloofwaardig. Wel leuk om eventjes Michael Parks te zien, past prima in de setting van het Zuiden, en had ook een grotere rol mogen krijgen. Tarantino had daarentegen het beste met z'n kop uit de film kunnen blijven. Ik zag vooral de regisseur die een zuidelijk accent probeert na te doen zag in plaats van een personage. Gelukkig is zijn rol erg kort.

Tenslotte beeld en muziek. Het eerste is verre van speciaal. Wat muziek betreft viel het op dat het dies irae uit Verdi's requiem werd gebruikt tijdens de Ku Klux Klan scène. Had niet verwacht dat Tarantino klassieke muziek zou gebruiken. Verder viel de muziek me nauwelijks op, ik herinner me veel meer spetterende soundtracks in andere Tarantino films. De hiphop stoorde mij overigens nauwelijks.

Al met al kom ik op 2* uit. Gek, ik vond deze film voor mijn gevoel beter dan Inglourious Basterds die ik een ster meer heb gegeven. Die moet dan ook vrezen bij herziening vrees ik.

Ondanks lengte 2.5 uur, geen moment verveeld, dus goed verhaal en beelden en dito script en gelaagdheid, mede door verwijzingen naar Wagner's Ring des Nibelungen.

Sommige muziekfragmenten deden me herkennen aan scenes van bekende (westerns) films zoals bijvoorbeeld 'Once upon time in the West' . Trouwens alle gebruikte muziek was opmerkelijk apart, aangezien je in dit genre toch meer 'Songs of the West' en 'Traditionals' zou verwachten. Persoonlijk vond ik de figuur Stephen gespeeld door Samuel L. Jackson, de grootste slechterik. Volle bak afgelopen zaterdagavond in het Amsterdamse Kriterion, dus helaas weer veel zenuwachtig gegiechel als ware het een slappe comedy.

Zelf gisteren de film gezien en vond het werkelijk weer een topfilm van Quentin Tarantino ...

De enigste nadeel dat ik erop kon vinden is de speelduur dat met 2 uur en 44 minuten iets te lang is. Hij had best 20 minuten korter gemogen,but then still,top.

Christoph Waltz speelt met Dr.King Schultz en gelijksoortig rolletje als Hans Landa, althans,dat deed mij toch eraan denken,vooral die scene in de bar dat die de bier tapt en ook met de 'glas water' deden mij een klein beetje denken aan Inglorious Basters .

De minste rol misschien is weggelegd voor Jamie Foxx als Django,weer in een Quentin Tarantino film stelen alle andere rollen de film. Big Daddy,Candie en natuurlijk Stephen! nog nooit zoveel 'nigger' gehoord van een neger zelf .. en vooral de mimiek die Samuel Jackson gebruikt is geweldig.

Ook de kracht van de film is natuurlijk de soundtrack die ervoor gekozen en de 'one-shot' scenes waar Tarantino om bekend.

In ieder geval,dit is werkelijk een topfilm weer van Tarantino en bewijst nog maar eens dat hij een geweldige regisseur is die mij kan bekoren met zijn films.

De enigste nadeel is zoals ik al reeds aangaf is de speelduur en daarom verdient die niet de volledige 5 sterren.

Tarantino still got it


Na een tegenvallende sequel op Kill Bill Vol 1, een uitermate matig Death Proof en een tenenkrommend slechte Inglorious Basterds had ik Tarantino min of meer opgegeven. Toch erg fijn dat ie nu weer bevestigt dat ie het nog steeds in zich heeft. Ook neemt ie het enige lichtpuntje dat Inglorious Basterds had ook mee. Ik heb het natuurlijk over Waltz.


Ik ben een aardige trash fanaat dus de cinema van Tarantino bekoort mij altijd wel. Met dit subgenre dan niet zo bekend, al ben ik wel een beetje bekend met de genrekenmerken. Wat vooral een aardige upgrade is vind ik de hoeveelheid splatter waarvoor Tarantino gekozen heeft. Het is weer Tarantino zoals we 'm kennen: überviolence, heerlijke dialogen ondersteund door een soundtrack die beeld en geluid harmonieus verbindt. Ook al voelen wat nummers out of place, ze hebben wel degelijk hun functie. Het scenario is misschien niet altijd even logisch maar dat lijkt mij in dergelijke cinema geen onoverkomelijk iets. Verre van een dealbreaker.


De film ontpopt zich al snel tot de show van Waltz, die net als in QT's vorige mag strooien met zijn awkward delivery en de punchlines die hij krijgt zijn echt gemaakt voor de delivery van Waltz. Dit keer is Waltz meer een good guy, en dat werkt al veel beter. Echt een individu die je aan de 'right side' wil hebben. Foxx is solide, zelfde geldt voor DiCaprio maar blinken niet uit. Al is dat bij Tarantino nooit een punt, zijn character setup en van diens scenes zijn zo doorspekt met coolness dat de personages zelf het werk doen. Zo'n scene setup waar Broomhilda Django weer ziet is goud waard. Heerlijke opbouw daar naartoe ook. Erg sterk hoe lichtvoetig de film is terwijl het een zwaar thema als slavernij bezit. Het woord nigger heeft ook nooit zo'n hilarische connotatie gehad. Ik ben daarop helemaal stuk gegaan.


Voortreffelijk design en aankleding. Mooie sets en ook de aankleding is magistraal. Prachtige kostuums ook (cleavage included ). Ik had alleen wat moeite met het feit dat het niet helemaal duidelijk was waar de focus nou lag, aangezien het uitgangspunt van het plot midden in de film opeens verandert. Al komt dat wel goed bij herziening. Dat is dan ook de reden dat ik de film net dat halve sterretje minder geef dan dat Django Unchained verdient, maar zoals gezegd, verwacht ik dat dat bij herziening weer goed komt.


Weer enorm genoten. Niet Tarantino's beste maar toch wel ijzersterk. Puur entertainment. Erg blij dat een unieke filmmaker als Tarantino mij na een decennium weer op mijn wenken bediend heeft. Wat een payoff.

Een met humor doorspekt verhaal, een moderne western, slavernij, ontspanning troef, languit meer dan twee uur en half met de benen vooruit, doden zijn niet te tellen, mooie zichten, liefde troef, grove mannen, prima acteurs, aardige muziek en blikvanger Leonardi DiCaprio, enkele vrouwen en nog zoveel meer... Goed en kwaad rijken voortdurend mekaar de hand. Eenvoudig te volgen.

Echt ongelooflijke vooruitgedreven genietbare film die alles geeft waarbij je rustig je verstand op nul kunt zetten en gewoon genieten tot in de toppen van je tenen. Je zou er tandpijn voor krijgen... Maar om dat te begrijpen moet je de film zien. Een genot voor de uitvluchten.

Tarantino we wachten op je volgende film. Het hoeft niet altijd 165 minuten te duren.

Voor mij bijna een 5 waard omdat het verhaal goed, maar troch iets te voorspelbaar is.

Leuke vermakelijke film, Quentin op zijn best!

lekker over the top.

Het stukje met de KKK was hilarisch, ik zie niks zie jij wat? hahaha

Topfilm

Dat gaat om eergevoel.

Maar over het algemeen volg ik je mening wel, tot het einde van de onderhandelingen is dit een topfilm, maar dan was het verhaal op, kwam de vaststelling dat er tot dan toe te weinig over the top geweld in de film zat, en moest het dan maar gecompenseerd worden.

Eindelijk. Django Unchained. Het heeft even geduurd, maar nu heb ik dan ook de allerlaatste Oscarkandidaat gezien. Na het fantastische Inglourious Bastards waren de verwachtingen voor Django groot. Daarom ondanks het cijfer toch een heel klein beetje teleurgesteld. Django Unchained voelt namelijk vooral aan als een herhaling van dat eerdere meesterwerk. Dat begint al met Christoph Walt die praktisch dezelfde rol speelt als in Inglourious Bastards.

Met dien verstande dat Django die memorabele Waltz scenes die Inglourious Bastards wel bevatte miste. Vooral dialoogtechnisch is de film simpelweg minder sterk. Dat wordt nog wel goedgemaakt door de geweldige rollen van het trio Christoph Waltz, Jamie Foxx en de absolute topper Samuel L. Jackson, maar het kan toch niet verbloemen dat Django Unchained ondanks het puike acteerwerk, een aantal bijzonder geslaagde actiescènes, de heerlijke soundtrack en uitstekende cinematografie in alles net iets minder blijkt dan Inglourious Bastards.

Man Man wat kan die best kerel films maken zeg!

Ik heb echt genoten! in het begin kwam de film wat traag op gang

en misschien had het iets korter gekund.

Maar het is zeker wel 4 1/2 ster waard

ik laat het nog even bezinken misschien komt er nog een halfje bij...

4 1/2 ster

Heerlijke film, 2,5 uur zitten vlogen voorbij. Lekkere dialogen, zoals we gewend zijn van Quinten Tarentino.

Heb Skyfall ook gezien en vond deze vermakelijker. Genre is niet te vergelijken, maar als ik moest kiezen tussen deze twee dan zou ik Django Unchained nog een keer gaan bekijken.

Goede "Southern", maar het einde is een beetje te voorspelbaar. De film kan niet goed herstellen van het feit dat het karakter van Walz sterft, omdat hij de film zowat droeg. Het is ook een fout om Django nog eens te laten weghalen van de plantage om dan nog eens te moeten terugkeren. Dat maakt het onnodig te lang. Goede muziek ook in de film, afgezien van een ongelooflijk foute keuze van liedje tijdens het finale vuurgevecht (van James Brown & 2Pac).
Het eerste uur van de film is echt schitterend (met de Klu Klu Klux clan scene als een van de meest grappige die Tarantino ooit geschreven heeft), maar het einde is zo puur Tarantino dat je toch wel een beetje het gevoel krijgt dat je het al eens gezien hebt.

Weer een heerlijke wraakfilm, na Kill Bill en Inglourious Basterds eigenlijk al de derde van Tarantino in een aantal jaar tijd. Dat maakt het inmiddels ook wel wat voorspelbaar: zoals een groep Joden hun wraak kreeg in IB, is het hier al vrij snel duidelijk dat de zwarten uiteindelijk hun gram zullen halen op de blanken. Het hoogtepunt van de film vond ik de tafelscène waar Peter het plan van Django en Schultz doorkrijgt - één van de weinige momenten waarop de film toch echt spannend werd, terwijl Inglourious Basterds veel meer van dit soort ijzingwekkende, lang uitgesponnen dialogen kende. Django Unchained kent veel overeenkomsten met die laatste film, maar haalt het niveau ervan net niet. 3,5*

Deze film gewoon kijken is een goede film, mooi vind ik niet het goede woord omdat slavendrijven een beschamend gedeelte is van de blanke geschiedenis,

dus mooi nee goed ja stukje geschiedenis hoe het ging hoe ziek mensen kunnen zijn eigenlijk.

een aanrader om te kijken.

Prachtig. Tarantino heeft me tot nu toe nooit teleur gesteld, ondanks dat hij zelf echt niet kan acteren. De humor is sadistisch, doch geweldig grappig en ook de actie is weer lekker 'op z'n Quentin Tarantino's'. Toch komt deze film niet helemaal bovenaan mijn lijstje van deze regisseur, want hij miste wat structuur. Verder wel enorm vermakelijk en ook in deze film laat Tarantino zien dat hij elk genre aan kan. 4,5*.

Geweldige film die geen moment verveelt. Typische Tarantino scènes met de nodige gore. En natuurlijk schitterend acteertalent met oa een geweldige diCaprio. Een must see voor de liefhebbers van het genre, maar evengoed een must see voor al de rest

4*

Wederom een heerlijke film van Tarantino die een interessant historisch uitgangspunt neemt en daar zijn eigen twist aan geeft, net als bij zijn voorgaande film. De karakters zijn weer tot in de puntjes verzorgd, hebben uitstekende dialogen, vaak ook grappig, en het verhaal loopt lekker. De speelduur is vrij lang, toch verveelt het nooit. De actie is grof en pakkend, muziek is goed en cinematografisch is het erg knap waarbij sommige scenes er echt tussenuit springen (daar is geen 3D voor nodig). Bijrol van Jackson is fantastisch trouwens.

Na het fantastische Inglourious Bastards, kwam deze veel te lange film als een ontgoocheling. Naar het schijnt pikt Tarantino uit andere films, awel, dit was dan een mooi voorbeeld. Ik moest regelmatig denken aan a fistfull of dynamite, ook al enorm zwak. Veel zinloos geweld en estethisch nu ook weer niet zo mooi in beeld gebracht.

de acteurs:

Waltz: hij speelde hetzelfde typetje als in Inglourious Bastards, maar dit paste in deze film helemaal niet.

DiCaprio: slecht gecast. Hij heeft een te braaf smoeltje voor deze rol. De scene met de doodskop is helemaal niet legendarisch.

Samuel L jackson: die viel goed mee, deed alleen een beetje aan overacting.

Het leukste vond ik eigenlijk nog Tarantino's rol. Hoe hij zo zelfvoldaan aan dat zadel staa tvond ik prima, dat hij de lucht in vliegt is opnieuw een verwijzing naar a fistfull of dynamite, is dit misschien zijn favoriete Leone film?

de muziek vond ik niet bijzonder en zeker niet beklijvend.

Al bij al een weinig originele film, wel interessant om te zien hoe men met slaven om ging in die periode, tenzij Tarantino hier opnieuw de geschiedenis heeft herschreven(wat ik op zich niet erg vind).

Voor wie weinig tijd heeft raad ik af om de film te zien. Is wel ok als popcornfilm.

De onmiskenbare stijl van Tarantino waar ik maar niet aan kan wennen.

En misschien ligt daar wel zijn kracht.

Genoten van L. Jackson die eindelijk weer een fatsoenlijke rol neer zet.

Durf hier bijna niet te zeggen dat ik geen Inglorious Bastards-fan ben,

deze film kon me wel bekoren. *4.0

Niet erg enthousiast over deze film. Te lang en op sommige momenten langdradig en saai, op een aantal momenten leuk met harde actie, maar helaas te weinig van gezien. De acteurs doen het leuk. Muziek had op sommige nummers na anders gemogen. Thema is verder leuk, maar had veel meer ingezeten.

3,5*

Did anyone bring an extra bag? I ripped mine...

Django Unchained heeft mij toch wel weer gebracht, wat ik vooraf gehoopt had. Het is zeker niet de film met het beste script, want verhaaltechnisch loopt alles soms net niet helemaal lekker, maar qua entertainmentwaarde is dit regelmatig best genieten geblazen. Tarantino biedt altijd veel vermaak en pakt de zaken vaak op een vlotte originele wijze aan, daarbij goed kijken naar een specifiek genre uit het verleden, dit keer de spaghettiwestern.

Christoph Waltz is echt geweldig hier. Ik kan niet anders zeggen. Natuurlijk lijkt zijn rol ietwat op die uit Inglourious Bastards, maar laat hem alsjeblieft nog veel van dit soort rollen spelen, want hierin is hij echt supergoed, en dat heeft Tarantino gelukkig ook wel door. Heerlijk hoe Waltz praat, scherp is en zijn personage toch ook van een hoop humor voorziet. De cast is sowieso erg goed, want ook DiCaprio en Jackson zijn hier erg goed bezig en hebben zichtbaar plezier in de rol die ze mogen spelen. Jamie Foxx heeft zijn momenten, is vooral degelijk, maar is wel het minst sterk van de vier genoemde acteurs.

Tarantino’s dialoogwerk is ook best wel weer goed, al is het over de gehele linie misschien net ietsje minder dan zijn vorige films. Maar de scene, waarbij die bende zit te klagen over hun zakken over de kop, was toch wel hilarisch. Geweldig hoe Tarantino van zoiets kleins zoiets leuks weet te maken, iets wat hij bijvoorbeeld ook al eens deed in Reservoir Dogs met het geven van fooien.

Ook de soundtrack is best lekker en goed gekozen. Het geweld, dat er in zit is soms lekker hard, evenals de shoot-outs. Natuurlijk worden er hier en daar ook leuke verwijzingen naar oudere westerns gegeven, en de manier waarop de "oude Django" hierin wordt verwerkt, is mooi en respectvol. Op wat inzakmomentjes na, is dit ruim tweeënhalf uur dikke fun. Tarantino heeft het nog altijd in zich en weet wederom een erg leuke film af te leveren.

Een gemiddelde Tarantino dus, maar dat staat gelukkig nog altijd gelijk aan een leuke en vaak ook erg goede film.

4,0*

Laat ik met de negatieve noot beginnen : het is weer op en top Tarantino. In dat opzicht verraste het maar weinig : Hij blijft braafjes bij wat hij goed kan : na de misdaadfilms en de oorlogsparodie maakt hij nu zijn western met dezelfde exploitation ingrediënten, dezelfde parodiërende intenties en dezelfde structuur. Niet dat het tegenzit... het publiek blijft het ook smaken. Net als ondergetekende... Het valt echter wel op dat hij uit hetzelfde vaatje blijft tappen.

Lang uitgesponnen spanningsopbouw in Candyland... de beste scènes speelden zich af op de plantage van een sadistische Leonardo DiCaprio, die een goed samenspel neerzet samen met Waltz. Veel puntige dialoog en de nodige humor in een western die helemaal een hommage is aan de clichés van het genre. Zo'n cinema komt grandioos over op bepaalde momenten en wordt heel doordacht in beeld gezet. De soundtrack paste er wonderwel bij... alleen al met het openingsnummer zit je al in de juiste sfeer. En dan plots hoor je hiphop en rap... vreemd... maar wel passend in het QT-universum! . De butler gespeeld door Jackson was een intrigerend personage, een slaaf die al zolang slaaf is dat hij volledig als een blanke denkt. Die scène waar hij voortdurend de woorden van DiCaprio herneemt aan de tafel was top. . Tarantino blijft op niveau.

"You silver-tongued devil, you!"

Hoge verwachtingen, zeker niet teleurgesteld.

De film pakt en boeit van begin tot eind, alhoewel ik het na de shootout eigenlijk welletjes vond. Het laatste halfuur had eigenlijk niet meer gehoeven. De muziek is weer typisch Tarantino: opvallend en veelvuldig aanwezig. Veel scènes zijn mooi gefilmd en de film heeft prachtige dialogen die zo kenmerkend zijn voor Tarantino. Ook de flauwe dingen en slapstick momenten (de maskers van de bandieten) passen er mooi in en dragen bij aan de absurditeit.

Aanmerkingen zijn er ook. Hoewel Waltz weer een fantastisch personage neerzet, lijkt dit personage enorm veel op zijn vorige rol. Is dat een minpunt? Daar kan je over twisten. Ik vond de rol van Hans Landa zo cool dat het leuk is om zijn trekjes terug te zien in een ander personage. Samuel L. Jackson viel zeker op, maar was nogal aan het overacteren. Ook leuk om Don Johnson weer eens te zien.

Hoewel ik hem niet slecht vond, denk ik dat er meer uit de rol van Calvin Candie te halen viel. Ik denk dat DiCaprio niet helemaal op zijn plek was daar. Een wat ouder, rauwer personage was daar beter geweest.

Misschien miste de film daardoor de ijzingwekkende spanning die Inglorious Basterds wel had. Met name de schedel-scène had moeten imponeren maar ik vond het niet zo indrukkwekkend.

Ook blijf je met een groot vraagteken achter wat betreft de "handdruk" tussen Schultz en Candie. Waarom deed Schultz dat? Voerde Candie iets in zijn schild?

Een topfilm met wat kleine aantekeningen.

4 sterren

Gisteren dan eindelijk gezien...Beetje gemengde gevoelens. Eerste uur was erg goed, maar het duurt wel lang allemaal. Grootste minpunt is dat de film nog eens 3 kwartier duurt als de meest interessante personages dood zijn. De scene met Tarantino zelf laat weer eens zien dat de beste man vooral niet moet acteren. Dat hij werd opgeblazen was dan wel weer grappig.

Goed geacteerd door DiCaprio, Waltz en Jackson, Foxx deed het OK maar was niet erg memorabel. Hij had nauwelijks interessante dialogen en het bloedbad had ik op een gegeven moment wel gezien, was ook wat te cartoonesk.

Kortom, niet slecht, maar ook niet geweldig.