The Passion of the Christ (2004)

Je bent niet alleen.

Net The Passion of the Christ gezien, na lang aarzelen en de vele wisselvallige recensies en berichten ben ik toch maar gegaan. Het werd hier vertoond voor twee dollar en ik wilde hem toch een keer gezien hebben. Met een zeer negatief voorgevoel ging ik zitten.

De film begon, en ik was meteen betrokken. Wat een geweldig spel, wat een geweldige muziek, wat een beklemmende sfeer, wat een totaal goed genuanceerd gemaakte film.

De film zou anti-semitisch zijn. Nou dat is mij niet opgevallen. Sterker nog, je ziet steeds dat de aanhangers van Jezus hem trouw blijven en bij hem blijven. Ze grijpen niet in, maar wat wil je? Ze hadden geen wapens en durfden niet. Bovendien wat zou je zelf doen? Het is een bekend gegeven dat er na de tweede wereldoorlog meer mensen zeiden dat ze in het verzet zaten dan dat er daadwerkelijk verzetsmensen waren. Het leven is niet zwart wit eerder grijs. En dat werd hier prachtig in beeld gebracht. Bovendien was de massa onder de invloed van de hogepriester dus daar durfde men niet tegen in te gaan.

De film zou een orgasme van geweld zijn. Dat klopt zeker, maar het is wel zeer genuanceerd. Zo zie je dat niet alle Romeinen meedoen met de martelingen. Zo zie je ook dat de baas van de romeinen eigenlijk ziet dat Jezus niets heeft misdaan maar uit angst voor rellen besluit hij het volk te geven wat ze willen (eerst een seriemoordenaar, Barrabas en later de kruisiging). Heel begrijpelijke reactie en goed genuanceerd. De martelingen zou je ook kunnen begrijpen omdat de Romeinse soldaten al vele jaren betrokken waren in allerlei incidenten. Het is dus dom, maar wel begrijpelijk, dat die twee soldaten die Jezus martelen hier plezier in hebben. Ze zijn simpelweg gek geworden door al het geweld.

De film zou propaganda voor de kerk zijn. Nou eerder een grote afkeer krijg je van de kerk. Jezus propageert niets dan liefde, er wordt geen woord over de kerk gerept. Sterker nog het is eerder propaganda voor het pacifisme, omdat Jezus alleen liefde blijft prediken en als laatste wens heeft dat mensen lief tegen elkaar zijn. Dus hoezo een grote kerk propaganda? Hoogstens een steun voor het gospel van st thomas, wat door de katholieke kerk wordt ontkend.

Er was ook kritiek op het puur focusen op de laatste twaalf uur van zijn leven. Mwah, ik denk dat dit juist ideaal was. Dit gaf de essentie van het verhaal weer, bovendien had je door de korte flashbacks voldoende om te zien waar hij vandaan kwam. Sterker nog, dat doet me juist eerder afkeer krijgen van de kerk dat hij alleen maar liefde predikte en dat het eigenlijk tot niets leidde.

Mel Gibson zou als fanatieke gelovige zijn ideeen hebben gepropageerd, maar niets van dat. Ik vind het een eerlijke, beklemmende, angstige, maar zeer oprecht gemaakte film. Er is niets wat niet door meerdere bronnen bevestigd is. Er was zeer waarschijnlijk een historische persoon Jezus. Hoogstens zou je het einde kunnen zien als onzin, want dan is er de wederopstanding, maar ook daar zijn theorieen over, dat de spijker in zijn hand ervoor zorgde dat hij zo losscheurde van het kruis, en waar de wederopstanding zou zijn dat hij daar naar toe gewandeld is.

Ik kan iedereen dus aanraden om de film te zien. Verwacht geen mooie film, het is zeer bloederig, maar het pakt je meteen en laat je tot aan het einde niet meer los.

Ik geef toe dat dit een erg overtuigende mening is (in elk geval gefundeerder dan het fundamentalistische gezeik dat we hier al hebben gehoord) en ik ben eigenlijk blij dat je zoveel aan deze film hebt gehad. Ik vond hem absoluut slecht (de redenen daarvoor ga ik niet meer allemaal herhalen) maar dat kwam niet door het vermeende antisemitisme of de bloederigheid, maar vooral door het overdreven en erg doorzichtig spelen op effect.

In Nattvardgasterna van Bergman komt ook een visie op het lijden van Christus naar voren, en die heeft mij eigenlijk veel meer getroffen. Een halfgehandikapte man vertelt daar aan de dominee dat hij heeft nagedacht over het lijden van Jezus, aan alle martelingen die Hij ondergaan heeft, en dat hij niet kan geloven dat dat zo erg was. Hij heeft in zijn leven zeker zo erg geleden als Christus in die twaalf uur, en hij is dat ook teboven gekomen. Nee, wat pas echt erg is, is het feit dat Jezus zo veel jaren van Zijn leven gegeven heeft aan de opvoeding van twaalf arme vissers, die dan in de laatste momenten van Zijn leven in slaap vallen, alsof ze er niks van begrepen hebben. Die later op de dag zelfs weigeren te erkennen dat ze Hem hebben gekend. En als Hij dan aan het kruis hangt, en vol vertwijfeling uitroept 'Vader, waarom hebt Gij Mij verlaten?', komt er geen antwoord. De twijfels die die Man moeten hebben overvallen in zijn laatste momenten, en de eenzaamheid die hij moet hebben gevoeld, dat is het lijden van Christus.

En ik had graag gezien dat Gibson daar wat meer bij had stilgestaan, in plaats van de weg te kiezen van eenvoudige, doorzichtige haatgevoelens tegenover fanatieke beulen, een fundamentalistische hogepriester en een domme massa. Dat is te gemakkelijk.

Geestelijk leed! Precies. Het spirituele lijden van Christus is de essentie. Daar heeft Gibson geen zak van begrepen en dat resulteert in een flutfilmpje vol bloederige en lichamelijke martelingen die totaal hun uitwerking missen. Het gedachtengoed van Jezus, de visie van Jezus....elk greintje diepgang ontbreekt.

Welk geestelijk lijden-gedeelte van Jezus missen we dan in deze film?

Mooi geformuleerd.

Ik weet het saske. En gelukkig maar. Op deze manier hebben we allemaal wat aan elkaar dacht ik. Ik ben gewoon van mening dat als er heel veel over wordt gezegt cq geschreven, je er veel van kan verwachten en dat het dan wel eens tegen zou kunnen vallen. Wat het bij mij dus deed omdat dit niet mijn soort film is. Gelukkig heeft iedereen een eigen mening wat ik respecteer. Ik heb veel aan iedereen z'n mening. Als ik twijfel over het gaan zien van een film zorgt deze site er voor dat ik wel of niet ga kijken.

Het gehele geestelijke lijden. De man wordt veroordeeld om zijn ideeen, het volk laat hem in de steek, zijn discipelen keren hem de rug toe en zelfs God zwijgt. Dat resulteert in one hell of a geestelijke crisis, niet? Ja, de film somt inderdaad wat van die elementen op en trakteert ons op een paar feitjes maar dat maakt de film nog geen gravende karakterstudie of een oprecht portret van Jezus en zijn vreselijke ervaringen, zijn gevoelens en zijn twijfels in die laatste 12 uur. Hier was een Dreyer of een Bergman nodig en geen Hollywood-Gibson die er maar eens een bloederig zooitje van maakt. Prul!

Ach kom nou toch. De film begint met een niet geringe openingsscène in de Hof van Gethsemane. En waar ervaarde Jezus het grootste geestelijke lijden? Juist ja, in die hof. Dat kun je niet afdoen als een opsomminkje en een paar feitjes. Schijnbaar heb je je teveel laten verblinden door het fysiek lijden in deze film.

Bloederig zooitje? Welnee, dit stelt niets, maar dan ook helemaal niets voor in vergelijking met duizenden en duizenden andere films. Maar daar hoor ik niemand over.

De film heeft zich ook totaal niet tot doel gesteld een gravende karakterstudie te zijn over het hoe en waarom van Jezus' lijden. Is dit niet oprecht? Natuurlijk wel. Mel Gibson heeft geprobeerd de Bijbel te volgen en is daar gewoon redelijk in geslaagd.

Wat staat er in de Bijbel over de Hof van Gethsemane? Jezus vroeg daar aan God of de beker (het lijden) weggenomen kon worden, of het niet door mocht gaan. ,,Maar niet wat ik wil, maar wat U wil." De discipelen had hij niets aan in deze zwaarste tijd, ze sliepen keer op keer. Drie keer vroeg hij het aan God, toen had hij vrede. Tegen de discipelen: ,,Slaapt nu maar en rust. Het is genoeg. De ure is gekomen."

Was er daarna nog geestelijk lijden? Nee, eigenlijk niet. Hij werd in de steek gelaten, bespot, bespuwd, geslagen, in de steek gelaten, gegeseld, gekruisigd, bespot en uitgedaagd. Hij deed er niets tegen, hij wilde dat niet meer. Nergens in de Bijbel is voor de rest een moment van twijfel bij Jezus te vinden, tot op het donkerste moment als de dood nabij is. "Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?"

Het spijt me zeer, maar ik mis hiervan niets in deze film. En is fysiek lijden ook geen geestelijk lijden. Wie kan het geestelijk volhouden om zulke martelingen te doorstaan en dat zijn zowel fysieke als geestelijke martelingen. Wie zou niet van woede opspringen na beledigingen? Wie zou niet zijn goddelijke macht gebruiken om het kruis te verlaten? Wie zou het niet uitschreeuwen van pijn als je zo gemarteld wordt?

Jezus deed niets, het hoefde van hem niet meer. Hij wist wat zijn doel was en was daar nu op gefocust. En niets wat Satan, want die verleidde hem voortdurend met die martelingen en bespottingen, er nog tegen kon doen.

Geestelijker kan ik mij eigenlijk niet voorstellen.

Dat kan ik wel. Voor mij zijn het slechts kale gebeurtenissen inclusief opgedreunde dialogen/bijbelteksten, flitsend Hollywoodiaans camerawerk (dat me vreselijk iriiteert) en vlakke personages. Alle emotie ontbreekt. Ik maak me verder niet druk om wat er nu wel of niet in de Bijbel staat.....de film moet de emotie van het verhaal naar mij overbrengen en faalt wat dat betreft.

Gibson's fout. Ik heb tenminste geprobeerd om naar enige diepgang te zoeken, maar ik zie die nergens.

Argument van niks. Ik houd wel van een bloederig zooitje op zijn tijd. Hier is het ongepast. Het lijden van Jezus is spiritueel voor mij. Ik vind het een belachelijke keuze van Gibson om het lijden slechts te beperken tot lichamelijke pijn (en zo veelvuldig en bloederig in beeld gebracht). Dat haalt de essentie van het Jezusverhaal weg voor mij en blijkbaar ook voor vele anderen.

Dat blijkt wel.

Een film die slechts kale 'feiten' toont doet mij in de regel niks. Fijn dat Gibson de Bijbel volgt, maar de emotie blijft achterwege.

Wanneer ik het levensverhaal van Dutroux zou verfilmen en ik houd me slechts aan de feiten, zonder achtergronden, motieven, belevingswereld, gevoelens, twijfels etc van Dutroux, slachtoffers, ouders en andere betrokkenen dan wordt het een kale opsomming van seksueel misbruik en geweld. Dat werkt niet. Het wordt dan een emotie-arm poppenspel.

Fuck de Bijbel. De man heeft geestelijk geleden tot zijn einde. Zijn uitroep tot God was slechts een resultaat van het veelvuldig geestelijk leed. De climax. Ik zie Jezus als mens niet als een God's wils' uitvoerende zombie.

Dat is geen geestelijk leed maar wilskracht en volharding.

Het is voor mij gewoon overduidelijk dat zodra een film over Jezus niet gaat over zoals jij Jezus ziet, het automatisch een prul wordt. Dat blijkt uit alles:

"Het lijden van Jezus is spiritueel voor mij."

"Fuck de Bijbel. De man heeft geestelijk geleden tot zijn einde."

"Zijn uitroep tot God was slechts een resultaat van het veelvuldig geestelijk leed."

Dat kan en mag, maar iets dat niet binnen jouw straatje past maakt bij voorbaat al geen kans en dat slaat nergens op. Je hebt bij deze film, heb ik het gevoel, alleen maar gelet op of dat geestelijke lijden zoals jij je het voorstelt in deze film voorkwam, vond dat niet en concludeerde dat het een emotieloos, kaal iets was.

Misschien heeft deze wel man wel helemaal niet geestelijk geleden, maar jij hebt het zo je kop ingeprent dat het wel zo moet zijn. En waar hebben we het eigenlijk over? Je fuckt de Bijbel, maar dat is wel de enige bron over Jezus. En toch moet hij alleen maar geestelijk geleden hebben? Dan heeft hij toch helemaal niet bestaan?

Dus als je Gods wil wilt uitvoeren, ben je automatisch een zombie? Als je er zo over denkt, kan ik me voorstellen dat je niets van deze film begrijpt en ook niets van de Bijbel. Gods wil doe je uit vrije wil, niet omdat God dat wil. Jezus bad toch niet voor niets naar God? Als hij hem als een zombie gevolgd was, was dat toch helemaal niet nodig?

Tsja, wilskracht en volharding. Dat is er natuurlijk automatisch. Je zegt: ik word nu wilskrachtig en volhardend en dat hou ik de rest van mijn leven vol. Kan me niet bommen hoeveel zweepslagen ik krijg, dat doet me helemaal niets, het gaat helemaal volautomatisch. Toch?

Wie wilskrachtig en volhardend wil zijn, zal geestelijk moeten lijden. Anders heeft martelen toch ook geen enkele zin? Met martelen probeer je de grens van het geestelijk vermogen te doorbreken. Wanneer het geestelijk lijden te groot wordt, breekt de persoon. Waar haal jij dan de kracht vandaan om volhardend te zijn?

is ie nouw wel of niet de moeite waard???

Waarom lees je gewoon niet even een paar van de 73 pagina's..?

Verdraai mijn woorden nu niet en lees eens wat er in mijn posts staat.

Met 'fuck de Bijbel' bedoel ik iets geheel anders: waarom steeds de Bijbel erbij slepen wanneer we over een film spreken? De FILM slaagt er niet in om emotie naar mij over te brengen. De personages zijn te vlak, te leeg, emotieloze poppen. Ik mis datgene wat een connectie moet vormen tussen mij en de personages......de innerlijke leefwereld van Jezus en de visies die hem uiteindelijk zijn leven kosten. Ik heb NIMMER beweerd dat Jezus niet lichamelijk geleden heeft, ik heb nimmer beweerd dat Jezus' lijden slechts geestelijk is. Maar juist omdat Gibson zich beperkt tot de lichamelijke kwellingen faalt ie. Ik bespeur geen diepgang, geen kwellingen, geen twijfels..... ik zie geen mens in Gibson's Jezus, maar slechts een instrument God's (en wat er hierover in de Bijbel staat doet er absoluut niet toe) En dat geldt niet alleen voor films over Jezus. Een drama moet zijn personages menselijk maken zodat het publiek een band kan krijgen met hen. Anders wordt het een saaie poppenkast (en wanneer de film voor een derde deel dan ook nog uit non-stop violence bestaat dan is de fut er helemaal uit omdat het gebrek aan emotionele binding met de kijker het geweld overbodig maakt, exploitatief misschien zelfs).

En die binding ontbreekt ook met alle andere personages: de folteraars zelf die vervallen tot stereotypes, zo ook Maria Magdalena en Jezus' moeder etc

Bovendien vind ik de Hollywoodsfeer stuitend. Ik erger me aan de manier waarop veel Hollywoodfilms sentiment proberen op te wekken.....het clichee traantje, de bombastische muziek die het volgende 'emotionele' moment al voorspellend inleidt, 1 cheesy flashback die een ma-zoon-relatie intens moet maken voor de kijker (en daar dan volledig in faalt)....2 flashbacks die de gehele leer van Christus moeten uitbeelden, maar die de intensiteit, deze goed bedoelde leefregels, niet kunnen samenvatten in hun bewandelde saaiheid......de manier waarop satan wordt afgebeeld; het zoveelste publiekwinnende mysterieuze 3D-figuur. Waar blijft de kracht van suggestie? Waarom altijd die opgelegde afbeeldingen?

En dan de camera in de scene dat Jezus wordt opgepakt!!? Hoe haalt Gibson het toch in zijn hoofd om deze Bruckheimerscene in dit drama te plaatsen? Zo ontieglijk gemaakt, zo ontieglijk het publiek weer onderschatten, zo vreselijk een (religieus)drama om zeep kunnen helpen...Bah! Totaal ongepast!

Gibson had Ordet (Dreyer), Det Sjunde Inseglet (Bergman), Il Vangelo Secondo Matteo (Pasolini) en La Passion De Jeanne d'Arc (Dreyer) als voorstudie moeten kijken voor aanvang van het regisseren van deze film ipv Armageddon

Sorry, het werkt niet voor mij en de 1* is absoluut terecht.

lijkt me logisch Ramon K dat je de bijbel erbij haalt, als er een film wordt gemaakt over de laaste uren van jezus. Hoe kun je de bijbel er niet bij halen?

Ik beoordeel hier films en niet de boeken waar ze op gebaseerd zijn. Het begint weer een beetje een 'Das Experiment'-discussie te worden lijkt wel...

Ik heb tijdens The Passion met het zweet in mijn gebalde vuisten gezeten, zitten snikken, al mijn geestelijke pijn van de afgelopen pakweg tien jaar (en die is niet gering, zoals ik je in een grijs verleden al 's uit de doeken heb gedaan) in herinnering, zoals die als foltering door mijn lichaam trok. Een spirituele ervaring, yep. Geestelijk en lichamelijk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en ik heb beide vormen van filmervaring bij deze film tot in het extreme mogen voelen. Je kunt zeggen wat je wil over leegheid en ander emotieloos Hollywoodisme, wat mij betreft is dit het volstrekte tegenovergestelde: bijzonder indrukwekkend overgebrachte pure liefde, zonder overfilosoferen. Waarbij ik graag aanmerk dat mij wel eens wordt verweten dat ik te veel de filosoof/psycholoog uithang, dus het is niet dat ik er een hekel aan heb. Alles op zijn tijd.

Wat mij betreft typisch weer een geval van: hou het op een bepaald moment toch gewoon bij 'niet mijn pakkie an' man, eventueel aangevuld met 'maar ik kan me zeker voorstellen dat anderen..' of juist 'maarreh, hoe beleefde JIJ..?' - als dat inlevingsvermogen niet tot de mogelijkheden behoort. Dat voorkomt i.i.g. dat je de suggestie wekt te willen suggereren dat anderen van een lege huls genieten, zich door een slap trucje laten misleiden.

Ik weet het, ik weet het, wat een gebrek aan professionaliteit.. Ik zal het nooit redden, in de journalistiek..

Ik schrijf nimmer een review met de intentie om iemand te kwetsen of te degraderen. Dat is nimmer de opzet. Maar ik vind het ook niet nodig om me in te houden in mijn posts of mijn posts te eindigen in een compromis om boze gezichten te vermijden. Dan ben ik niet meer oprecht en kan ik mijn postings op MM beter staken. Elke mening trapt wel op het zieltje van een aanhoorder.....

Ik besef trouwens dat je post eigenlijk iets 'dooddoenerigs' bevat (dat is geen belediging hoop ik) omdat ik nu verder geen discussie aan kan gaan mbt je verdere punten zonder nieuwe discussies uit te lokken of boze gezichten te creeeren. Bovendien bestaan termen als 'filmkennis' niet in deze wereld en wordt elke filmdiscussie uiteindelijk herleid tot 'voorkeur' en 'smaak' en je argumenten zijn allemaal gevoelsmatig (waar niet tegenop te discussieren valt).

Laat ik het zo stellen Menni: kun jij je als hoogstemmer verplaatsen in mij? Kun je ergens begrijpen dat ik dit als een prul bestempel?

Ja, ik ben ook hoogstemmer en ik kan me verplaatsen. Natuurlijk kun je hem Hollywoodiaans vinden, hem emotieloos vinden en exploitatief. Moet je allemaal zelf weten.

Waar ik meer moeite mee heb, is dat overdreven afstand nemen van de Bijbel. Met de Bijbel heb je niets te maken, verkondig je. Dat maakt alles wat Mel Gibson uit de Bijbel gebruikt meteen al irrelevant voor jou.

Wat voor mij in de film duidelijk is en volstrekt verantwoord en ingrijpend is, en daarin gevolgd wordt door de Bijbel, is voor jou achterlijk omdat je de Bijbel sowieso al onwaar vindt en alles wat daarin logisch is en in de film ook, niet logisch, maar afschuwelijk.

Jij vindt dat de man geestelijk te weinig lijdt in de film. Ik vind dat niet. Voor mij is het vanuit de film duidelijk dat vanaf Gethsemane Jezus geen geestelijke strijd meer kent. Dat wordt ook nog eens ondersteund door de Bijbel.

Jij had hem liever de hele film door geestelijk zien lijden? Maar waarom dan eigenlijk? Zodat mensen hem beter kunnen appreciëren? Móét een filmkarakter per se dusdanige emoties tonen zodat het publiek hem in de harten sluit?

Mel Gibson heeft daarin een keuze gemaakt. Hij wilde mensen laten nadenken over het lijden van Jezus en niet de pasklare antwoorden geven over het hoe en waarom van het lijden. Die keuze kan je goed of slecht vinden uitpakken.

Ik erger me vooral aan het feit dat jij die keuze bij voorbaat al slecht vindt, ongeacht of die nou wel of niet goed kan uitvallen voor bepaalde mensen.

Het is gewoon vreselijk plat.

Alsof het verhaal handelt om hoeveel zweepslagen hij kreeg, lekker belangrijk.

Moet ik als kijker denken:' oh, nee, daar valt hij weer, wat is hij toch zielig; hou toch eens op gemenerikken' , terwijl het juist gaat om het goede wat in iedereen zit en een boodschap die als metafoor dient voor het dagelijkse leven van iedere mens.

Oh ja? Is dat verplicht?

Bij mij gaat het bij Jezus daar helemaal niet om. Jezus deed het juist omdat geen enkel mens dat kan en het is in mijn ogen sowieso helemaal niet metaforisch bedoeld.

Nee, onzin. Want waarom kijkt Jezus dan niet heel erg zielig, huilt hij niet en protesteert niet volop? Dat lijken me toch wel elementen die nodig zijn om zieligheid op te wekken. En het werkte niet bij jou. Ra ra, misschien was dat wel de bedoeling.

Dan verschillen wij daarover van mening.

Waar heb je het in Godsnaam over??

Heb je mijn persoonlijke top 10 al bekeken?

2 Det Sjunde Inseglet Thema: geloof, afwezigheid/aanwezigheid van God, opoffering.

4 Il Vangelo Secondo Matteo Het Evangelie volgens Mattheus door Pasolini, opoffering, DE Jezusverfilming.

5 La Passion de Jeanne d'Arc Thema: spirituele verlossing, opoffering

Let nu gewoon eerst eens op voordat je een totaal overbodige discussie begint in je eigen vreemde straatje.

Totaal onzinnig dit. Lees mijn vorige posts maar.

Skip alle argumenten die ik gegeven heb maar en concludeer maar raak in je eigen straatje. In elke dramatische film eis ik diepgang in de personages. Zonder diepgang geen connectie, zo simpel ligt 't.

De discussie is over wat mij betreft.

hmm, weer een andere "aparte" mening

http://www.av1611.org/Passion/...

op de hoofdpagina staan nog meer leuke artikelen

Precies. Zonder een inzicht in de geest en de belevingswereld van de personages, zonder motieven, drijfveren en emotie, zonder subtiliteit.... krijg je een emotieloze poppenkast (en dat heb ik nu al vaak genoeg gezegd). En ik weiger pertinent om de film te gaan bekijken met de Bijbel in de hand om daar eens even de emoties te gaan lenen en die op de film toe te passen: een film moet op zichzelf staan.

Ja en? Wat hebben die andere films er mee te maken? Die ondersteunen mijn visie alleen nog maar meer. Jij vindt de visie van Gibson op Jezus gewoon helemaal niets. De christelijke visie in die andere films spreekt je prima aan, dus dan zijn het excellente films. Gibsons visie van de niet-twijfelende Jezus staat je totaal niet aan, en dus wordt het emotieloos.

Daar ageer ik tegen en dat is helemaal geen vreemd straatje. Lees maar wat er in die eerste post van jou staat:

Jij vindt het geen oprecht portret van Jezus, that says it all.

Ja, dat zal ik doen:

En dan krijgen we:

Weet je wel wat je in je eigen posts neerzet? Het lijkt wel van niet.

En daar zit hem nou juist de kneep. Die diepgang is er voor mij wel. Het personage intrigeert me omdat hij niet tegenstribbelt. Diepgang, want waarom doet hij dat niet?

Dat kan voor jou nóóit diepgang zijn, omdat dat nou juist niet binnen jouw Jezus-visie past. Jij hebt het in je kop gestampt dat Jezus pas interessant is als hij twijfelt aan zijn lotsbestemming en geestelijk lijdt en lijdt. Iedere film die niet aan dat beeld voldoet, kan het vergeten.

Ach gossie.

Met andere woorden, dit is een wel heel erg tegenstrijdige opmerking.

Dus diepgang bestaat uit een persoon die in een film wat doet en aan het eind van de film is je volledig duidelijk wat de motieven waren, waarom hij bepaalde beslissingen heeft genomen en waarom hij zo handelt? Kortom, de persoon is aan het eind van de film volledig ontleed, zodat alles duidelijk is en je je niets meer hoeft af te vragen.

Dat volg ik niet, sorry. Lijkt mij een hele rare opvatting van diepgang en de voorbode van een hele saaie film.

Misschien is het wel de bedoeling dat je je bepaalde dingen gaat afvragen...