Before Sunrise (1995)

Vond de film een beetje tegenvallen. Na een tijdje werd het wel iets te veel van het goede met het filosofische gedoe en ik irriteerde me soms aan ethan hawke..

3,5*

je neemt t terug toch?

hahah, ja voor t grootste gedeelte neem ik het terug. Maar bij a walk to remember bijvoorbeeld voelde ik veel meer romantiek.

Prima film, lekker minimalitisch en sfeervol (dat vond ik in het tweede deel nog beter uitgewerkt), maar ik vond Julie Delpy eigenlijk best irritant in deze film. Kon niet precies bedenken wat het nou was, maar dat was een minpunt. Ook de dialogen vond ik soms nét wat te geforceerd overkomen om het echt heel indrukwekkend te maken. Verder zaten er wel erg sterke scènes in en had de film een fijn sfeertje. 3,5*

Prachtige film, mooie dialogen en een enorme chemistry tussen Hawke en de mooie Delpy. De film voelt echt heel menselijk, heel echt. De film toont veel overeenkomsten met zijn 10 jaar oudere sequel, die ik eerder heb gezien (zo mooi) en is op bepaalde vlakken toch heel anders. Doordat de acteurs hier veel jonger zijn, is de manier waarop ze hun karakter spelen zo veel anders, maar nog steeds enorm herkenbaar. Het is zo onschuldig, zo liefdevol. De omgeving is prachtig, net als in de tweede film. Oude europese steden zijn wel de perfecte backdrop voor deze verhalen..

Ook al zegt Celine naderhand dat ze het een beetje cheesy vond (en daar komt ze zelf ook nog op terug ) om te zoenen in dat reuzenrad, is dat een van de mooiste scenes uit de hele film voor me, samen met de scene in de kerk, het kerkhof, de kerel die gedichten schrijft bij de Donau, in het park, het vluchtige doch emotionele einde..

Ach, eigenlijk zijn er niet echt scenes die me tegenvielen.. dit zijn de films voor mij.

5* (for now, ik zit nog een beetje in de roes van de film..)

Man wat ben ik verliefd op deze film

Er valt eigenlijk maar weinig over deze film te zeggen, omdat er ontzettend weinig gebeurt. Maar tegelijkertijd ook ontzettend veel.

Het is bij deze film van cruciaal belang dat je je mee laat voeren door de 2 hoofdkarakters. Mee laat voeren met hun gesprekken, hun denkwijzes, hun kijk op de wereld. En als je dat lukt, dan is het alleen nog maar genieten geblazen. Hun vaak verbazend boeiende en komische dialogen komen verassend natuurlijk over. In ontieglijk lange shots kom je alles over ze te weten, wat zij ook over elkaar te weten komen. Ik vond het heerlijk om zo met hen mee te leven, ik begreep wat ze bedoelden, hoe ze dingen zagen. Dat is cool.
Hun reis door Wenen is ook zó mooi dat je eigenlijk niets liever wilt dan ook in de trein springen om een lieflijk spontane française tegen te komen waarmee je vervolgens de avond van je leven beleeft. Als man in ieder geval.

Om de één of andere reden vind ik het ook ontzettend leuk om in films hele simpele, uit het leven gegrepen dingen te zien. Misschien komt dat doordat ik een paar jaar geleden alleen maar naar films keek waarin de meest onwaarschijnlijke dingen elkaar in rap tempo opvolgen, en waarin weinig te zien was wat je in je dagelijks leven wél ziet. Opzich is daar niks mis mee, maar slechts weinig films hebben mij een zo mooi beeld geschetst van hoe het dagelijks leven wél in elkaar steekt, of in ieder geval hoe het in elkaar kán steken. Als ze ergens in een verlaten steegje op een tafeltje gaan zitten, dan ben ik er al meteen weg van. Niet alleen fantastisch sfeervol, het blinkt vooral uit door zijn eenvoud. De film is eigenlijk een ode aan de 'oorspronkelijke' liefde. Ze ontmoeten elkaar in de trein (of all places), slenteren vervolgens een hele dag door een stad (ik hoor de de andere helft van de wereld al gapen) en dan hebben ze als klap op de vuurpijl niet eens sex! Al wat ze doen is praten, praten en zoenen. En de keren dat ze zoenen voelen extreem echt aan, ook al heb je het al honderdduizend keer in tig andere films gezien. Dit keer is het écht, uit liefde.

Om verschillende redenen herinnerde de film me aan Titanic. En ja, dat is een compliment, die film is potverdorie op 2 na mijn favoriet! Ze ontmoeten elkaar, worden bijna automatisch verliefd, en worden vervolgens veel te vroeg weer gescheiden. Nu verschillen de manieren waarop nogal, I know, maar toch. Het verliefd worden en blijven en de emoties die daarmee gepaard gaan worden in deze 2 films ontzettend mooi getoond. Nergens overdramatisch (ook al valt daar in Titanic's geval over te discussiëren), en nergens ongeloofwaardig romantisch. Het is slechts praten, converseren, liefhebben. Simple as that.

Het komt er in ieder geval op neer dat de film je een fantastisch gevoel geeft. Ik keek hem gisteravond, en heb (na de aftiteling afgekeken te hebben, wat ik alleen doe als ik compleet omvergeblazen ben door de voorafgaande film) een tijdje niet geweten wat ik nou moest doen. Het was een soort van gelukzalig gevoel, wat vandaag de hele dag heeft voortgeduurd. En dan weet je dat je een goede film hebt gezien.

Even over het technische vlak: het ontbreken van een muziekscore bleek geen verkeerde keuze. Er zat wel muziek in, maar die had een rol in het verhaal. En de muziek tijdens de begincredits was prachtig, het leek wel een klassiek stuk (en vertel me nu niet dat het dat ook was ). De lange shots waren fantastisch. De camera stond eigenlijk steeds op de goede plek. De montage was prima. De film vloog voorbij, en hij duurde toch nog 95 minuten.

Schitterende film. Van begin tot eind een prachtige blik op datgene dat naar horen zeggen het mooiste ter wereld is. L.O.V.E.

5*, de woorden meesterwerk zijn op hun plaats, en een top 10 positie is niet uitgesloten. Hij krijgt een nominatie, zeg maar.

En dadelijk maar is Before Sunset kijken

Ik heb wel vaak getwijfeld om de film te huren en te kijken, maar hij leek me niets aan, toen dacht ik laat ik 'm toch maar kijken, veel mensen zijn positief over de film, en hij staat in de Top-250.
Nu heb ik ''m gekeken, en ik vond hem saai, ik vond dat er weinig gebeurde, ik zat maar een beetje te kijken naar twee mensen die maar wandelen en kletsen, ik hou er meer van als de romantiek er af spetterd. In sommige gesprekken kwamen interresante onderwerpen naar boven, maar veel ook vond ik saai
Waar ik me het meest aan ergerde nog was het einde denk ik, beetje raadselachtig en onduidelijk. Verder is er niets mis met film's waar weinig in gebeurd, maar dat is gewoon niets voor mij, en helaas wist ik dat niet van te voren.
Verder was de sfeer soms wel goed, en zaten wel paar mooie scenes in.

2,5 *

Meest indrukwekkende filmervaring sinds Lost in Translation, en zie het parallel tussen die twee films. Veel van wat LiT zo geweldig maakt, heeft Linklater al in Before Sunrise verweven.

De herkenbaarheid in beide personages en gevoerde dialogen zorgen voor een onbeschrijflijke sfeer: zowel Jesse als Celine nemen je soms de woorden uit de mond en ze snijden onderwerpen aan waar je jezelf al meerdere malen mee bezig hebt gehouden, of over nagedacht hebt.

Misschien later meer, eerst maar even laten bezinken.

Derde film met maximale score voor mij.

Net gezien en ben behoorlijk aan het recapituleren geslagen over wat ik er nou van vind. Dit gegeven - iemand tegenkomen in de trein om er de nacht van je leven mee te beleven - heb ik me serieus eens zitten bedenken in de trein, zonder dat ik ooit van deze film had gehoord. Ik had er dan ook een enorm specifiek beeld bij en dat is niet helemaal ingevuld. Maar daar is níet alles mee gezegd.

Before Sunrise had bij mij tijd nodig. Hoewel ik Delphy een prachtvrouw vind, duurde het een poos voordat ik de liefde tussen het koppel begon te begrijpen en dat maken de ellenlange dialogen soms behoorlijk saai en gedwongen (het voelde soms als van die gesprekken die je voert om pijnlijke stiltes te vullen).

Maar dan... het wachten wordt dubbel en dwars beloont. Naarmate het einde nadert wordt de relatie tussen de twee natuurlijker en voel je de pijn van het onvermijdelijke filmeinde. Het allermooiste gedeelte begint mijns inziens zonder twijfel bij het eerste shot van de ochtend. Je voelt de frisse ochtendwind tegen een lichaam dat niet geslapen heeft. Echt die liefdesroes van een romantische nacht wakker blijven. Prachtig. Dit zijn dan ook de momenten dat de hoofdrolspelers hun mond wat vaker houden. Pijnlijk, prachtig en zó herkenbaar zijn de shots van de verlaten plekken in de morgen. Jij en zij weten dat die die avond nog toneel waren van geweldig romantische situaties, terwijl ze er nu doods bijliggen. Overgeleverd aan de grillen van weer een saaie dag. Het toont de vergankelijkheid van romantiek, een centraal thema in de film.
Het zijn die scenes die de film meer dan redden. En natuurlijk zal Coppola zeker met een schuin oog naar Sunrise hebben gekeken alvorens Lost in Translation te schieten, maar díe vond ik nét wat beter, omdat ik daar al direct word gegrepen door de chemie tussen de hoofdrollen. Maar da's een kwestie van smaak en laat eigenlijk te weinig eer over voor deze film. Goed werk. Voor nu: 3,5 ster, maar ik ga hem nog eens kijken en verdiep me dan meer in de dialogen. Hoe is sequel Sunset eigenlijk??

Dat geldt voor henzelf ook.

Ik vond de dialogen juist heel spontaan overkomen, waarbij beiden erg veel te zeggen hadden. Een typisch gesprek om stiltes te vullen is het standaard vragen naar iemand achtergrond (afkomst, werk, familie enz.).

Ehm ja, daar zit wat in, maar ik besef dat ik wat anders bedoel. In het begin lijken de gesprekken wat meer voort te komen uit het gegeven 'dat ze nu toch de hele dag aan elkaar vastzitten'. Het is voor beide nog aftasten en het lijkt niet helemaal natuurlijke interesse, maar then again: je zou het goed als argument ter onderstreping van de romance kunnen gebruiken.

Maarre, nou we het toch hebben over die romance: wat vond jij de meest krachtige scene - na het wat te hebben laten bezinken moet ik zeggen dat ik de omschreven scene (s ochtends) echt heel goed vind uitgewerkt. Appeleert enorm aan een heel sterk gevoel dat ik goed ken.

In het begin is het Jesse die het initiatief op zich neemt: het voorstel, onderwerpkeuzes (bijv. de 'Q&A'). Hij komt inderdaad wat aarzelend over, maar dat komt denk ik voort uit het besef dat hij haar heel leuk vindt, niet omdat hij aan haar vastzit (hij heeft het immers zelf voorgesteld, en is er maar wat blij mee).

Zij komt aanvankelijk wat overdonderd over, maar geeft zich al gauw over aan de voorstellen/gesprekken van Jesse. En zoals beide personages later ook verklaren, ze waren al vrij vroeg onder de indruk van elkaar.



Lastig. De film kent verschillende stadia van liefde (behoeft geen uitleg). Voor de zekerheid maar tussen tags:
De romantische climax vindt plaats op het grasveld ('s nachts), waarbij de geliefden zich totaal aan elkaar overgeven (letterlijk/figuurlijk), en zich niet meer geremd voelen.
Het besef dat deze utopie niet lang meer kan duren, en hoe beiden daarmee omgaan is ook indrukwekkend (vindt plaats op de boot, iets eerder op de avond).
De sequentie waar jij op doelt ('s ochtends) heeft een melancholische toon. Ze kennen elkaar nog maar net, en het is alweer bijna voorbij. Deze scènes zijn niet alleen op zichzelf erg fraai, ze versterken en benadrukken alles wat ervoor heeft plaatsgevonden ook nog eens.

Met andere woorden; ik vind het lastig de scènes in deze film uit hun context te halen, omdat de samenhang ervan zo krachtig is.

Blijkbaar zitten wij qua filmsmaak op 1 lijn, want ik sluit me helemaal bij je aan

Door alle positieve verhalen over deze film deze maar eens gaan kijken ook omdat ik dit soort kleine films waar het echt op de dialogen en het acteerwerk aan komt erg lekker vind om naar te kijken na dat ik een paar wat drukkere / grotere films heb gezien.

Nou, dit viel me helemaal niet tegen zeg. Integendeel zelfs, ik werd heerlijk meegezogen in de sfeer van de film, het spel van de acteurs en ook de hele sfeer van de stad zelf. Briljantste scene was die aan het slot waar in we langs een aantal plekken die eerder in de film gefigureerd hebben worden geleid maar dan in het vroege ochtendlicht

Deze maakt me donders nieuwsgierig naar het vervolg... hopelijk deze week al in de bus.

In 'normale' omstandigheden schuw ik "romantische films" als de pest - voor redenen die u allen wel gekend zijn - maar voor 'Before Sunrise' maakte ik maar al te graag een uitzondering.
Eerst en vooral moet het gezegd dat de film, ondanks zijn "klassiekerstatus", in bepaalde vallen van het genre trapt: Delphy en Hawke zijn beiden wel erg uitgesproken karakters die naar het einde van de film psychologisch stagneren - eenmaal halverwege heb je immers al het gevoel ze door en door te kennen. Daarna wordt de film niet saai, maar mocht het in z'n geheel toch iets sneller gaan (bovendien viel de plotkeuze met het "vervroegde afscheid" nogal droogjes uit, wat mij betreft), terwijl het (relatief) korte einde zijn effect desondanks niet mist.
Binnen het genre is 'Before Sunrise' zeker een frisse wind: het filosofisch tintje van de film toont aan dat "romantiek" niet steeds gelijkgesteld moet worden met "platvloerse komedie" à la Ben Stiller - een conclusie die men op een willekeurige zaterdagavond al zappend dreigt te trekken.

Aan 'Before Sunrise' heb ik alles bij elkaar niet bijster veel gehad, maar dat hoeft ook niet: Hawke zet zijn personage overtuigend neer, en de rustige sfeer zit wel lekker. Aangenaam.
3*

Hele mooie film, al moest ik er in het begin wel een beetje inkomen. Ik had helemaal niet het idee dat Hawke en Delpy aan het acteren waren, het voelde gewoon zo 'echt' aan. Ik vond de plaatjes van Wenen ook erg mooi. Het einde maakte het compleet.

4*

Eigenlijk absurd dat ik deze film goed vind. Doorgaans zoek ik naar audiovisueel spektakel, een uniek narratief of tenminste een film die groots uitpakt, pretenties niet schuwt en op zijn minst opvallend is. Daar komt vervolgens nog de grote cynicus in mij bij die enige notie van romantiek zo goed mogelijk probeert te ontwijken.

En dan raakt zo'n voortkabbelend filmpje als dit toch de juiste snaar. Eigenlijk nergens visueel imponerend, slechts degelijk. Soundtrack is me niet opvallen. We zien gewoon twee personages, vertolkt door twee acteurs die een goede chemie hebben. En daar heb ik dan bijna 2 uur mateloos geboeid naar zitten kijken.

Mijn gevoel zegt 4 sterren en daar begrijp ik weinig van. Door het besef dat ik zo'n 'karige' film goed vind zou ik er zelfs nog een halve bij willen doen. Maar dat zou een rare paradox creëeren waar ik mezelf niet in wil verliezen .

4* dan maar.

Morgen het vervolg.

Was al een tijdje benieuw naar bijde (before sunrise/sunset) films en heb ze van het weekend dan maar meegenomen (zaten beide in een mooie dvd box).

Heb het vervolg nog niet gezien (maar die komt vanavond aan de beurt) maar ik vond dit in ieder geval al een erg mooi filmpje die prima wist te boeien.

Om heel eerlijk te zijn had ik een soort Lost in Translation achtige film verwacht (kwa verhaal lijkt hij daar wel op) maar deze film heeft een geheel andere sfeer en dus lijken bijde films niet erg op elkaar iets wat ik van te voren ook absoluut niet gehoopt had.

Beide hoofdrollen speelde geweldig en hadde een heerlijke chemie met elkaar iets dat er voor zorgde dat ik al gauw de film in gezogen werd, ook zitten er nog een paar mooie en vooral erg warme scenes in iets dat de film alleen maar beter maakte.

Daarnaast moet ik helaas wel toegeven dat ik gisteren toen ik hem keek een beetje moe was dus en er dus niet geheel met mijn hoofd bij was, dir neemt echter niet weg dat ik erg van de film genoten heb, het is geen Lost in Translation maar deze film heeft zeker zijn eigen orginaliteit, een heerlijk warme sfeer, geweldig samenspel van de acteurs en een paar schitterende scenes maken dit tot een erg goede film.

Al met al: ik had aanvankelijk gedacht drie en een halve sterren te geven maar heb er nog een nachtje over geslapen en het allemaal wat tot me laten te bezinken en dus geef ik toch maar een halfje meer simpelweg om dat deze topper het gewoon verdiend.

4 sterren

Ik vond er niks aan (& mn vriendin trouwens ook niet).

Ronduit saai; na een half uur (weinig boeiende) dialoog maar afgezet....

En dan toch stemmen.

Ik heb het idee dat Linklater heel veel interessante momenten mist. Hij cut de scene vaak heel snel nadat het gesprek is afgelopen, terwijl juist die romantische en ongemakkelijke blikken bij zo'n relatie het meeste zeggen. Laat de beelden meer zeggen! Zo komt er eigenlijk een iets te grote opstapeling van 'intellectuele' dialogen, die het eigenlijk verhinderd om het gevoel dat de twee hebben te delen. Iets wat in Lost in Translation, twee mensen met een hele andere band overigens, met veel subtiliteit beter lukt.

Neemt niet weg dat de film heel aangenaam blijft. Vooral de scenes in de trein zijn aangenaam. Mooie scene is die in het muziekluisterhokje (jammer dat dat soort momenten er niet meer in zaten) en het telefoongesprek, waar je duidelijk zag dat angsten en blokkade voor de eigen gevoelens (en de gereserveerdheid die je sinds het bezoek aan de waarzegster een beetje zag bij Celine) wegvielen.

3,5*

Hele mooie romantische film. Erg filmisch is het nog niet eens, maar het werkt allemaal wel. Persoonlijk zie ik dit meer als een acteursfilm dan een auteursfilm. De twee geliefden hebben we bijzonder zware gesprekken, al meteen vanaf het begin. Liefde, eeuwige trouw, leven, dood, manipulatie van de media, feminisme, machosisme, reïncarnatie, religie, ouder worden en ga zo maar door. Geen idee hoeveel mensen over al deze onderwerpen praten tijdens een eerste ontmoeting, maar het gaat hier wel erg filosofisch tekeer. Het is dan ook aan de acteurs te danken dat het allemaal toch heel geloofwaardig en naturel overkwam. De romantiek wist me prima te grijpen, al heeft Knisper gelijk dat een paar extra stiltes inderdaad goed gedaan hadden. Het mooiste vond ik die beelden op het einde met nu lege locaties van waar de twee geliefden geweest waren.
Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg, die ik wellicht vandaag nog aan zal zetten.

Dikke 3,5*, met kans op verhoging.

Bij herziening heb ik besloten dat dit de ultieme escape-film is. Verhalend gebeurt er weinig, maar je raakt compleet verloren in de levens van 2 onmetelijk sympathieke, menselijke, en heerlijk filosofische personages en je mag ook nog in den lijven ondervinden hoe een mooie liefde zich ontvouwd. Onheilspellend eind en dromerige sfeer incluis.

Uniek dat de dialogen met zoveel humor en enthousiasme gebracht worden dat ze die van Tarantino overtreffen, dat er zo op kleine details wordt gelet. De mooiste doorsnede van 2 mensenlevens die ik ooit heb gezien.

Mwa, niet echt bijzonder allemaal.

Opzicht wel jammer, want ik had hier best hoge verwachtigen van. Ik ergerde me vooral aan die oneindig semi-intellectuele conversaties. Wat mij betreft mocht er wat meer romantiek inzitten in plaats van 'ik-doe-even-interessant' bullcrap.

Visueel erg saai. Af en toe paar aantrekkelijke shots. Cinematografie niet aangerijpend. Niet sfeervol genoeg. Acteerprestaties daarop tegen behoorlijk goed. (het muziekhokje). paar aangename scènes hier en daar. Voor de rest kijkt het lekker weg, maar erg speciaal wordt het niet.

Ooh, kom op zeg. Waarom is dit nou weer semi-intellectueel? Volgens mij heerst er gewoon een taboe op nadenken over het leven in een down to earth setting. Nee, het moet natuurlijk weer zoals in Tarkovski of Bergman. Dat lijkt veel diepzinniger.

Bergman en Tarkovsky zijn ook diepzinniger, maar tevens minder waarschijnlijk. Die 'down to earth'-setting maakt het realistischer en minder pretentieus, dus ik volg je wel daarin.

Before sunrise is vreselijk semi-intellectueel. Daarin geef ik rokkenjager volkomen gelijk. Maar ik zie niet wat daar nou verkeerd aan is (hoeveel mensen zijn er niet semi-intellectueel). De film probeert echter nergens QUASI-intellectueel te zijn. En daar gaat het om.

Om The One Ring even citeren. Het is hun eerste ontmoeting, erg realistisch is het niet om nu al te beginnen met die diepzinnige conversaties. Althans niet mijn inzicht. En daar irriteerde ik me vreselijk aan. En nee Hando ik vraag niet om een Tarkovski hetzij Bergman, maar om een gevoelige en dromerige sfeer. Vertaling: Romantiek.

Nou nou, als dit al diepzinnig is... NIet iedereen gaat naar Mikonos om alleen over neuken en drank te praten.