The Descendants (2011)

Mooie en ontroerende film met superbe acteerwerk, de drie gezinsleden voorop. Minpuntje vind ik dat ik soms de draadjes van de poppenspeler kon zien : als Matt zijn nachtelijk gesprek met Sid heeft blijkt de laatste ook serieus en niet-oppervalkkig te kunnen te zijn en een "verleden" te hebben, en het is mooi dat de kijker zo een andere kant van een schijnbaar eendimensioneel personage te zien krijgt, maar als ik even later zie hoe (Matt ziet hoe) de tot dan toe barse en onsympathieke vader van de comateuze Elizabeth heel teder zijn dochter over het gehavende gezicht strijkt en diep rouwt, denk ik meteen: "O kijk, zo krijg je van de schoonvader eveneens een andere kant te zien," en daardoor komt het me voor alsof het een programmapunt van Payne (of de romanschrijfster) is om de kijker te laten zien dat geen enkel mens alleen maar simpel of bits of wat dan ook is, waardoor ik meteen úít de "organische natuurlijkheid" van het verhaal word gehaald – maar dat is misschien een persoonlijke hang-up. Gelukkig houden het al genoemde goede acteerwerk, de toch wel spannende ontwikkeling rondom Brian Speer (kent iemand Matthew Lillard nog uit Scream ?) en de algemene melancholische sfeer de film op (hoog) niveau.

Soms heb ik wel eens van die films die ik om de een of andere reden negeer of vergeet te kijken. The Descendants is hier een prima voorbeeld van. Clooney met zijn gladde voorkomen kan me maar zelden bekoren maar hier komt hij verdomd goed voor de dag. Nu moet gezegd dat hij hier ook wel een dankbare rol heeft en dat de film qua scenario goed in elkaar zit. De toon van de film is erg sterk. Sentimenteel of kitscherig wordt het nergens en het sfeertje van Hawaï blijft de hele film voelbaar.

Absoluut hoogtepunt van de film was voor mij echter rol die Woodley hier neerzet. Vooraf wist ik helemaal niet dat ze hier in zat maar zij tilt deze film eigenhandig naar een hoger niveau. Ik ken haar eigenlijk vooral van het redelijke Divergent (2014) en het tenenkrommende The Fault in Our Stars (2014). Na White Bird in a Blizzard (2014) is dit eigenlijk de tweede rol die ik van haar zie waarin ze wat meer pit heeft en dat ligt haar in mijn beleving beter.

Maar eerlijk is eerlijk over de hele linie is de cast erg goed en is dit een hele sterke uitgebalanceerde film die op alle fronten klopt met als extra bonus de prima rollen van Clooney en Woodley.

Erg goed

Dit is intussen mijn derde Payne en ook deze is me zeer goed bevallen. Payne slaagt er telkens in warme menselijke films te maken. Het zijn vaak luchtige films met een vleugje dramatiek gekruid met een laagje subtiele humor. Films waarin je jezelf kan in herkennen doordat de personages net als jezelf vele talenten hebben, maar eveneens gebreken waarbij vallen, opstaan en zich herpakken een deel zijn van het leven. Matt King vat het in de begingeneriek goed samen: Hawaï lijkt voor velen misschien het paradijs op aarde, maar ook dat paradijs ontsnapt niet aan de dingen des levens zoals kanker, echtscheidingen en andere doemscenario's...

En vallen en opstaan, dat doet Matt King. Zijn schijnbaar perfecte leventje valt als een kaartenhuisje in elkaar wanneer zijn vrouw een bootongeluk krijgt en in coma ligt. Hij wordt met zijn neus op de feiten gedrukt, want ook het opvoeden van zijn kinderen als "stand-in vader" zou wel eens ruimer kunnen zijn dan aanvankelijk gedacht. Op de koop toe blijft hij twijfelen over de verkoop van een stuk land waarbij een meute neven en nichten op zijn huid zitten. Het verhaal wordt bovendien complexer wanneer blijkt dat zijn vrouw hem bedroog.

Dat is ook het mooie aan deze 'The descendants', de mixed up gevoelens die gecreëerd worden door de emotievolle gebeurtenissen. Hoe moet je reageren op iemand die je bedroog? Hoe moet je reageren als iemand je gezinsleven kapot maakte, duidend op Julie Speer? Over de doden niets dan goeds, het motto van de vader van Elizabeth? Of af en toe al vloekend in de kerk, het liefst wanneer niemand het hoort (Matt King)?

Ik heb alvast een goede George Clooney gezien, beter dan verwacht. De filmster wordt acteur. En ook Shailene Woodley mocht gezien worden, letterlijk en figuurlijk dan. The descendants is een ontroerende film. Het einde illustreert dat nog eens: inteder, intens en vooral ... er boenk op!

“Paradise? Paradise can go fuck itself!”

The Descendants is weer een knap staaltje vakmanschap van regisseur Alexander Payne. Payne weet als geen ander een film te maken over de tekortkomingen en het falen van de mens, en er tegelijkertijd ook een ironisch, zwartgallig en grappig sausje overheen te gooien. Sideways was hier een goed voorbeeld van, en The Descendants doet er nog een schepje bovenop.

De vrouw van Matt ligt in een coma en samen met zijn jongste dochter Scottie gaat hij op bezoek bij zijn oudste dochter om het nieuws te vertellen. Maar dan komt Matt erachter dat zijn vrouw vreemdging, en wordt een film over rouwen en omgaan met verlies ook een film over de zoektocht naar het waarom van het vreemdgaan. De film speelt zich af op Hawaï en dat zorgt voor een scherp contrast met het leed waar Matt en zijn dochters mee om moeten zien te gaan. Maar ondanks het zware onderwerp weet Payne met fantastische dialogen, sterke acteerprestaties en een aantal grappige en ontroerende scènes er ook een opbeurende en hoopvolle film van te maken. De briljante laatste scene is hier een goed voorbeeld van. Clooney is fantastisch in zijn Hawaï-shirt, slippers en korte broek, maar de echte ontdekking is Woodley als oudste dochter. Ze laat hier al zien een groot acteertalent te zijn. The Descendants is zo een sfeervol portret geworden over een afwezige vader/echtgenoot die erachter komt wat echt belangrijk is in het leven.

Melodrama met af en toe een wat luchterige insteek. Geen zwaar beladen emotioneel verhaal. En daar gaat het volgens mij voor velen wat de verkeerde kant op. Doordat het allemaal wat braafjes blijft zonder echte diepgang is het een rustig voortkabbelend verhaal. Beetje zoals Sideways, een andere film van deze regisseur. Alleen wist Sideways mij iets meer te boeien.

George Clooney speelt een zeer rustige rol als vader die plots geconfronteerd wordt met de zorg over zijn 2 dochters. En één van die dochters wordt vertolkt door Shailene Woodley die ik al kende van de Divergent franchise. Hier was ze alleen 4 jaar jonger. Maar ze doet het goed. Beloftevolle actrice... Film op zich heeft veel emotionele scènes, vele traantjes, maar ontroerde mij niet echt. Was nergens zelf echt onder de indruk. Niet echt meeslepend. Zoals eerder gezegd, film heeft een vast tempo, zonder ups and downs. En dat tempo is traag. Je moet er van houden. Wel vele mooie sfeerbeelden van Hawaï, waar alles zich afspeelt. 3*

Paradise can go fuck itself.

Familiedrama die ik maar eens geprobeerd heb vanwege de bekende titel en verschillende Oscarnominaties, waarvan de film er overigens geen won. En na een stroeve start lijkt dit toch een meer dan redelijke slowburner.

Het stroeve lijkt in de beginfase te zitten in het contrasterende beeld. Je hebt het paradijs en de problemen, je hebt de problemen maar toch ook een luchtige sfeer, je hebt de problemen en een onwerkelijk verwachtingspatroon en tenslotte het hatelijke gedrag van dochter en dat domme vriendje tegenover Matt. Het is in die fase dat ik me afvraag waar dit nu precies allemaal naar toe moet. De vermeende relatie die de grond, hoop en gedachtegoed flink laat schudden is nog meer contrasterend met waar men naar toe aan het werken is, een afscheid uiteraard, maar geeft wel de eerste echt interessante prikkel af die de film boeiender maakt, net als de veranderende wisselwerking met Alex.

Mijn hemel zeg, je vrouw zal toch vreemd gaan met Matthew Lillard, man man man...! Wat heb je dan fout gedaan? Wat een kwal is dat altijd al joh, vanaf Scream af aan, ik kan dat domme hoofd met die intonatie niet aanhoren en dan heeft 'Brian' ook nog een relatie met Judy Greer. De schok is groot voor Matt, het plan dat hij samen bedenkt en uitvoert met Alex best wel grappig. Het blijkt maar weer dat ieder op zijn eigen manier met verlies om gaat , vooral als er een dergelijk skelet uit de kast valt. En eenmaal op gang, het gedoe over het stuk land dat verkocht gaat worden buiten beschouwing gelaten, is The Descendants toch een interessant schets van een man die zijn omgeving moet voorbereiden op het afscheid van zijn stervende vrouw en an passant weer wat meer feeling krijgt met zijn dochters.

Apart is de Hawaïaanse muziek, fraai zijn de landschappen, prima is de rol van Clooney waar ook zeker Woodley en de jonge Miller genoemd mag worden en de luchtige wijze waarop dit tragisch, soms komische geheel vertelt wordt, slaagt dan toch nog wel. Niet voldoende overigens voor een plek in de collectie of dat ik de film vaker ga zien, maar wel boeiend genoeg voor een keer.

Deze film doet weinig fout, maar wist me niet te raken en wist ook vaak de aandacht er niet bij te houden. Vreemd, want ergens ligt dit wel in mijn straatje, maar Payne smaakte me al eerder niet. Acteerwerk is prima (Clooney kan ik altijd goed hebben), prima locaties, fijne sfeer, zo'n lekkere slice of life in plaats van een verhaal van a tot z, en een mooi kabbelend tempo. Maar als gezegd, de film blijft steeds niet boeien. 3,0*.

Matt King [George Clooney] leefde vooral om te werken en ontdekt de prijs die hij daarvoor heeft moeten betalen wanneer zijn echtgenote [Patricia Hastie] als gevolg van een ongeluk tijdens een bootrace in een coma raakt waar ze niet meer uit zal komen. In navolging van haar testament moet Matt ervoor zorgen dat de mensen die belangrijk waren voor Liz persoonlijk afscheid kunnen nemen voor de stekker er letterlijk uit gaat. Bovendien moet hij zorgen voor zijn 10-jarige dochter [Amara Miller] en de band aanhalen met zijn oudere dochter [Shailene Woodley], die het contact met haar ouders grotendeels had verbroken. En dan is er nog dat gedoe om een stuk land dat al generatieslang in de familie zit. Oscarwinnaar voor beste scenario, ook al kabbelt dat eigenlijk een beetje in het rond zonder dramatische hoogtepunten. Clooney kreeg een Oscarnominatie, maar het acteerwerk is over de hele linie van hoog niveau. En wie houdt van jodelmuziek (Hawaii-style) kan zijn hart ophalen. Haters zijn bij deze gewaarschuwd.

Clooney en Woodley, ja dat rijmt, en acteren uitstekend, maar wat die acteur die Sid ten tonele brengt in het verhaal doet is voor mij een spelbreker; is het komedie of slapstick? Verder een niet bijzonder boeiend verhaal en Hawaï vind ik sowieso te klam en broeierig. Afijn, een snel te vergeten niemendalletje.

Een Oscarnominatie nog wel.

Blijkbaar heb ik eerder films gezien van regisseur Payne, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik helemaal niets meer weet van die andere projecten. The Descendants kwam vooral onder de aandacht vanwege het binnenharken van de nominatie. Positief is dat ik deze film moeilijk een prijzenvanger kan noemen. Daarvoor voelt het te persoonlijk en afwijkend aan, terwijl de inhoud allesbehalve is.

Clooney is ouderwets sterk, maar toch ben ik geen liefhebber van hem in deze specifieke film. Vooral omdat ik de rol nauwelijks onderscheidend vind van andere Clooney-personages, waardoor ik de indruk krijg dat dit heel erg op de automatische piloot is geacteerd. Typisch het werk van een professional die eigenlijk helemaal niets geeft om het project en gewoon doet wat hij moet doen. Om die redenering vind ik Woodley en Miller een stuk sympathieker, maar tot een nominatie mocht dat dan weer niet komen.

De eerste helft van de film vond ik niet erg sterk. De balans tussen drama en komedie is stabiel, maar de ietwat opzichtige en geforceerde pogingen om de film luchtig te houden via humor zit de toonzetting in de weg. Dat zorgt ook voor toevoegingen zoals Krause als Sid, die in het begin onuitstaanbaar is. Wel handig dat dit soort wietventjes in de tweede helft automatisch een IQ-stijging van 60 krijgen. Wat mij betreft had het personage achterwege gelaten mogen worden, maar voor nu is het zoals het is.

De tweede helft vond ik mooier. De dramatiek wordt ook meer naar voren geschoven en Payne laat het allemaal persoonlijk en oprecht aanvoelen. Ik voelde het gezin niet echt naar elkaar toe groeien zoals waarschijnlijk wel bedoeld was, maar de acteerprestaties zijn sterk en de toonzetting nooit te zwaar. Ik voelde niets bij het afscheid, maar ik vond het wel lief. Wat me wel raakte was toen Miller het nieuws van overlijden voor het eerst hoorde. Hawaii als locatie zelf is ook geweldig gekozen en levert fraaie sfeerbeelden op. Ik ben ooit op 4 van die eilanden geweest en de sfeer van deze film komt aardig overeen met die ervaring.

Sympathieke en soms mooie film. Nominatiewaardig vond ik het niet, maar het is toch net wat stabieler en vlotter dan een hoop soortgenoten. Ook eens fijn om een film te zien die niet enkel en alleen op de zware toonzetting voortborduurt, maar gewoon een geheel creëert dat oprecht aanvoelt. Ik heb dan ook best genoten en de speelduur van 115 minuten vloog in een mum van tijd voorbij. Fijn filmpje voor een keer.

The Descendants is een heel klein filmpje wat groots weet uit te blinken. Ik kon er op alle fronten van genieten. Zo komen ze niet veel voorbij. Gewoon prachtig.

Mja, doorgaans liggen dit soort "kleine" Amerikaanse films (The way way back, Sideways, Little miss Sunshine, The stationagent) mij wel maar deze vond ik wat tegenvallen.

Naar mijn mening wat zielloos gespeeld, gekunsteld plot, flauwige muziek die alles direct ontkracht.

De bedoeling van het verrekt irritante vriendje was me ook niet helemaal duidelijk, moest dit zo'n "aanvankelijk-irritant-maar-uiteindelijk-ontwapenend" karakter voorstellen?