Intouchables (2011)

Dit is gewoon een mooie film die je aangrijpt. DIe sympathieke neger en die aardige meneer in die rolstoel. Ja mooi verhaaltje. Maar naar mijn mening niet om lyrisch over te worden. Een verhaal dat mooi neergezet is.

echt een aanrader! prachtige film!

Goede film, blijft ook de hele film boeiend... Absoluut 4 sterren waard!

Zie dat ik nog helemaal niet gestemd heb, terwijl het al ff geleden is dat ik ben geweest. Dikke 4*

Mooi dat een film dat teweeg heeft gebracht!

Soms is de komedie iets wat over de top, maar dat mag de pret niet drukken, ik heb deze film om 23:00 opgezet terwijl ik eigenlijk doodmoe was en ik dacht ik zie wel hoe ver we komen, ik kijk hem dan andere dag wel af. De film neemt je mee in het verhaal en in slaap vallen zal je zeker niet doen bij deze film.

Echt genoten.

Heerlijke komedie, echt een drama is het niet

Prima te doen hoor, maar bijzonder is het natuurlijk niet. Eigenlijk precies wat ik ervan verwacht had: aardige chemie, Omar Sy op de Eddie Murphy toer, de personages zijn er allebei bij geholpen....

Maar je ziet alles van mijlenver aankomen, grapjes worden gerecycled, clichés, scherpe randjes worden vermeden, 2 vage subplotjes (dochter, broertje) die amper worden ontwikkeld en die dingen enkel ophouden....

Zie d'r in de verste verte geen meesterwerk in, maar leuk voor een keer.

Wat een heerlijke film, ik heb er onzettend van genoten. Ondanks dat er veel drama in beide characters en hun leven schuilt wordt het geen moment treurig, het gaat om twee mannen die er samen het beste van maken, met erg veel lol.

Pas gezien en stom verbaasd.Dit is echt een film waarmee je helemaal in mee gaat.

De film verveelt geen moment.Typisch een film die je gemakkelijk nog een keer kan gaan bekijken.

En zo hoort een film te zijn.

-Mooi verhaal

-Goede cast

-Prima uitgewerkt

Conclusie: Een Topfilm..!!!

Ik geef hem een 4.5

Een fraaie feel-good film. Hij houdt zich keurig aan de conventies, maar is wel uitermate goed gemaakt.

Een tikkeltje voorspelbaar is het dus allemaal wel, maar de sympathieke personages, het energieke spel en de geslaagde humor maken veel goed. Af en toe vond ik het wel een tikkeltje sentimenteel maar het blijft binnen de perken.

Het is dat Omar Sy het zo aanstekelijk brengt, want de meeste grappen die in de film zitten zijn nogal suf en komen uit oudere films (onorigineel). Kijk alleen al naar Eddie Murphy's oeuvre: als arme sloeber wennen aan rijkdom (Trading Places), lachen om kunst (Beverly Hills Cop), met de oordopjes in meezingen met de muziek (Another 48 Hours) etc.

En qua drama en karakterontwikkeling valt 't ook flink tegen. De invalide Philippe ontwikkelt zich amper of niet in de film. Het feit dat ie daar in de climax aan tafel zit met die meid heeft niets te maken met persoonlijke groei of een bepaald besef of zo; hij zit er louter en alleen omdat ie er ingeluisd is door Driss!. Dat laatste shot vond ik trouwens verschrikkelijk; magical negro met nadruk. Het werk van de barmhartige neger zit er op, en zijn blanke master is geholpen. Volgens mij werd er nog gebruik gemaakt van slowmotion of een freeze-frame ook!

Nonsense.

De grappen zijn net als de rest van het verhaal grotendeels ontleend aan een hoofdstuk uit het boek Le second souffle, dat de aristocraat Pozzo di Borgo (in de film Philippe) in 2001 geschreven heeft over zijn leven en over zijn bijzondere relatie met de Algerijn Abdel Sellou (in de film Driss). Over die bijzondere relatie is in 2003 al een documentaire gemaakt door Mireille Dumas: A la vie, à la mort.

Hmm, zou die Abdel ook een Hitlersnorretje bij Pozzo hebben geschoren?

Komt ie weer met zijn stokpaardje, het originele materiaal. en ook nog zo stellig. Net even 15 interviews met de makers doorgenomen:

-Trading Places is één van Olivier Nakache's favoriete films (verder noemt ie films van Woody Allen en Midnight Run, een buddymovie)

- In bijna elk interview geven de filmmakers aan dat comedy-elementen hebben aangedikt of toegevoegd. Ze wilden geen My Left Foot maken. Het moest een komedie worden.

- De Abdel-rol werd aangepast aan zwarte komiek Omar Sy; zo danste Abdel nooit en schilderde hij ook niet.

Intouchables is BASED on a true story, en niet anders. Wat de uiteindelijke FILM geworden is, probeer ik (bijna immer) op zichzelf staand te beoordelen: een Eddie Murphy buddymovie met een vleug sociaal drama. Wordt nergens bijzonder.

Interview waarin je al veel antwoorden kunt vinden! (bron:comingsoon.net)

Niets aan toe te voegen, maar het schijnt niet aan het verstand van de fanboys van deze film te brengen te zijn. Interessant hoor. Alsof ze nog nooit zoiets hebben gezien

Het is gewoon een typische film voor het grote publiek. Dit soort films doet 't gewoon goed; waarom klagen over een gebrek aan echte diepgang, of vreemde vage subplotjes, of grappen en grollen die we al duizend keer gezien hebben etc.... als we toch met een warm gevoel de bioscoop uitlopen? En voeg je daarna de boodschap 'based on a true story' aan de film toe dan is 't helemaal kassa! Want dan is alles wat er in de film te zien is per definitie 'echt gebeurd'.

Zo'n Omar Sy wilde de echte 'Driss' niet ontmoeten voor het filmen omdat ie de rol op zijn eigen manier in wilde vullen.... dan weet je toch genoeg?

Gisteravond gezien, vond het een mooie film, maar dat sommige van mijn collega's er zo lyrisch over waren snap ik niet ten volle. Het is een mooi verhaal dat ook mooi verteld wordt, maar nergens heel bijzonder. Het plot is bijna sound-of-music-achtig: Driss is de 'Maria' die de Kapitän Von Trapp-figuur (Philippe) weer kan laten lachen en van het leven genieten door inventief en doortastend precies de goeie snaar te raken. Zo'n verhaal tovert en glimlach om je mond en laat je gevoel soms even richting ontroering gaan. Heb me zeker niet verveeld maar had er misschien net iets meer van verwacht. Dus: 4 sterren.

Jammer, maar helaas.

Dat hou je toch met mensen , die ten onrechte met een "warm gevoel" naar huis gaan, omdat ze te naïef en/of te dom zijn om fictie en werkelijkheid van elkaar te onderscheiden.

Dat integenstelling tot mensen, die alles precies kunnen duiden , zelfs "undefinable" relaties, zoals Toledano in het interview in comingsoon de relatie tussen Philippe en Driss bestempelt.

Een film hoeft niet per sé met beide voeten op de grond te staan, diepgang te hebben en met vernieuwende grappen af te komen om sterk te zijn. 9 keer op de 10 mislukt zo'n poging dan toch. Je hebt bij Intouchables misschien niks origineels als resultaat maar wel goed formulewerk met aanstekelijke acteurs en bijpassende humor.

Wat het feelgood gehalte betreft, in de mond van sommigen heeft dit onmiddellijk een negatieve connotatie omdat het samen gaat met kassa kassa of de kijker even op een wolkje laat zweven. Wat dan nog : ieder diertje zijn pleziertje toch?

Tja zo kun je iedere film wel plat analyseren. Als je maar lang genoeg zoekt heeft bijna elke film wel een link naar een film uit het verleden.

Deze film combineert de 'suffe' (jouw mening) humor met zeer sterk acteer prestaties, waardoor de hoofdpersonen je echt raken. Totaal anders dan de vlakke alleen op humor gebasseerde films die jij net noemt.

Inderdaad zijn er maar weinig films in dit genre die de kwaliteit van deze film halen. En met het gebruik van het woord fanboy zal ik als 1 van de echte fanboys (kubrick) op deze site voorzichtig zijn.

Ten eerste wat is er mis met een film voor het grote publiek? Het zou voor de kwaliteit van een film niets uit moeten maken. Tenzij je bij voorbaat al een vooringenomen mening hebt dat alleen filmhuis films kwaliteitsfilms zijn.

Ten tweede draait deze film niet rond de diepgang in het verhaal maar rond de diepgang in de interactie tussen de hoofdrolspelers.

Ten derde kan met een warm gevoel de bioscoop uitlopen inderdaad beteken dat de film zijn doel bereikt heeft. Dan kunnen andere dingen bijzaak worden.

Wat mij verder opvalt is dat je je hele betoog begint met de opmerking prima te doen en dan alsnog uitkomt op een 5, Ik hoop niet dat je leraar dat vroeger tegen je zei toen hij je scriptie las en je alsnog een onvoldoende gaf. Dat is ook precies wat ik bedoel met plat analyseren. Op zich met een goed gevoel de film verlaten (is dat op zich al niet een voldoende waard bij het kijken naar films?) en dan zoveel kritiek spuien dat je goede gevoel onderschikt raakt aan de randzaken die ervoor zorgen of een film op een zesje blijft steken of een echte topper blijkt te zijn.

wat een geweldige film...verder hoef ik niks toe te voegen aan mijn text...de meeste hier begrijpen het wel...:)......en het is allemaal al verteld door andere verraste mensen...gewoon 4,25* gemiddeld.....dat is wonderlijk!!! en terecht!!!!

Nee gast; dit heeft niets met overanalyse te maken. Je kunt 't zelf opzoeken; 1 op de 2 reviews komt uit op het oeuvre van Eddie Murphy en in de talloze interviews met de makers trekt of de interviewer de vergelijking, of de makers zelf of beide partijen... Het is echt heel duidelijk.

Nakache en Toledano zijn trots op de vergelijking tussen Omar en Eddie, wezen zelf nog op het feit dat beide acteurs ten tijde van hun eerste grote hoofdrol succesvol waren in komedie op tv en steken verder de invloed van hun favoriete Amerikaanse buddymovies (waarmee ze opgegroeid zijn) niet onder stoelen of banken.

Qua diepte scheelt 't heel weinig hoor. Je lijkt je blind te staren op het feit dat er een jongen uit de banlieue en een gehandicapte man als hoofdpersonen zijn genomen.. Dat gegeven wordt bijna enkel gebruikt voor komedie en amper voor drama. En niet veel anders dan in Trading Places hoor. Misschien een tikkeltje.

Mogen we dat zelf bepalen? 2,5* varieert bij mij van een 5 (uit 10) tot een 5+ of zelfs een 5,5 (wat een voldoende is). Bovendien vertellen de 61 meningen bijna allemaal hetzelfde (overwegend positief ook) dus is het niet raar dat ik de zwakke punten maar een keer opsom.

Ik vind verder dat de film absoluut bestaansrecht heeft vanwege de goede vertolkingen en de af en toe charmante relatie tussen de twee mannen. Maar het wordt wereldwijd binnengehaald als een meesterwerk en dat is natuurlijk te gek voor woorden.

En dan heb je die feelgoodfactor nog; ik heb daar helemaal niets tegen. Maar het valt me wel op dat films die inspelen op de feelgoodfactor, vaak weinig kritiek krijgen van het publiek op punten die buiten die factor vallen. De twee subplotjes zijn oa vreselijk zwak en lijken tijdvulling, en de twee hoofdpersonen maken amper persoonlijke groei door. Lijkt me vrij belangrijk in een dramatische speelfilm. De grappen in de film vind ik slechts sporadisch leuk en als ze leuk zijn komt dat vooral door de vertolkingen, niet vanwege origineel schrijfwerk. En ik zit ook nog een beetje met dat magical negro gedoe, daar ik het oa te makkelijk vind dat een zwarte man de voorkeur krijgt om Abdel te spelen. Want daarmee vermijd je meteen de scherpe randjes waarmee de makers een inhoudelijk veel interessantere film hadden kunnen maken. En je valt zo toch weer in een bepaalde stereotypering van de noble savage.

En ik ga toch een keer over tot aanvinken van de 'recensie'.

Als je dan toch zoveel reviews gelezen hebt, zoals je beweert en niettemin nog steeds vraagtekens zet bij 'dat magical negro gedoe', dan heb je dit interview zeker over het hoofd gezien, waarin de twee regisseurs laten weten dat zij -na het maken van twee speelfilms met Omar Sy- op zoek waren naar een 'star vehicle' voor deze komiek en tijdens die zoektocht gestuit zijn op de documentaire over Philippe Pozzo di Borgo en Abdel Sellou. En zo is 't gekomen...

En wat jouw "echt heel duidelijke" vergelijking met Eddie Murphy betreft: in talrijke reviews in binnen- en buitenland wordt Omar Sy inderdaad "de Eddie Murphy van Frankrijk" genoemd vanwege zijn komisch talent, maar m.b.t. tot films ben ik niet verder gekomen dan een enkele vergelijking met "Trading Places" en die vergelijking gaat volgens mij niet verder dan dat de hoofdpersonages een blanke en een zwarte man zijn. De verhalen zijn totaal verschillend.

Had ik ook gelezen. En schijnbaar hadden ze die docu al jaren geleden gezien en waren ze al jaren van plan de verfilming te maken maar de regisseurs voelden zich destijds nog niet rijp genoeg om zo'n project te doen. Al zoekende naar een 'star vehicle' voor Omar Sy kwamen ze weer bij hun oude plannen uit.

De regisseurs hebben in verschillende interviews aangegeven dat ze echt niet bewust een film maakten met een magical negro type, maar onbewust is het dat eigenlijk toch een beetje geworden als je kijkt naar de uiteindelijke film.

Gewoon maar 1 woord voor Pracht van een Film! 4.5

Perfecte feelgood movie, waarbij het nooit zoetsappig en cliche wordt. Omar is echt geweldig in zijn rol, wat een topkop heeft die kerel. Heb een aantal keer heel hartelijk moeten lachen, en het algemene warme dat deze film uitdraagt is ontzettend prettig.

Je hebt helemaal gelijk LOTR fanboy darabont