Django Unchained (2012)

Black lives matter

Django Unchained levert niet alleen een goede kritiek op de slavernij, maar is in het licht van de Black Lives Matter beweging nu actueler dan ooit. Voorop staat wel dat dit met name een groot filmfestijn is, met heerlijke spitsvondige dialogen en over de top actie, zoals alleen Tarantino deze neer kan zetten. De geweldige acteer prestaties van met name Waltz, DiCaprio en Jackson zijn daarbij de kers op de taart.

De rol van Foxx vind ik persoonlijk minder geslaagd. Hoewel zijn rol nergens heel storend wordt steken zijn acteerprestaties gewoon heel schril af als je ze vergelijkt met de rest van de cast. Ook leek hij een flow over zich heen te hebben die leek te zeggen: "kijk mij eens in een Quentin Tarantino film spelen". Ik heb mij niet eerder aan deze acteur geïrriteerd, maar in deze rol had hij een bepaalde arrogantie over zich heen. Ook het slot voelde een beetje gekunsteld aan: alsof er aan het einde van het filmen plots nog wat budget over was en er besloten werd om het verhaal nog een staartje te geven. Het slot was sterker geweest als deze ophield na de shootout in de mansion. De gevangenneming van Django waaruit hij vervolgens weer ontsnapte voelde voor mij als een onnodige toevoeging.

Buiten deze punten niks meer dan lof over deze Tarantino productie. Wanneer je er even goed voor gaat zitten vliegt de tijd zo aan je voorbij en val je van de ene verbazing in de andere. Met name de scène aan de eettafel met het personage van Dicaprio is simpelweg legendarisch te noemen. Jammer van de nadelen zoals hierboven benoemd, anders had mijn beoordeling zomaar de volle mep kunnen zijn.

4,0*

Opnieuw gezien, nu deze op Netflix staat. Destijds was ik er niet echt weg van, maar ik zit tegenwoordig gewoon meer in westerns dan een jaartje of 7, 8 terug toen ik deze zag. En het is een Tarantino, dus je weet dat er hele toffe personages in zitten en ook natuurlijk zijn kenmerkende extreem geweld. Beide punten maken er echt een hele goede film van die wat eerherstel bij mij krijgt. Het is niet Tarantino zijn beste, deze film kan niet tippen aan een Kill Bill of Inglourious Basterds, maar Django Unchained behoort wel tot zijn betere werk.

Perfect is de film niet, daardoor vind ik het tweede uur erg rommelig zo vanaf dat Leonardo DiCaprio erbij komt. Speelt wel een sterke rol, maar het is plots wel het minste deel van de film. De beste stukken zitten wel in het eerste uur en laatste half uur. Van mij had Tarantino best in dat tweede uur een klein half uurtje mogen snijden, dan had ik de film nog een extra halfje gegeven. Het is vooral de interactie tussen Waltz en Fox die ik ijzersterk vind. Fox zijn bevrijding in het begin, het bezoek aan de ranch met de drie executies, de aanval op de tandarts-wagen, echt meesterlijk. En op het einde natuurlijk alles in op het Candyland terrein (met een heerlijke Samuel L. Jackson), wat een belachelijk snoeiharde en briljante shoot out.

Verder valt er weinig op de film aan te merken. Beeld, geluid, soundtrack, prima. Morricone is altijd genieten. De wat modernere rapmuziek tussendoor vond ik wel weer wat minder, maar je kan niet alles hebben. Django Unchained is me nu zo goed bevallen dat ik de film een vol punt extra geef. Binnenkort dan ook maar eens The Hatefull Eight een nieuwe kans geven.

4* (was 3*)

Cinematografisch hoogstaand, met prima dialogen en sterke acts maar bij Tarantino moeten rondspattend bloed en afgerukte lichaamsdelen er, helaas voor mij, nu eenmaal bij...

Naar mijn mening een topper .

Alles zit in deze Tarantino film. Een lekkere wraak film met een boeiend verhaal , waarbij je vaak geen idee hebt welke kant het op gaat. Super sterk acteerwerk , veel humor en muziek die in Tarantino stijl perfect bij deze film past.

Hij duurt lekker lang, maar heb mij geen moment verveeld !

Goeie film, alleen jammer dat er zoveel bloed en vliegende lichaamsdelen te zien zijn. Dat is 1,5* aftrek voor mij. Verder top.

Django Unchained is verhaaltechnisch en qua uitvoering een genot om naar te kijken. De drie heren van de poster zijn hier zeker de grondleggers van omdat ze acteren op een hoog niveau. Echter jammer dat het Tarantino valkuiltje op het einde weer wordt ingezet met veel bloed vergieten. Mijns inziens had het niet gehoeven en maakt het de film zeker per definitie niet beter. Ook zijn toevoeging als rol binnen het geheel had voor mij geen meerwaarde. Ook L Jackson had van mij compleet buiten beschouwing mogen worden gelaten. Totaal geen meerwaarde die gast. Voor de verder rest echt een puike film.

Dr. King Schultz [Christoph Waltz] is een premiejager die zich voordoet als tandarts. Hij heeft zijn zinnen gezet op de broeres Ellis [Doc Duhame], Big John [M.C. Gainjey] en Lil Jay Brittle [Cooper Huckabee]. Wanneer hij hoort dat slaaf Django [Jamie Foxx] de Brittle Brothers persoonlijk kent, neemt hij hem over van diens eigenaren en sluit hij een overeenkomst: als Django (met een stomme D) hem helpt deze broers te identificeren krijgt hij zijn vrijheid en een deel van de beloning. En zo begint een onconventionele, maar lucratieve samenwerking die Django de kans biedt om af te rekenen met een duister hoofdstuk uit zijn verleden. Hoewel dit in feite een update is van de Italiaanse spaghettiwesterns rondom Django won Tarantino een Oscar voor zijn scenario, waarin hij de verhoudingen tussen wit en zwart in de VS enorm uitvergroot zonder daarbij de duistere kanten te veronachtzamen. Flamboyante vertolkingen alom, maar het was Waltz die de Oscar voor beste mannelijke bijrol won. Dat is Luke Duke (of Hazzard) Tom Wopat als US Marshall Gill Tatum en er zijn talloze cameo’s, waaronder die Franco Nero die oorspronkelijk de rol van Django speelde – en die rol na deze film weer oppakte!

Tweede herziening op rij van ‘Tarantino’ en wederom eentje waarvan ik zeker wist dat ik hem nog een keer wou kijken en het nu de beste gelegenheid vindt. Het bericht die ik quote stamt notabene van zeven jaar terug, hoog tijd om dit pareltje dus nog maar eens te bekijken. Ik moet zeggen, ik heb me uitstekend vermaakt, wat zeg ik: dit vind ik toch ‘Tarantino’s’ beste prent. Ik heb zelden zo heerlijk zitten te genieten van bijna drie uur aan film als bij deze film (de films waarbij ik dat heb staan hoger in mijn toplijst). En tot tegenstelling van mijn eerdere bericht (zoals te lezen in de laatste alinea) ben ik nu wel meer fan van films die een lange speelduur hebben mits ze ook een goed verhaal weten te vertellen: en dat was hier het geval. Aangezien het zo lang is loopt een film al snel het geval dat hij stil valt en niet meer zo bijzonder wordt, gelukkig was daar hier geen sprake van.

“I like the way you die, boy.”

Maar, ik durf langzamerhand toch wel te beweren dat dit voor mij de beste film van ‘Tarantino’ is. De sfeer is geweldig, en dat zwakt nergens echt af omdat er constant vermakelijke personages opduiken. ‘Foxx’ speelt een heerlijke rol, maar voor de tweede film op rij ben ik echt verzot van de rol van ‘Christoph Waltz’, heerlijk gespeeld wederom en hij zit er weer lekker in. Het is even wennen, hem nu als cowboy te zien maar, een waanzinnige rol als ‘Dr. King Schultz’.

De film kent een ontzettend fijne opbouw, waar slavernij op één staat wat opzich logisch is aangezien het de tijd is, twee jaar voor de burgeroorlog. We volgen hier een zogenaamde tandarts ‘Dr. King Schultz’ en een voormalig slaaf ‘Django’. Ze gaan als eerst opzoek naar drie mannen die ‘Dr. King Schultz’ moet hebben voor zijn bounty en vraagt ‘Django’ voor hulp, hij kent hen immers. Nadat dit is afgehandeld gaan ze opzoek naar ‘Broomhilda’, ook een slavin en tevens de vrouw van ‘Django’. Ze komen aan bij ‘Calvin Candie’ die haar bezit en starten de onderhandelingen, die overigens niet goed uitpakten en eindigden in een bloedbad.

Wat ik overigens ook wel gaaf vond, de vele speciale effecten van o.a. bloed wat echt overal uitspuit, dat had ‘Tarantino’ ook al in de film ‘Inglourious Basterds’ die ik gisteren heb herzien en hier kent hij ook de nodige gore. Dit is ook het gene wat een lichte stempel op deze films drukt.

Ook een pluspunt voor de rol van ‘Leonardo DiCaprio’ die met ‘Calvin Candie’ de film weer meer leven in blaast en een waanzinnige rol weet neer te zetten, ik heb er van genoten! Er gebeurd zoveel in de film om te vertellen, ik zou hem lekker gaan kijken mocht je dat nog niet hebben gedaan. Ik verhoog mijn cijfer in ieder geval en kan deze film toch wel als één van mijn favoriete films ooit bestempelen!

4.5* wordt 5.0*

Stelling 1: als hier als regisseursnaam Jeymes Samuel bij had gestaan, dan zou het filmgemiddelde minstens een half punt lager liggen.

Stelling 2: als Quentin Tarantino als regisseur stond vermeld bij The harder they fall, zou die prent gemiddels minstens een half punt hoger scoren.

Onbewijsbaar, uiteraard, maar dit is toch mijn indruk. Ik vond Django unchained weliswaar vermakelijk maar minder vernieuwend of grensverleggend dan gehoopt. Het ontbrak echt aan een 'wow'-gevoel. Leuk dat Tarantino zich op het westerngenre richt, maar hij gebruikt zijn bekende repertoire: de protagonisten die blaken van het zelfvertrouwen, geplaatst tegenover zuivere sadisten, met dan veel bloed en veel muziek. Ook de hele wraakonderneming aan het eind mist eigenlijk impact. Het verhaal is zozo, de cameravoering vond ik in orde maar tevens niet erg onderscheidend. En dan is er nog de lengte van de film, 165 minuten maar liefst, dat was onnodig. Maar goed, het valt ook nooit dood en de entertainmentwaarde is er, dus ik kan er nog net drie sterren aan kwijt. Edit: nee, het gevoel wat blijft hangen is niet positief genoeg voor een 3, ik haal er een halfje af.

Tarantino is m'n favoriete regisseur, al jaren. Toch vond ik dit ruim tien jaar geleden z'n minst goede film. Ik was benieuwd wat ik er nu van zou vinden, dus ik heb deze film herzien en ik ben toch tot een hele andere conclusie gekomen.

De laatste film van Tarantino die ik zag voordat ik Django Unchained voor het eerst zag, was Inglourious Basterds. Aangezien dat m'n favoriete Tarantino film is kan het maar zo zijn dat ik deze film teveel heb vergeleken met IB zodat ik wat meer teleurgesteld was in deze film dan dat ik normaal zou zijn.

Want ik heb me nu gewoon kostelijk vermaakt met deze film. Vooral de rol van Christoph Waltz is fantastisch. Hij speelt de rol van Dr. King Schultz op een meesterlijke manier. Zijn acteerwerk is zo overtuigend en hij brengt zowel humor als diepgang in zijn personage. Het is echt een genot om hem in actie te zien. Toch is de echte ster van de film Samuel L. Jackson die de rol van Stephen, de trouwe bediende van Candie, speelt. Hij brengt zoveel intensiteit en charisma naar zijn personage, waardoor hij, ondanks zijn bescheiden rol, echt opvalt.

Alhoewel Tarantino echt wel z'n stempel drukt op deze film, is het toch iets minder geniaal dan bij andere films van hem. Weliswaar zijn de intense en gewelddadige scènes, de lange dialogen en bijzondere soundtracks echt wel aanwezig, maar toch mis ik hier de genialiteit die in heel veel films wel voorkomen.

Toch is dit zeker een film die ver boven de middelmaat uitsteekt en vermaakt van begin tot eind.

Volle punt verhoging, 4* voor nu.

Gewoon vrijwel niks op aan te merken. De eerste keer dat ik hem zag al solide 8 en ik ben zeker geen Tarantino fanboy, dit keer geef ik een 9.

Alleen in het begin 1 wat trager moment, 1 duidelijke continuity fout, tikkeltje overdreven gore en de muziek had voor mij niet zo gehoeven altijd, maar dat is nu eenmaal Tarantino.

Boeiend verhaal over een periode in de geschiedenis van de VS die onvoorstelbaar is en wat er gebeurd is met de slaven eigenlijk onvergeeflijk. Het wordt allemaal keihard voorgeschoteld. Ik vraag me nog steeds af hoe daar de huidige beschaving uit voort kan zijn gekomen...

Het is een vrij ongeloofwaardig verhaal, maar het wordt dusdanig serieus neergezet dat je het wel als zodanig tot je neemt.

Het moment dat Django op het einde wegrijdt op paard terug naar waar hij wil zijn, geobserveerd door een slaaf in een kooi gaf toch erg veel duiding.

Meesterlijk gespeeld door Christoph Waltz (al begint hij wel onderhand erg getypecast te worden), Samuel L Jackson, en een ingetogen Jamie Fox (die ik daardoor niet de show vond stelen tussen het andere acteergeweld), al voel je de opgekropte woede, haat en wat nog meer niet. Hierdoor kun je je precies voorstellen waarom iemand als Django dit doet.

En laten we ook Leonardo Dicaprio niet vergeten die geheel in rol met een door kapotgeslagen glas flink bloedende hand in character gewoon nog effe 5 minuten doorgaat, en zijn eigen bloed helemaal over het gezicht van Hildi smeert!

Gewoon een topper van formaat.

Met een halfje verhoogd na herziening. Django Unchained is puur vakmanschap met een overdonderend laatste uur, waarin regisseur Quentin Tarantino zijn beste kwaliteiten laat zien wanneer het op de spanningsboog aankomt. Het compenseert tot op zekere hoogte de acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, die overtuigend in zijn rol kruipt, maar iets te snel grijpt naar luide stemvolumes. Christoph Waltz en Jamie Foxx doen het verder bovengemiddeld en de actiescenes pakken heerlijk door, maar het belangrijkste is dat Tarantino zijn film van genoeg humor, tempo en gebeurtenissen voorziet om de behoorlijk uitgesponnen speelduur geen minuut te lang aan te laten voelen.

Echte Tarantino met zwarte humor en excessieve gewelddadigheid. Walz en Foxx vormen een krachtig duo. De Caprio gaat helemaal los als plantageeigenaar. Freeman is de perfecte ja-knikker, perfect naast de stoel van De Caprio. Johnson met zijn gang hilarisch met de "maskersproblematiek" Het interessantste kenmerk: Eén "Europeaan" die de Amerikaanse maatschappij aan de kaak stelt met een "Afrikaan" aan zijn zijde.

Wat als Tarantino een western maakt? Met expliciet geweld, uitgebreide dialogen en excentrieke personages krijg je precies wat je kunt verwachten van de regisseur. Vooral de aanwezigheid van Christoph Waltz en Samuel L. Jackson zuigen alle aandacht van de kijker op. Zelfs na mijn 3e of 4e keer kijken blijft Django Unchained een heerlijke wraakfilm die geen seconde verveelt.

4,0 * Western in Tarantino-jasje