The Descendants (2011)

Mooie film, dat gaandeweg heen en weer schommelt tussen het luchtige en het loodzware. Zit je met een brok in de keel, een minuut later verzorgt Payne je weer een glimlach.

Het sublieme acteerwerk, met Shailene Woodley als echte uitblinker, en de eenvoud maken de film levensecht. Een film die je niet alleen ziet, maar ook voelt.

Aanrader, naar mijn mening uniek in zijn soort.

Subtiel wrang drama met komische ondertonen, met een geweldige onderkoelde rol van Clooney. Qua verhaal heeft de film niet heel veel om het lijf en ook de thematiek is veel vaker gebruikt, maar de kracht zit in de details en het unaniem sterke akteerwerk. Vooral nieuwkomer Woodley als Clooney's oudste dochter is erg goed. Hier en daar dreigt melodrama toe te slaan, maar regisseur Payne houdt de boel steeds vakkundig in balans.

Fijne film, die ondanks het onderwerp nooit loodzwaar wordt.

Zoiets kun je ook wel aan Payne overlaten, al moet ik zeggen dat ik een film als Sideways nog wel wat beter in balans vind dan deze film. Qua acteren is de film dik in orde. Clooney acteert ontzettend sterk en geloofwaardig en weet zijn personage overtuigend neer te zetten als de man die worsteld met het leven van zijn vrouw, zijjn dochters en sommige geheimen uit het verleden.Naast Clooney is vooral Shailene Woodley erg goed als zijn oudste dochter, die langzaam maar zeker meer respect voor haar vader krijgt.

De film is op sommige momenten vrolijk en op andere momenten juist weer niet. Het verhaal is interessant, goed uitgewerkt en toch mist de film iets waardoor ik op de een of andere manier niet volledig gegrepen werd. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen. Het is net alsof ik nog iets verwachtte wat niet kwam. Daarnaast had ik het idee dat het op sommige momenten nog wel wat dieper kon, maar dat gebeurde dan niet.

Desondanks is het een fijne film, met prima acteerwerk, een goed verhaal, die redelijk goed in balans is. Payne haalt echter niet zijn topniveau.

3,5*

Degelijke ingetogen film met inderdaad prima rollen van de cast en met een meer als uitstekende George Clooney als de aangeslagen vader/man Matt King. Ook de lokatie was meer dan inorde met vele prachtige shots van Hawaii , de kleine rol van Beau Bridges als Cousin Hugh begrijp ik eigenlijk niet zo maar wel weer leuk om Beau Bridges weer eens te zien.

Prima film weer van Payne, opnieuw over een kerel met emotionele crises. Er hangt een relaxed Hawaïaans sfeertje, grotendeels door de soundtrack en die levert een mooie combinatie op met de paar aangrijpende momenten. Oneindig veel beter dan een Oerlemans die zo'n emotie het liefst met hamer en megafoon je kop in zou willen rammen.

Alleen is de zwartkomische rand minder scherp dan z'n andere grote films. De humor zit 'm vooral in oppervlakkigheden zoals de lokale kledingstijl en gedragingen, best geinig maar niet altijd even naturel, zoals ook de vriend van z'n dochter vaak te opzichtig wordt neergezet.

Wat dat betreft komt het drama beter uit de verf. The Descendants gaat dan ook om vertrouwen, afkomst, nalatenschap (materieel en opvoedend), dat soort dingen. Hij is bedrogen door zijn vrouw en voelt dat hij eenzelfde streek zou uithalen als hij het eeuwenlange familiebezit zo snel zou verpatsen. Brian Steel lijkt me niet de enige reden die hem tegenhoudt, en dat hij het z'n neven niet gunt die het over de balk zouden smijten.

Enough money to do something, not enough to do nothing. Het maakt wel indruk uiteindelijk en het kabbelt ook 'lekker' voorbij, maar toch zet ik liever nog een keer About Schmidt en Sideways op.

Payne's poot is min of meer markant, maar veel minder overtuigend dan in zijn eerdere werken. Hoewel die laatsten stuk voor stuk continu bleven boeien, viel hier herhaaldelijk op hoe oninteressant het hele verhaaltje in wezen is. De vertolkingen zijn nochtans goed tot uitstekend, evenals het zachte getokkel op Hawaiiaanse gitaren. Edoch, als het schaap enkel luidruchtig blaten kan, dan zal de boer 's winters koude voetjes hebben. Tenzij zijn huid geen wol kan verdragen natuurlijk. En nee, analogieën overpeinzen is niet een van mijn specialiteiten.

2,50 (2,75)

Typisch

Typisch Payne, typisch Amerikaanse Arthouse, typisch Clooney. Zijn zeker geen negatieve kwalificaties. Maar voor een film buff mist het daardoor wel iets speciaals. Zeker niet de beste film van het jaar, maar wel een typische oscar kandidaat. Hoewel de nominatie voor editing belachelijk is, Ik zag een fucking wipe! Telt George Lucas zijn stem zwaarder dan de rest of hoe zit dat?

3 sterren.

Goede film, goede rol van Clooney, originele soundtrack, goed script dat zich afspeelt in een originele setting. Er zijn veel dingen goed aan deze film, maar toch niet favoriet bij de Oscars als het aan mij lag. Clooney zal de prijs niet met 2 vingers in de neus winnen, concurrentie van Oldman. De film zelf was niet zo goed als Midnight in Paris. Kijkend naar het script heeft ook hier MiP meer kans. Regie is wel erg goed en daarin schat ik de kansen zeer hoog, al was Malick ook goed bezig.

In tijden niet zo'n drama uit Hollywood zien komen. De clichematige trailer doet het ergste vermoeden en ondanks dat alle cliche's er ook daadwerkelijk inzitten is dit een zeer bijzondere film. Alexander Payne neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen, komt met een scenario met ongelooflijk natuurlijke dialogen en George Clooney zet een prachtig discreet persoon neer. Je gaat hier met gemak in mee en de film is zeer innemend.

Eigenaardig stukje cinema met een fijne Hawaiiaanse sfeer. Ik had niet zo'n hoge pet op van George Clooney maar hij bewijst hier toch weer dat hij overtuigend op het doek kan verschijnen. Ik had niet echt het gevoel dat Alexandra daadwerkelijk een relatie had met Sid, het leek eerder haar broer, maar die gozer zorgde voor wat komische momenten waaronder dat gesprek in de auto. Toch vind ik een genre-aanduiding Drama/Komedie beter passen bij dit verhaal van een landeigenaar met een vrouw op sterven die vreemd was gegaan. Ik heb verder nog niets van Alexander Payne aangetroffen maar tijdens het kijken kreeg ik wel het vermoeden dat hier geen doorsnee regisseur achter zou zitten. Het is anders dan anders, acteurs zijn uitstekend gecast en hier en daar zit een mooi shot (emotie-uitbarsting onder water vond ik ook wel mooi bedacht).

Had eigenlijk niet al te hoge verwachtingen. Een redelijk standaard verhaal en Clooney in de hoofdrol ik dacht wel te weten wat ik kon verwachten. Dat kwam ook allemaal wel uit waardoor ik extra verbaasd was dat The Descendants me toch zo raakte. Belangrijkste reden daarvoor is denk ik toch Payne. Moeiteloos weet hij humor en drama te combineren zonder dat hij gaat voor het grote gebaar en het opgeklopte sentiment.

Een andere reden is de cast. En dan niet zoals ik verwachtte George Clooney maar zijn filmdochter Shailene Woodley is de absolute ster van The Descendants wat mij betreft. Erg knap zoals zij verdriet, woede en de drang om verder te gaan met haar leven verenigd in haar personage Alexandra.

The Descendants is dan ook een klein en intiem drama dat het hart op de goede plaats heeft. Enige minpuntje is wat mij betreft dat de film er richting einde voor kiest om de scherpe randjes wel heel erg af te vlakken. Jammer maar als je dan eindigt met zo'n ontzettend mooie slotscene dan doet dat ook ineens een stuk minder pijn.

Voor uitgebreide recensie zie Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Vanmiddag in de bios gezien en op zich wel een aardige, ingetogen film dat ondanks het moeilijke onderwerp nergens echt zwaar wordt. Het wordt luchtig gehouden door met name Clooney die een erg goede rol neerzet en zijn gezin bij elkaar probeert te houden.

Leuke setting ook trouwens in de vorm van Hawaï met enkele mooie shots.

Kleine minpunt is dat het hier en daar soms ietwat langdradig wordt.

3,5 Sterren.

Zeer degelijk geacteerde film waarbij de acteurs de kans krijgen om te schijnen en dat doen Clooney en consorten dan ook naar behoren. Verder de gebruikelijke mooie shots van de prachtige natuur en een verhaal dat zwaar op de maag ligt, maar gelukkig ook nog luchtige momenten kent. Vooral de scene met het vriendje en de opa is erg hilarisch.

Typisch Oscarmateriaal, zeer degelijke en solide. Maar ik moet wel zeggen dat de film in zijn geheel niet een permanente indruk achterlaat. Daarvoor blinkt de film nou niet genoeg uit.

3,5*

Beter dan verwacht, leuke film met een sterke George Clooney, vooraf was ik nogal cynisch over zijn Golden Globe (vooral omdat ik de concurrentie erg sterk vond) maar het is niet gek dat hij hem heeft gekregen. Het is een interessant verhaal, een beetje zoet en er gebeurd niet heel veel. Maar het is wel gewoon 2 uur lang genieten, mede door de mooie locaties en sterke muziek. Ook de 3 jonkies doen het erg goed.

4*

Erg prettige film. Eenvoudig maar toch sterk waarin George Clooney echt een goede rol neerzet. Hij mag van mij best de oscar mee naar huis nemen aangezien Ryan Gosling niet is genomineerd. Al vond ik Gary Oldman ook erg sterk.

Ik verwachte eerst een wat opzichte oscar tranentrekker. Toch weet de film hier zich van te distantiëren door uitstekende regie van Alexander Payne. Clooney weet een perfecte echtgenoot neer te zetten die wat in dagelijkse sleur terecht is gekomen, werkelijk uitstekend acteerwerk. Ook Shailene Woodley deed het erg goed als nieuwkomer. Belooft wat voor de toekomst.

Het leven dat Matt King heeft op de Hawaï eilanden word erg sterk neergezet door een fantastische soundtrack die ook erg ingetogen is. De hele film heeft gewoon een erg fijne sfeer.

Als is het einde misschien wat voorspelbaar, toch maakt de uitwerking het een erg geslaagd einde.

Nee zometeen maar eens About Smidt opzetten van Payne die ik al lang wou zien. The Descendants is in ieder geval uitstekend bevallen en mag van mij de Oscar voor beste film mee naar huis nemen. Vind overigens buiten deze film, Drive en 50/50 geen uitschieters dit jaar en over het algemeen een erg zwak filmjaar van wat ik tot nu toe heb gezien.

Ben van plan aankomende tijd eens wat films te zien die favoriet zijn voor de oscars. Omdat deze film zeker een kanshebber is om diverse beeldjes in ontvangst te nemen mocht deze zeker niet ontbreken.

Dat George Clooney er een rol in speelt was alleen maar mooi meegenomen. Ben een groot fan van hem en dat maakt hij in deze film weer helemaal waar. Wat een ontzettend goed acteur is dit toch. Hij zet z'n rol, misschien wel z'n beste rol ooit, verschrikkelijk goed neer. Het komt zeer overtuigend over hoe hij zijn personage Matt King neerzet.

De voice-over aan het begin van de film is prachtig, en dan bedoel ik vooral de tekst. "Mensen die op het prachtige Hawaii wonen hebben ook hun problemen en hier is een ziekte zoals kanker net zo erg als in welk ander oord of gebied dan ook".

Zette me meteen aan het denken en kon dat gedurende het kijken niet loslaten. Want de film behandeld zeker een hoop problemen en levensvragen. Door er af en toe een vleugje humor aan toe te voegen wordt het echter nooit echt een zware film.

Voor Shailene Woodley had haar acteercarriere niet beter kunnen beginnen want ik weet zeker dat ze na het spelen in deze film de aanbiedingen voor het uitkiezen heeft. Mooi om te zien hoe ze met diverse emoties om weet te gaan en zelfs niet door Clooney weggespeeld wordt.

De aanwezigheid van haar vriendje was een goeie keus van Payne zodat er af en toe wat luchtigs plaats kon vinden in plaats van de hele film in een mineurstemming beleven.

Ik vind het lastig om hier meteen een goed oordeel over te vellen. Als ik terugdenk aan de film kan ik me prachtige scenes herinneren maar ook scenes die me niet zo heel veel deden, zoals bijvoorbeeld de verhaallijn met het verkopen van het land. Beoordeel deze film nu voor drieënhalve ster maar het kan zijn dat deze naar de vier gaat. Misschien over een tijdje nog maar eens opzetten.

Met About Schmidt en Sideways bewees Payne zich voor mij als een grootmeester van pijnlijke komedies. Of zijn het geestige drama's? Hoe dan ook, weinig regisseurs weten zo fijn karakteruitdieping te mixen met een gezonde portie wantrouwen en cynisme en toch humanistisch te blijven. The Descendants is een film in dezelfde traditie, al is hij wel wat milder gestemd dan zijn voorgangers. Het bijtende is er wat uit en de humor nadrukkelijker. Dat maakte hem voor mij toch ook net wat minder dan Schmidt en Sideways. De vermindering van cynisme (gelukkig nooit helemaal afwezig en er is in ieder geval genoeg ironie) stoorde mij dan nog niet echt, maar ik vond de grappen er soms wat over gaan.

Vooral het personage van Sid zei dingen die vooral bedoelt waren om even met wat humor op adem te komen, maar ik vond zijn opmerkingen te flauw en eigenlijk ook wat te dom, zelfs voor zijn karakter. Sowieso is Sid een zeldzaam geval van een zwakke karakteruitwerking van Payne, alsof hij niet weet wat hij er mee aan moet. Zodra Sid zijn verplichte serieuze moment op de bank heeft gehad waarin hij uitgediept wordt verdwijnt hij meteen naar de achtergrond. Hij loopt nog door de hele film rond, maar nu hij serieus is gemaakt krijgt hij nauwelijks nog grappen en is zijn rol overbodig. Ik moet eerlijk bekennen een tijd nodig gehad te hebben om in de film te komen en naar mijn gevoel waren het de nadrukkelijke grappen in de eerste helft die daar de oorzaak van waren.

Dit is dan ook een Paynefilm die voor mij bijna geheel teerde op het drama en daar gelukkig goed mee weg komt. Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar, maar Payne redt zich eruit door het allemaal ontzettend geloofwaardig te brengen. Het meest onder de indruk was ik in de manier waarop de relatie tussen vader en dochters gebracht werd. Het had iets vertrouwds, iets echts. Het herstellen van de band tussen dit trio is een belangrijk plotonderdeel, maar voelt nooit als een zodanig aan. De manier waarop de meiden met hun vader omgaan is niet een van complete vervreemding maar ook een van acceptatie, alsof ze die man daadwerkelijk allang kennen en weten dat hij een onderdeel van hun leven is. Iets wat in zo'n beetje in alle films over zo'n onderwerp ontbreekt. Het herstel van de relatie gaat dan ook zo vloeiend, zonder verplichte grote scènes en heftige emoties, dat ik bijna mijn adem inhield bij de laatste scène op de bank, die typerend is voor de briljante eenvoud van het drama in de gehele film.

Zo weet Payne bijna alles in de film (Sid uitgezonderd te balanceren). De manier waar toegewerkt wordt naar de verplichte scène waarin Clooney niet het contract tekent is op een zelfde manier subtiel, waardoor het aan het einde niet meer valt te zeggen of hij uit haat voor die man met wie zijn vrouw vreemd ging zijn contract verbreekt of uit liefde voor de omgeving (het is natuurlijk beiden). Misschien wel de grootste prestatie van de film was dat ik met een brok in mijn keel zat tijdens de scène waarin het as werd uitgestrooid over de zee. We hebben niet veel positiefs gehoord over de vrouw, dus waarom zou ik bedroefd zijn bij haar dood. Ik weet niet hoe de film dit deed. De cast is goed, maar niettemin is dit de show voor Clooney en Woodley die het allemaal spelen zonder ook maar iets er dik bovenop te leggen. Als Clooney de Oscar wint voor deze rol is het wellicht de meest naturelle performance die ooit die prijs, er zit werkelijk geen grammetje vet aan deze acteerprestatie. Als laatste is er nog de geheime troef genaamd Hawaii. De omgeving wordt mooi gebruikt voor de sfeer (inclusief de shirts), maar het wordt ook knap emotioneel ingezet door een bijzonder mooi shot van een beboste berg te tonen na het uitstrooien van de as. Daarbij vond ik het erg goed werken dat het constant lijkt alsof het bijna gaat regenen.

Qua drama is dit dus een meesterslag van Payne, zo goed als zijn voorgangers, maar de flauwe humor en het haperende eerste uur houden me van een score voor een meesterwerk af. Niettemin mag Payne van mij doorgaan met dit soort onsentimentele karakterdrama's maken. Is toch wel een eigen stem in Hollywood.
4*

Ach ja, best aardig tragikomisch drama, maar al die lof die de film krijgt gaat me wat te ver. Zo bijzonder vind ik het allemaal niet.
Met name het eerste uur kent maar weinig hoogtepunten.

Wanneer Matt met dochters en vriendje richting de verblijfplaats van die makelaar gaat begint de film gelukkig wat op te leven.
Maar verder niet iets wat echt indruk maakt.

Erg mooie film, maar niet de absolute topper die ik gezien de lovende kritieken en het handvol Oscar-nominaties verwacht had. Opmerkelijk is wel dat George Clooney -volgens mij voor het eerst- eindelijk eens echte emoties laat zien, al gaat hem dat zichtbaar niet gemakkelijk af. Daarom ook vind ik Shailene Woodley de ster van de film, omdat zij elke scène waarin zij te zien is schijnbaar moeiteloos naar zich toe trekt. 't Is te hopen dat we haar nog vaker te zien krijgen.

Zojuist gezien in de bioscoop deze film en ik vond hem geweldig! Wat een heerlijke komedie drama was dit gewoon.

Het verhaal dat hij de man gaat opzoeken gaat opzoeken waar zijn vrouw mee is vreemdgegaan is grappig genoeg zo interessant niet. Je ziet Matt King en zijn dochters die een moeilijke tijd hebben omdat zijn vrouw/hun moeder omdat ze een coma ligt na een ongeluk. Matt King was een beetje vervreemd van zijn familie maar door deze situatie moet hij er noodgedwongen wel voor ze zijn. Hij komt nogal over als een vader met de beste bedoelingen maar hij komt nogal over als een stuntel. Kijk...voor zulke figuren moet je wel sympathie krijgen. In deze moeilijke tijd heeft hij vooral veel steun van zijn ietwat problematische oudste dochter (die erg goed geacteerd wordt trouwens). In deze periode zit hij ook met het probleem of hij zijn land moet verkopen.

Op het eerste gezicht is dit nogal zware thematiek. Gelukkig zit er een flinke dosis zwarte humor in de film die zorgt voor een mooi tegenwicht. Sowieso hebben alle karakters iets leuks en eigenaardigs over zich. Wat dit betreft vind ik de grappigste scene wanneer de schoonvader van Matt het vriendje van zijn oudste dochter een flinke dreun geeft

Maar nogmaals...het is natuurlijk wel een thema die er wel om vraagt serieus benaderd te worden en dat gebeurt dan ook. Mooi om te zien hoe het gezin steun bij elkaar vind en toenadering zoekt naar elkaar na de toch wel tragische gebeurtenis. Ook mooi om te zien hoe Matt omgaat met het andere dillema: de verkoop van het landgoed. Trouwens over mooie scenes gesproken: het moment waarop de jongste dochter te horen zal krijgen dat haar moeder nooit meer wakker wordt vind ik echt ontzettend mooi gewoon. Prachtig in beeld gebracht en ik moest heel eerlijk gezegd wel eventjes op mijn tanden bijten (jullie snappen wat ik bedoel)

Hawai is de locatie waar het zich allemaal afspeelt. Een schitterende locatie en het zorgde ook voor mooie plaatjes. Er zaten een paar prachtige shots in de film van de natuur en de zee. Misschien was het af en toe een beetje een voortkabbelende film maar dat stoorde me totaal niet, integendeel. Die Hawaiaanse pingelmuziek zou ik thuis misschien niet gauw opzetten, maar in de film werkte prima. Het gaf wat extra's aan de toch al geweldige sfeer van de film.

Zeer mooie film met een lach en een traan deze 'The Descendants'

4,5 ster

Dit kan je dus echt een Oscar-waardige film noemen. Verhaallijn zit goed in elkaar en er word goed geacteerd, met name George Clooney verrast.

4*

Wél mooier vormgegeven dan Sideways die op dat gebied nogal B achtig aandoet, ja mooie plaatjes op Hawai.

Het rijkeluismilieu spreekt toch niet iedereen aan dunkt mij, mij niet in ieder geval , volgens mij voegt het ook niks toe behalve leuke plaatjes, hoewel dat voor een Amerikaan anders zou kunnen aanvoelen.

Nadat de film in de eerste minuten volgepraat wordt met zinnen die nauwelijks te volgen zijn en uren studie vergen,( gelukkig net niet zo erg als in "Up in the air") wordt het vervolgens toch iets menselijker maar ik werd op geen enkel moment emotioneel geraakt , hoewel het thema daar zeker aanleiding voor zou kunnen geven .

Wat betreft de verhaal-lijn over de grondverkoop: de "ontknoping" voelde ik al meteen aankomen, iets te cliché dus.

Ja met al die Oscar nominaties e.d. verwacht ik gewoon meer.

Maar ok , de film is uit te kijken en ook niet vervelend , geschoten wordt er ook niet en dat is een plus maar daar is echter wel alles mee gezegd. Matig fimpje met toch wel lekker rustig sfeertje.

Ben het behoorlijk eens met paulo31. Een film die mij niet overtuigt, waar mijn bloed niet sneller van gaat stromen. Acteerwerk vind ik matig en dat ligt naar mijn mening vooral aan de regie. De enige die me wist te overtuigen was Judy Greer en Clooney in de tweede helft van de film.

Zoals zo vaak op deze site snap ik ook niet waar de genrekwalificatie ('komedie' in dit geval) toch vandaan komt. Houd toch op met die genres aangeven. Het enige waar het toe leidt is tot een teleurstelling door een verkeerde verwachting. Bovendien wekt het de suggestie dat 'drama' altijd serieus is, dat het hetzelfde is als 'tragedie' zoals dat zo vaak wordt verward in Nederland. 'Drama' betekent niks anders dan dat er iets gebeurt, dat er actie is.

Maar om terug te komen op de film: de voice-over in het begin vind ik ongelooflijk slecht. De bijrollen vaak onnoemelijk slecht. Dialogen matig. Nee, het is mij wel duidelijk: dit is een overgewaardeerde film.

De soundtrack kom mij trouwens wel bekoren. Vooral als het alleen instrumentaal was.

Best aardige film waar ik wel heel wat meer van had verwacht. Alles oogt gewoon erg degelijk waardoor het grootste deel wel onderhoudend is maar kan niet zeggen dat het me ergens geraakt heeft, zowel de komische als de drama kant niet. Het komt me allemaal wat te geforceerd en te overdreven over, ondanks de serieuze maar luchtige rol van Clooney. Er worden verschillende zaken aangehaald Sid, schoonvader, relatie Matt en z'n kinderen waar te weinig mee gedaan is voor mijn gevoel. Ook het feit dat Brian Speer toevallig een zwager is van diegene aan wie ze het land willen verkopen maakte het geheel er niet krachtiger op. Het script is goed, de rollen prima en zeker een aantal sterke scènes op komisch en drama vlak maar als geheel niet zo overtuigend als ik gehoopt had.

3*

Vond het toch niet meer hebben dan dat je op z'n minst van Payne mag verwachten. Het script is weer best goed, en ook de dialogen zijn goed geschreven.

Maar het script is ook weer niet iets waar ik laaiend enthousiast van word, net als de dialogen, die ook veel snediger hadden gekund. Ook snap ik niet zo veel van de buzz om Clooney, dit is toch gewoon een goeie rol zoals hij er wel meer heeft. Sterker nog, ik vind het haast een kopie van zijn performance in Up in the Air een paar jaar terug. Dan vond ik die oudste dochter toch een stuk indrukwekkender, omdat je het daar niet direct van verwacht.

Het is verder wel een aardige film, en de setting is weer eens wat anders dan weer een van de 4 grote steden in de VS, maar ik zie niet echt iets wat er uit springt in dit geval. Vond het zelfs zo nu en dan wat aan de slappe en flauwe kant. Desondanks zaten er wel weer een paar leuke momenten in de film, en betrap ik mezelf erop dat ik het gevoel voor humor van Payne zeker waardeer.

Zoals gezegd vond ik het niet echt groots, maar absoluut ook niet slecht. 3* dus.

Over familie en erfgoed

Mooi gefilmd drama met wat zwarte humor ertussen die de toon behoorlijk lichtvoetig maakt. Het hele plot draait rond de vrouw van Matt King die in een coma ligt en er niet meer zal uitkomen. King wordt geconfronteerd met het overspel van zijn vrouw en neemt zijn verantwoordelijkheden als ouder op. Daarnaast komt er nog een zijplotje langs rond het al dan niet afstaan van een ongerept stukje "family heritage" aan investeerders.

Zeer mooie beelden en prachtig kleurgebruik met ukelele en lokale deuntjes op de achtergrond. Ja, het is een mooi prentkaartje van Payne. Het verhaal blijft echter traag voortkabbelen en veel meer dan aan reflecties over hoe het leven nu verder moet kom ik niet. De moraal is trouwens nooit ver weg : spreek nog snel allemaal eens aan het sterfbed met mevrouw om het geweten wat te verlichten. Jammer van het weinige dat de film te vertellen heeft, want de acteurs, inclusief Alex vond ik erg overtuigend overkomen.

Erg aangename film dat zowel als feedgood en als drama weet te overtuigen. Thema's als de dood, familiebanden en overspel worden scherp behandeld. Het wordt nooit te zwaar, maar het is ook zeker geen komedie. De balans wordt toch wel goed gevonden. Dit is ook te danken aan het uitstekende acteerwerk van zowel Clooney (erg sympathieke, goede rol) en de 2 meiden die zijn dochters spelen. Vooral Shailene Woodley als zijn oudste dochter weet erg te overtuigen. Ze kan verschillende emoties als verdriet, irritatie en woede erg goed overbrengen. En ook niet verkeerd, het is een knappe meid. Alleen Sid vond ik wat miscast. Sowieso, waar ging die rol nou over? Eigenlijk heeft hij nauwelijks inbreng gehad, was er alleen af en toe voor een droge opmerking. Beter hadden ze hem weggelaten. Maar daarbuiten weet de film gewoon te overtuigen. Prachtige beelden van Hawaii en vooral een erg aanstekelijke soundtrack geven de film knap vorm.

Dikverdiende 4*.

Typisch oscar bait. Leuk en mooi maar van Payne mag je meer verwachten. Ook mag het allemaal wat aangrijpender. Clooney is solide maar verre van indrukwekkend. De ster is duidelijke Shailene Woodley, ze was al goed in de serie The Secret Life of the American Teenager en die lijn trekt ze aardig door. Ze bewijst dat ze geen one trick pony is.

Hawaii leent zich prima voor zowel sfeer als mooie beelden wat de hele film een erg gemoedelijke laidback sfeertje geeft, ondanks de thematiek. Al komt het zowel qua drama als humor niet helemaal uit de verf, aan Clooney ligt het in ieder geval niet. Het mist alleen intimiteit, betrokkenheid en een ziel. Toch wel een vereiste. Het begint er op te lijken dat het niveau van Sideways niet meer gehaald gaat worden. Jammer maar desondanks maakt Payne wel zeer aangename films voor de middencategorie.

Mooie komedie / drama film met best een aardig en goed verhaal. De film neigt misschien wel iets meer naar drama toe maar er zitten ook voldoende komische momenten. Die komische momenten zijn overigens wel best vaak inkt zwart. De film duurt met bijna twee uur best lang maar verveelde eigenlijk vrijwel nergens. Het verhaal zit gewoon aardig in elkaar en weet ook te boeien. Hier en daar is de film zelfs iets ontroerend. De confrontatie vond ik overigens sterk en hetzelfde geldt eigenlijk voor het afscheid, de keuze/beslissing en natuurlijk het best emotionele einde. De beelden van Hawaï en zijn omgeving zagen er ook best fraai uit. Alleen vond ik de vele Hawaiiaanse muziek (die met gezang) vreselijk om te horen ook al pasten ze goed bij deze film. De film was ook eigenlijk een beetje een promotiefilm voor Hawaï.

De cast deed het best goed en tilt deze film misschien nog wel naar een hoger niveau dan hij eigenlijk is. George Clooney (in de rol van Matt King) speelde prima maar eigenlijk vond ik Shailene Woodley in de rol van dochter van Matt King de ster van deze film. Zij speelde heel goed en leuk en ze mocht er ook best wezen. Nick Krause als het vriendje van haar speelde ook wel leuk en zorgde vooral voor komische momenten. Wie er trouwens ook best mocht wezen was Judy Greer (wel maar een kort rolletje) in de rol van Julie Speer.

Totaal niet mijn soort film. Te langzaam (al kan ik langzaam vaak goed waarderen), beetje raar verhaal. Slapjes, voornamelijk in de eerste helft van de film erg slecht geacteerd. Laatste half uur wordt de film wat interessanter / leuker.