Jagten (2012)

Fantastische film. Mikkelsen speelt geweldig. Zeker de moeite waard!

5*

Niet Vinterberg's beste. Maar desalniettemin nog steeds erg goed. Film is goed gemaakt, mooi gefotografferd enzo.. maar vooral voortreffelijk geacteerd. Erg geloofwaardig.. met name het jonge meisje.

Fantastische acteerprestatie van Mikkelsen. Aangrijpende film. Hoe een klein dorp ontwricht raakt door een verhaal van een verhaal 4-jarig kind.

Film heeft een enorme indruk op me gemaakt. Stof om over na te denken ....

Samen met Festen de beste van Vinterberg !

Supermooie en emotionele film voor mij

Wat is die Mads Mikkelsen toch een onderschat acteur eigenlijk. Hij speelt een fantastische rol in de eveneens onderschatte Valhalla Rising (2009) en speelde erg sterk in de beste James Bond film genaamd Casino Royale. En ook in mischien wel de beste film van 2012 speelt hij ingetogen-fenominaal.Komt het door mij of krijgt Mads Mikkelsen niet de waardering die hij eigenlijk zou moeten krijgen ? Maargoed de film dan.

Jagten heeft veel valkuilen waar je als regiseur snel in kunt vallen,namelijk : goedkoop en makkelijk scoren. Gelukkig weet Vinterberg die valkuilen voor een groot deel te omzijlen en het levert al met al een indrukwekkende film op.

Een van de krachten van de film is de spanning die er steeds heerst als Lucas bij een kind aanwezig is,ondanks dat hij vrij gesproken is blijft die spanning aanwezig. Mede daarom is een van de scene's tegen het eind zo krachtig en vakkundig gemaakt als hij Klara van de trap haalt zo onschuldig maar toch steeds dat dubbel gevoel die om hem heen blijft hangen. Het is zo menselijk vreemd.

Maar zowiezo legt de film de ziel van de mens wel vaker bloot,want hoevaak zal het gevoel van onbegrip naar boven komen bij het zien van deze film,maar wat zou jij in zo'n zelfde situatie doen ? Waarschijnlijk niet veel anders dan de hoofdrol-spelers.

Juist daar weet Jagten zich voor een groot deel te onderscheiden.

Maar op alle andere aspecten is deze film ook een genot vooral de fotografie is prachtig

Oja, het einde is perfect .

Vrijwel perfecte film. De film is ongetwijfeld gebaseerd op vergelijkbare feiten. Er zijn nogal eens wat twijfelachtige verklaringen van kinderen aan het licht verkomen in dit soort zaken. Je hebt in deze film al snel de neiging te twijfelen aan de geloofwaardigheid, bijvoorbeeld bij zo'n scene waar die deskundige met de kleuterleidster en Klara in het kantoortje zit en Klara moet 'vertellen' wat er gebeurt is. Het gebeurt niet eens bewust, maar zo'n deskundige stelt dan hele gesloten vragen, die dan ook nog eens beantwoord worden door een meisje van 5 wat er zo snel mogelijk vanaf wil zijn. 'Ik zeg maar wat de grote mensen willen horen om er vanaf te zijn'. En dat doet deze film eigenlijk subliem, het laat zeer subtiel zien hoe zoiets een eigen leven gaat leiden. Bovendien voel je de machteloosheid van het hoofdpersonage de hele film door. Want het blijft tot het einde toe duidelijk dat zo'n situatie onomkeerbaar is. Geweldig einde.

Misschien wel Vinterberg's beste, maar dan zou ik Festen nog een keer moeten zien. Dit is toch een film die mij veel meer tot de verbeelding spreekt, met meer inlevingsvermogen, terwijl Festen wat dat betreft wat meer ver-van-je-bed is. Jagten is zoals vooraf wel verwacht een nieuwe Tour de Force van Mikkelsen, met de ook altijd uitstekende Bo Larsen die weinig onderdoet. Misschien gaat de grootste verwondering nog wel uit naar vertolking van Klara. Daarnaast weet Vinterberg na Submarino opnieuw te laten zien hoe je de cinematografie bij zo'n pittig drama neerzet.

Top 3 materiaal voor 2012. 4.5*

Hmm, ik vond het voorbeeld wat je hier geeft juist één van de mindere scènes in de verder prima film. Juist de toon van dit gesprek vond ik er te dik bovenop liggen, ik heb de grootste twijfels dat zo'n geval in de jeugdzorg echt zo ontzettend suggestief wordt besproken met zo'n kind. Zij zijn toch ook wel op de hoogte van de gevaren die gepaard gaan met getuigenissen van kleuters?

Voor mij was het juist de aftermath van de aantijgingen die genuanceerd en met een goed gevoel voor emotie werd gebracht.

Uit de praktijk is dus gebleken dat dit helemaal niet zo overdreven hoeft te zijn. Sterker nog, wat getoond wordt in Jagten is nog redelijk bescheiden in vergelijking met een aantal gevallen dier in werkelijkheid hebben plaatsgevonden. Hier een artikel hierover, heb geen tijd om het helemaal te lezen, maar deze casussen heb ik ooit in mijn studiemateriaal gehad, dus ik weet wel ongeveer wat er instaat: http://tjallingbeetstra.eu/files/Massahysterie%20in%20de%20Verenigde%20Staten%20en%20Nederland.PDF

Zoals het artikel aangeeft, zijn er inderdaad (walgelijke) voorbeelden van casussen waarin men aan de haal gaat met dubieuze kleutergetuigenissen. Toch vind ik dat het personage dat in Jagten de gebrekkigheid van jeugdzorg moet symboliseren wel een erg grote flapdrol is die wel heel snel overgaat op de indoctrinerende, beschuldigende orde van de dag.

Zoals ook in die casussen blijkt moet je niet zoveel verwachten van de kennis van jeugdzorg etc van de betrouwebaarheid van getuigenverklaringen, misschien tegenwoordig meer dan vroeger, maar toch. Dit is niet heel veel anders. Zo iemand wordt binnengehaald terwijl hij al weet van de verklaring die het meisje heeft afgelegd, het enige waar hij nog achter wil komen is hoe of wat. Ik denk dat het wellicht wat overdreven is (of overkomt), maar gesloten vragen stellen is tegenwoordig nog heel normaal bij volwassen getuigen, laat staan bij kinderen waarvan je verwacht dat hij of zij moeilijk kan of wil uitleggen wat er gebeurd is.

Indrukwekkende film met prima acteerwerk!

Ben het wel erg eens met Tonke hierboven, vandaar ook een beetje tegenvallend deze film. Had het veel subtieler verwacht allemaal.

Ik geloof best dat er extreme gevallen zijn waarin iedereen een opmerking van een klein kind zomaar serieus neemt en alles helemaal uit de hand loopt maar om dat nu als iets aannemelijks te gaan zien..
Ik stoorde me wel een beetje aan hoe we als kijker geacht worden te denken dat het echt allemaal zo makkelijk gaat. Misschien ben ik grenzeloos naief maar ik geloof echt niet dat decennialange vrienden op deze manier uit elkaar vallen door een opmerking van een klein meisje. En dat ze een lief hondje gaan ophangen enzo ( ?? )
Daar komt echt wel wat meer bij kijken. Ook een zwakte van de film dat ze het onderzoek verder niet beschrijft.. Opeens komen ze met 'andere kinderen' die ook wat gezegd zouden hebben maar dat blijft allemaal erg onduidelijk.. vreemd.

Daarnaast is de scene dat het meisje nota bene toegeeft gelogen te hebben en die moeder dan komt met 'nee, je probeert het gewoon te verdringen' wat mij betreft wel erg ver gezocht. Dat gebeurt tot 2 keer toe

Nogmaals, ik zeg niet dat het niet kán gebeuren zoals hier, maar erg logisch komt het allemaal niet over.

Wel ga ik helemaal mee in de lof over het acteerwerk, uitstekend.

Zou jij je beste vriend nog aankijken als je er vanuit gaat dat hij je kind heeft misbruikt? Denk dat er weinig dingen zijn die gevoeliger liggen, maargoed.

Daar gaat het denk ik niet om. Er vindt helemaal geen serieus en geloofwaardig gesprek plaats. Lijkt me dat je juist iemand recht in de ogen moet kijken als je iemand daarvan verdenkt (jij schrijft terecht: 'ervan uit gaat' - suggestie is iets anders dan feiten) om erachter te komen of het zo is. Als het zo blijkt te zijn lijkt het me logisch dat je zo iemand uitkotst. Er is maar één ding soms erger dan de waarheid en dat is je eigen fantasie. Lucas is gelijk de paria.

De film maakt een aantal te gemakkelijke keuzes, zowel omdat we weten dat Lucas het gelijk aan zijn zijde heeft (1), de maatschappelijk werker een flapdrol is met suggestieve vragen (dat kan aan de provinciale achtergrond liggen waarin het verhaal speelt - uit Nederland ken ik dat niet) (2) en vervolgens gaat iedereeen er in mee tot het ongeloofwaardige aan toe: ineens andere gevallen (3) én het hele dorp bemoeit zich ermee tot de plaatselijke middenstand aan toe (4) (ik moest erg aan Bashing denken). Daarmee is Jagten voor mij een te gemakkelijke film, Vinterberg heeft iets te makkelijk het drama op de hand en er wordt uit zijn hand gegeten.

Het acteerwerk, niks mis mee, setting - vooral met zijn zoon etc. Allemaal prima. Maar het voelt niet zuiver, juist vanwege het zeer precaire thema.

Precies wat ik ook vind dus, dank.

Overigens was ik wel blij dat Lucas ook echt onschuldig bleek.. niet dat er uiteindelijk toch ergens een 'kelder met kleedjes aan de muur' gevonden werd. dat zou echt te goedkoop zijn.

ohw! ben ik nog helemaal vergeten!!! dat einde!!! wtf was dat??? ik begreep er niks van!

Ik vond het einde ook juist wel bevredigend. Het lijkt dan wel opgelost, maar toch sluimert er iets. Sluimerende onzekerheid...

Dat vind ik dan wél weer een merkwaardige opmerking. Hoezo is Mads Mikkelsen onderschat? Hij won nota bene de Gouden Palm voor Jagten. Toch één van de meest prestigieuze acteursprijzen (samen met de Zilveren Beer, de Oscar en de Zilveren Leeuw lijkt me).

Huh? het is al een enorme sprong naar de scene dat ze opeens kennelijk allemaal met elkaar weer overweg kunnen, dus er is kennelijk toch niks aan de hand. En dan gaat iemand op hem schieten? wie in vredesnaam? waar slaat dat op? Nogal erg rare en extreme 'sluimerende onzekerheid' als je het mij vraagt...

Dat doet er toch niet toe, de vraag 'wie'? Gewoon iemand uit die grote groep. Ook als er feiten zijn die pro Lucas pleiten, blijft er gewoon schade. Ze zijn het niet vergeten. De omslag naar "niets aan de hand" wordt ook nogal snel genomen - iets te snel om het geloofwaardig te maken wat mij betreft. Er zullen altijd mensen twijfelen en dat anoniem willen laten blijken aan Lucas, wat zou een betere manier zijn dan dit?? En dat bedoel ik met sluimerende onzekerheid, die onzekerheid zal Lucas dus ook altijd met zich meedragen - onzichtbaar, diep van binnen (sluimerend) aanwezig, wie kan hij vertrouwen? De hele film gaat toch over vertrouwen?

Jawel maar dat beschieten vind ik dan niet zo'n denderende manier om dat uit te leggen, maar goed.

Nu beredeneer je vanuit een oplossing. Ik denk dat je zo rationeel al niet denkt in verzoening of iets dergelijks of de waarheid tot de bodem uitvinden, (daar is de politie immers mee bezig) als je weet dat je kind heeft verklaard dat... Lucas wel heel goed met kinderen omgaat... vaak met Klara alleen is gezien... vriend van de familie is dus het vertrouwen heeft.. etc etc. Ik vind het absoluut niet ongeloofwaardig dat een gezin er niet op zit te wachten met iemand om de tafel te gaan zitten waarvan er op dat moment eigenlijk iedereen er zeker van is dat hij een kind heeft misbruikt.



1) kan ik niet veel van zeggen, vond het geen enkel punt persoonlijk. 2) zie mijn link een paar replies terug. Weliswaar een casus in Oude Pekela, maar wel Nederland. Er wordt eigenlijk altijd vanuit gegaan dat kinderen te jong zijn om dit soort dingen te verzinnen, maar daar gaat het helemaal niet om. 3) is niet ongeloofwaardig, kinderen van die leeftijd zijn heel makkelijk te sturen. Zijn amper in staat fantasie van werkelijkheid te onderscheiden, laat staan op hun geheugen te vertrouwen. 4) Lijkt me voor zo'n kleine gemeenschap geen vreemde situatie, dat zal in een stad al heel anders zijn. Weet ook niet echt wat je punt hier is, maar dat lijkt me allemaal heel erg inherent aan de setting.



Over het einde, mooi toch juist. Could' ve been anyone. Vertrouwen is er nog steeds niet bij iedereen. Beetje zo van 'waar rook is is vuur'. .

Ik weet niet wat je persoonlijke achtergrond is -behalve dat je je studie kort aanhaalt- en wat je zelf van deze situatie (her)kent. Ik heb een dochter van vier-en-half die drie dagen op het kinderdagverbijf zat en nu op de naschoolse opvang komt (ik woon in een stad overigens). Bij beide zijn er mannelijke leiders, naast een meerderheid aan vrouwelijke (eerst 1 op 9, nu 2 op 9). Ik moet zeggen dat dat soms heel dubbel voelt. Overigens geven alle zedenzaken wel aan dat het niet uitmaakt of je nu een dochtertje of een zoontje hebt - maar dat terzijde.

Toen de zedenzaak in Amsterdam aan het licht kwam zat mijn dochter dus ook op de opvang. Ik kan je verzekeren dat er vanuit de opvang van mijn dochter aardig wat informatie is verstrekt en een bijeenkomst is geweest over hoe en wat. Over procedures, symptomen etc. Ook al speelt het heel ergens anders is iedereen onzeker. Precies wat ik bedoelde met je eigen fantasie maakt het vaak erger dan de waarheid. Ik denk een aardig beeld te hebben van hoe ouders erin staan, hoe ze het beleven en ik zag om me heen hoe er gereageerd wordt, hoe verstand zich verhoudt tot emotie en welke rol de pedagogisch medewerkers, de leiding en zo daarin spelen. Bij jonge ouders op mijn werk, mijn vriendenkring en familie is dit heus meer dan eens ter sprake gekomen.

Ik doe mijn uitspraken op basis van die ervaring. Ik vind het te persoonlijk om er meer over te vertellen op een forum, over wat ik gehoord heb, wat ik gezien heb en wat ik zelf allemaal denk. Ik moet zeggen dat de film qua thematiek voor mij heel confronterend is, omdat ik een dochtertje heb van die leeftijd en ik de emoties heel goed kan verklaren en misschien ook wel begrijpen, maar juist omdat het zo'n precair onderwerp is vind ik dat de film er té gemakkelijk mee omgaat.

Al zie ik wel dat de film goed weergeeft wat er kan gebeuren als het gaat zoals hier. Op zich is dat ook heel beklemmend en confronterend, maar het gaat me er meer om hóe de keuzes van Vinterberg liggen, allemaal versterkend én allemaal net over het randje van geloofwaardigheid om het maar zo dramatisch mogelijk te maken. Daar ligt mijn voornaamste punt.

Dat speelt wel een grote rol in de film. Door vooraf helder te zijn speelt de film duidelijk in op die emotie van de kijker. Er zijn natuurlijk voldoende films die juist 'de waarheid' bewaren tot de slotscène, dat je denkt: dus het zat toch (niet) zus en zo.... Nu kiest Vinterberg er bewust voor het wél te tonen. Dat doet hij met een reden. We moeten als kijker 'de kant kiezen' van Lucas en allemaal erg onterecht vinden wat hem overkomt . De rest komt daar allemaal nog eens bij. Als dat niet zo is, had hij het wel in het midden gelaten - iets dat hij met dit einde dus juist wél doet. Zie ook de laatste alinea van mijn vorige post.

Dit is ook nog wel een mooi punt, heb je deels wel gelijk. De film is hierin ook wel genuanceerd. Het lijkt er een keer op dat Thomas Bo Larsen (ben even kwijt hoe zijn karakter heet) wél wil praten met zijn vriend, misschien zelfs wel tot twee keer toe. Maar zijn vrouw wil het niet. Hij geeft daaraan toe - ook al wil hij het anders. Dat vond ik wel heel goed werken. Dàt is nuance die ik dan weer zoek. Maar dat valt een beetje weg tegen die andere keuzes die Vinterberg dus maakte: het speelt rond Kerst (familietijd), die situatie met zijn ex en zoon: beide geven het geheel meer lading dan nodig was geweest.

Mijn persoonlijke achtegrond met betrekking tot deze situatie is puur wetenschappelijk, en zo benader ik het nu ook even, ik heb nog geen kinderen of zusjes, broertjes, neefjes, nichtjes in die leeftijdscategorie, dus het is wellicht wat lastig me echt emotioneel in te leven in de situatie. Maar toch, ik kan me er wel een voorstelling van maken... Ik begrijp volledig dat dit in de praktijk niet altijd zo hoeft te werken, maar daar gaat het me niet helemaal om. Uit de praktijk is wel gewoon gebleken dat er in zulke gevallen enorme fouten worden gemaakt, dat er vaak ook wel genuanceerd met de herinneringen van kinderen wordt omgegaan lijkt me duidelijk, maar ook vaak genoeg niet. Ik vind dat deze film een goed voorbeeld geeft van de situatie waarin dit gewoon niet goed gaat. Zo zijn ook de maatschappelijke reacties die uit de praktijk zijn gebleken helemaal niet zo anders dan in Jagten getoond wordt. Zoals ik al zei denk ik dat het hier nog eerder genuanceerder is dan vergezocht.

Mbt je andere punt. Het is heel duidelijk een aspect van de film ja, maar ik bedoel meer te zeggen dat ik het niet erg vond dat we als kijker al de duidelijkheid hadden dat Lucas onschuldig was. Had het einde bv denk ik ook minder indruk gemaakt.

Wat dat betreft draai je mijn redenering eigenlijk compleet om. Ik geloof juist best dat er gevallen als dit voorkomen, maar zeker niet dat het een normale gang van zaken is of zelfs veelvoorkomend.

Maar dan begrijp ik je denk ik niet goed. Vind je dat de film voorstelt dat dit veelvoorkomend is? Zo ja vraag ik me af waar dat uit blijkt. Anders volg ik je denk ik niet helemaal (even kijkend naar je gemarkeerde recensie).

Ik zeg ook niet dat je ongelijk hebt of dat ik het niet klopt wat de film laat zien. Ik weet niet hoe de praktijk cijfers zijn over hoe het eraan toegaat. Het gaat mij er alleen om dat ik het de makkelijkste keuze vind van Vinterberg om zijn punt te maken, zoals hij het nu gedaan heeft. Jouw ervaring en kijk op de zaak is heel anders dan de mijne en die is weer anders dan mensen die het alleen uit de media kennen of bij voorbaat al iets hebben van 'die moet hangen'. Zo zal er ook altijd verschil blijven tussen mensen die het een misdadiger vinden en mensen die iemand ziek vinden. Dus 'hangen' of 'behandelen'.

Beetje dooddoener, maar iedereen kan alleen maar oordelen vanuit zijn persoonlijke bagage. Dat maakt mij als vader niet geschikter om te oordelen dan iemand die dat niet is, dus daar gaat het mij niet om - ik kan dat vader-gevoel en wat ik meemaak alleen niet weglaten als ik de film zie. Het is gewoon het gevoel dat ik graag had gezien dat er meer dilemma is dan alleen dat van de beschuldigde, maar dat dat er ook is bij de omgeving en dát ontbreekt hier volledig. De enigen die Lucas steunen doen dat ook weer zonder twijfel. Ook opmerkelijk. Bij de zoon is dat nog uitgewerkt in een woede-aanval vol twijfel - levert meteen wél weer een goede scène op. Het is meer zo dat ik met dit gevoel zat bij de film en de reactie van Tonke en kos de eersten waren die daar aandacht aan schonken.

Om er nog een andere film bij te halen: We Need to Talk About Kevin liet alle ruimte voor de suggestie en had ook volle aandacht voor het dilemma en schuld gevoel van een slachtoffer. Daar vond ik de keuzes van Ramsay heel genuanceerd en geloofwaardig. Ze ging heel ver in het open laten van dingen, maar wel suggesties wekken die bijna tot onafwendbare conclusies leidden, maar nergens overtrad ze die dunne lijn. Knap gedaan. Dat is het gevoel dat ik hier graag had teruggezien.

Maar het klopt als je zegt dat deze film een situatie laat zien, zoals hij kan voorkomen. Dat ben ik met je eens. Het einde had inderdaad een andere lading gehad als we niet van te voren hadden geweten of Lucas wel/niet onschuldig was geweest, laat onverlet dat al die andere situaties (supermarkt, Kerst, ex-vrouw) allemaal 'extra' zijn.

Mads Mikkelsen heeft (los van deze film) in mijn ogen nooit de waardering verdient die hij zou moeten krijgen eigenlijk buiten die prijs (Geen oscar nominatie of golden globe of meer erkenning ) .

Een acteur als pakweg Ben stiller is in tegen stelling als Mads veel bekender bij het grotere publiek.

Toch won hij voor deze film de prijs van beste acteur in Cannes, toch nog waardering

Nu haal je twee dingen door elkaar. Gaat het je om bekendheid bij het grote publiek of om erkennig bij prijzen. De Golden Globes zeggen me geen fluit. Bekendheid bij liefhebbers is denk ik best groot. Een collega van mij - een gemtaigd filmkijker in het main stream arthouse segment (zeg: Biutiful, Intochables en zo) had het pas ook over Mads Mikkelsen, naar aanleiding van de film over die koning die ze had gezien. Ik denk dat Mikkelsen bijna zo bekend is als Bardem (die heeft voordeel van die Coen-film).

Bij de Oscars wordt toch hoofdzakelijk gekeken naar Engelstalige films, dus ik denk dat een Gouden Palm (ondanks dat dat een afspiegeling is van slechts 20 competitiefilms en niet van een heel jaar) het hoogst haalbare, omdat de competie wel uit films bestaat in het zogenaamde 'arthouse' of meer alternatieve hoek dan bij de Oscars over het algemeen boven komt drijven.

Als we dan nog een derde categorie bekijken, namelijk de filmkritiek is Mads Mikkelsen volgens mij al lange tijd behoorlijk hoog aangeschreven dankzij films van Refn en Vinterberg en zo.

Ik heb niet de indruk dat hij zo ondergewaardeerd is. Er is zelfs een user hier op de site die zich heeft vernoemd naar Mads! Dat is zo'n beetje de hoogste erkennig die je kan krijgen lijkt me.