The Descendants (2011)

Met Sideways en About Schmidt heeft meneer Alexander Payne de lat voor zichzelf bizar hoog gelegd. Dan is het wel goed om te zien dat zijn nieuwste werk niet bizar tegenvalt. The Descendants is in mijn ogen wellicht de minste van die drie, toch lijkt Payne weer zonder moeite een meesterwerkje van jewelste uit de mouw te schudden. Het verhaal is klein en simpel, maar wordt voortreffelijk uitgevoerd. Een grote troef is Clooney, die wederom bewijst wat hij als acteur allemaal in huis heeft. Erg sterke rol, Payne bewijst wederom het allerbeste uit zijn acteurs te kunnen halen. Verder is The Decendants gewoon een erg lieve, ontroerende en hier en daar ook zeer geestige film. Kan nu al niet wachten op Payne's volgende parel.

4 sterren.

Het niveau en de sfeer van Payne's 'Sideways' wordt nergens gehaald, maar dat is dan ook bijna onmogelijk en helemaal niet een must. Met deze Descendants doet Payne veel wat-ie ook zo goed deed met 'Sideways', alleen dan constant in mindere mate. Geen probleem.

Clooney bewijst weer een érg goede en veelzijdige acteur te zijn, maar die coole grijze man had mij al lang overtuigt van zijn kunsten. Uiteraard is dit visueel een pareltje, met het bijzonder fraaie Hawaii als fundament. Voor de rest kent de film een lekker tempo, de nodige humor en een redelijk portie drama.. helaas niet voldoende om mij in te pakken. Toch een makkelijke voldoende voor deze film.

Iets te doorsnee.

Op zich wel een fijn filmpje, Payne weet altijd een redelijke balans tussen humor en drama te vinden. Ook met Clooney heeft hij weer een sterke hoofdrol vast. Daar teren z'n film toch ook vaak op.

Maar verder blijft Payne voor mij een Solondz light. Het is allemaal wat braafjes, zonder scherpe randjes. Ook het drama is wat te plichtmatig ingevuld, waardoor de lach en de traan vaak iets te opvallend naar voren komen.

Sfeerjte is wel fijn, kan ook moeilijk anders met zo'n locatie. Naar het einde toe toch weer iets te melig, film duurt uiteindelijk toch ook iets te lang. Verder begrijp ik niet waar deze film al z'n nominaties vandaan haalt. Clooney is oké maar niet "beste van het jaar" goed, verder is het een luchtig feel-good filmpje maar steekt het nergens echt bovenuit.

3.0*

Eerlijk gezegd een flinke teleurstelling. Ik vond The Descendants zelden écht grappig en de dramatische momenten zijn bij momenten onuitstaanbaar melig. Eigenlijk een hele film lang blijft Payne steken in een vervelend toontje wat mij betreft. De acteurs doen het wel aardig (hoewel ik de vaak geprezen Clooney zo vaak al beter zag) en de locatie voegt zeker iets toe aan deze prent. Niettemin kreeg de 'wrangheid' me niet te pakken dit keer, het kwam allemaal zo kunstmatig over.

Jammer, 2,5*.

"These are my beach boobs!"

Haha, erg blij dat deze op zich zware film, een ontzettend luchtige sfeer kent en niet aldoor ruziënd, zoals het in het begin leek te worden. Vond het een geweldige film, Clooney speelt zoals altijd erg sterk. De confrontatie met Brian Speer was schitterend:

"Elizabeth is dying. Oh, wait. Fuck you. And she's dying."

4,5*

Deze film bekeken zonder al te veel informatie vooraf. Tijdens het kijken bekroop me het fijne gevoel dat ik destijds bij de film Sideways had. Fijne relaxte sfeer, tragikomische situaties, goed acteerwerk, uitstekende regie en productie. Leuk was het dan ook om te zien dat Alexander Payne achter beide films zit. Moet nu toch maar eens About Schmidt en Election gaan kijken.

Inhoudelijk is The Descendants net iets minder dan Sideways, en Clooney doet dramatisch gezien toch wat onder voor bijvoorbeeld Giamatti. Daar tegenover staat dat de rest van de cast erg geloofwaardig overkomt. Shailene Woodley is inderdaad een charismatische belofte. Ook Beau Bridges vond ik in zijn spaarzame scènes erg leuk.

Een bijzonder mooi familie/drama vond ik The Descendants.

Zoals aan het begin wordt gezegd is Hawaii niet alleen mooie stranden, surfen en heel de dag cocktails drinken voor de mensen die er wonen, maar uiteraard ook de dagelijkse ellende zoals ziekte en dood, net als overal in de wereld. Deze keerzijde is de rode draad in de film en ik vond het mooi dat dit eens in verband werd gebracht met deze locatie waar we toch meestal enkel een vakantiebeeld bij hebben.

George Clooney heeft al lang bewezen dat hij alle rollen aan kan en doet het hier ook zeer goed als alleenstaande vader met 2 opgroeiende tienerdochters die voor de nodige kopzorgen zorgen terwijl moeder in coma ligt na een motorboot ongeval. Geen makkelijke rol denk ik.

Het personage Sid, het maatje van dochter Alex, vond ik een leuke toevoeging aan de bende. Z'n uitspraken en de gevolgen daarvan zorgden voor de grappige momenten.

Met een locatie als Hawaii mag je natuurlijk vele prachtige shots van de omgevingen verwachten, en de soundtrack die uit typische Hawaiaanse muziek en zang bestaat vond ik erg welkom en passend bij heel de film.

Aangenaam verrast!

4 sterren

Redelijk.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf: we volgen een gebroken gezin en zo nu en dan speelt ook een verkoop een rolletje.
De essentie zit 'm echter in dat eerste. Bij momenten komt het verdriet en onbegrip vrij goed naar voren, maar er zitten ook saaie stukken in.
Na een goed uur begint het allemaal wat aan te slepen met enkele mindere stukken (het afscheid nemen door de verschillende betrokkenen en het niet-tekenen van de verkoopakte) tot gevolg.
Er zijn ook enkele personages die geen extra waarde hebben (wat doet die Sid daar in godsnaam?).

George Clooney heeft me nog nooit omver kunnen blazen, maar na de vele lovende kritieken voor deze rol was ik toch wel benieuwd geraakt. Helaas zet hij z'n rol in met een valse noot - een afgrijselijke, ongeïnspireerde voice-over. Na een tijdje herpakt hij zich wel, maar indrukwekkend is hij allesbehalve.
Positief ben ik wel over de knappe Shailene Woodley. Ik had nog nooit van haar gehoord, des te groter is de verrassing. Op een paar valse noten na (de 'begroeting' met haar moeder) is zij best sterk. De scène waarin Alex haar vader over het overspel van de moeder vertelt is heel sterk geacteerd. Dat belooft voor de toekomst.
Ook de overige bijrollen zijn best goed (Robert Forster!), enkel de acteur die Sid speelt is ondermaats.

Hawai als locatie is interessant gekozen. Bij het woord 'Hawai' denken mensen aan ontspanne, feesten en drinken (soit, ik toch), maar Alexander Payne doet het tegenovergestelde door er een gezinsdrama (van komedie is geen sprake) te laten plaatsvinden - zonder daarbij de fraaie omgeving te verloochenen.
Voorts had de speelduur wel wat korter gemogen. Twee uur is iets te lang. Had de film een 20-tal minuten korter geweest, had het waarschijnlijk een grotere impact op mij gehad.

Degelijk, zonder meer.
3

Goede drama film. Ik vind dat Clooney heel goed in zijn rol zit wanneer hij zo'n kalm en beheerst personage speelt. Alleen de scenes waarin Matt moeite heeft met zijn dochters gaan hem minder goed af omdat hij dan wat gaat overdrijven. Armen wijd open, overdreven gezichtsuitdrukking... etc. Ik vond Shailene Woodley soms wel erg sterk acteren zeg. Daar zit wel potentie in, denk ik.

Ze hebben ook wat komische momenten in de film gestopt en die zijn wat mij betreft geslaagd. Sid is af en toe grappig en die Brian Speer is perfect gecast. Hawai is een leuke plek en die Spongebob deuntjes maken de film wat 'lichter'. Het is eigenlijk een zwaar onderwerp maar dat merk je niet zo.

Al met al beter dan de gemiddelde drama film.

Een goede drama inderdaad. Ik zou het geen mooie film durven noemen.
Ook gezien het onderwerp natuurlijk maar ook qua film niet.
Het is zoals ik in eerdere berichten heb gelezen veel van hetzelfde.
Dat zit ingesloten bij zulke films dat weet ik ook wel maar het eerste uur was nou
niet bepaald extreem te noemen. Heel opzeker zelfs.
Dermate kwam de film los met het verhaal dat Matt bedrogen is door zijn vrouw.
De film werd wel goed doorgegeven door emoties, zoals Matt die zijn kinderen even
buitenlaat en zijn emoties los laat op zijn vrouw. maar op het ander moment
een ander erop attendeert hun taal netjes te houden.
George Clooney valt altijd wel goed moet ik zeggen, Shailene Woodley vind ik zelf
een leuke verschijning in de film. Leuke meid met potentie.

Uitstekende tragikomedie met een eveneens uitstekende Clooney. Fantastische rol van zijn zijde.

Het blijft natuurlijk lastig een relatief zwaar thema als dit luchtig te verfilmen maar The Descendants slaagt er wel degelijk in. Nergens gaat de humor over de grens maar ook nergens wordt de film overdreven sentimenteel of zwaar. Knappe aan de film is dat de voor mij onbekende regisseur het schitterende Hawaii toch ook als een vrij trieste bedoening op beeld kan zetten. Mede door de prima soundtrack en de komische rol van 'Sid' is The Descendants voor mij een aardige verassing.

4*

Beetje vlees noch vis deze film. Mislukt drama, en qua comedy zijn er een paar losse flodders (achter de heg e.d.). De dochters zijn wel goed en natuurlijk de Hawaii archipel is prachtig. Daardoor kijkt het allemaal prima weg, maar is het een film die snel weer vergeten is.

Minpunten; Clooney vooral op de automatische piloot, de film begint matig met een overbodige voice-over. Gelul over dat ze het leven op Hawaii en omstreken ook niet altijd een pretje is voor hem, terwijl wat we zien toch vooral een luizenleventje is, want ik kreeg nergens het gevoel dat ie het moeilijk had. Dat heb je natuurlijk nooit bij Clooney, daarom is het ook een ideale man voor een commercial en Hollywood.
Clooney krijgt behalve van zijn dochters geen fatsoenlijk tegenspel.

De film doet er lang over om hem bij de scharrel van zijn vrouw te brengen, als het dan eindelijk zover is, is het een enorme anti-climax.. Ook de moraal van het verhaal, toch maar de natuur behouden ipv groot geld incasseren (aha daarom deed good guy Clooney mee), verloopt zonder slag of stoot. Terwijl hij toch tegen al zijn neven ingaat. Eentje sputtert wat tegen, de anderen zijn niet meer dan behang.

"Briljant drama" 5 oscar nominaties.....

The Descendants is een film die zich vooral laat omschrijven als sociale satire. George Clooney speelt de rol van Matt King, een vader van 2 uit een familie wat een enorm landgoed bezit op Hawaii. Nadat zijn vrouw na een ongeluk in een diepe coma raakt, moet Matt zich zien te redden met alle zorgen die hij meekrijgt. Hij raakt verstrikt met zijn familie over de verkoop van het landgoed en probeert ondertussen de juiste vader te zijn voor zijn dochters. De situaties die hierbij onstaan zijn uiterst pijnlijk maar niet overdreven dramatisch: regisseur Alexander Payne weet hierbij fantastisch om de emoties in te spelen. De snelheid waarmee er wordt geschakeld naar een luchtige dialoog of scene is voortreffelijk en het vleugje zwarte humor wat er door de film zit is echt verfrissend.

Uiteraard is een belangrijk aspect in een film als deze de acteerprestaties, en daar komt The Descendants helemaal goed uit de verf. Clooney speelt een goede rol maar vooral de oudste dochter weet de rebelsheid en puberale Alex heerlijk neer te zetten.

Een ingetogen drama film met heerlijke locatieshots en ditto muziek. Even tot rust komen.

Best fijne film, die verschillende lastige thema's (een vrouw kan niet uit een coma komen en Clooney ontdekt dat ze vreemd is gegaan is) netjes weet te behandelen. Soms kan door zoveel gecombineerde ellende een film uit de bocht vliegen, maar Alexander Payne weet dat euvel met wat luchtige momenten met gemak te omzeilen. De setting in Hawaii inclusief de inheemse Hawaiiaanse muziek vond ik trouwens leuk gekozen.

Vreemde mix van komedie en drama. Maar zonder de komische stukjes zou het een zeer zware film geworden zijn. Er wordt zeer goed geacteerd. Shailene Woodley mag van mij in meer films gaan spelen. Tot nu toe vooral series.

Het uiterlijk van Elizabeth op het einde is gruwelijk realistisch en brengt wat nare persoonlijke herinneringen naar boven. Dat had van mij wat minder realistisch mogen zijn.

Behoorlijke film over een gezin waarvan de moeder in coma ligt en de vader, overtuigend gespeeld door George Clooney, erachter komt dat zij een verhouding had/heeft. Acteerwerk van de rest van de cast vind ik wat minder, het scenario is prima. De humor is wat dun bezaaid, maar de film kent enkele grappige momenten vaak veroorzaakt door de laid back vriend van de oudste dochter in zijn wisselwerking met volwassenen. Aardig.

Beetje een recht toe recht aan filmpje dat nergens heen gaat en maar niet los wil komen en lekker voortkabbelt onder een Hawaïaans muziekje Ingetogen, maar nooit echt interessant.

Meer humor aan de hand van (een niet slechte) Clooney was niet onwenselijk.

Ben beter gewend van Payne.

3*

Een goede drama/komedie film...

Mooi ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur George Clooney speelt goed...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een lach en een traan. Zelden was de vermelding "drama-komedie" beter gekozen in een film die me zekerlijk kon bekoren, omwille van het toch wel speciale intrige, de uitstekende acts, ook van de jongeren, en de charismatische aanwezigheid van George Clooney.

Enkele prachtige shots en af en toe toch fijne, onderhuidse humor.

Zou men kunnen aanstoot nemen aan het feit dat men met het begrip "dood gaan" op de achtergrond een schalks verhaal uitwerkt, dan is het toch wel beter alles met een korrel zout te nemen en glimlachend toe te kijken.

Bizar is eigenlijk ook de verhaalstijl die rust uitstraalt niettegenstaande er voldoende nervositeit aanwezog is.

Beste scène m.i. is de confrontatie tussen de twee opponenten, onze Matt en Brian Spear.

Payne komt weer met een aardige film die ditmaal echter te veel blijft hangen in het dramatische, nooit komt de film los van de comateuze moeder en daarmee van een sentimenteel laagje. Tegen het einde breekt dit de film op. Naast Clooney speelt Woodley ook sterk en samen dragen ze deze film. Het karakter van haar vriendje is overigens vergezocht en irritant.

Wat een prachtige film is dit. Vanaf het begin tot eind heb ik genoten. Alle acteurs zijn geweldig. Ook de kids. De omgeving van Hawaii is erg mooi. Ik vond de balans tussen humor en drama goed gemaakt. Ik kan hier verder niks meer aan toevoegen. Gewoon kijken. Dit is een klassieker in zijn genre.

Prachtige film waarin een man probeert orde op zaken te krijgen als zijn vrouw in coma raakt door een bootongeluk. Een integere film (niet geheel zonder humor) met een aantal ontroerende momenten. De locatie (het zonovergoten Hawaii) vormt een contrast met het verhaal dat ook wat verassingen kent. Verder is het acteerwerk van de gehele cast sterk.

Na een half uur afgehaakt. Is dit een nieuwe trend om films te maken zonder enige verhandeling of drama? Kan er nog wel 15 opnoemen. waar zijn de films dat je op het puntje van de stoel zit, of van het lachen de bank af rolt,of met tranen in je ogen een film volgt....Hoe groter de namen hoe boring de film. Kampioen in deze is De Niro,maar Clooney doet hard zijn best om hem in te halen.

En dan kom ik met een uitspraak en conclusie,wat hopelijk veel discussie zal los maken: De FILM (in het algemeen) IS DOOD. Films waarbij je rustig weg kunt zappen,boodschappen doen of je vriendin bellen en dan gewoon weer inhaken ,zonder dat je iets mist ,is de dood in de pot. Een amerikaanse regisseur zei ooit dat het hem "Geen moer kon schelen wat voor films hij maakt,want de doelgroep voor films is tussen 20 en 30 jaar..."" .and they dont have no taste at all..".

Beste Frans123: ooit gehoord van ieder zijn smaak. We geven kritiek uit ons zelf over de film, niet aan een ander!

De film is gevuld met een bepaalde leegte die indruk op je maakt, een licht drama met een vleugje komedie, en dan moet je komedie ruim nemen. Het vriendje van de dochter neemt je af en toe lekker weg van het issue.

Af en toe een Magnum PI gevoel maar over all een aardige film met leuke muziek.

Afscheid nemen. Met een twist.

Meer een sfeerfilm dan dat er echt iets gebeurt misschien, maar toch af en toe een interessant en spannend randje er in. Maar de film moet het vooral hebben van de menselijke relaties, de familie King en de gebeurtenissen die hen bezig houden. Allerminst oppervlakkig - wie dat wel vindt, heeft wellicht wat weinig moeite gedaan om zich in de situatie in te leven.

Perfect acteerwerk, met een hele serie bekende en nog minder bekende acteurs er in. George Clooney is van het hele stel wel de zwakste, en lijkt behoorlijk moeite te hebben om zijn rol te spelen. Toch doet hij het niet echt slecht, ik zat er even over te mijmeren wie dat dan beter had kunnen doen, en dat kwam ook niet echt meteen door.

Shailene Woodley is dan wel zonder enige twijfel precies op haar plaats, en zet een overtuigende dochter neer. Net als in The Spectacular Now (2013) vind ik haar erg sterk spelen, en ik hoop dat we nog een heleboel van dit soort rollen van haar mogen gaan zien.

De eindscene is erg sterk, en een mooi einde - of een mooi begin. En daar weet George nog net weer een randje van de twijfel weg te nemen. Toch wel goed.

The Descendants viel me wat tegen. De film begint traag en blijft dat eigenlijk de volledige 115 minuten. Mijn aandacht verslapte zo nu en dan ook even. Clooney vindt ik ook matig spelen. Als de echtgenoot weet hij de emoties niet heel erg over te brengen. Zijn dochter, gespeeld door Woodley, is heel wat leuker om te zien. Knappe dame. Over het algemeen is er alleen te weinig wat de film overeind houdt. De muziek tussendoor is het niet, de humor is niet leuk genoeg en de film is te traag. Het voldoet daarmee niet aan de verwachtingen en dan kom ik aan 2.5*

Gemengde gevoelens.

Een Alexander Payne film stond traditioneel gezien voor komedie, maar terwijl het wel bij de plotomschrijving staat, kun je dat hier op je buik schrijven. The Descendants is gewoon een onvervalst drama over het verwerken van verlies, de impact op een gezin en de ernst van huwelijkse(on)trouw. Hier en daar opgefleurd met een luchtiger moment, al heeft dat meer te maken met de locatie (het zonovergoten Hawaï), dan met het script.

Om die niet waargemaakte belofte is het niet direct een slechte film, maar je blijft als kijker hopen op meer, wat dus niet komt. George Clooney als pater familias is niet overtuigend, hij is duidelijk niet op zijn gemak in die rol. Clooney en kinderen gaat niet samen, noch ontstaat er een echte band later in de film. Humoristisch waren de dialogen tussen hem en zijn kids ook niet; tenzij je krom ligt van grof taalgebruik. Zijn kids waren al even irritant: een tienjarig dikkerdje (wat walg ik toch van dikke kleine meisjes), een veel te knappe tienerdochter (die ook niet veel meer liet zien dan mooi zijn) en als klap op de vuurpijl het vriendje van dochterlief (een hondsbrutale surfdude annex stoner). Bijrollen waren al even matig gekozen, zoals de chagrijnige opa en demente oma. Kon er werkelijk niet om lachen.

Goed, van humor moet de film het dus niet hebben. Het drama gedeelte daarentegen is een stuk beter uitgewerkt. De pijn van het verlies en de ontrouw van de moeder en de tegenstrijdige gevoelens die dat voor de omgeving meebrengt, worden op overtuigende wijze gefilmd. De innerlijke strijd van met name Clooney komt geloofwaardig over, evenals zijn zoektocht naar de minnaar van zijn vrouw. Zijn motivatie om deze man te vinden valt te begrijpen en zijn waardig handelen na afloop van de speurtocht dwingt respect af. De ontknoping is ingetogen, maar erg mooi. Symbolisch ook sterk dat hij besluit het land niet te verkopen.

Daarnaast leunt de film sterk op de Hawaiiaanse sfeer. Aloha muziek, prachtige landschappen, rustieke bars en oogverblindende stranden. De film straalt een aangename rust uit, die nooit eentonig wordt. Jammer dat Payne wederom niet kon kiezen voor óf drama óf komedie. In dit geval had hij volledig voor het eerste moeten gaan. Een verhaal als dit behoeft geen geforceerde humor en luchtigheid schep je door de sfeer (muziek, locatie e.d.). Daar heb je geen domme kids voor nodig. 3***

Paradise? Paradise can go fuck itself

Had hem vorig jaar al gekeken en vond het tijd voor een herziening. Enige wat me nog bijstond, was mijn eerste kennismaking met Shailene Woodley. Wat heeft die zich de afgelopen jaren ontwikkeld vanuit deze relatief kleine rol richting hoofdrollen in TSN, TFIOS en Divergent.

Van de film zelf was ik ook bij deze herziening nog steeds niet onder de indruk. Idee is leuk en aardig, maar het is allemaal te vlak; blinkt nergens in uit. Duurt te lang voordat die confrontatie met die Bryan Speer komt en als die er uiteindelijk komt draait het uit op een geweldige anti-climax. Het gewoon zijn vrouw een flinke beurt gegeven en hem daarna een linkse verkocht... nu blijft het enkel bij het niet verkopen van het stuk landgoed. Gemiste kans. Verder lichtelijk gestoord aan de soundtrack. Niet overal even passend gebracht. Desondanks net aan een voldoende, niet meer dan dat.

De film komt zeer traag op gang en niet in een positieve manier. Het is soms slaapverwekkend en wordt pas interessant als Shailene Woodley op de proppen komt. Clooney alleen is niet genoeg in deze film en het zegt al genoeg dat hij wordt weggespeeld door Woodley in een bijrol. Ik hoop in elk geval meer van haar te zien, ook in The fault in our stars was ze geweldig. De mooie momenten zijn vrij zeldzaam. Ik heb amper de indruk dat iemand ook maar echt treurt voor Elizabeth in een coma. De zijsprong naar Brian Speer maakt het wel interessant en geeft het cachet wat road-movie gevoel.

Ik hou anders wel van de stijl om het gewone leven met z'n kleine dingen weer te geven. Maar daar horen toch ook wel emoties bij. En de Amerikaanse 'arthouse' (als je het een noemer wil geven) weet nog niet goed hoe ze dat moet aanpakken. Al bewees The fault in our stars (om weer die film te noemen) dat het wel kan.

dikke duim voor Shailene Woodley! Clooney deed het ook wel goed.