Jagten (2012)

Een film over vriendschap, taboe, veroordeling, vertwijfeling. Een ongemakkelijke film, die je bij de strot grijpt en niet meer loslaat, wetend dat het zo ook in het echt kan gaan. Met bijzonder overtuigende rollen van onder anderen Mads Mikkelsen en Thomas Bo Larsen. Een must-see.

Link werkt niet.

VU-juristen waarschuwen: pas op voor de schandpaal! | advalvas - advalvas.vu.nl

Bedankt Reinbo!

Nee, dat is niet tragisch genoeg, en een te oppervlakkige analyse, wat mij betreft. Je leest mijn analyse ook veuls te letterlijk. Het feit dat een gemeenschap iemand buitensluit ter versterking van het groepsproces impliceert helemaal niet dat leden van die gemeenschap niet zouden kunnen twijfelen. Evenmin betekent het dat dit gedrag een expliciete, bewuste keuze is waar ze met alle macht op aan sturen. En het betekent ook niet dat ze zich niet zouden kunnen realiseren dat daar iets mis mee is. Het betekent alleen dat dit groepsproces sterker is dan wat hun eigen ratio hen los van die gemeenschap zou ingeven. En dat heeft Lukas door. En zeggen dat het groepsproces zo werkt is niet de menselijke trekjes aan die groep onttrekken, het is juist de menselijke trekjes erin stoppen! Het is wat dat betreft gewoon bepaald geen positieve film. En sja, over dat jachtthema zijn we het gewoon oneens. Dat speelt mijns inziens echt een belangrijkere rol dan de evidente. It ain't called "Jagten" for nothing, zei mijn oma altijd. Maar goed, ik ga mijn argumenten niet herhalen.

( De Subjectivisten: Jagten (a.k.a. The hunt, Thomas Vinterberg, 2012) )

Een film die hard aankwam, vooral doordat ik het zo invoelbaar vond dat het in het echt precies zo zou kunnen gaan. Tijdens het kijken had ik het idee dat het verhaal op talloze punten uit de bocht had kunnen schieten, en dat het knap genoeg maar niet gebeurde - aan de reacties te zien hangt de waardering van de film inderdaad grotendeels af van de mate waarin de film je 'mee' krijgt.
Ik vond het een sterk punt dat de politiebezoeken en rechtszaak buiten beeld blijven. Het maakt alleen maar duidelijker dat de gemeenschap in dit soort zaken ongegeneerd voor eigen rechter speelt en personen op grond van het minste bewijs veroordeelt. Het einde van de film toont de onomkeerbaarheid hiervan, waardoor de ernstige en belangrijke waarschuwingen van het verhaal alleen maar worden benadrukt.

4*

Wow wat een film !!! Na de vertoning in de bios was ik er helemaal stil van, deze bleef zeker wel even hangen. Ik kan niets anders dan een dikke 5 geven hiervoor met o.a. hulde voor de rol van Mads. wat ik een leuk klein item vondt was dat je duidelijk aan het trekje van het meisje zag wanneer ze wel en niet aan het liegen was vondt ik heel mooi gevonden, omdat Mads ook zo iets had.

Vinterberg staat vooral bekend als de man achter Festen, dé Dogma film. Daarna bleef het redelijk stil rondom dit talent, de films die hij afleverde konden niet opleven aan zijn geweldige debuut. 12 jaar later kwam Vinterberg echter weer terug met een loodzware film, waarin hij zijn persoonlijke frustraties allemaal kon uiten. Submarino was een goede, maar zware film. Met Jagten bevestigt Vinterberg zijn terugkeer, en hij overtreft makkelijk het al zeer goede Submarino.

Jagten greep mij persoonlijk heel erg aan doordat de film zeer realistisch overkomt. De worsteling van Lucas door de onschuldige woorden van een 5-jarige komen aan als een mokerslag en doen echt pijn. Je weet niet hoe mensen gaan reageren, laat staan hoe je zelf zou reageren in een situatie zoals deze. De oneerlijkheid roept een naar gevoel in je op, en dat maakt het juist zo realistisch. Zeer knap werk weer van Vinterberg, en dat heeft hij vooral te danken aan de acteurs die hij voor deze film heeft laten opdraven. Hij regisseert ze perfect, zo leveren Mikkelesen en Bo Larsen prachtprestaties. Speciale credits voor de kleine Klara overigens, ongelooflijk dat een 5-jarig meisje zoiets geloofwaardig kan acteren.

4* en ik kijk nu al uit naar de volgende Vinterberg. Het einde was zeer sterk overigens, komt een mooie boodschap uit naar voren.

Festen is niet het debuut van Vinterberg.

En velen noemen het over een terugkeer na Festen. Ik vind zelf Dear Wendy nog steeds zijn beste film. Die maakte hij toch na Festen, maar daar sta ik redelijk alleen in geloof ik.

Dear Wendy begint geweldig, maar vliegt in de tweede helft volledig uit de bocht. Wel enorm sterk schrijfwerk van Lars von Trier over wapengebruik in de VS overigens.

Natuurlijk, maar ik bedoelde het onderwerp pedofilie en dergelijke praktijken: het lijkt me controversiëler en lastiger om dat verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van een dader, dan van een slachtoffer of een onschuldig persoon. Deze film gaat immers ook over hoe de samenleving zich geen houding weet te geven tegenover dat fenomeen, maar dat gaat uiteindelijk wat verscholen achter de onschuld van de hoofdpersoon in dit verhaal. In The woodsman wordt de aandacht niet door iets dergelijks afgeleid en het is veel lastiger om die film te beleven vanuit Walters perspectief. Die overeenkomsten en verschillen zie ik wel.

Maar heeft-i het nou gedaan of niet

Ijzig drama van Vinterberg, gelukkig zonder over-the-top te gaan qua tragiek, maar helaas wel iets te oppervlakkig blijvend. Het thema van de onterechte beschuldiging en veroordeling werkt eigenlijk altijd, bij mij tenminste, maar buiten dat Jagten mooi laat zien hoe een simpele beschuldiging kan escaleren worden er inhoudelijk geen dimensies aan toegevoegd, zoals bijvoorbeeld in Atonement wél gebeurt.

Wat me bevreemd is de discussie hier over de vraag of het scenario van Jagten wel geloofwaardig is. Terwijl Vinterberg mijns inziens juist perfect laat zien hoe zoiets kan gaan. Eerst is er nog scepsis bij de kleuterleidster, maar hoe langer ze de beschuldiging voor zichzelf herhaalt, die hardop uitspreekt, hoe meer de twijfel verdwijnt. En als er geen twijfel meer is dan heeft het ook geen zin om met de beschuldigde te spreken. Mensen geloven iets omdat ze het willen geloven, mensen geloven in een kloppend verhaal (in dit geval; door zijn vrouw en zoon verlaten alleenstaande kerel die als enige man op een kleuterschool werkt en opvallend goed kan opschieten met de kinderen), zie ook de zaak Lucia de B. of de parachutemoord-zaak in Belgie. Bewijs doet er nauwelijks toe.

In dat kader past ook de verhalen die daarna loskomen van andere kinderen. Hierover zijn toch al genoeg publicaties bekend binnen de psychologie. Alleen al het feit dat iemand beschuldigt wordt van zoiets laat je (onbewust) anders naar diegene kijken (mooi verbeeld in de vriendin van Lucas) en kleurt je herinneringen. Sterk voorbeeld vind ik altijd het ooggetuigenverslag van een ongeval, waarbij is gebleken dat de manier waarop de vraag wordt gesteld in sterke mate de snelheidsschatting van de ooggetuigen beinvloedt. Dus: als een agent vraagt "met welke snelheid klapten de twee auto's op elkaar" krijg je een veel hogere schatting dan als de vraag luidt "met welke snelheid raakten de auto's elkaar".

Ik zie zelf weinig ongeloofwaardigs in Jagten, sterker nog, de film is in dit opzicht vrij genuanceerd omdat zoon Marcus en een goeie vriend wel in de onschuld van Lucas blijven geloven. Ook diens beste vriend komt terug op zijn eerdere veroordeling, trotseert daarmee zijn vrouw, nadat hij van Klara de waarheid heeft gehoord.

Goeie film dus, maar Jagten mist wel iets extra's wat het een topfilm had kunnen maken. Het teleurstellende einde waarin Vinterberg geen keuze duft te maken, helpt hierin ook niet. Ruime 3,5.

In welke zin maakt hij geen keuze?

Bij het einde kreeg ik het gevoel dat Vinterberg geen happy-end wilde maar (gelukkig) ook niet de voorspelbare ontknoping van het "jachtongeluk" als de ultieme afrekening. Uiteindelijk blijft hij steken op iets wat er tussenin zit, maar wat daarmee ook vlees noch vis is. Een einde waarbij hij het aan de kijker overlaat om te beslissen in hoeverre de acceptatie van Lucas schijn is, en zelfs niet durft te laten zien wie degene is die het geweer vasthoudt. Ik zie dat toch als een gebrek aan eigen ideeen en aan durf.

Het eind laat juist zien dat een dergelijke verdachtmaking zijn sporen nalaat, ook al blijkt de onschuld. het wantrouwen is gezaaid. Leek me een hele duidelijke en bewuste keuze. Prima eind ook.

Een open deur natuurlijk.

Overigens: Binnen het ontwikkeling die Vinterberg eerst creeert kon hij ook bijna niks anders meer dan voor dit einde kiezen, andere opties waren nog slechter geweest. Maar ik vind zelf het hele gedeelte van één jaar later nogal halfslachtig en veilig, en nogmaals, getuigen van een gebrek aan ideeen.

Maar daarmee maakt hij wel een keuze, enkel niet de keuze die jij graag zou zien. verder is de hele vertelling natuurlijk een grote open deur.

Het is nou niet zo dat de opties die jij schetst, eRCee, geen open deuren zouden zijn en stijf staan van de ideeënrijkdom..

Ten eerste schets ik de opties die ik beter zou vinden helemaal niet, ten tweede ben ik niet de regisseur maar de kijker.

Maar dat zelfs niet durven te laten zien wie er schiet, dat is helemaal geen kwestie van niet durven kiezen, daar maakt hij juist een punt mee. De tegenkracht is niet een bepaald persoon, de tegenkracht is " de gemeenschap", in zekere zin een anonimiteit. En je moet als kjker je realiseren dat zelfs als alle schuldvragen verleden tijd zijn, en er geen zaak meer tegen hem loopt, dat dat geen ene moer uitmaakt, dat het daar helemaal niet om gaat of ging. Perfect consistent met zijn hele analyse van het fenomeen, zou ik zeggen. (zie ook mijn analyse hierboven ergens)

Dat is op zich waar, maar aan de andere kant laat hij ook zien dat de gemeenschap Lucas weer heeft opgenomen; hij gaat weer om met zijn vrienden, hij heeft z'n vriendin terug, z'n zoon is bij hem. Het jachtincident is daardoor niet krachtig genoeg. Het einde past prima bij de film, maar het laat tegenlijk zien dat Jagten niet genoeg in huis heeft om topwerk te zijn.

Wat gebeurt er met een kleine en hechte gemeenschap op het moment dat één van haar inwoners door een vijfjarig kind onterecht beschuldigd wordt van seksueel misbruik? Jagten geeft daarop een subliem antwoord. Regisseur Thomas Vinterberg neemt de tijd om de kleine gemeenschap in Jagten te introduceren en laat daarna op grandioze wijze zien hoe een groep fatsoenlijke mensen beetje bij beetje toegeeft aan het onderbuikgevoel.

Het meest tragische aan Jagten is dan ook het besef dat een deel van de gemeenschap diep van binnen ook wel weet dat Lucas onterecht beschuldigd wordt. Dat Vinterberg desondanks op geloofwaardige wijze toont hoe de gemeenschap meegaat in de hetze, verraadt zijn grote klasse.

Vinterberg krijgt daarbij hulp van een stel rasacteurs. Thomas Bo Larsen is meesterlijk als de vader van het ‘slachtoffer’ en ook de kleine Annika Wedderkopp is ronduit imponerend. En dan hebben we het nog niet gehad over hoofdrolspeler Mads Mikkelsen. Moeiteloos weet hij een man neer te zetten wiens leven door een leugen plotsklaps instort en vooral de momenten waarop hij de confrontatie met zijn oude vrienden aangaat, bezorgen de kijker kippenvel. Dat geldt ook voor de meesterlijke slotscène waardoor er maar één conclusie mogelijk is. Jagten is een hedendaags meesterwerk.

Heel lang geleden dat ik zo een sterke film heb gezien die mij vooral bij de keel greep en niet meer loslaat...een constante twijfel dat niet weg te slaan en ook vooral het einde laat tonen dat hij zijn eigen naam nooit zal kunnen zuiveren en mensen hem zullen blijven viseren ook een gevoelig thema aangepaakt die in België goed zou kunnen gebeuren (Dutroux gebeuren)
Denk zelf dat als zo iets hier in België zou gebeuren er precies hetzelfde zou gebeuren..

Jammer dat Vinterberg de kijker niet medeplichtig maakt in het 'verraad' jegens Lucas, door van meet af aan iedere twijfel omtrent zijn onschuld weg te nemen. Had een veel interessantere film opgeleverd, denk ik. Desondanks verveelde de film me geen moment en werd er sterk geacteerd, met als emotioneel hoogtepunt toch wel de confrontatie in de kerk.

Ben juist blij dat hij dat niet heeft gedaan. Dan had je een film gekregen die er over ging of Lucas schuldig was of niet. Denk dat er veel was ondergesneeuwd door op die vraag te focussen.

Maar mocht je overigens een film willen zien die voor een groot deel met die vraag speelt: Anklaget

Met stijgende verbazing hou ik het gemiddelde van deze film in de gaten.

Was het eerst nog 3.90 en stijgt hij nu zelfs door naar 4.17.

En dat vind ik toch wel wat overdreven.

Ik vond de film niet slecht maar hij viel me zeker gezien het nu wel torenhoge gemiddelde toch wel tegen.

Het aannemen dat Lucas schuldig was verliep naar mijn gevoel allemaal wel erg makkelijk.

Misschien was dat ook de bedoeling van de film maar het kon mij op deze manier maar matig boeien.

En ook de akteerprestaties van de hoofdrolspeler vond ik niet geweldig.

Ik heb hem eigenlijk nooit echt zien lijden waardoor de film me eigenlijk nooit echt wist te raken.

Jammer want ik had er wel meer van verwacht.